Door: op



Bezoekersreacties:
Karin Bisschops op 15 juli 2018:
Karin Hazendonk (1961) werd geboren in Utrecht. Ze startte met schrijven toen ze twaalf jaar was. Ze schreef verhalen waarin dieren de hoofdrol speelden. Ze studeerde financiële en commerciële administratie en werkte in de financiële sector. In 2014 debuteerde ze met haar thriller Blun

Het kan niet anders dan dat het grote blauwe oog alle aandacht naar zich toe trekt op de cover. De blik laat je niet los en de titel belooft een spannend verhaal. Waarom er een DJ op de achterkant van het boek staat wordt gedurende het verhaal duidelijk. 
Hannah van Dijk (15 jaar) gaat stiekem met haar vriendin naar een schuurfeest waar haar favoriete DJ Xander draait. Haar vader, Jan, wordt met een onbestemd gevoel midden in de nacht wakker en constateert dat Hannah niet is thuisgekomen. Ze zou naar een feestje van een klasgenoot gaan. ’s Ochtends vertelt hij dit pas aan zijn vrouw Martine. Hun huwelijk stond al onder zware druk en dit verergert na de verdwijning van Hannah. Martine heeft geheimen die niet aan het licht mogen komen. Dit verklaart misschien haar vreemde gedrag: het liefst ligt ze in haar bed en toont weinig emoties. Loes de Koning (rechercheur) krijgt samen met haar collega Rob de Vries deze verdwijningszaak onder zich. Er wordt een jongen gevonden die gruwelijk is toegetakeld. Heeft dit iets te maken met de verdwijning van Hannah? Verbeten gaat Loes op onderzoek uit. 

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personages welke boven de hoofdstukken staan vermeld. De korte hoofdstukken houden de vaart in het verhaal en de spanning is goed opgebouwd. De verschillende verhaallijnen komen aan het einde keurig bij elkaar. Zoals we van Karin Hazendonk gewend zijn, schuwt zij niet om de gruwelijkheden bij naam te noemen. De vermissing van je kind is het ergste wat je als ouders kan overkomen en Karin Hazendonk slaagt erin om die emotie en alles wat erbij komt kijken, keihard bij je naar binnen te knallen. De personages beschrijft ze prima: de puber Hannah, haar vader Jan waarmee Hannah een speciale band heeft, haar moeder Martine die zich steeds afzijdig houdt en dit niet zonder reden. Ook de andere personages (waaronder bv. Loes) zijn goed uitgewerkt. Loes de Koning verveelt nog niet en is uitermate geschikt om haar de hoofdrol in een volgend boek te laten spelen. 
De plot zie je, als geoefende thrillerlezer, wel aankomen maar dat is niet erg. Het is niet mogelijk om het boek aan de kant te leggen. Eerst doorlezen! Een paar onderwerpen uit het verhaal: vermissing, verkrachting, homo, feesten, wraak, huwelijkse problemen, seks, macht en geheimen. Karin Hazendonk heeft met De dood heeft blauwe ogen een gruwelijk spannende, meeslepende thriller geschreven over heftige onderwerpen.


Wendy Wenning op 15 juli 2018:
Karin Hazendonk (Utrecht, 1961) is in het dagelijks leven werkzaam als boekhouder. In 2013 debuteerde Karin met haar eerste (voor)leesboekje Kunnen vissen dromen. Haar eerste debuutthriller verscheen in 2014 en daarmee maakte ze haar grote droom waar: het schrijven van thrillers. Karin heeft inmiddels meerdere thrillers geschreven en De dood heeft blauwe ogen is de tweede thriller die verschenen is bij uitgeverij LetterRijn. 

‘Thuis … het was een gevangenis waar nog net de tralies voor de ramen ontbraken.’ 

Hannah is bijna zestien en net als elke puber van deze leeftijd is ze haar grenzen aan het verleggen. Niet makkelijk want haar ouders zijn behoorlijk streng. Dit is wel anders bij haar vriendin Ilse. Haar ouders zijn bijna nooit thuis en Ilse mag haar eigen gang gaan. Als er een schuurfeest wordt georganiseerd in een nieuw partycentrum bij hun in de buurt verzint Hannah een smoes om naar dit feest te kunnen gaan. Een geweldig feest maar als het feest is afgelopen is Hannah verdwenen. Spoorloos verdwenen. Haar vader is radeloos en haar moeder kruipt in haar eigen wereldje, iets wat ze eigenlijk al jaren doet. De vermissing van Hannah maakt des te meer duidelijk dat dit huwelijk op springen staat. Loes de Koning is sinds kort familierechercheur en de vermissing van Hannah is haar eerste zaak. Haar chef heeft weinig vertrouwen in haar en dat maakt haar onzekerheid alleen maar erger. En dan raakt ze ook nog persoonlijk betrokken. Als er zwaar verminkte mannen worden gevonden komt haar oude vechtlust terug en ze is vastbesloten Hannah te vinden en deze zaak op te lossen. 

De dood heeft blauwe ogen heeft meerdere verhaallijnen die duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn en verhaalt vanuit een wisselend perspectief. De eerste hoofdstukken worden rustig opgebouwd maar al snel gaat het tempo omhoog. De vermissing van Hannah brengt alles in rep en roer en de auteur weet hierbij de gevoelens van paniek en machteloosheid goed weer te geven. Er worden vraagtekens gezet bij het gedrag van Martine, de moeder van Hannah. Terwijl er met man en macht naar Hannah gezocht wordt, sluit Martine zich af en dit maakt nieuwsgierig naar de reden waarom.

‘Hier creëerde ze haar eigen, veilige cocon. Afgeschermd tegen Jan en alle ellende die op haar af leek te komen.’ 

Terwijl we de zoektocht naar Hannah volgen, worden ondertussen de personages uitgewerkt. Over het algemeen worden de personages prima uitgediept alleen Loes de Koning blijft wat vlak. Dit geeft wel een opening naar een eventuele verdere ontwikkeling van dit personage oftewel meerdere boeken met dit personage zouden een optie kunnen zijn. De meeste sympathie in het boek gaat uit naar Jan van Dijk, de vader van Hannah. De spanningsboog in De dood heeft blauwe ogen komt niet tot grote hoogte maar heeft een mooie opbouw. Bij tijd en wijle wordt de spanning opgevoerd en zo nu en dan zijn er fijne rustpunten aanwezig. De ontwikkelingen volgen elkaar prima op waardoor het verhaal continu onderhoudend en interessant blijft. De gruwelijkheden die in dit boek voorkomen zijn door de auteur weer beeldend beschreven en doet de maag soms omdraaien. De manier van beschrijven is een sterk onderdeel van de schrijfstijl van Hazendonk en ook in dit boek laat ze zich wat dat betreft weer van haar beste kant zien. De verwachting van het verhaal wordt helaas niet helemaal waargemaakt. Er worden net iets te snel dingen weggegeven waardoor er wat voorspelbaarheid ontstaat en dat is jammer. De verwachting was een hogere spanningsboog maar dit wordt helaas teniet gedaan door het voorspelbare.  

Wat als iemand zijn dochter iets had aangedaan en wat zou hij doen als hij te weten kwam wie dat was? Hij was geen gewelddadig man, nooit geweest, maar Jan wist niet of hij voor zichzelf kon instaan als hij erachter kwam.’ 

Anderzijds heeft de auteur met De dood heeft blauwe ogen een geloofwaardig verhaal neergezet, een met een waarschuwing. Een die je doet realiseren dat dit je eigen dochter ook kan overkomen. En Hazendonk weet de impact hiervan, wat het bijvoorbeeld met een ouder doet, of met degene zelf, uitermate indringend neer te zetten. Een impact waarvan de gevolgen niet te overzien zijn…



Karin Bisschops op 7 juli 2018:
Sarah Pinborough (1972) is een veelzijdige auteur. Ze schrijft boeken voor YA, volwassen thrillers, fantasy- en cross-genre romans en is daarnaast ook nog scenarioschrijfster. 

De intrigerende boze blik van de vrouw op de cover doet een rilling over je rug lopen. Wie houdt ze in de gaten en waarom? De titel past perfect bij het verhaal. Het boek bestaat uit drie delen en begint met een spannend proloog. In het eerste deel maken we vooral kennis met Lisa en haar puberdochter Ava met hier en daar een vleugje spanning. Pinborough eindigt het eerste deel met een cliffhanger. Vanaf het tweede deel is de onderhuidse spanning voelbaar en steeds aanwezig. In het derde deel komen alle eindjes bij elkaar en lees je met ingehouden adem de plot.  

Belofte maakt schuld wordt in eerste instantie verteld vanuit drie vrouwen: Lisa, Ava en Marilyn. In het laatste deel wordt hier nog een vierde vrouw aan toegevoegd. Alle vrouwen hebben geheimen die ze angstvallig proberen verborgen te houden. Het is goed opletten omdat het verhaal steeds springt in de tijd. Dit is af en toe verwarrend. Het is duidelijk dat Pinborough de wereld van de pubers goed kent, ze weet dit goed weer te geven. De personages zijn levensecht en het taalgebruik is die van jonge mensen. Haar vloeiende schrijfstijl nodigt uit tot blijven lezen. Het onderwerp waar het grootste gedeelte om draait is hoe iemand onvoorwaardelijk van iemand kan houden en deze persoon kan vergeven voor haar daden. Het is moeilijk om niet de plot te verraden maar er zit een ongeloofwaardigheid in het verhaal wat jammer is omdat het idee goed is. 

Belofte maakt schuld is een goed geschreven thriller vol onderhuidse spanning waardoor je je blijft afvragen hoe de vork in de steel steekt.


Wendy Wenning op 4 juli 2018:
Annette van Luyk (1962) is geboren en getogen in Den Haag. Na de studies Culturele Antropologie en Communicatie heeft ze lange tijd gewerkt als Sr. Purser bij de KLM, en daarna als Teammanager in de thuiszorg. Voordat ze met schrijven begon had ze acteren als hobby. Ze volgde diverse cursussen en workshops waarbij ze zich leerde in te leven in personages en via improvisatielessen haar fantasie te laten stromen. In 2015 besloot ze dat het tijd werd een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan, een boek schrijven. Als voorbereiding begon ze met een online-cursus thriller schrijven bij Marelle Boersma. Toen eenmaal haar boek gestaag vorderde is ze voor een stukje extra coaching en feedback op bezoek geweest bij Marelle in Portugal. 

Ellen is tien jaar geleden gescheiden. De scheiding heeft er flink ingehakt maar ze heeft een leuke baan, een fijne woning en heeft de boel nu weer op de rit. Maar toch mist er iets: een maatje, een minnaar. Ze wil weer verliefd worden. Ze besluit zich in te schrijven op een datingsite. Ze zoekt de meest betrouwbare uit en springt in het diepe. Na een aantal miskleunen komt ze in contact met John Parker. Ze hebben lange gesprekken en Ellen begint verliefd te worden. Ze wil hem graag ontmoeten maar op de een of andere manier gaat er elke keer dat ze afgesproken hebben iets mis en moet John weer verstek laten gaan.  

Na de proloog waarin Ellen flink teleurgesteld wordt, wordt er aangevangen met deel 1 van het boek: Luchtkastelen. Een passende titel die al een kleine voorspelling in zich heeft. Ook de andere delen van het boek hebben een bijbehorende titel gekregen. Ellen maakt de eerste stappen in het online datingcircuit. Doodeng, maar haar eenzaamheid is zo groot dat ze geen andere manier weet om iemand te vinden om die lege momenten in haar leven op te vullen. Ze gaat op zoek naar een vlotte vijftiger, zelf is ze net in de vijftig. Vertellend vanuit de eerste persoon zien we hoe Ellen, een slimme en verstandige vrouw, de fout maakt door verliefd te worden op de verkeerde persoon. Zoals het karakter van Ellen neergezet wordt is het niet een vrouw die zich zomaar voor de gek laat houden, een vrouw met de nodige levenservaring, maar toch trapt ze erin. 

Er zijn twee verhaallijnen: die van Ellen en die van Solomon, de man die haar belazert. Solomon heeft zo zijn redenen en Ellen is gewoon een vrouw die toch net iets te goed van vertrouwen is. Maar toch laat ze het er niet bij zitten en ze gaat naar Ghana om de man die haar belazert heeft op te zoeken. En dan komt de spanning om de hoek kijken. Spanning die soms hoog wordt opgevoerd wat een positieve bijdrage geeft aan het leesplezier. Annette van Luyk heeft een prettige, toegankelijke schrijfstijl en met Een perfecte illusie zet ze een geloofwaardig en scherp verhaal neer over de gevaren van het online daten. En ze laat niet alleen de kant zien van de benadeelde maar ook die van de fraudeur. Een verhaal dat twee kanten heeft en waardoor je zelfs voor Solomon een beetje sympathie krijgt. Dat iemand de persoon die voor alle ellende heeft gezorgd gaat opzoeken is wat minder geloofwaardig. Zeker als daarvoor naar een land gereisd moet worden waarvan bekend is dat het hier gevaarlijk kan zijn. Maar wel origineel bedacht en dit geeft een verhaal een mooie spanningsboog mee. 

Een perfecte illusie is het debuut van Annette van Luyk. Een thriller die vlot leest en doet denken aan de boeken van Suzanne Vermeer of Linda van Rijn. En ondanks dat er soms aan de geloofwaardigheid getwijfeld kan worden, is er zeker de garantie voor wat heerlijke uurtjes leesplezier en heeft de auteur een prima debuut neergezet. Ik ben benieuwd naar haar volgende boek.



Karin op 21 juni 2018:
Karin Slaughter (Atlanta (Georgia), 6 januari 1971) is een Amerikaanse thrillerschrijfster en wordt The Queen of Crime genoemd. Ze werd bekend door haar zesdelige Grant County-serie waarin kinderarts en lijkschouwer Sara Linton de hoofdpersoon is. Ook schreef ze (naast stand-alone boeken) de serie met special agent Will Trent in de hoofdrol. Ze is een aantal keer genomineerd voor verschillende prijzen, waaronder de Edgar Allan Poe Award. 

De cover is een typische Karin Slaughter cover: een gedeelte van een vrouw, in dit geval haar gezicht, met mooie rode accenten. Wat betekent het (gespleten) touwtje om de vinger? 
Andrea Cooper denkt haar moeder te kennen. Wanneer ze samen gaan lunchen in een restaurant en een schutter een bloedbad aanricht, ziet Andrea (Andy) een kant van haar moeder (Laura) die ze niet kent. Laura overmeestert koelbloedig de schutter en schiet hem dood. Andy bekijkt haar moeder met andere ogen: ze lijkt een compleet ander mens. En dit blijkt te kloppen. Laura heeft gelogen over haar verleden. Ze dwingt Andy om te vluchten. Tijdens deze vlucht komt Andy steeds meer te weten over wie haar moeder is en waarom ze een gespleten leven lijdt. 

Gespleten start spannend met de schietpartij in het restaurant en heeft twee verhaallijnen, namelijk die van Andy en Laura en van Jane Queller. Door het schakelen tussen 2018 en 1986 wordt het gespleten leven van Laura steeds duidelijker. Slaughter voert je beetje bij beetje informatie. Ondanks dat het verhaal hier en daar traag verloopt en de spanning iets inzakt, blijft het interessant om te lezen. De schrijfstijl is vlot en af en toe rauw zoals we van Karin Slaughter gewend zijn. Er komen veel personages in voor en de hoofdpersonen Andy, Laura en Jane zijn prima uitgebeeld. Andy is 31 jaar maar in haar gedrag oogt ze jonger. Wel maakt ze een ontwikkeling door zodat ze tegen het einde meer volwassen lijkt. 
Met de epiloog sluit Slaughter het verhaal op prima wijze af. De Queen of Crime heeft met Gespleten weer een fijne leesbare Slaughter afgeleverd en alhoewel niet haar beste is het nog steeds een goede thriller.




Wendy Wenning op 10 juni 2018:
Als Fenna bij Roos en Quinty in de klas komt, is plots de jarenlange vriendschap tussen Roos en Quinty voorbij. Quinty laat zich overrompelen door de brutale Fenna en Roos voelt zich afgedankt. Fenna loopt alleen maar te treiteren en Roos reageert hierop door opstandig te worden, thuis en op school. Ineens wordt Roos als een probleemgeval gezien. Omdat ze heel druk is krijgt ze van de arts ritalin voorgeschreven met de bedoeling meer rust in haar hoofd te creeëren. Maar Roos vertikt het die pillen te slikken en verstopt ze voor haar ouders, ze doet net alsof ze ze inneemt. Roos wordt steeds vaker beschuldigd van dingen die ze niet gedaan heeft en iedereen keert zich tegen haar. Op een gegeven moment loopt het uit de hand, er raakt zelfs een ander meisje uit de klas bewusteloos. Ze ontdekken dat het meisje te veel ritalin heeft geslikt en weer wijst alles naar Roos. Maar dan ontdekt Roos wat er precies speelt. Maar zullen ze haar geloven of is er sprake van verraad. 

Snitch is de vijfde jeugdthriller van Margje Woodrow. Er zijn twee verhaallijnen die zich afwisselen, de verhaallijn van Roos en die van Quinty, allebei verhalend vanuit de eerste persoon. Roos wordt voortdurend gepest en er is niemand waar ze bij terecht kan. Eerder had ze haar beste vriendin Quinty, maar deze is overgelopen naar het andere kamp. In de afwisselende verhaallijnen lees je de gedachten en gevoelens van beide meisjes. Niet alleen bij Roos is er onmacht en verdriet voelbaar, ook bij Quinty is dit aanwezig. Quinty wil het liefst weer vrienden zijn met Roos, maar ze durft geen nee te zeggen tegen Fenna. Fenna heeft haar in haar macht en Quinty is niet sterk genoeg om hiervan weg te lopen. 

Snitch is een verhaal over jongeren die dingen doen waardoor je nog eens scherper naar je eigen kinderen gaat kijken. Doet hopen dat jouw grootste angsten geen werkelijkheid worden. Personages met herkenbare karakters, levensecht neergezet. Het thema pesten wordt hier wel heel scherp neergezet en laat uitersten zien. Maar wel uitersten die waarheid kunnen worden bij je eigen kinderen. Een verhaal dat doordringend is neergezet en voor de jonge lezer een confronterende levensles kan zijn. Naast de niet te missen boodschap is Snitch voorzien van een hoge spanningsboog en met haar enerverende schrijfstijl sleurt Woodrow je mee in een heftige rollercoaster. Woodrow laat zich met Snitch weer van haar beste kant zien.


Wendy Wenning op 21 april 2018:
Voltooid heeft een serieus onderwerp en wel een onderwerp dat felle discussies kan uitlokken. Een actueel en pittig onderwerp maar er is heel goed te zien dat Overman goed op de hoogte is. In dit boek komt de spanning niet voort uit gruwelijkheden of gevaarlijke zoektochten naar de dader maar meer in de gedachten, gedragingen en uitingen van de personages. De emoties rondom het onderwerp zijn helder neergezet, voor de een begrijpelijk maar voor een ander misschien juist niet. Een doordringend verhaal en af en toe hangt er een adembenemende sfeer vooral door al die emoties die los komen.  

Isabel moet dealen met het verleden, maar ook verder in het heden. Haar gevoelens zijn tastbaar neergezet en het is makkelijk je in te leven in Isabel. Qua personages zit de grote kracht in Isabel en Peter. Harry staat nu meer op de achtergrond wat gelijk de relatie tussen hem en Isabel typeert en waarbij je het gevoel krijgt dat deze relatie het niet gaat redden. Isabel trekt veel naar Sven, zij zitten met manier van denken en hun gevoel veel op een lijn. Doordat Overman er goed in slaagt veel verborgen te houden is het niet makkelijk om enig vermoeden te krijgen en de puzzel op te lossen.  

Zo’n pittig onderwerp in een thriller te verwerken getuigt van veel moed. Duidelijk is dat Overman alle regeltjes kent, wat ook voortkomt uit het werk dat zij doet. Persoonlijk vind ik het heel goed om zo’n ethische kwestie in een spannend verhaal te stoppen al gaat dit iets ten koste van de spanning die van een thriller verwacht wordt. Maar tegenwoordig zie je dat de lezers het graag meer serieus willen hebben en vooral zo’n omstreden thema trekt aan. Een beladen thema maar de auteur heeft dit op een mooie wijze verwerkt in deze spannende thriller. Met Voltooid laat Overman zien veel lef te hebben, chapeau!


Wendy Wenning op 25 maart 2018:
Lynnette heeft zes jaar geleden haar man verloren door een ongeluk. Nog steeds heeft ze het hier erg moeilijk mee, ze kan er ook niet goed over praten. Haar beste vriendin haalt haar over een weekend carnaval te gaan vieren, Lynnette moet nodig eens wat plezier gaan maken. Haar zoontje Nicky logeert bij haar ouders. Lynnette is niet echt een feestbeest en ze voelt zich dan ook eerst niet zo op haar gemak in het feestgewoel maar na een paar wijntjes raakt ze wat losser. Ze zit er niet op te wachten, maar ze krijgt de onverdeelde aandacht van een leuke man en boven verwachting heeft ze een hele leuke avond. Helaas moet ze het weekend voortijdig afbreken omdat haar zoontje gevallen is en haar steun nodig heeft. Maar die leuke man is haar niet vergeten en belt haar een paar dagen later op en ook al is ze er nog niet helemaal aan toe stort Lynnette zich in een nieuwe relatie. 

De ernstig gedragsgestoorde Jordy heeft tijdens een inbraak een man zodanig verwondt dat deze overlijdt en Jordy wordt veroordeeld tot jeugd-tbs. Hij wordt behandeld in een gesloten kliniek. Jordy heeft last van woedeaanvallen en er is soms weinig voor nodig voor hem om door het lint te gaan. Wanneer zijn moeder overlijdt leest hij in haar dagboek wat zij al die jaren voor hem verborgen heeft gehouden. Zijn verdriet is groot maar het dagboek geeft hem eindelijk datgene wat hij al die jaren wilde weten. Door stom toeval kruisen de wegen van Lynnette en Jordy zich. Lynnette en Jordy worden met een pijnlijke waarheid geconfronteerd, voor Lynnette de aanleiding om kritisch naar zichzelf te kijken. 

Binnenwereld wordt afwisselend vertelt door Lynnette en Jordy. Lynnette vanuit de eerste persoon, Jordy vanuit de derde persoon. Lynnette zit nog steeds in een verwerkingsproces en wordt overrompeld door de aandacht van die leuke man, Michel. Hij overlaadt haar met cadeaus en neemt haar mee naar exclusieve restaurants. Ze vindt de aandacht helemaal geweldig maar toch knaagt er iets. Soms kan hij heel afstandelijk zijn en hoort ze dagen niets. En er is niet echt een klik tussen hem en haar zoontje Nicky. Daarnaast wordt ze in de gaten gehouden door haar buurman Jurgen, die vanaf het overlijden van haar man Patrick, voortdurend voor haar klaar heeft gestaan. Hij past veel op Nicky maar Lynnette maakt ook wel een beetje misbruik van hem. Als het aan Jurgen ligt trouwt hij met Lynnette en gaan ze een gelukkig gezinnetje vormen, maar Lynnette heeft niet die gevoelens voor hem. Jurgen is dan ook wel jaloers als Michel in haar leven komt.

 ‘Ik baal ervan hoe hij mijn gezin heeft weten binnen te dringen, maar ik weet ook dat dit deels mijn eigen schuld is. Regelmatig doe ik beroep op hem voor de mannenklusjes die ik niet kan oplossen.’ 

Dan is er Jordy. Door Jordy zijn verhaal krijg je een goed inzicht in het karakter van iemand die gedragsgestoord is en hoe het is om in een gesloten kliniek te zitten. De onmacht van Jordy is tastbaar neergezet en zijn gevoelens dringen intens binnen. Marcella werkt zelf met mensen die door psychische problemen zijn vastgelopen en delicten hebben gepleegd. Door haar ervaring zet ze een geloofwaardig en scherp beeld neer van iemand die ontspoord is. Maar ook hoe moeilijk het is om deze mensen in het gareel te houden en wat het doet met de mensen die ze begeleiden.  

‘Soms is hij zo buiten zinnen dat hij zijn wil niet kan sturen en nog agressiever wordt. Maar andere keren weet hij te stoppen om erger te voorkomen. Dan is het alsof hij alleen maar voor de kick door het lint gaat, maar tegelijkertijd heel goed weet wat hij doet. De leiding jennen en dwarszitten, want reken maar dat het voor hen een rotervaring is om iemand te separeren.'

Lynnette wordt een beetje neergezet als een naïeve vrouw, maar haar gedrag is ook wel te begrijpen. Het overlijden van Patrick heeft er flink ingehakt en ze is op zoek naar die sterke arm, de aandacht van een man, iemand die haar op handen draagt en dan is daar Michel. Een gevoel zo sterk dat ze haar onderbuikgevoel verwaarloost en wegstopt. Ze laat zich meeslepen waarbij ze haar ouders en beste vriendin op de achtergrond zet totdat ze zich realiseert dat er iets niet klopt. Maar dan nog blijft ze hopen dat deze man haar gelukkig kan maken. Je leeft met Lynnette mee, maar in gedachten wil je haar wakker schudden en duidelijk maken dat ze verkeerd bezig is. 

Eerst lijkt Binnenwereld veel voorspelbaarheid te hebben, maar toch blijkt alles net iets anders in elkaar te zitten dan verwacht. Een aantal voorgevoelens komen wel uit, maar er zijn ook ontwikkelingen die je totaal op het verkeerde been zetten. In een rustig tempo wordt er steeds meer duidelijk maar nog zijn er onverwachte wendingen die voor grote verrassingen zorgen. Als je naderhand terugkijkt was het een en ander te voorzien maar door meerdere afleidingsmanouvres wordt hieraan voorbijgegaan. Marcella heeft een prettige verteltrant en het boek laat zich makkelijk lezen. Een toegevoegde factor is de fijne, onderhuidse spanning waardoor er een meeslepende en intrigerende roman is gevormd. Een spannende roman waarin tevens een heldere boodschap is verwerkt en Marcella laat met deze roman realiseren wat belangrijk is in het leven: blijf zo dicht mogelijk bij jezelf en luister vooral naar dat onderbuikgevoel.



Wendy Wenning op 26 februari 2018:
Callie en Tilda zijn tweelingzussen en een helder voorbeeld dat tweelingzussen heel verschillend kunnen zijn. Hun karakters zijn zo totaal verschillend waardoor de band onderling niet zo hecht is als je zou verwachten. Maar toch verandert er wat als Tilda Felix leert kennen. Normaal gesproken hield ze Callie op grote afstand maar nu betrekt ze Callie ineens in haar leven. Tilda is een aanstormende actrice en haar vriend Felix is bankier. Het lijkt de perfecte relatie totdat Callie erachter komt dat Felix een controlfreak is en regelmatig woedeaanvallen heeft. Sinds Tilda Felix kent laat zij zich door hem overheersen en is zichzelf niet meer. Ze is gestopt met werken en haar eetlust is minimaal. Callie maakt zich zorgen en sluit zich aan bij een forum op internet voor slachtoffers van mishandeling. Ze hoort heftige verhalen op dit forum en als een van haar onlinecontacten het slachtoffer wordt van haar gewelddadige man komen er twijfels. Wat moet ze doen? Moet ze iets ondernemen? En dan krijgt ze het bericht dat Felix is overleden, vermoedelijk aan een hartaanval. Of heeft er iemand actie ondernomen en is Felix vermoord. 

Witte lichamen wordt vanaf het begin overheerst door een donkere setting. Voortdurend overheerst er een naargeestig gevoel. Het ziet ernaar uit dat Callie een obsessie heeft. Een obsessie voor haar zus. Ze wil continu dichtbij haar zus zijn en de band voelen die tweelingzussen horen te hebben. Ze ziet Tilda wegkwijnen sinds ze een relatie heeft met Felix en het enige dat voor haar telt is dat ze haar zus wil redden. Maar op de een of andere manier is haar zus ongrijpbaar.Er zijn hoofdstukken die teruggrijpen naar het verleden waar de karakters van Callie en Tilda iets meer uitgediept worden en waar je de zussen beter leert begrijpen.  

De auteur wekt door de obsessie van Callie een bepaalde verwachting en het is continu wachten op dat moment dat alles opengegooid wordt. Het is lang wachten op dat moment en als het eenmaal zover is worden alle verwachtingen en vermoedens weggevaagd. Er was al voortdurend een gevoel dat er iets was dat niet te voorzien zou zijn, maar de gedachten zijn geen moment die ene richting op gegaan. De auteur weet met haar schrijfstijl voortdurend een beklemmend gevoel op te roepen en het verhaal een goede aantrekkelijke sfeer mee te geven. De spanningsboog is niet hoog en er had iets meer vaart in mogen zitten maar alles is toch voldoende om de lezer te blijven intrigeren.



Wendy Wenning op 8 februari 2018:
A.J. Finn is het pseudoniem van een uitgever in New York. Na zijn studie was Finn recensent van thrillers en redacteur bij een grote uitgever in Londen. Hij heeft gewerkt met auteurs als Karin Slaughter, J.K. Rowling, Robert Galbraith, Nicci French en Patricia Cornwell. 

We maken in De vrouw in het raam kennis met Anna Fox, online psycholoog. Ze woont alleen en komt sinds geruime tijd haar huis niet meer uit. Ondanks de vele medicatie die ze slikt om haar angsten te bedwingen drinkt ze teveel. Haar dagen brengt ze hoofzakelijk door met het kijken van oude films en het bespioneren van haar buren. Sinds kort heeft ze nieuwe buren, die aan de overkant van het park wonen, die haar speciale aandacht hebben. Op een nacht, als ze nog niet kan slapen, denkt Anna te zien dat haar buurvrouw wordt vermoord. Als de politie komt kijken is er niets te vinden, geen enkel bewijs. Gezien de benevelde staat waar Anna zich regelmatig in bevindt nemen ze haar niet echt serieus en ook Anna begint aan zichzelf te twijfelen. En zeker als ze haar buurvrouw ontmoet, springlevend. Maar ze heeft het toch echt gezien, wie is dan die vrouw die werd vermoord?. Of ziet ze dingen die er niet zijn? 

Dag voor dag duiken we in het leven van Anna. De vrouw in het raam verhaalt vanuit het perspectief van Anna, vanuit de eerste persoon. De korte, vlot geschreven hoofdstukken trekken je gelijk het verhaal in en dag voor dag maken we het leven van Anna mee. Anna leidt aan agorafobie, een angststoornis waarbij je een onredelijke angst hebt voor openbare ruimtes. Je hebt moeite om je vertrouwde omgeving te verlaten en naar buiten te gaan omdat je bang bent in een situatie te komen waar je niet uit kunt vluchten. Haar leven speelt zich af binnenshuis en de enige contacten die ze heeft zijn met haar arts, haar fysiotherapeut, haar huurder en de online contacten via haar werk als online psycholoog. Naast het observeren van haar buren doodt ze de tijd met het kijken naar oude zwartwit films en drinken. De aanleiding van haar stoornis blijft lang onbekend al zijn er al snel vermoedens dat er iets in het verhaal niet klopt. Doordat het voor Anna ook niet helder is wat er allemaal gebeurt raak je als lezer ook in de war en zijn er voortdurend twijfels over de waarheid.  

De vrouw in het raam is een boek dat overmeestert. Het heeft iets ongrijpbaars waardoor de lezer continu getriggerd wordt. Finn heeft ruim de tijd genomen voor de uitwerking van het karakter van Anna en dit geeft de mogelijkheid een goed beeld van haar te krijgen. De voortdurende twijfels over wat waar is of niet laat alle opties open al is er op een punt enige voorspelbaarheid. Toch geeft Finn net niet genoeg weg om meer zekerheid te geven. Speculaties genoeg maar de onzekerheid blijft en de plot laat lang naar zich raden. Steeds weer wordt er een draai aan het verhaal gegeven waardoor er alleen maar meer wantrouwen ontstaat. Een wantrouwen dat zijn nut bewijst als de plot wordt bereikt. Onverwacht en ondanks dat er eerder misschien kleine hints werden gegeven toch niet voorzien. 
Een knap geschreven debuut, een duistere thriller met een knap staaltje psychologie.




Wendy Wenning op 6 februari 2018:
Verminkte toekomst is het vierde deel van de reeks met rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra in de hoofdrol. Toen Sanne nog maar 10 jaar oud was is haar moeder spoorloos verdwenen. Haar grootouders hebben haar liefdevol opgevangen en Sanne is opgegroeid tot een mooie jonge vrouw. Sanne heeft bewust voor haar beroep gekozen in de hoop op deze manier ooit haar moeder te vinden. Al weet ze wel dat deze kans klein is en heeft ze weinig illusie haar moeder levend terug te vinden. Toch geeft zij niet op en als ze vierentwintig jaar na de verdwijning een envelop ontvangt met daarin in een ketting van haar moeder krijgt ze weer hoop. Paragnost Will de Jager adviseert haar in haar verleden te duiken. Tijdens dat onderzoek stuit ze op meerdere zaken van verdwenen jonge vrouwen. Vooralsnog lijkt er geen verband te zijn en brengt dit onderzoek meer verwarring. Ondertussen zijn Sanne en Luca druk met een zaak waarbij er sprake is van een mogelijke kindermishandeling en is er ook weer een nieuwe vermissing van een jonge vrouw. Naast deze zaak gebruikt Sanne al haar vrije tijd voor de zoektocht naar haar moeder, daarbij gesteund door Luca en paragnost Will. 

De wisselende verhaallijnen in Verminkte toekomst verhalen vanuit het heden en verleden. De hoofdstukken uit het verleden vertellen over Emma, de moeder van Sanne. Een verleden dat alles, maar dan ook alles helder maakt en doet hopen op een goede afloop. Sanne mag haar onderzoek voortzetten en de mogelijk daarbij horende cold cases onderzoeken, maar het werk gaat ook door zoals de zaak met de vermoedelijke kindermishandeling. Meerdere zaken lopen zo door elkaar heen maar er is een goed onderscheid te maken waardoor deze lijnen niet in de war raken.  

Hij had het zo vaak gehoord, maar waarom was er altijd dat knagende stemmetje dat vertelde dat haar liefde niet gemeend was?” 

De zaak van de kindermishandeling doet al snel vermoeden waar het om draait. Skaye weet helder te beschrijven hoe moeilijk het is om hiervoor de nodige bewijzen te vinden en hieraan merk je dat ze goed research heeft gedaan. Juist doordat ze dit zo goed beschrijft is hierin soms enige voorspelbaarheid. In de hoofdstukken die zich in het verleden afspelen ondervinden de personages de meest gruwelijke en vernederende dingen. Skaye laat de pijn voelen en de huiveringen door je lichaam trekken, zo doordringend worden de woorden neergezet. Ook de zoektocht van Sanne laat meeleven en de schokkende dingen die Sanne hierbij meemaakt laat je afvragen hoeveel een mens kan verstouwen. Gelukkig is er naast heel veel misère ook af en toe een lichtpuntje waardoor er hoop blijft. Een flintertje romantiek wordt ook niet vergeten, alleen is het de vraag wanneer Sanne zover is dat ze iemand dichtbij laat komen. En wie er dichtbij mag komen.  

“‘Hoop kan zo bedrieglijk zijn,’ zei Sanne. ‘En gevaarlijk. Veel mensen zijn doorgedraaid vanwege hoop.'” 

Verminkte toekomst laat je van begin tot eind genieten van een superspannende thriller waarbij de lijnen als vanzelf bij elkaar komen. De spanning wordt mooi opgebouwd en bereikt zijn climax met een geweldige cliffhanger. Door de jaren heen is de schrijfstijl van Skaye steeds meer volwassen geworden waardoor dit deel meer dan compleet is. Een mooie uitwerking naar de plot al was ik even van mening, bij het idee dat dit het laatste deel zou zijn, dat de laatste hoofdstukken wat snel gingen en het geheel wat abrupt werd afgerond. Hier was dan ook even wat teleurstelling tot het nawoord vertelde dat er zeker een volgend deel in de planning zit. Verminkte toekomst heeft dan misschien een zekere afsluiting, helemaal klaar is het nog niet…



Wendy Wenning op 7 januari 2018:
Dinie Bell (1956) woont in Eindhoven. Ze debuteerde in 2011 met de roman Alsjeblieft papa… Daarna publiceerde Bell drie thrillers bij Palmslag: Achtervolgingsdrift (2013), Hysteria (2014) en Knekelhuis (2015).  

Het verhaal van Driest wordt verteld door drie personen: Imke, De veroordeelde en Mercedes. Imke is een introvert meisje dat opgroeit in een chic mileu. In haar vaders ogen kan ze niets goed doen. De veroordeelde is een minderjarig meisje dat, berecht als volwassene, haar straf uitzit in een vrouwengevangenis. Hier wordt ze voortdurend getreiterd en bedreigd door haar medegedetineerden. Soms slaan bij de veroordeelde plots de stoppen door en uit ze zich op zeer agressieve wijze. Pas als het verhaal ver gevorderd is maken we kennis met Mercedes, Imke’s tegenpool. Wat hebben deze drie met elkaar te maken en wie is toch die ‘hij’ waar ze het voortdurend over hebben?

"Mijn afkeer van hem is zo groot dat ik zijn naam niet over mijn lippen kan krijgen. Meestal refereer ik aan hem als hij."

Driest omvat drie delen voor afgegaan door een proloog en de delen worden afgesloten met een epiloog. Er is geen hoofdstuknummering en een leuk detail is dat op de titelbladen een mes staat afgebeeld net als op de cover. Het perspectief is vanuit de eerste persoon. Dinie Bell haar boeken zijn niet standaard. Ze weet diverse thema’s op haar eigen originele wijze in een verhaal te verweven, vaak diep verstopt in het verhaal. Zo ook weer bij Driest

Imke haar verhaal is eigenlijk te triest om aan te horen, haar vader weet haar keer op keer te kleineren en haar het gevoel te geven dat ze niets waard is. Een verstoorde vader-dochter band, waar we, net als in een eerder boek van Bell, een vleugje Virginia Andrews uit proeven. Ook bij de veroordeelde zien we iets van deze verstoorde verhouding, alleen is dit in lichtere mate aanwezig. De betekenis van Driest is stout; onbesuisd ; onbeschaamd, definities die je niet als eerste bij dit verhaal en de personages zou plaatsen. Maar aan het einde van het verhaal zal deze betekenis meer duidelijkheid krijgen.

Imke haar steun en toeverlaat is de huishoudster, maar daar mag ze niet mee omgaan en haar oom Ruud, de broer van haar vader. Haar vader vindt Ruud maar een nietsnut en daar heeft hij eigenlijk ook wel gelijk in. Ruud komt voortdurend geld tekort. kan zichzelf niet onderhouden. Regelmatig gaat Imke met haar moeder en oom Ruud leuke dingen doen, maar het is haar moeder die alles betaald. Maar Imke vindt het maar wat gezellig die uitstapjes, haar vader vindt dat allemaal maar onzin.  

"Hij sleurde me mee en toen we een flink eind uit de keuken verwijderd waren, beet hij me toe dat het geen pas gaf met ondergeschikten om te gaan alsof het familieleden waren. 'Laat ik je daar nooit meer betrappen, Imke. Personeel is min volk.'" 

In het verhaal van de veroordeelde lezen we dat ze van die ene ‘hij’ moet gaan stelen. Eerst kleine, simpele opdrachten maar langzamerhand worden de opdrachten steeds grimmiger en gewelddadiger. De veroordeelde kan zich niet onder de greep van deze man uitworstelen, zijn macht over haar is te groot.  

"De luide knal verscheurde de stille nacht. Het was of de beelden vertraagden toen de blote benen van het kind voor de tweede keer onder haar vandaan sloegen en haar lichaam met een doffe klap op het parket terechtkwam." 

Afwisselend de verhalen lezende onstaat er speculaties maar Bell geeft te weinig weg om zeker van deze speculaties te zijn. Pas als Mercedes in beeld komt gaan er weer wat belletjes rinkelen. Voor die tijd wordt er vooral een gevoel van medelijden opgewekt, vooral bij Imke. Het thema dat Bell in dit boek verweven heeft is vaker beschreven. Zelf moest ik aan een bestseller van vroeger denken waarvan ik de naam niet kan noemen zonder het thema te verraden. Bell heeft er wel een originele draai aan gegeven, vooral door de toevoeging van de ‘hij’. Hierdoor wordt je regelmatig op het verkeerde been gezet. Door het verhaal langzaam op te bouwen en vragend te houden weet Bell de lezer prima bij de les te houden. Boeiend van begin tot eind, al was de plot niet helemaal een grote verrassing. Hoewel…de ‘hij’ wel. Het was wel even in mij opgekomen maar om de een of andere reden verdween dit weer naar achtergrond. En dan de epiloog, een uitermate verrassende uitsmijter die voor een mooie afsluiting zorgt.  

Geen bloeddorstige scenes, niet die hoge spanning die je op het puntje van je stoel laat zitten, zoals je van een thriller zou verwachten, maar meer van die fijne onderhuidse spanning die voortdurend blijft knagen. Driest is een spannende roman met een interessant en aangrijpend thema waar Bell met haar eigenzinnige schrijfstijl een fascinerend verhaal omheen heeft gesponnen. Een thema dat ze treffend heeft weten weg te zetten.


Wendy Wenning op 6 januari 2018:
Sophie Ester is het pseudoniem van Kirstin Rozema, auteur van kinderboeken en feelgoodromans. De keuze voor een pseudoniem is omdat Ommekeer een compleet ander genre is. Ommekeer is het eerste deel uit de reeks van een vierdelige misdaadserie. 

De cover is uitgevoerd in roomwit en er staat een strop op afgebeeld. In de titel zijn twee e’s omgedraaid waardoor de titel extra aandacht trekt. Als het boek is gelezen dan krijgt de strop zijn betekenis. 
Het voelt alsof ze voortdurend met een strop om hun nek lopen, de angst die almaar met hun meereist en hun niet wil loslaten.  

“Nee, een normale jeugd hadden ze niet gehad.” 

Toen Carol Vanhoven, nu een jonge vrouw van begin twintig, negen jaar oud was werden haar ouders in koelen bloede vermoord. Het motief was wraak. Alleen was het daarmee niet afgelopen. De moord stond niet op zichzelf en de vijf kinderen waren in gevaar. Ze moesten vluchten en kregen daarbij hulp van het getuigen-beschermingsprogramma van de FBI. Zolang de dader niet gepakt was waren ze niet veilig. In Ommekeer vertelt Carol over hun leven, een leven waarbij ze voortdurend achterom moesten kijken en zelfs tijdelijk het contact met elkaar moesten verbreken. De eerste jaren vergingen en langzaam vervaagde de angst. Ze hadden hun levens min of meer op kunnen pakken en ze hadden allemaal een mooie toekomst voor de boeg totdat… Carol blikt terug op hun leven en schrijft hun levensverhaal op. Vanaf die ene dag dat ze dachten inmiddels veilig te zijn, maar dan gebeurt er iets wat hun leven wederom volledig op de kop zet. 

…en wanneer de dreiging zachtjes is binnengeslopen en stukje bij beetje alle veiligheid doet vervagen, is optimisme het enige wapen dat nog rest.“  

De uitgebreide proloog van Ommekeer wekt voldoende nieuwsgierigheid op om de rest van het verhaal te willen lezen. Daarna staat het verhaal ook geen moment stil door de vele ontwikkelingen. De kinderen Vanhoven, Steven, Vincent, Jamey, Robin en Carol zijn voortdurend in gevaar en als het bijna mis gaat zijn ze gedwongen apart van elkaar te gaan leven. Het spanningsniveau in Ommekeer is hoog. De dader die jacht op hun maakt zorgt ervoor dat ze almaar in angst leven en voorzichtig moeten zijn in hun doen en laten. Het leven gaat door, en hun carrières ook. Maar het is moeilijk, want ze kunnen niet echt zichzelf zijn. Ze leven onder andere namen en tegen hun nieuwe vrienden en soms zelfs geliefden moeten ze de waarheid verdraaien. Ook mogen ze geen contact meer met elkaar hebben en het gemis naar elkaar is pijnlijk. En dan is er de angst, de onrust en soms zelfs paniek, gevoelens die de auteur tastbaar op papier heeft gezet.  

“Ik voel angst, onrust en soms zelfs het begin van paniek als ik iets hoor wat ik niet kan thuisbrengen en dat kan ik niet aan. Ik wil niet meer bang zijn, maar de angst die ik voel is misselijkmakend.“  

In Ommekeer is de ervaring met het schrijven van feelgoodromans goed te proeven. Alleen heeft de auteur nu spanning toegevoegd waardoor er een mooie mix is ontstaan. Een combinatie van feelgood en misdaad maakt dit boek tot een intrigerende misdaadroman die door de vlotte schrijfstijl en de vele wendingen lekker wegleest. Spanning maar daarnaast is er ook veel romantiek in de levens van de Vanhovens. Ieder personage komt uitgebreid aan bod en hun karakters worden prima uitgewerkt. Hierdoor wordt er een goede band gesmeed en komen ze dicht bij je te staan. Symphatieke mensen, levensechte personages, een familie die je in je hart sluit.  

Het einde van het verhaal maakt alleen maar nieuwsgierig naar het volgende deel, want ondanks een positief bericht zal dit zeker nog wel een staartje krijgen. De eerste stappen die de auteur in dit genre heeft gezet smaken naar meer, een veelbelovend begin van deze misdaadreeks.


Wendy Wenning op 2 januari 2018:
De proloog verhaalt over de ontvoering van een jonge vrouw. Ze wordt een auto ingetrokken, vastgebonden en mishandeld. Lee, een jongen die als langdurig werkloze voor zijn uitkering als tuinman bij het Hornimanmuseum werkt, vindt enige tijd later bij toeval de jonge vrouw. Dood, ze ligt onder het ijs bij het botenhuis. De jonge vrouw blijkt uit een invloedrijke familie te komen en hier begint het mee…een zaak die veel teweeg zal brengen. Niet alleen bij de familie, maar ook bij het team dat de zaak in onderzoek krijgt. Erika Foster krijgt de leiding. Erika is een tijd non-actief geweest, dit wordt haar eerste zaak weer sinds het drama dat zij meemaakte. Een drama dat haar persoonlijk heeft geraakt. Bij het team van Lewisham Row mag zij bewijzen of zij haar werk weer aankan en of er voor haar nog een politiecarrière in het verschiet ligt.  

In Het meisje in het ijs wordt een ogenschijnlijk perfect leven overhoop gegooid. Een invloedrijke familie die onaantastbaar lijkt te zijn, maar waar langzaam duistere geheimen worden blootgelegd. Erika is een uitstekend inspecteur maar het drama heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. Maar ze is een sterke vrouw en geeft niet zo snel op. Ze bijt zich vast in de zaak, al verwaarloost ze zichzelf hierbij. Ze trekt zich niets aan van de onaantastbaarheid van de invloedrijke familie en dit wordt haar niet altijd in dank afgenomen. Het meisje in het ijs is een thriller die je meteen pakt en ook geen moment meer loslaat. Een hoofdpersonage dat heel krachtig wordt neergezet en een indruk achterlaat, een verhaal waar tevens politieke kwesties een issue zijn en met wendingen die alleen maar nog meer verwarring zaaien. En als de onderste steen eenmaal boven water is, dan is er alleen nog maar dat gevoel van verbijstering. Als dit boek dichtgeslagen wordt is er een teleurstelling, er moet afscheid genomen worden van een fantastisch team…maar gelukkig niet voor altijd. 

Een thriller die doet denken aan de boeken van M.J. Arlidge en net als Helen Grace zal Erika Foster de komende jaren de gemoederen flink bezig weten te houden. Een personage dat zo’n indruk achterlaat dat haar naam niet snel vergeten zal worden en je doet verlangen naar een verdere kennismaking. Het meisje in het ijs is een thriller zoals een thriller hoort te zijn…scherp, strak en fascinerend.


Wendy Wenning op 24 december 2017:
Anja Feliers is de succesvolste vrouwelijke thriller-auteur van Vlaanderen. Femme fatale is het zevende deel in de reeks rond psychologe Kathleen Verlinden. 

June en Robbert hebben hun dochterje Imke door een brand verloren. Ze leven in luxe maar rouwen om hun verloren dochtertje. Alleen rouwen ze niet samen, door het verlies zijn ze compleet vervreemd van elkaar. Dan ontmoet June plots een oude vriendin, Lexi. Tijdens hun studententijd hebben June en Lexi een romance gehad en nu ze weer in elkaars leven zijn vlamt de passie weer op. June heeft tijdens de brand een black-out gehad en weet niets meer van dit drama. Dit laat haar niet los en Lexi stelt haar voor aan Kathleen. Kathleen gaat haar helpen en samen gaan ze uitzoeken wat er nu precies met Imke is gebeurd. Kathleen zelf zit nu in een moeilijke periode en alles wat ze tot nu toe geheim heeft weten te houden dreigt uit te komen.  

“Maar wat ze ook deden, hoe hard ze hun best deden het verleden achter zich te laten, het haalde allemaal niets uit. Alsof de geest van hun overleden dochtertje meeverhuisd was.“ 

Femme fatale heeft een fijn lettertype met krachtige samengestelde zinnen. De wisselende verhaallijnen zijn vlot leesbaar en zoveel ontwikkelingen dat er geen moment mogelijk is dat de aandacht verslapt. June stort zich met veel passie in een geheime relatie met Lexi en de daadkrachtige Lexi zorgt ervoor dat er eindelijk wat gebeurt en haalt June uit een impasse. Kathleen is druk bezig met haar dochter Julie op te vangen na de dood van Marc, haar vader en de ex-man van Kathleen. Kathleen heeft nu een relatie met haar oude liefde Leendert maar Lucas (een eerdere minnaar) is nog niet helemaal uit beeld. 
In Femme fatale maakt Kathleen het er niet beter op voor zichzelf, ze maakt de ene fout na de andere, met alle gevolgen van dien.  

“Ik wist heel goed waarom ik dit uitstelde. Ik wist heel goed wat de waarheid met ons kon doen.“ 

Deze thriller heeft veel sensualiteit in zich en maakt het allemaal minder braaf dan de vorige delen in deze reeks. Vooral Kathleen laat zich hier van een andere kant zien, niet helemaal wat we zouden verwachten van haar. Maar Femme fatale laat zo wel meer de mens in Kathleen zien, de psychologe in Kathleen verdwijnt in dit boek naar de achtergrond. Tijdens het achterhalen van wat er nu met de brand precies is gebeurd zijn er vreemde situaties waardoor June zich alleen vaster in haar zoektocht bijt. Ze zit vol met vragen en rust niet eerder voordat ze duidelijkheid heeft. Langzaam begint er ook een vermoeden te rijzen dat niet alles is gegaan zoals anderen vertellen en dit geeft een onprettig gevoel. Ook bij Lexi worden vraagtekens gezet. Heeft Lexi soms toch een andere agenda?

Femme fatale heeft niet alleen meer sensualiteit, ook spat er veel meer gevoel uit dit verhaal. Heftige emoties van de personages zijn met intensiteit beschreven en je wordt volledig meegesleept. Een verhaal dat prima losstaand te lezen is maar om alles van Kathleen beter te begrijpen adviseer ik ook de eerdere delen van deze reeks op te pakken. Kathleen haar leven staat behoorlijk op zijn kop en de gemoederen raken regelmatig overhit en je vraagt je af hoe dit zal gaan aflopen. Daarnaast is er een onderhuidse spanning veroorzaakt door alle ontwikkelingen rondom June en Lexi. Met onverhoedse wendingen weet Feliers de twijfels steeds weer op te laaien en langzaam wordt het verhaal uitgewerkt naar een niet te voorzien plot. Wederom weer een fantastische thriller alleen jammer dat er weer even geduld moet zijn voor het volgende deel, want er zijn nog wat dingetjes blijven hangen…



Wendy Wenning op 22 december 2017:
Jet van Vuuren (1956) schrijft sinds 2011 thrillers voor Uitgeverij Karakter. Thrillers die zich kenmerken door de schijnbare luchtigheid en die zich afspelen dicht bij huis. Weinig bloederige scenes maar wel personages die je tot je vriendenkring kunt rekenen totdat hun karakters zich op een onverwachte manier ontwikkelen. Misstap is inmiddels de tiende thriller van Jet van Vuuren. 

Tijdens een hittegolf wordt Den Haag opgeschrikt door een aantal moorden. Jonge vrouwen zijn het slachtoffer van een seriemoordenaar en hun lijken worden gedumpt in de duinen bij Scheveningen. Anja is rechercheur en tijdens het onderzoek krijgt ze hulp van haar vriendin Britt. Britt woont sinds kort in de buurt van Den Haag, ze probeert hier het drama dat haar is overkomen te verwerken. Het onderzoek wijst in ieder geval uit dat er rare dingen gebeuren in de keurige wijk Benoordenhout, en ook Britt krijgt te maken met vreemde dingen. 

“Soms kun je maar beter niet weten wat je buren doen.” 

Na een krantenberichtje van dinsdag 13 september 2016, over het vinden van een zwaar verminkt en levenloos lichaam van een vrouw in de Haagse Schilderwijk maken we kennis met een aantal bewoners van de wijk Benoordenhout. Harry en Agnes, die er wonen dankzij een financiële meevaller, Bo en Guusje een jong stel, Guusje heeft het huis geerfd van haar oma, en Wouter van Reijnsbroek, eigenaar van een aantal beachclubs. Buren die geen contact met elkaar hebben en ieder hun eigen leven lijden. Dan gaat het verhaal terug in de tijd naar de datum van 8 september en vandaar uit gaan we verder naar het heden. Af en toe is er een fragment in een ander lettertype en waarvan duidelijk is dat dit de dader betreft. Maar geen hint wordt er gegeven, alleen vermoedens opgewekt. 

Van Vuuren zet de personages mooi neer. Gewone mensen met hun dagelijkse beslommeringen, hun dromen en hun onzekerheden. Ieder met een specifiek karakter die voor vooroordelen kunnen zorgen en een heldere blik vertroebelen. Hierdoor wordt je als lezer snel op het verkeerde been gezet en vermoedens geven een richting aan waarvan de vraag is of dit wel de juiste is. Een aantal personages geven twijfels genoeg maar of deze twijfel terecht is? Veel personages en wisselende verhaallijnen maar in plaats van dat dit voor enige chaos zorgt zijn de lijnen zo opgezet dat er een goed overzicht blijft bestaan. Stukje bij beetje lukt het om de personages iets te doorgronden al blijft er nog wat in de ledigheid hangen dat voor een mooie onderhuidse spanning zorgt. En voortdurend blijft er dat verlangen om de personages zover te doorgronden om erachter te kunnen komen wie verantwoordelijk is voor de ‘duinmoorden.’ En dan blijkt achteraf dat ook al ben je een gevorderd thrillerlezer en denk je over enige mensenkennis te beschikken, er personages zijn die de lezer een flink rad voor de ogen kunnen draaien.  

Mooi uitgewerkte personages alleen Anja en Britt komen nog niet helemaal goed uit de verf. Het lijkt ook dat er bewust een kleine opening is gehouden om deze personages vaker terug te laten komen en dat deze personages zich nog verder kunnen ontwikkelen. Misstap is zo’n heerlijke Nederlandse thriller waar men van geniet omdat het dicht bij huis afspeelt en veel herkenbaarheid in zich heeft. Een mooie spanningsboog die perfect wordt afgerond met een verbluffend plot. Met deze tiende thriller heeft Van Vuuren zich overtroffen!



Wendy Wenning op 3 december 2017:
Daantje krijgt van haar redactiechef een nieuwe opdracht. Online undercover op de datingsite SecondFlirt. Juist omdat Daantje een muurbloempje is vindt hij haar de juiste persoon voor deze opdracht, iemand die onbevangen kan instappen in deze wereld. Ze schrijft zich in onder de naam muurbloem op de site, een site voor vreemdgangers. Al snel heeft ze verschillende contacten waarbij de gesprekken varieren van gewoon gezelligheid tot berichten met de nodige vunzigheid. Maar dan blijkt iemand het op haar voorzien te hebben en gebeuren er steeds meer vreemde dingen. Haar vrienden vinden dat ze zich maar vreemd gedraagt en laten haar vallen. Maar ligt het wel aan Daantje?  

Naast de verhaallijn van Daantje is er een verhaallijn waarin psycholoog Patrick pittige sessies heeft met meneer Stevens. Al gelijk vraag je je af wat het verband is tussen deze twee verhaallijnen. We volgen Daantje in de wereld van het online daten en haar onzekerheid hierin is duidelijk aanwezig. Als er artikelen geplaatst worden met Daantje haar naam eronder, artikelen waar ze zelf niets van af weet en als er vanuit haar Facebookaccount rare berichten worden geplaatst en het blijkt dat haar account gehackt is, is het overduidelijk dat iemand een hekel aan Daantje heeft. Al deze situaties maakt haar alleen maar meer onzeker en vooral angstig. Rasters schrijft met korte, strakke zinnen en vermijdt overbodige details. Alleen dat wat van toepassing is, is op papier gezet, niets meer en niets minder. Voldoende om een goed beeld van de personages te vormen en door op de juiste momenten een beetje extra spanning toe te voegen blijft de interesse aangewakkerd. Lang blijft de ene vraag in het hoofd hangen, wie is toch de meneer Stevens en wat is zijn rol in het verhaal. Of moeten we het in de richting van Patrick zoeken? Al vanaf het begin veel onzekerheid dat voor een mooie spanningsboog zorgt.  

Muurbloem laat je meeleven met Daantje en alle hoop is erop gericht dat de situatie waarin zij is terechtgekomen zo snel mogelijk tot een einde komt. Maar het zit best wel ingewikkeld in elkaar en het is moeilijk te bepalen wie er te vertrouwen is. Toch zijn er mensen die haar willen helpen en die je als lezer ook wel een goed gevoel geven al zijn er ook wel twijfels. Maar zodra de plot wordt bereikt, blijkt dat Rasters heel goed in staat is de lezer voor de gek te houden en een rad voor de ogen te draaien. Want ondanks de nodige veronderstellingen blijkt het toch net iets anders in elkaar te zitten dan was verwacht. Een boek dat eerst als een roman aanvoelt, maar door diverse angstaanjagende situaties steeds meer de richting opgeduwd wordt naar het genre van spannende roman. Een spannende roman waar diverse thema’s in verweven zijn, thema’s van deze tijd.  

Na het succes van haar feelgood-boeken besloot Rasters met Muurbloem een uitstapje te maken naar het genre van de spannende roman. Wat mij betreft helemaal geen verkeerd uitstapje en zeker voor een herhaling vatbaar!



Diana op 8 november 2017:
Dertig jaar terug in de tijd, in juli 1985, schudde het Zweedse kustplaatsje Fjällbacka, het toneel waar niet alleen dit boek maar tevens alle voorgangers uit de pen van bestsellerauteur Camilla Läckberg zich afspelen, op haar grondvesten toen de destijds vierjarige Stella Strand ontvoerd en later vermoord werd teruggevonden. 

De ons allen welbekende Erica Falck, succesvol schrijfster van true crime, is al even bezig informatie te verzamelen over de Stella-zaak en daar komt onverwacht schot in als blijkt dat een van de vermeende daders in de Tanumse gemeente is neergestreken in verband met filmopnamen. Marie Wall, nu een gevierd Hollywood actrice, was indertijd elf jaar toen zij samen met de eveneens nog minderjarige Helen Persson schuldig pleitten aan het meenemen en de dood van Stella maar deze verklaring daarna weer ontkrachtten. Marie hoopt dat het oprakelen van het verleden hoofdzakelijk publiciteit genereert; de zwaarmoedige Helen daarentegen realiseert zich terdege dat de terugkeer van Marie hoogstwaarschijnlijk haar ondergang zal zijn. Peter en Eva Berg betrokken een decennia geleden de boerderij die toebehoorde aan de familie Strand. Alsof de geschiedenis zich herhaalt verdwijnt van het erf hun enig kind Linnea, liefdevol Nea genoemd. 

Naast alle vaste personages, wiens levens zich verder zullen ontwikkelen, trommelt de auteur een hele stoet aan nieuwe inwoners op die stuk voor stuk hun opwachting zullen maken. Het is een kwestie van hoofden tellen en de lijnen doortrekken. Al gauw voelt het opnieuw alsof je zelf deel uitmaakt van de leefomgeving waarbinnen al het gebeuren zich afspeelt. Naast reeds genoemden snijdt de gevierde auteur het thema vruchtelingenproblematiek aan door onder meer een recent uit Syrië naar Zweden gevlucht gezin op te voeren. Vader Karim meldt zich uit eigen beweging aan mee te zoeken naar de vermiste Nea. Harald ervaart de zoektocht als een déjà-vu, daar hij degene was die Stella voorheen levenloos aantrof. Sam, de zoon van Marie Wall, vindt een deelgenoot in Jessie, wiens achtergrond sterk op dat van hem lijkt en dan zijn er de al wat op leeftijd zijnde Bill en Gun Andersson die zich, anders dan hun zoon Nils, inzetten voor de mensen van wie de achtergrond veelal letterlijk in puin ligt. Er wordt bovendien teruggegrepen naar de zaak-Stella als we kennismaken met het gezin Strand en wordt hiermee wat in het verleden ligt opnieuw beleefd.  

Camilla Läckberg hanteert wederom met haar tiende titel eenzelfde aanpak door een stukje locale geschiedenis onder de aandacht te brengen. Ook nu permitteert ze zich hier en daar wat vrijheden om de op waarheid beruste vertelling te kunnen vermengen met het verhaal eromheen. Dit keer gaan we terug naar het jaar 1671 als we kennismaken met Elin Jonsdotter, schuldig bevonden aan onder meer betrokkenheid bij de reputatie van hekserij. Deze dermate beklemmende passages zijn zonder twijfel een toegevoegde waarde.

Hoewel Heks bijna zevenhonderd pagina’s beslaat is het smullen geblazen. Er wordt zowel tijd uitgetrokken om alle onbekende gezichten te introduceren als hun verdere ontplooiing uiteen te zetten. Bestaande verhaallijnen krijgen hun vervolg, nieuwe ontwikkelingen dienen zich aan. Alles klopt aan dit rijkelijk gevulde boek, niets is over het hoofd gezien en overal aan gedacht. Niet voor niets is Camilla Läckberg een grootheid. Ze weet de lat nog altijd dusdanig hoog te leggen dat menig andere auteur op afstand blijft.



Wendy Wenning op 6 november 2017:
De Noord-Hollandse schrijfster José Kruijer (1972) is een echte juf. Naast haar tomeloze inzet voor 'haar' kinderen in de klas, is ze moeder van twee tienerzonen en echtgenote van Erik Kruijer. Als hobby zond ze jarenlang rake slagzinnen in en daarmee won ze vele cadeaus en vaak geldprijzen. Toen haar gezin - in haar ogen - daaraan gewend raakte, wendde ze haar woordencreativiteit aan voor het schrijven van boeken.  

Pérines grootste wens was een eigen magazine en nu is zover. Ze heeft de juiste locatie gevonden, gemotiveerde medewerkers en stagaires en de reacties op het nulnummer waren lovend geweest. Niets staat een succesvolle lancering van haar magazine Pearls in de weg. Haar droom komt uit en alles moet daar voor wijken, zelfs haar vriend zet ze buiten de deur. Maar een aangetekende brief zet het leven van Périne op de kop. En het klopt, achttien jaar geleden had ze iets beloofd, maar nog steeds zijn haar gedachten hierover niet gewijzigd. Terwijl Périne met volle tuigen geniet van alles rondom haar magazine en het leven dat daarbij hoort, is er iemand die heel graag contact met haar wil en dit op diverse manieren laat weten en Périne niet met rust laat.  

"Hun dochter zou deze gebeurtenis verstoppen achter het allerachterste luikje in haar hersenen, om het nooit meer open te maken, had ze hen toegesist voordat ze in diepe slaap viel."

Na een korte proloog vallen we meteen midden in een verhaal. De aangetekende brief die bij Périne wordt bezorgd maakt zoveel bij haar los dat alles dat haar vriend tegen haar zegt verkeerd valt zodat ze hem gelijk buiten de deur zet. Die aangetekende brief moet wel heel heftig zijn om tot deze reacties te komen en de nieuwsgierigheid is aangewakkerd. 
Verzwegen verhaalt vanuit het perspectief van Périne in de derde persoon. De korte hoofstukken hebben als eerste letter een gekalligrafeerde letter dat een klassieke uitstraling meegeeft. In eerste instantie komt Périne over als een hooghartig type, een keiharde zakenvrouw. Maar wel een werkgever die hart heeft voor haar werknemers, de kwaliteiten en inzet worden ruimschoots beloond en ook in privé-kwesties is Perine de beroerdste niet. Behalve haar eigen privé-leven, daar laat ze wel wat steken vallen. Waar Périne goed in is, is struisvogelen, haar kop in het zand steken en net doen alsof het er niet is. Een trauma uit haar jeugd blokkeert haar en er is (nog) niet het besef dat ze ook lief voor haarzelf mag zijn. De keuze die ze in haar jeugd heeft gemaakt vindt ze nog steeds de juiste en ondanks een belofte die ze heeft gedaan, is ze niet van plan deze na te komen. 

Périne geniet van haar succes en haar vrije leventje en als lezer geniet je van het lezen van een leuke roman waarin de hectiek in de mediawereld weergegeven wordt. Ondertussen zijn er dagboekfragmenten waarbij de schrijfster zich tot Périne richt. Eerst verlangende fragmenten maar langzaam krijgen deze een meer dreigende toon. Er zijn vreemde voorvallen en het lijkt erop dat iemand het slecht voor heeft met Périne. Verzwegen, een eerst luchtige roman krijgt zo steeds meer spanning toebedeeld. Heeft het te maken met haar verborgen geheim of juist met haar zus Florine, die steeds geheimzinniger doet en die zich afsluit van haar familie. Of heeft haar minnaar nog een andere agenda? In eerste instantie lijkt alles naar één persoon te wijzen en het ergste scenario wordt gevreesd...

José Kruijer zet hier met Verzwegen een dynamische roman neer. Een fijne schrijfstijl al komen er zinnen voor die beter samengesteld hadden kunnen worden. Soms zijn de zinnen wat stug en missen enige soepelheid. Toch weet de verteltrant de lezer prima mee te slepen en wordt veel goed gemaakt door de opbouw en de uitwerking van de personages. Keer op keer weet de auteur de lezer te verrassen met een onverwachte wending en ook al wordt er af en toe iets weggegeven, volledige duidelijkheid is er pas aan het einde van het verhaal. Een verhaal waarin veel gebeurd en geen enkel moment is er langdradigheid te bespeuren. Périne ondergaat een wezenlijke verandering waardoor het eerste gevoel langzaam weggevaagd wordt en vervangen wordt door sympathie. De fases waar zij doorheen gaat laat meeleven, en dit samen met de onderhuidse spanning zorgt ervoor dat dit boek zo snel mogelijk uitgelezen moet worden. Een overtuigend debuut, een parel van een roman!

In deze roman staat de songtekst van Oceaan van Racoon, luister dit liedje en voel het verhaal...


Wendy Wenning op 20 oktober 2017:
Sterre Carron, een pseudoniem, is een Vlaamse schrijfster van misdaadromans. Ze debuteerde als schrijfster in 2013 met Mara. Puta is het negende deel in de Rani Diaz reeks.  

Flore, de beste vriendin van Manon, had beloofd om deze avond om negen uur bij haar te zijn. Manon is bang om alleen in een ruimte te zijn en omdat haar ouders moesten werken had Flore beloofd te komen. Maar Flore komt niet opdagen en als Manon haar in grote paniek gaat zoeken vindt ze haar vermoord. Vreselijk verminkt, een afschuwelijk gezicht. Even later worden in een hoeve op het platteland ook de lichamen van een oude man en oude vrouw gevonden. Manon wordt als eerste verdachte gezien. Hoofdinspecteur Rani Diaz haar onderbuikgevoel zegt dat er iets niet klopt. Wegens gebrek aan bewijs wordt Manon vrijgelaten. En dan begint het pas. Mensen worden op gruwelijke wijze omgebracht, er is iemand met veel haat in zich, die vrij rondloopt in de stad. Voor Rani en haar team is het van groot belang deze persoon zo snel mogelijk te stoppen.

"De smerige zwijnen kwamen in beweging. Ze brulden, krijsten en gilden samen met Wiktor, die een machteloze poging deed om overeind te kruipen."

De cover van Puta laat een vrouw zien met uitgelopen make-up. Er valt veel verdriet af te lezen van haar gezicht. Bij het zien van de cover kwam er een vreemd gevoel bij mij opzetten. Er klopt iets niet aan deze vrouw... 

Na alle eerdere delen te hebben gelezen, is er een verwachting. En Sterre maakt deze verwachting ook weer waar. Zodra er gestart wordt met lezen wordt je door de grote snelheid weer compleet meegesleept en er kan pas weer rustig geademd worden wanneer het boek wordt dichtgeslagen. Het begint al met gruwelijke moorden, zo expliciet beschreven dat er wel een sterke maag voor nodig is. Deze worden gelukkig afgewisseld met het wel en wee van de vaste personages zodat de bloederige scenes niet te lang blijven hangen. Rondom de vaste personages zijn er weer genoeg ontwikkelingen die laten meeleven en saaie momenten komen dan ook absoluut niet voor in Puta. Romy, het zusje van Rani, heeft het moeilijk omdat haar beste vriendin gaat verhuizen, weer raakt ze iemand kwijt. Voor een twaalfjarige heeft dit meisje al veel ellende meegemaakt en nu krijgt ze weer met verdriet te maken. Rani maakt meer tijd voor haar vrij, al gaat dit ten koste van Frederik, die ook nog wel het een en ander te verwerken heeft. Er zijn momenten dat je erover verbaasd dat deze relatie nog stand kan houden. Er is altijd wel weer een zaak die Rani haar aandacht eist en daarnaast moet ze er nu dus zijn voor Romy. 

"Ze hurkte en nam het stanleymes van de grond. Met haar linkerhand nam ze Lesleys oorschelp vast en met één woeste haal sneed ze het oor eraf." 

Fien, een van de collega's uit het team van Rani, is voor lange tijd uitgeschakeld en omdat de complexiteit van de zaak meer mankracht vereist, worden er tijdelijk twee nieuwe teamleden toegevoegd. Personen die perfect in het team passen en de verwachting is dan ook dat dit wel blijvertjes zijn. Het gedreven team werkt met man en macht om deze moordenaar op te pakken alleen blijven ze lang in de verkeerde richting kijken. Zo ook als lezer, er zijn vele wendingen die verwarring scheppen en het onduidelijk houden. Heel geniepig worden er wel enige hints gegeven, maar deze zijn zo klein dat er snel overheen gelezen kan worden. Richting de plot komen we dan ook voor een grote verrassing te staan. Ook al was er op een gegeven moment een vaag vermoeden, als eindelijk alles helder wordt is er toch enige versteldheid. En dan komt plots de cover weer voor ogen en het gevoel dat er iets niet klopte aan de cover wordt bevestigd. 

Met Puta doet Sterre het weer, wederom heeft ze een thriller geschreven die je pakt en niet meer loslaat tot de laatste bladzijde bereikt is. Een thriller met hoge vaart, gruwelijke moorden, bloedstollende scenes met daarnaast voldoende ruimte voor de personages zelf en een verfijnd stukje psychologie.


Website Security Test