Bezoekersreacties



  De nieuwe collega - Tammy Cohen ****
Lenie (67): De nieuwe collega is het derde boek van Tammy Cohen, Na eerst journaliste geweest te zijn, begon ze non-fictie boeken te schrijven Daana volgde haar eerste fictie roman en nu schrijft ze thrillers en hoe!!! Deze nieuwe thriller De nieuwe collega is een psychologische thriller met in de hoofdrol 6 collega's die samen werken bij een uitzendbureau! Ze zijn niet alleen collega's maar ook bevriend en weten veel van elkaar zoals dat onder vrienden gaat.. Dan wordt manager Gilles ontslagen omdat de afdeling niet productief genoeg is en hij wordt vervangen door een vrouw: Rachel Masters Na haar komst veranderd de sfeer op het kantoor, iedereen kijkt met een scheef oog naar de ander, Wie is nog te vertrouwen? Wie heeft een hekel aan wie, Wie is de saboteert de boel, en het belangrijkste: Wie is in staat een moord te plegen?? De schrijfster weet de benauwde sfeer in het kantoor goed te beschrijven, de hoofstukken zijn eerst kort, worden zelfs wat langdradig, zelfs af en toe saai. Maar er komt al snel een wending... Dit boek blijft spannend die naar meer smaakt, ze krijgt van mij 4 sterren



  Verwachte thrillers (die al te reserveren zijn) - Tips van de redactie
Janine Figeys (70): Goedemiddag, zijn jullie het boek van Esther Verhoef Nazomer niet vergeten? Die verschijnt toch 4 juli? Groetjes



  Verwachte thrillers (die al te reserveren zijn) - Tips van de redactie
Janine Figeys (70): Goedemiddag, zijn jullie het boek van Esther Verhoef Nazomer niet vergeten? Die verschijnt toch 4 juli? Groetjes



  In het water - Paula Hawkins *****
Bianca Maartense: Paula Hawkins werkte vijftien jaar als journalist voordat ze begon met het schrijven van fictie. Ze werd geboren in Zimbabwe en woonde daar totdat ze in 1989 naar Londen verhuisde. Het meisje in de trein is haar thrillerdebuut en verschijnt in 2015 wereldwijd. De filmrechten zijn gekocht door DreamWorks. In 2017 verschijnt haar tweede thriller In het water

Zodra ik In het water in handen heb neem ik de tijd om de cover eens goed te bekijken. Waar ik in eerste instantie water zie met een weerspiegeling van takken valt mijn oog op een persoon die aan de rand van het water staat, op het eerste gezicht onopvallend maar wel tekenend voor dit bizar goed boek. Hawkins begint het verhaal met een uitgebreide beschrijving van tal van personages, het zijn allemaal mensen die iets met het plaatsje Beckford te maken hebben en vooral hun eigen mening hebben gevormd over heftige gebeurtenissen die Beckford al jaren in zijn greep houdt. Hier is bewust veel aandacht aan besteed zodat je de mensen persoonlijk leert kennen. Een prettige bijkomstigheid is de kaart met namen die ervoor zorgt dat je snel de naam bij de persoon weet terug te vinden als je het even kwijt bent. 

De hoofdstukken zijn geschreven vanuit de beleving van verschillende personages, hun gedachten, meningen en leefwijzen zijn realistisch en vooral invoelbaar. Als Nel Abbott dood wordt gevonden in de rivier, reist de vraag of het hier moord of zelfmoord betreft. Bijna alle bewoners hebben een motief, of een mening over wie haar iets aan gedaan heeft, ook de mening dat het zelfmoord zou zijn wordt al snel de wereld in gegooid. Tot het eind toe blijf je je afvragen wat er nou daadwerkelijk in Beckford allemaal heeft afgespeeld. Continu wordt je getracht mee te denken en te speculeren wie de waarheid spreekt en het bij het rechte eind heeft. Steeds schieten mijn gedachten een andere kant op, en zoek ik me rot naar de antwoorden. De plot zorgde bij mij voor een diepe zucht, vooral omdat alle losse eindjes eindelijk aan elkaar geknoopt konden worden en het mij toch ook wel ontroerde. De schrijfstijl is boeiend, alle personages zijn wat mij betreft tot leven gekomen. De wisselende personages per hoofdstuk zorgde ervoor dat je steeds door wilde lezen om erachter te komen of hetgeen ze dachten en beweerde ook daadwerkelijk klopte.  

"Angst en onbegrip, angst en afgrijzen. Het deed me denken aan de blik die ik mezelf soms schonk, als ik zo dom was om in de spiegel te kijken."

In het water is een psychologische thriller zoals hij voor mij moet zijn, meerdere wegen die naar Rome leiden met vooral veel aandacht voor de psyche van de mens.




  Glashard - Corine Hartman **
Rick (60): Harde ruwe sex daarbij weerzinwekkend mishandelingen, macht. Gooi dit alles in een pot en schrijf een boek.



  Vind haar - Lisa Gardner *****
Diane Kooistra (41): Kippenvel, er zit een meisje opgesloten in een doodskist en je maakt al haar angsten, ervaringen en verwachtingen mee. Daarna lees je het verhaal van een meisje dat in een bar danst en drinkt. Diegene die haar de drankjes aanbiedt wil meer en als ze hem afwijst ontstaat er een schermutseling. Dan wordt ze meegenomen en lijkt haar lot bezegeld. Weer een meisje dat ontvoerd is en misschien nooit meer teruggevonden zal worden. Het loopt echter anders en we komen erachter dat dit niet zomaar een meisje is dat toevallig in een bar stond te dansen. Het is Flora, zij werd 5 jaar geleden meer dan 400 dagen vastgehouden, vernederd en verkracht tot ze het heft in eigen handen nam en bevrijd werd. Je kunt haar beschouwen als een ervaringsdeskundige op dit gebied. DD, Warren, een agent komt erachter dat er meer achter zit en wil, ondanks haar beperkte mogelijkheden zich helemaal in de zaak vastbijten. Er is nog een meisje vermist. En dan wordt Flora weer ontvoerd. Waar de dader niet op gerekend heeft (of niet helemaal) is dat Flora een specialist is op dit gebied. Dit is een heel spannend verhaal dat door de huidige berichten in de media heel erg dichtbij komt en zeer actueel is. Lisa Gardner heeft mij vanaf het begin helemaal meegenomen en laat je alle aspecten rondom een ontvoering intens beleven. Er komen verschillende vragen aan bod zoals; waar is een mens toe in staat als je van je vrijheid beroofd wordt? Dag en nacht vernederd wordt, je je op een gegeven moment geen mens meer voelt? Wat is het stockholmsyndroom en is het echt zo dat het slachtoffer een relatie krijgt met zo’n afschuwelijke man. Wat voor mensen zijn dat eigenlijk, die kinderen meenemen en hun gevangen houden op de meest verschrikkelijke manier. Deze vragen worden beantwoord zonder dat de snelheid en spanning ook maar een moment uit het verhaal verdwijnt. Door de afwisseling van de verschillende verhalen en de mooie overgangen tussen vroeger en nu is er geen een saai moment. Alle mogelijkheden om je bij de les te houden worden ingezet. Wat vreselijk dat het boek uit was.



  Voor eens en altijd - Andreas Pflüger ***
Wendy Wenning: Jenny Aaron is een Duitse geheimagente die vijf jaar geleden bij een opdracht blind is geworden. Nu wordt ze gevraagd ondersteuning te bieden aan een zaak die de gemoederen flink bezig houdt. Dat Jenny zich bezig gaat houden met deze zaak blijkt de opzet van de dader te zijn. Het is hem vanaf het begin af aan om haar te doen, ze delen een geschiedenis en beiden willen ze antwoorden vinden. Jenny brengt hiermee haar eigen leven en dat van haar collega’s groot gevaar.  

Jenny, door haar collega’s Aaron genoemd, heeft goed leren omgaan met haar beperking en ondanks haar blindheid is ze nog steeds een van de beste geheimagenten. Maar ze kan zich niet alles herinneren van vijf jaar geleden en de enige die haar antwoorden kan geven is de dader. 

In het begin is de verteltrant erg kort en strak, maar langzamerheid komt hier meer soepelheid in. Aaron wordt neergezet als een sterke en pittige persoonlijkheid, iemand waar men bewondering voor krijgt. Haar collega’s laten veel vertrouwen in haar zien en in het hele team is er sprake van een hechte band. Elk personage heeft zijn eigen verleden waardoor ze gevormd zijn tot uitzonderlijk goede geheimagenten, maar ook ieder met hun eigen zwakke punten. Personages met zeer innemende karakters en waarmee ik al snel een klik kreeg. 

Voor eens en voor altijd is doorspekt met flashbacks, herinneringen van Aaron, maar ook herinneringen van de andere personages. Deze herinneringen worden abrupt in het verhaal geplaatst en er moet voortdurend geschakeld worden. Hierdoor raakt het overzicht steeds kwijt en is het moeilijk alles goed te blijven volgen. Regelmatig moest ik even een paar bladzijden terug om het overzicht weer terug te krijgen. Aan de andere kant bekeken schetsen deze flashbacks wel een duidelijk beeld van de personages en kom je veel te weten over hun verleden en waarom ze zijn geworden zoals ze nu zijn.

Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven en heeft wisselende verhaallijnen. Ook de wisselingen van de verhaallijnen in Voor eens en voor altijd gaan net als de flashacks niet altijd even soepel. Te plots is er een andere personage aan het woord en ook hier moet vaak weer geschakeld worden. Meerdere sprongen in de tijd die het geheel wat rommelig maken. Wat het spannend maakt en ervoor zorgde dat ik door bleef lezen is de vele onduidelijkheid rondom de dader. Wat is zijn doel en waarom is juist Aaron zijn slachtoffer? Het boek deed mij qua sfeer en vooral vanwege de dialogen tussen Aaron en de dader denken aan Silence of the lambs van Thomas Harris.  

Het is een sterk verhaal met snelheid, alleen Voor eens en voor altijd komt niet goed tot zijn recht door de onoverzichtelijkheid. En dat is jammer want hierdoor is het minder prettig leesbaar, terwijl het verhaal zelf zeer de moeite waard en goed zou zijn voor een verfilming. Krachtig neergezette personages die een indruk achterlaten, personages die niet zo snel vergeten zullen worden. Er zijn genoeg bloedstollende ontwikkelingen die je op het puntje van de stoel laten zitten en laat hopen op een goede afloop. Het bekend maken van de waarheid heeft een schokkend effect en geeft als laatste een grote impact aan Voor eens en voor altijd

Het einde doet vermoeden dat dit niet het laatste is wat we van Aaron en het team gehoord hebben en aan de ene kant zie ik hier naar uit, hoop alleen aan de andere kant dat er in dit eventuele vervolg het geheel een meer geordend zal zijn waardoor het meer overtuiging zal hebben.




  Ik zie jou - Clare Mackintosh *****
Silvia v. Elzelingen (56): Een goed opgebouwd plot met een verrassend eind Clare Mackintosh werkte jarenlang binnen de politiewereld. In 2011 begon ze als freelancejournalist en inmiddels is ze fulltime schrijver. Haar debuut Mea culpa was direct na verschijnen een grote hit in Engeland en wordt omschreven als een sensatie. Ik zie jou is haar tweede thriller en is net verschenen. 

Elke werkdag hetzelfde ritueel… Elke werkdag dezelfde route… Elke werkdag dezelfde gewoontes… En als jij weet wat je gewoontes zijn, dan weet een ander het misschien ook… 

Zoë Walker reist elke werkdag met het openbaar vervoer naar haar werk in Londen. Ze werkt bij een makelaarskantoor, Hallow & Reed, in het centrum van de stad. Elke werkdag dezelfde roltrap, hetzelfde perron, dezelfde trein, dezelfde stoel (als je geluk hebt). Je leest een boek of de krant, scrolt wat op je telefoon en op de plaats van bestemming stap je uit. Elke dag opnieuw. Op een dag ziet Zoë haar foto in de London Gazette staan. De foto staat tussen de zoekertjes voor escort en chatboxen. Thuis aangekomen vind haar familie dat de korrelige foto van de vrouw in de krant weinig op Zoë lijkt. Zoë is daar echter niet zo zeker van en gaat op onderzoek uit. Ze pluist de kranten uit en struint het internet af. Wanneer ze een schokkende ontdekking doet neemt Zoë contact op met Kelly Swift. Kelly heeft in het verleden, als agent bij de zedenpolitie, een misstap begaan en is in functie terug gezet. Sinds een week was ze terug in uniform na haar werk als wijkagent, en bij de eenheid tegen zakkenrollers ingedeeld. Nog steeds hoopt ze terug te kunnen naar een speciale eenheid. Kelly neemt als enige Zoë’s verhaal serieus. Inmiddels blijven de advertenties verschijnen. Wie houdt wie in de gaten?

Clare Mackintosch heeft met Ik zie jou een prachtige vlot lezende thriller geschreven. Het boek grijpt je vanaf het begin en neerleggen is geen optie meer. Ik had het dan ook in no-time uit. Door het lezen van dit verhaal word je je erg bewust van de routine die je je elke werkdag aangemeten hebt. Daardoor is het ook zo gemakkelijk om je in te leven in het verhaal van Zoë. Ik zie jou heeft drie verschillende verhaallijnen, namelijk die van Zoë, Kelly en van de dader. De tekst van de dader staat schuin gedrukt. Het is een boek met een goed uitgedacht plot en een verrassende ontknoping. En of het dan nog niet genoeg is weet de schrijfster er aan het eind nog een extra wending aan te geven. Knap gedaan! Mackintosh weet hoe ze spannende boeken moet schrijven. Na het lezen van dit boek blijf je over je schouder kijken of jij niet gevolgd wordt… Wordt het niet tijd om een andere route te gaan volgen?  Ik zie jou is met recht een thriller die nog lang door je hoofd blijft spoken!




  Prooi - Lydia van Houten ****
Silvia v. Elzelingen (56): Lydia van Houten (1972) startte haar freelance carrière in 2003, als illustratrice voor andere auteurs. Begin 2005 debuteerde ze met haar jeugdserie Teken van Drie, uitgegeven door Uitgeverij Ellessy. Er volgden (internationale) freelance opdrachten, vooral voor prentenboeken. De serie Goedenacht kleine Maan uitgegeven door Yoyo Books, verscheen wereldwijd. Vanaf 2014 concentreert Lydia zich op het schrijven van thrillers. Het science fiction verhaal Black-out belandde op de longlist van de Paul Harland Awards in 2014. Haar debuut Doodstil verscheen in 2015 en kreeg lovende recensies. Doodstil werd zelfs Boek van de Maand. Het Vervloekte Huis (2016) is haar tweede thriller. Het is een literaire thriller met een bovennatuurlijke mystieke ondertoon. 

In juni 2017 verschijnt haar derde thriller Prooi bij Kabook uitgevers. De Nederlandse studente Evelyn (Evy) Meyer woont samen met een groep excentrieke jongeren in Londen. Ze huurt een kamer in het huis van Joy McAllen. Evy hoopte haar nachtmerries en hallucinaties achter zich te kunnen laten en een nieuwe start te maken in Londen, maar helaas is dat niet gelukt. Nog steeds wordt ze hier door geplaagd. Lily-Rose, haar medestudente en acteursdochter, vangt Evy op. Wanneer ze haar baan kwijt raakt en in geldnood komt stelt Lily-Rose Evy voor aan regisseur Martin Dumont. Hij biedt haar een baan als hostess aan op zijn plezierjacht. Alles lijkt goed te komen totdat er een gruwelijke moord gepleegd wordt. Evy is getuige en zit onder het bloed. Ze kan zich echter niks meer herinneren… 

Prooi begint met een mooie pakkende quote van Friedrich Nietzsche: ‘Wie vecht tegen monsters, moet ervoor zorgen dat hij in het proces niet zelf een monster wordt.’ Gaandeweg het verhaal wordt duidelijk waarom juist deze quote gekozen is. Aansluitend volgt er een spannende proloog waardoor we op het puntje van onze stoel zitten en meteen door willen lezen. Prooi bestaat uit twee delen. Het eerste deel: Donker. En het tweede deel: Licht. In ‘Donker’ maken we kennis met Evy en haar huisgenoten. Het verhaal begint rustig en wordt vertelt vanuit het perspectief van Evy. Evy komt over als een naïef ondoordacht meisje. Pas wanneer ze de baan aanneemt op het plezierjacht van Martin Dumont komt er meer vaart in het boek en begint de nachtmerrie. Ze is getuige van een gruwelijke moord maar kan zich daarvan niks herinneren. In ‘Licht’ is Evy ineens veranderd in een sterke meid die weet wat ze wil en zich uit haar benarde positie wil redden. Ze ondergaat een ware metamorfose! Vanaf dit moment vliegen we door het verhaal en houden onze adem in. 

Lydia van Houten heeft een aangename schrijfstijl, vlot en met korte zinnen. Een verhaal dat rustig begint maar vervolgens in sneltreinvaart verder gaat. Prooi is wederom een thriller met een flinke dosis onderhuidse spanning. Een adembenemend, verrassend en sterk plot! 




  Ik zie jou - Clare Mackintosh *****
Wendy Wenning: Je doet elke dag precies hetzelfde. Je weet precies waar je heen gaat. Je bent niet alleen 

Zoë reist elke dag met het openbaar vervoer naar haar werk. Ze werkt bij Hallow & Reed, een makelaarskantoor. Per toeval is ze in deze baan gerold, en ook al is het niet altijd het leukste werk, het betaald goed. Als ze op weg naar huis in de trein zit en de krant doorbladerd valt plots haar oog op een advertentie. Onderaan, op de achterkant van de Gazette, staan de zoekertjes voor chatboxen. Maar op zich vind ze dat niet zo interessant. De schok is groot als ze bij deze zoekertjes een foto ziet staan, een foto van haarzelf… Kelly Swift was vier jaar geleden vertrokken bij de zedenpolitie van British transport. Ze had negen maanden in de ziektewet gelopen en toen ze terugkwam werd haar een schone lei aangeboden, maar eigenlijk was haar nieuwe functie een strafmaatregel. Kelly en Zoë komen met elkaar in contact. Eerder zijn er sleutels gestolen van een vrouw die in de trein zat. Zoë herkent deze vrouw, haar foto staat ook tussen de zoekertjes van de sexadvertenties. Zoë krijgt hier een vreemd gevoel bij, zeker nu ook haar foto ertussen staat. Door de politie wordt Zoë niet echt serieus genomen, maar Kelly vertrouwt het ook niet helemaal en gaat op onderzoek uit.

Mea Culpa verraste iedereen: wat een debuut. Dat boek had ik in sneltreintempo uitgelezen en ik was dan ook zeer benieuwd naar de tweede thriller van Clare Mackintosch. Het leesexemplaar dat ik toegestuurd kreeg bezorgde mij al de kriebels vanwege het briefje dat er opgeplakt zat. Ik kreeg het gevoel stiekem gevolgd te zijn. Dit briefje is al gelijk een goede graadmeter voor het gevoel dat je krijgt als je Ik zie jou leest. Ik zie jou heeft meerdere verhaallijnen. Het verhaal van Zoë, verteld vanuit de eerste persoon, het verhaal van Kelly, verteld vanuit de derde persoon. Daarnaast zijn er cursief geschreven stukken verteld door de dader. De dader die personen volgt en alles van ze weet. Deze gedeeltes geven een beangstigend gevoel en natuurlijk is er die vraag: wie is het?

Mackintosch laat ook in Ik zie jou weer een fantastische uitwerking zien. De karakters krijgen allemaal een gezicht en je kunt je in ze verplaatsen. Het gaat niet alleen om de dader en zijn slachtoffers, ook het privéleven van de personages wordt mooi uitgediept. Het boek heeft een mooie spanningsboog, dat van niveau wisselt. Lichte spanning, onderhuidse spanning en hoog opgevoerde spanning. Mackintosch heeft een fijne schrijfstijl, ze weet de juiste setting neer te zetten en de zinnen zo op te bouwen dat deze een meeslepend effect hebben. Er is geen moment dat het inzakt en ook dit verhaal leest als een sneltrein.

Ik zie jou sleept je mee en nieuwsgierig, maar wel met een schichtig gevoel op de achtergrond, wordt je naar de plot geleid. Waarbij je tussendoor herhaaldelijk het onjuiste pad volgt en op het verkeerde been wordt gezet. Door middel van een cliffhanger wordt de plot bekend gemaakt, een die absoluut niet voorzien was. Maar dat is nog niet alles, na de plot heeft de auteur ook nog een schokkende finale voor de lezer in petto. Mijn complimenten. Mea Culpa was top, ook Ik zie jou heeft alle benodigde elementen dat een goede thriller in zich moet hebben. Deze auteur heeft mij voorgoed veroverd.





  Hartslag - Anne Holt,Even Holt ***
Joyce Ouderkerk (67): Plot leuk, maar boek is slecht vertaald. Een van de auteurs is cardioloog.Het zou beter geweest zijn wanneer een arts naar de medische termen had gekeken. Het deed me herinneren aan het feit waarom ik Engelse medische thrillers in de oorspronkelijke taal lees.



  Vals - Mel Wallis de Vries ***
Shania (17): Toen ik dit boek in de bib zag staan, wist ik meteen dat ik het wou lezen. Ik heb er een 3 dagen over gedaan om het boek uit te lezen omdat ik namelijk zelf niet zo'n fanatieke lezer ben. Dit boek was eigenlijk erg makkelijk om te lezen, waardoor de pagina's ook vlot vooruit gingen. Het is vlot leesbaar omdat er geen al te moeilijke woorden in gebruikt worden en er staan ook veel dialogen in. Het verhaal vond ik al bij al wel spannend, omdat het over verdwijningen, moord en overspel gaat. Dit zijn onderwerpen die me wel interesseren, waardoor het leuk om te lezen was.



  De jaarclub - Linda van Rijn ***
Thea (58): leest lekker weg, niet echt spannend.



  Donker water - Mikaela Bley ****
Lenie (68): Tegenwoordig komen er steeds meer Scandinavische boeken op de markt en ik lees ze met plezier. Zo ook Donker water van Mikaela Bley haar tweede boek na Dochter vermist. Ook een boek van deze schrijfster die me menig aangenaam uurtje heeft bezorgd. Zoals in Dochter vermist speelt in Donker water Ellen Tamm weer een rol. In Dochter vermist heeft Mikaela Ellen leren kennen. Het is geen must om eerst Dochter vermist te lezen, maar het geeft wel een goede kijk op het leven van Ellen. In Dochter vermist komt de lezer te weet dat Ellen een traumatische tijd achter zich heeft. In Donker water gaat Ellen op weg naar haar moeder, die nog steeds op het landgoed woont waar Ellen is opgegroeid. De spoken uit het verleden komen dan ook steeds meer te voorschijn als Ellen er verblijft. In haar jeugd heeft Ellen haar tweelingzusje verloren,en een ander meisje was verdwenen. Het geeft Ellen het gevoel dat ze achtervolgd wordt door de dood. Dat gevoel wordt sterker als ze bij een tankstation het lijk van een vermoorde vrouw vinden. Ik heb dit boek met even veel genoegen gelezen als het debuut van Mikaela,Graag een derde boek van haar hand, deze krijgt van mij 5 sterren



  Niemand vertellen - Harlan Coben ****
Mathias (16): Fantastisch



  De vrouw in suite 10 - Ruth Ware ***
Lenie (68): De vrouw in suite 10 is het tweede boek van Ruth Ware, na haar debuut In een donker, donker bos. Deze keer is de hoofdfiguur Laura Blacklock, een journaliste die voor een reisblad schrijft. Na een inbraak in haar flat kan Lo nauwelijks meer slapen, zoekt haar heil bij de drank, maar niets helpt om haar te ontspannen. Ze krijgt de opdracht om een reis op een luxe cruiseschip te verslaan, dit helpt misschien om haar weer wat rust te brengen en vol enthousiasme gaat ze aan boord van de Aurora, vast besloten om er van te genieten. Helaas pakt ook dit verkeerd uit, In de suite naast haar wordt een vrouw overboord gegooid. Lo weet bijna zeker dat ze vermoord is en zoekt bij iedereen aan boord hulp, maar niemand geloofd haar. 

De vrouw in suite 10 heeft 8 delen en 37 hoofdstukken, gescheiden door mediaberichten. In het begin is dit boek best spannend, met de inbraak, een boodschap op een spiegel.. Helaas valt de schrijfster in herhalingen, ook beschrijft ze wat onwaarschijnlijke dingen, te wijten aan het gedrag van Lo, impulsief en dat zorgt er voor dat het verhaal ineens een andere wending neemt. Langdradig en vol herhalingen van eerder gebeurtenissen.. Tijdens het lezen kreeg ik de sterke indruk dat ik een Agatha Christieboek zat te lezen, Niets mis mee, maar toch wat gedateerd. Heb ik genoten van haar debuut, kreeg ik tijdens het lezen van dit boek vaak de neiging om het weg te leggen , jammer. Ik hoop dat haar volgende boek wat meer spanning voor de lezer levert...met haar debuut heeft Ruth Ware bewezen dat ze beter kan schrijven dan De vrouw in suite 10.




  Sirenen - Joseph Knox - Vrouwenthriller of niet?
Diane Kooistra (41): Dit boek heeft een donkere cover, ik denk dat je de stad Manchester ziet. Aidan Waits werkt als agent maar door foute keuzes in het verleden krijgt hij de opdracht om undercover te gaan. Daar begint het boek ook mee, hij draait nachtdiensten omdat ze hem niet meer vertrouwen. Dan krijgt hij nog een opdracht, hij moet de dochter van een politicus vinden en terugbrengen. Er wordt een boekje opengedaan over een wereld vol drugs, misbruik, seksindustrie en daarin kom ik erachter wat er met sirenen wordt bedoeld. Regelmatig heb ik kippenvel als ik lees hoe het eraan toe gaat in het nachtleven. Het is een boek dat je bezighoudt en dat je na een kleine pauze ook zo weer op kunt pakken om verder te leven. Sterker nog, je wil niet anders. De hoofdstukken zijn mooi in balans en de spanningsboog is erg gespannen. Een echte spannende thriller waarbij tijdens het lezen vele vragen naar boven komen. Er komen wel veel personages in voor maar de hoofdpersoon (het ik-figuur want Aidan vertelt het hele verhaal zelf) Dan komt er een moment dat ze in een gebouw komen en daar komen ze iets heel verschrikkelijks tegen. Dat was het moment dat ik het boek echt even weg moest leggen. Om daarna weer verder te lezen. In het laatste hoofdstuk komen alle stukjes bij elkaar. Een mooie afsluiter van deze donkere thriller.



  Draai je niet om - Tove Alsterdal ***
Wendy Wenning: Eva kan haar ex-man Svante niet vergeten en stalkt hem. Als hij op een avond vermoord wordt en zij bewusteloos bij hem aangetroffen wordt is zij de eerste verdachte. Wegens gebrek aan doorslaggevend bewijs wordt ze vrijgelaten. Zij wil haar onschuld bewijzen en op de bewuste avond is zij aangesproken door een bedelaarster, vermoedelijk van Roemeens afkomst. Deze vrouw is spoorloos verdwenen en Eva gaat op zoek naar die vrouw, want ook zij wil precies weten wat er die avond gebeurt is. Eerst reist zij naar haar zoon Filip, waar ze sinds de scheiding geen goede band meer mee heeft, en haalt hem over om met haar mee te gaan. Een aantal jongens vinden in de buurt van de plek van de moord resten van menselijke lichamen. Is er verband?

Draai je niet om bestaat grotendeels uit de verhaallijn van Eva, vertelt vanuit de derde persoon. Eva is een vrouw met een labiele persoonlijkheid wat regelmatig sterk naar voren komt in het boek. Maar wel is ze zo moedig en vastberaden om die bedelaarster te vinden al moet ze hiervoor naar een voor haar onbekend land reizen. Dat haar zoon mee is een fijne bijkomstigheid maar steun biedt hij haar niet. Naast de verhaallijn van de vader van een van de jongens die de menselijke resten heeft gevonden is er ook een verhaallijn van een onbekend persoon. Een persoon die maar een beetje ronddwaalt in het gebied waar de menselijke resten zijn gevonden en waar Svante is vermoord.

Het bloed waar de steen hem raakte. Wanneer hij wegrent, bonkt zijn hoofd. De bewakers zijn er, denkt hij, de dag des oordeels nadert. Daarom moet hij stiller sluipen dan de duivel zelf.

Ik begin steeds meer fan te worden van Scandinavische thrillers en deze sprak mij erg aan. De cover nodigt uit tot lezen en dat geldt ook voor de tekst op de achterflap. Psychologisch zit Draai je niet om heel sterk in elkaar, maar ik miste de vaart in het verhaal. Langdradige gedeeltes met lange zinnen waardoor het moeilijk was om de aandacht erbij te houden. Er is wel een mooie onderhuidse spanning aanwezig, maar doordat de psychologie de overhand heeft, komt deze niet helemaal tot zijn recht. Wel blijft voortdurend de vraag hangen wie toch die ronddwalende persoon was en wat hij of zij met het geheel te maken heeft. En wat is Eva haar aandeel?

Om toch de antwoorden te krijgen bleef ik doorlezen, maar het was soms een beetje een worsteling. Richting de plot werd het een stuk interessanter en deze getuigde ook van veel originaliteit. Niet iets dat je zou verwachten en de auteur heeft hiermee wel een sublieme afsluiting aan Draai je niet om gegeven. Achteraf bleek dat het de moeite waard was om toch door te blijven lezen en dat deze auteur zeker de kwaliteiten heeft.




  De jaarclub - Linda van Rijn ***
Vrouwenthrillers(Ell (00): Het vijftienjarig bestaan van jaarclub Artemis mag niet ongemerkt voorbijgaan. En dus vertrekken Dominique van Westerloo en haar vriendinnen voor een lang weekend naar het winterse Wenen. Omdat het een heus jubileum is mogen de partners ook mee. Nadat ze overdag de sprookjesachtige stad hebben bezocht, is het 's avonds een en al gezelligheid bij het haardvuur in het prachtige huis. De tweede avond wordt er na het eten flink van de wijn genipt. Maria, de enige van het stel zonder partner, is dronken en brengt het gesprek op jaarclubgenote Daniëlle, die in haar eerste studiejaar volkomen onverwacht zelfmoord pleegde en van het dak sprong. Maria is ervan overtuigd dat Daniëlle opzettelijk van het dak is geduwd. Dat bericht valt niet bij iedereen goed. En iemand in de groep is bereid heel ver te gaan om de waarheid te beschermen...  

De Jaarclub telt slechts 212 pagina’s plus het korte verhaal Plek 218 achterin het boek. 
Linda van Rijn (1974, Harmelen) heeft haar plek als schrijfster inmiddels veroverd met jaarlijks een winter- en een zomerthriller. Ze woont op Curaçao en veel van haar boeken hebben in de Bestseller60 gestaan. Haar schrijfstijl is eenvoudig en daardoor toegankelijk voor een groot publiek. Hoewel het vlot leest, hebben haar verhalen ook weinig diepgang en blijft het allemaal wat oppervlakkig. Dat gaat ook op voor De Jaarclub. De schrijfster heeft het vaak over ‘haar vriendin’ terwijl de verschillende jaarclubgenoten helemaal niet zo dik meer zijn met elkaar. Sommigen zien elkaar maar één keer per jaar. Door de informatie die je al lezend krijgt was de plot geen verrassing meer. De epiloog van pagina 205 tot 212 was een leuke toevoeging en verhaalt over Daniëlle vijftien jaar eerder. In tegenstelling tot andere boeken van Van Rijn zit dit verhaal goed in elkaar. Het enige dat ongeloofwaardig was is dat Dominique met een gepensioneerde politieagent belt, die betrokken was bij de zaak van Daniëlle en hij zomaar allerlei informatie met haar deelt. De Jaarclub is geen literaire thriller maar een heerlijk leesbaar boek voor even tussendoor.




  Ongezien - Karin Slaughter ****
Mieke (17): Het boekje leest als een trein & is heel mooi geschreven. Het lijkt of je er zelf bij bent. Topper!



  Lineke Breukel - Interview
Lineke Breukel (55): Bedankt voor het interview! Veel succes met de website. Lineke Breukel



  Check-out - Juultje van den Nieuwenhof ****
Elin (14): Het gaat over Sabine's moord, en Chyza schrijf je als Cyza. Voor de rest echt een super goed boek, heb hem in één keer uitgelezen.



  Doodverklaard - Inge Verbruggen *****
Wendy Wenning: Zodra Isa het doodsbericht ontvangt vliegt de spanning om je oren. Spanning die voortdurend op een hoog niveau aanwezig blijft. Vanuit het perspectief van Isa, in de eerste persoon worden we met Doodverklaard meegevoerd in een verhaal dat regelmatig een beangstigend gevoel oproept. Isa neemt het doodsbericht serieus en is bang. In het begin heeft ze haar vrienden nog achter zich staan, maar als deze later denken dat ze zich maar aanstelt, staat ze er alleen voor. Aan haar ouders durft ze het niet te vertellen. Wie kan ze nog vertrouwen en om hulp vragen?

Ik open met een bang hart de link. Het duurt even voordat die helemaal is opgeladen. Als de zandloper verdwijnt, verschijnt hetzelfde doodsbericht dat ik eerder zag.“ 

De angst van Isa is voelbaar. Ik geloofde haar verhaal meteen en leefde intens met haar mee. Ze maakt angstaanjagende dingen mee en is voortdurend op haar hoede. Het wordt allemaal steeds vreemder, er wordt een kat-en muisspelletje gespeeld alleen wordt er afgeweken van de regels. Wendingen in Doodverklaard geven steeds weer een andere kijk, geven verwarring en het blijft allemaal ondoorgrondelijk en onheilspellend. Ik bleef speculeren wie degene was die haar dit aandeed, maar er viel geen peil op te trekken en tot aan de plot bleef het voor mij alleen maar giswerk.

De schrijfstijl van Inge is prettig om te lezen, ze heeft een soepele verteltrant. De Vlaamse woordjes en/of uitdrukkingen die we heel af en toe tegenkomen passen bij dit verhaal en maakt het alleen maar aantrekkelijker. Doordat de spanning zo intens wordt vastgehouden, blijft het verhaal van begin tot eind intrigerend, geen boek dat je zomaar even weglegt. Ook Isa zelf laat zich door de dader eerst op het verkeerde been zetten, waardoor ze op een gegeven moment denkt veilig te zijn, maar niets is minder waar. Niet meer weten wie te vertrouwen maakt Isa nog angstiger en haar emoties heeft de auteur zeer tastbaar neergezet. Net als Isa zit je als lezer continu in angst en de twijfels over wie de dader is maken dit alleen maar erger. 

De onrust, die de hele dag in slaapstand was, kruipt weer in mijn zenuwen en schreeuwt mijn lijf wakker. Meteen sta ik in vluchtmodus.” 

Doodverklaard is een realistisch geschreven jeugdthriller en zorgt op momenten voor totale verbijstering. Een afschuwelijk voorbeeld van hoever iemand kan gaan om zijn liefde te veroveren. Een beklemmend verhaal waarbij de nagels tot aan het vel van de vingers toe worden afgebeten.




  De fluisteraar - Karin Fossum ****
Coenraad de Kat (52): Rachel Riegel woont alleen in haar ouderlijk huis. Ze heeft een baan in een goedkoop warenhuis waar ze het best naar haar zin heeft. Haar enige zoon is verhuisd naar het verre Duitsland en met hem heeft ze maar weinig contact, op de “verplichte” kerst- en verjaardagskaart na. Ze leeft met de constante vrees van een eenzaam, eentonig en teruggetrokken bestaan, angst die toeneemt als ze op een dag een dreigbrief in haar brievenbus vindt. Hierdoor raakt ze steeds verder in de ban van haar isolement. Inspecteur Konrad Sejer ondervraagt haar als verdachte in een moordzaak. Rachel Riegel vertelt rustig haar verhaal aan de politie-inspecteur en ze voelt zich op haar gemak. Konrad luistert aandachtig en maakt aantekeningen. Hij heeft compassie voor Rachel, maar waakt ervoor er niet door verblind te raken. Het verhaal wordt vanuit Rachel verteld. Vanaf het begin af aan is het duidelijk wie de dader is maar het hoe en waarom daar moet je als lezer enig geduld voor hebben. Beetje bij beetje komt alles aan het licht. Het verhaal verloopt rustig en dat houdt gelijke tred met de snelheid waarin het boek is geschreven. Kenmerkend aan de boeken van Karin Fossum is dat ze zeer gedetailleerd kan uitweiden over dagelijkse beslommeringen, zo ook in “De fluisteraar”. Naarmate je aan de hand van verschillende wendingen verder in het verhaal komt, wordt het wel steeds krachtiger. Het leven is voor de moeder en de zoon anders verlopen dan dat ze zich beiden hadden voorgesteld. Door de noodlottige omstandigheden waarin ze verkeren, ontstaat er ruimte voor emoties die ze jarenlang voor elkaar verborgen hebben gehouden. “De fluisteraar” is volgens de cover een literaire thriller, maar ik vind het meer een psychologische thriller waarin je de intensiteit ervaart.



  Hoofdzaak - Mariska Overman ****
Bianca (44): Ik heb dit boek gelezen voor de leesclub van Thrillerlezers. Erg leuk om te doen i.v.m. de terugkoppeling naar de schrijfster van dit verhaal. Het boek nodigt qua cover al gelijk uit. Frisse kleuren met alleen een drijvend lichaam in een zwembad, geeft gelijk de nodige vraagtekens. Een boek dus dat je oppakt om de achterkant te lezen. Het begin is gelijk goed. Er gebeurt gelijk iets en dan komen de vragen. Door die vragen wil je doorlezen. Ik ga niet het verhaal beschrijven, want dan hoef je het boek niet meer te lezen ;-) Kan alleen maar zeggen: Een heerlijk boek voor een relaxte avond op de bank of om mee te nemen op vakantie. Het is een spannend, goed opgebouwd verhaal die ieder hoofdstuk andere vragen geeft.



  Off piste - Linda van Rijn ****
Tineke Otte_Feenstra (48): Prima boek vol spanning, leest makkelijk. Geweldig boek voor op de Leeslijst van scholen.



  Geen kind meer - Esther Boek *****
Bianca (44): Wat een heftig verhaal!!! Het idee dat dit iedere moeder kan overkomen, maakt het misschien nog lastiger. Had het boek binnen 12 uur uit. Als je er in begint wil je het uitlezen, dus begin erin als je tijd hebt. De emotie van een moeder is goed omschreven, en bij een ieder hoofdstuk denk je: Wat zou ik doen? Een echte aanrader!!!



  Prooi - Lydia van Houten *****
Wendy Wenning: “Ik wil nog meer zeggen, maar mijn oogleden worden loodzwaar. Opnieuw dwaal ik af naar het duister en ik weet dat het deze keer voor altijd is.

Lydia van Houten (1972) debuteerde in 2005 met de jeugdserie Het teken van drie. Daarna volgden freelance opdrachten vooral voor prentenboeken. In 2015 verscheen haar thrillerdebuut Doodstil, een thriller die enthousiast werd ontvangen door het lezerspubliek. In 2016 verscheen Het vervloekte huis, een thriller met een bovennatuurlijke, mystieke ondertoon. Haar derde thriller Prooi verschijnt in juni 2017, ik mocht al een vooruitleesexemplaar lezen.  

Evelyn (Evy) is een Nederlandse studente en woont samen met een groepje excentrieke jongeren in Londen. Ze huurt een kamer van Joy McAllen. Evy hoopte door naar Londen te gaan, dingen achter zich te laten en te vergeten. Maar sinds ze hier woont wordt ze alsnog geplaagd door verschrikkelijke nachtmerries en hallucinaties. Haar medestudente Lily-Rose vangt Evy op en probeert haar te helpen. Als Evy, door financiele problemen, de huur niet kan betalen, weet Lily-Rose wel een baan voor haar. Ze stelt Evy voor aan regisseur en familievriend Martin Dumont, die Evy een baan aanbiedt op zijn plezierjacht. Het lijkt dat eindelijk aan al haar problemen een eind komen, maar dan Evy getuige van een moord. Er is een gruwelijke moord gepleegd en Evy zit onder het bloed. Maar zij kan zich niet herinneren…

Prooi heeft een mooie opvallende cover. De ondergrond is wit en er staat een oog van een dier op afgebeeld. Een helder blauw oog dat je recht aankijkt. Het is twijfelachtig welk dier het is, maar dit wordt in de proloog al kenbaar gemaakt. Een cover die de aandacht trekt en zich snel zal laten oppakken.

Het boek begint met een krachtige proloog waar Evy in een beangstigende situatie zit en het lijkt erop dat het onmogelijk is uit deze situatie te ontsnappen. Een proloog die ervoor zorgde dat ik snel verder wilde lezen. 
Prooi omvat twee delen: Donker en Licht en verhaalt vanuit het perspectief van Evy, in de eerste persoon. We maken summier kennis met de andere personages, hun achtergronden en die van Evy blijven nog wat gesloten. Wel zijn ze allemaal wel een beetje apart. Evy leidt een studentenleven, en in het begin kon ik, door haar manier van leven en een wat egoïstische instelling, niet zoveel sympathie voor haar opbrengen. Werken is pure noodzaak, maar doordat ze teveel met andere dingen bezig is, valt het lastig haar baantjes te behouden. Feestjes, drank en mannen. Alles om maar te vergeten, maar ze pakt het niet zo goed aan. Ze verlegt ook steeds meer haar grenzen maar wil ze dit wel? Ze denkt bij Martin een fantastische baan te hebben gevonden, maar de werkelijkheid kun je zelfs in je ergste dromen niet voorstellen. Evy heeft zich laten vangen en ze zit in een net waar met geen mogelijkheid uit te komen is.

Het was mijn bedoeling elke dag een stukje te lezen uit Prooi. Maar ik werd vanaf de eerste bladzijde het verhaal ingetrokken en kon niet meer stoppen met lezen. Vlot opgezet en een niet aflatende onderhuidse spanning. Een thriller waarbij de woorden angst, twijfels, gruwelijk, vertrouwen en misleiding continu door je hoofd spelen en die een onbehaaglijk gevoel geven. Een angstaanjagend voorbeeld van hoe een spel op het Darknet verschrikkelijke vormen kan aannemen. Dat het internet heel gevaarlijk kan zijn en een grote invloed kan hebben op het doen en laten van de mensen en dat grenzen snel voorbij geschreden kunnen worden. Er was een gedeelte, een behoorlijke luguber gedeelte, waar ik wat mijn twijfels had over de geloofwaardigheid hiervan, maar ik heb dan ook zoiets van, het is fictie, en in een thriller mag gerust wel eens afgeweken worden van de werkelijkheid. Als na een gigantische cliffhanger de plot bekend wordt de suggestie gewekt dat het verhaal rond is. Er is een epiloog en bij het lezen hiervan verwachtte ik een rustige afsluiting van het geheel. Maar niets is minder waar, de auteur wist mij nogmaals perplex te laten staan.

Prooi is een duistere thriller met tempo en de meer zorgvuldige uitwerking laat zien dat de auteur weer gegroeid is in haar schrijverstalent. Alles staat in een goede verhouding tot elkaar. Een bloedstollende thriller met een heel venijnig staartje, eentje die de adem doet stokken.




  Moordspel - Artikel
hanny bennes (59): Lijkt me heel leuk om hier aan mee te doen.



  In het water - Paula Hawkins ****
Silvia v. Elzelingen (55): Verslavend en vol psychologische spanning… Paula Hawkins werd in 1972 geboren en groeide op in Salisbury (het huidige Harare in Zimbabwe) in Rhodesië. Ze werkte vijftien jaar als journalist voordat ze begon met het schrijven van fictie. Hawkins schreef een aantal romantische komedieromans onder het pseudoniem Amy Silver en brak in 2015 door onder haar eigen naam met de psychologische thriller The Girl on the Train (Het meisje in de trein). Dit debuut kwam op 1 februari 2015 op nummer één op de The New York Times Fiction Best Sellers of 2015 en stond 16 weken op de eerste plaats. The Girl on the Train (Het meisje in de trein) is met 20 miljoen verkochte exemplaren één van de bestverkopende boeken van de afgelopen jaren en is verfilmd met Emily Blunt in de hoofdrol. Het boek verscheen in vijftig landen en veertig talen. In het water is Hawkins tweede thriller. Na het succes van de verfilming van het boek The Girl on the Train heeft DreamWorks Pictures ook de rechten aangekocht van het tweede boek van Paula Hawkins.  

Nel, een alleenstaande moeder, wordt dood aangetroffen in de lokale rivier van Beckford. Eerder die zomer was een tienermeisje haar al voor gegaan. Ook zij werd dood aangetroffen in dezelfde rivier. In het verleden zijn er meerdere vrouwen op deze manier aan hun einde gekomen. Hun dood veroorzaakt een golf van onrust over de rivier en zijn geschiedenis. Jules, de zus van Nel, keert terug naar het stadje om Lena, de 15-jarige dochter van Nel, onder haar hoede te nemen. Jaren geleden heeft ze het stadje de rug toegekeerd. Voorgoed, dacht ze toen… 

In het water is de tweede thriller van Paula Hawkins. Op de cover zien we een mysterieuze waterpoel met takken die erin weerspiegelen en een meisje dat aan de rand van het water staat. Voorin het boek zit een soort van bladwijzer van de personages uit Beckford. Deze plattegrond voorkomt het steeds terugbladeren in het boek naar wie wie ook al weer was. Heel handig! In het water vertelt over een 15-jarig meisje dat als enige van haar gezin achterblijft als de lichamen van haar moeder en een tienermeisje worden gevonden op de bodem van de verdrinkingspoel. Het verhaal begint met een spannende proloog waarvan je haren omhoog gaan staan. ‘Nog eens! Nog eens!’ De mannen binden haar vast voor de tweede proef. Maar deze keer met haar linkerduim aan haar rechterteen en haar rechterduim aan haar linkerteen. Het touw gaat weer om haar middel. Deze keer dragen ze haar het water in. ‘Alsjeblieft,’ smeekt ze, omdat ze niet weet of ze het duister en de kou wel kan verdragen. ‘Alsjeblieft.’ Ze zinkt. Tegen de tijd dat ze haar er weer uit sleuren, zijn haar lippen blauw en is haar adem voorgoed vervlogen.  

Het boek ademt de sfeer uit van Midsummer Murders. Een klein stadje, de plaatselijke politie die op onderzoek uitgaat en de mensen verhoort met wie Nel een vertrouwelijke band had of juist een haat verhouding. Bewoners die het achterste van hun tong niet laten zien en bepaalde gebeurtenissen voor de politie verzwijgen. De spanning wordt langzaam opgebouwd. Door flashbacks in de tijd en door middel van het vertellen vanuit verschillende perspectieven komen we langzaamaan achter de waarheid en vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Hawkins slaagt er weer in de uiteindelijke climax heel lang uit te stellen. Na het overweldigende succes van Het meisje in de trein heeft Paula Hawkins het weer gepresteerd om een verslavende thriller vol psychologische spanning neer te zetten. Een intrigerend verhaal waar ik zeer van genoten heb! Dankjewel uitgeverij A.W. Bruna voor het vooruitlees-exemplaar.