Het eerste dat me opviel, was dat het boek een vrouwelijke hoofdpersoon heeft. Dit verraste me, omdat de omslag van het boek nogal ‘mannelijk’ en ‘literair’ aandoet. En geen van deze beide indrukken wordt waargemaakt. Ondanks het feit dat hoofdpersoon Hanna Vermeer vrij mannelijke eigenschappen heeft, is ze toch echt een vrouw. En hoe hard Römer het misschien geprobeerd heeft, het boek komt echt niet verder dan de omschrijving ‘een aardig verhaal’. Want meer is het niet. 

Het is prettig om te lezen, het kabbelt wat voort en het is zeer zeker vermakelijk. Maar een steengoed boek dat je gelezen moét hebben: nee. Het leven is ook mooi zonder het boek ooit opengeslagen te hebben. Maar mocht je wel trekken hebben in het debuut van Peter Römer, dan heb je gegarandeerd enkele uurtjes licht vermaak. Verwacht er niet al te veel van, dan word je ook niet teleurgesteld.