Stalker
Door: Antoinette Verstegen op 21 juli 2010

Ze bestaan. Van die mannen die op je verjaardag met een koelkast in je tuin staan. Je opent 's ochtends om een uur of acht luid geeuwend je gordijnen en sluit deze van schrik meteen weer. Maar het is te laat, in je tuin staat een nachtmerrie die schijt heeft aan de vernietigende kracht van daglicht.

Je zakt op je knieën en gluurt met snelkloppend hart ter hoogte van de vensterbank, waar een smalle strook zicht geeft op je tuin en het is allemaal echt. De van trots grijnzende man waartegen je een straatverbod hebt gevraagd, losjes leunend tegen een koelkast met ****diepvriesvak en rode strik.

Hij zou maar in je tuin staan en ik kan je garanderen dat hij er stond. Met koelkast. Toch hoef je in een thriller niet aan te komen met dit griezelige gegeven. Je krijgt dan meteen van die zuinige mondjes en 'Zo’n kerel sleept echt niet zo'n enorm ding mee om daar rustig te wachten totdat je eens een keer wakker wordt.' Of: 'Ik vind het een beetje een lullige stalker hoor, een koelkast notabene'.

Op de een of andere manier moet geloofwaardige fictie braver zijn dan de werkelijkheid. Hetzelfde lijkt te gelden voor hoofdpersonages in vrouwenthrillers. Je struikelt over de lichtelijk ingeslapen vrouwelijke hoofdpersonen. Vrouwen moeten zich er in kunnen herkennen, is het veelgenoemde argument van uitgevers. Welke vrouwen, denk ik dan? Wie zit er nu te wachten op zo'n muts die nog nooit op de harde weg is geweest; wie zit er nog te wachten op alweer een 'echt herkenbare Nederlandse vrouw, in een Nederlandse setting?'

Hebben we er daar al niet genoeg van? Kunnen we niet weer eens naar vrouwenthrillers met wat spannendere hoofdpersonen. Vrouwen die net wat stouter, stoerder, irritanter, avontuurlijker, eigenzinniger of grappiger zijn dan een soort van gemiddelde vrouw met 1,1 kind, 0,45 baan en 0,0 seks die (hopelijk) niet bestaat?

Wat is er tegen een vrouwelijk hoofdpersoon die woest naar buiten stormt en de koelkast met haar schattige kleine bijltje te lijf gaat? Net zolang totdat de niet te stuiten stalker haar jankend smeekt hem nooit meer lastig te vallen. Misschien dat we er ons niet direct in herkennen, maar heel veel vrouwen zouden zich er wel in wíllen herkennen. Dat schept ook een band.

Dit type hoofdpersoon heeft natuurlijk wel een praktisch nadeel. Ze is zo daadkrachtig dat de problemen al bijna zijn opgelost voordat de inslechte tegenstander ze maar heeft kunnen bedenken. De potentiële stalkers, moordenaars en psychopaten verkassen direct naar een boek met wat minder assertieve dames, waar tenminste nog wat lol aan valt te beleven.

Wat als ik dan beloof eerst zo’n honderdvijftig pagina’s toch wel bijna een normale vrouw op te voeren die een angstig kat en muis spelletje beleeft met een psychopatische stalker? Er vallen natuurlijk wat doden en niemand gelooft haar, ze staat echt helemaal alleen. Mag ik dan asjeblieft op het eind de koelkast en het bijltje erin houden?

Antoinette Verstegen

Onze columniste Antoinette Verstegen maakt ons elke maand deelgenoot van een gedachtenkronkel of zieleroersel. We leerden haar kennen als deelneemster aan de thrillerwedstrijd van Verbum Crime medio 2008, waarbij zij derde werd met haar manuscript 'Wraak'. Antoinette (42) heeft een zoon van elf en is freelance journalist, trainer en schrijver.