Astrid (x) op 15-09-2010: Sophie Hannah – De andere helft leeft **** Waarom zou iemand een moord bekennen als iemand nog springlevend is? Dat is het intrigerende onderwerp in de nieuwe thriller van Sophie Hannah. Wat ook meteen aanspreekt is de titel. De andere helft leeft roept gelijk de nodige vraagtekens op. Ooit heeft Ruth iets gedaan wat haar de das heeft omgedaan. Ze heeft het echter achter zich kunnen laten en is doorgegaan met haar leven. Ze heeft de liefde van haar leven gevonden in Aidan Seed, lijstenmaker van beroep. Op de avond dat Aidan haar een huwelijksaanzoek heeft gedaan bekent hij ook een moord. Als Ruth echter de naam hoort van zijn zogenaamde slachtoffer, Mary Trelease dan weet ze dat het niet waar kan zijn. De Mary Trelease die zij kent is springlevend. Deze gegevens maken dat het verhaal een raadselachtige wending krijgt. Want hoe kan je iemand vermoord hebben die nog leeft? De titel van het boek doet dan ook gelijk de associatie naar een tweelingzus oproepen. Maar is dat ook zo? Ruth doet er alles aan wat in haar vermogen ligt om Aidan te overtuigen dat Mary nog leeft. Ze heeft daarbij de hulp ingeroepen van Charlie Zailer, inspecteur bij de politie. Vaste lezers van Hannah kennen Charlie en Simon nog uit haar vorige thrillers.Maar waarom kwam Ruth juist bij Charlie terecht en waarom heeft Ruth een hele muur vol met knipsels over Charlie? In De Andere Helft Leeft wordt je als lezer continue geconfronteerd met allerlei vraagstukken. Het verhaal heeft een mysterieuze achtergrond en is erg intrigerend. De karakters zijn soms moeilijk te doorgronden maar komen gedurende het boek wel tot zijn recht. Hier en daar zakt het verhaal soms een klein beetje in en dat is jammer. De andere helft leeft is niet zozeer een literaire thriller naar mijn mening maar een echte psychologische thriller. De spanning is op de achtergrond altijd aanwezig, en laag voor laag wordt deze uitgepeld. Uiteindelijk komen alle verhaal lijnen perfect bij elkaar, maar het plot valt toch een beetje tegen. Al met al heeft Sophie Hannah weer voor een goed boek gezorgd dat je als liefhebber zeker niet mag missen!
Ingrid (41) op 02-09-2010: Leuk om te lezen maar voor mij geen topper.
Verhaal vond ik langdradig.
Ingrid (41) op 02-09-2010: Ik begon met het idee een goed boek te gaan lezen...Gaandeweg had ik de neiging stukken over te slaan,beetje teveel van hetzelfde allemaal. Toch blijven lezen omdat ik nieuwsgierig was naar het slot.
Nou dat was niet een eind dat mij erg aanspreekt maar in elk geval wel orgineel
Cocky () op 01-09-2010: Een vrouw stapt uit de trein om even te bellen. Haar dochtertje laat ze achter in de trein met de bedoeling om na het telefoontje gelijk weer in te stappen. Maar ze mist hem. Haar dochtertje blijft alleen achter in de trein. Doordat de moeder gelijk hulp inroept, krijgt de conducteur de opdracht om op het meisje te passen. Maar het heeft geen zin. Het meisje is weg. Politieman Alex Recht en zijn mensen worden op de zaak gezet. Waar Kristina Ohlsson sterk in is, is de karakters uit te diepen. De emoties, de verhoudingen onderling, hun goede en slechte kanten. Ook de dader krijgt al vrij snel een eigen stem wat ik een welkome afwisseling vind. Soms wordt er in Ongewenst naar mijn smaak teveel uitgediept waardoor dit boek steeds zijn snelheid en spanning mist. De stem van de dader brengt dit juist weer terug. Ik vond dit boek wel de moeite waard, maar vooral voor de liefhebber van veel diepgang en minder snelheid is dit echt een aanrader.
Eva () op 01-09-2010: In Wees niet bang doet Anne Holt wat we van haar gewend zijn, ze sleurt je mee in de wereld van Inger Johanne Vik in Noorwegen. Daar weet ze je keer op keer te verrassen met onverwachte plotwendingen zoals het een goede thriller betaamt. Het verhaal begint bij de moord op de vrouwelijke bisschop Eva Karin Lysgaard. Zij was erg populair in haar gemeenschap en iedereen is erg geschokt als blijkt dat ze is vermoord. Het onderzoek naar haar moord wordt geleid door inspecteur Yngvar Stubo. Lang blijft de aanleiding voor de moord onduidelijk, maar dan ontdekt zijn vrouw, Inger Johanne Vik, een verband tussen deze moord en andere onlangs gepleegde moorden. Zij is op dat moment bezig met een onderzoek naar haatcriminaliteit en dan blijkt dat alles iets te maken heeft met haatgroeperingen. Zoals wel vaker in de boeken van Holt bevat het verhaal verschillende verhaallijnen vanuit verschillende perspectieven. Holt kan dit als geen ander, en dit is de perfecte manier om de spanning in haar boeken nog verder op te bouwen. Het thema haatcriminaliteit tegenover homoseksuelen is perfect uitgewerkt en zorgt dat je je niet alleen vermaakt met het boek, maar dat je tevens na gaat denken over een lastig onderwerp. Maar ook als je daar geen zin in hebt en je alleen opzoek bent naar een lekker wegleesboek ben je bij Wees niet bang aan het juiste adres.
Suzanne () op 01-09-2010: Koude Zaken is het tweede boek met rechercheur Ella Marconi in de hoofrol. Ella Marconi is rechercheur in Australië. Herstellende van een schotwond begint ze het werk weer op te pakken door een oude zaak na achttien jaar weer opnieuw tegen het licht te houden. Dat is de zaak Tim Pieters, een jongen die achttien jaar geleden dood in de bossen werd aangetroffen door klasgenoot Georgie Riley. Georgie, ook herstellende van wat fysieke,- en mentale problemen, probeert haar werk als ambulanceverpleegkundige weer op te pakken. Vanwege problemen met haar vorige baas Ross Oaks, moet Georgie opnieuw voor haar werk worden beoordeeld door een ander ambulanceteam. Terwijl dat ze daar aankomt, komt ze haar oude schoolvriendin Freya tegen, die een hoop heeft uit te leggen, om nog maar te zwijgen over waarom ze destijds van de aardbodem was verdwenen. Ella duikt in de achtergronden van Georgie, en de familie,- en vriendenkring van Tim, waarbij je je zeker afvraagt: "Wie is nou de moordenaar?”. Onbevangen en zonder enige kennis over de auteur en haar eerdere werk ben ik begonnen met lezen. Ik beken wel gelijk - eerlijk is eerlijk - ik ben verwend door auteurs als Karen Slaughter en Stieg Larsson. Bij de eerste helft van Katherine Howell’s Koude Zaken miste ik de uitgebreide karakterbeschrijvingen. Heel summier beschrijft ze de personages. Ik vroeg me elke keer af: "Wie zijn Georgie, Freya, Ella en neef van Tim, Callum?”, “Wat zijn hun achtergronden en wat is er in het verleden gebeurd?” Was de karakteropbouw beter geweest, dan had het mij in het begin meer geboeid. In het begin dus gewoon even doorlezen want je geduld wordt zeker beloond. Het boek switcht tussen de verhaallijnen van Georgie, Freya, Ella en Callum. Het is in de ik-vorm geschreven wat maakt dat het prettig leest. Leuk detail is een kijkje in het de keuken van de ambulancedienst, zonder de vieze beelden die je op tv gelijk voorgeschoteld krijgt. Mijn respect voor deze mensen! Koude Zaken is een “bumpy-ride” in de ambulance met genoeg geheimen en intriges. Een klassieke “Who Dunnit”.
Marlies () op 01-09-2010: Het lijkt wel of er op dit moment steeds meer auteurs opstaan die niet de behoefte hebben om een spannend verhaal te schrijven met alleen maar ´CSI´-achtige elementen. Ook de auteur van 'Over de grens' heeft de hype van dit moment durven loslaten. Met een prachtige psychologische thriller tot gevolg. Je wordt steeds op het verkeerde spoor gezet en ook jouw eigen normen en waarden worden getest. Want wat zou jij doen? Absoluut een aanrader!
Diana () op 01-09-2010: De familie van de nu twaalfjarige Steven Lamb was lang voor hij ter wereld kwam beschadigd door de verdwijning van zijn oom Billy Peters die negentien jaar geleden niet thuiskwam uit school. Billy werd het slachtoffer van pedofiel Arhold Avery die nimmer heeft onthuld waar hij Billy heeft achtergelaten. De oma van Steven wacht sinds die fatale dag nog altijd op zijn terugkeer in de hoop dat haar zoon uit de dagelijks voorbijrijdende schoolbus stapt. Steven’s moeder Lettie leeft sindsdien met de wetenschap dat zij nimmer de leegte kan vullen die haar broer achterliet en Steven heeft de hoop dat met het vinden van het lichaam van zijn oom alles weer bij het oude zal zijn, al heeft hij geen idee wat dit inhoud. Het verhaal begint wanneer Steven per brief contact zoekt met de moordenaar van Billy en hierop volgt een geraffineerd kat en muisspel als Steven erachter probeert te komen waar Billy precies begraven is op Exmoor. De rol van kleine Steven is uitmuntend. Opgegroeid in een sober bestaan en ondergeschikt aan zijn klasgenoten en beste vriend Lewis en thuis bokst hij op tegen de aandacht die zijn kleine broer krijgt waar hij zelf zo naar snakt. De auteur weet op perfecte wijze aan te geven hoe zwaar het leven van een pre-puber is, vallend tussen de wal en het gevaarlijke schip. Ook laat ze zien dat een misdaad nimmer verjaard als het gaat om verwerking. Het andere perspectief – dat van Avery – is een stuk minder sterk en steekt enorm zwart-wit af tegen de rest. Een schrijnend verhaal over een jongen die alleen maar dolgraag zijn familie weer tot elkaar wil brengen, een tragisch verslag over zelfdestructie maar bovenal een psychologische thriller met een donker randje. Het boek had alles in zich om op alle punten voldoendes te halen, totdat de auteur besloot de meedogenloze meervoudig kindermoordenaar stuk te schrijven. Toch een dikke voldoende voor het totaalplaatje en de meer dan fraaie verpakking.
Marieke van Haren (29) op 31-08-2010: Beetje een tegenvaller,had er ook meer van verwachten,de eerste helft leest nog wel lekker weg maar daarna wordt het toch een beetje verwarrend en ook wat vergezocht...niet echt een aanrader!
Emmy (40) op 29-08-2010: Een spannend, verrassend verhaal met indringende details; de harde regen is soms bijna voelbaar. De personages worden ook goed neergezet, evenals de locaties. Een auteur om te onthouden!
Emmy (40) op 29-08-2010: Vol verwachting ben ik aan de Babymakelaar begonnen, en mijn verwachtingen kwamen uit. Een steengoed verhaal, met niet te veel personages waardoor je lekker door kunt lezen. De locaties worden goed beschreven, evenals de soms gruwelijke details. Zeker geen voorspelbaar einde, maar ondanks alle ellende toch een happy one. Het onderwerp is een bijzondere maar prima keuze, en te weten dat het ook écht gebeurd zet je aan het denken. Een verhaal wat je bijblijft.
Jasty (30) op 27-08-2010: Origineel verhaal, leest lekker door en is tenminste niet voorspelbaar
Astrid () op 27-08-2010: Dubbelspel begint met een rake opening; de man die om het leven gebracht is heeft geen penis meer, deze is afgesneden. Je weet dus gelijk dat het om een misdaad gaat. Het betreft de sommelier Thomas Vandamme. Het lijkt erop dat hij van de tweede verdieping is gevallen.
Onderzoeksrechter Max Dobbelaere en rechercheur Gijs de Beats zitten met de handen in het haar. Het onderzoek leidt hen naar Italie. Daar komen ze in contact met Abbruzzo, een steenrijke wijnboer.
De personages in het boek worden redelijk goed uitgewerkt, en dat is ook het grootste pluspunt van dit debuut.
De spanning is zo nu en dan ver te zoeken en wordt nogal houterig beschreven. Verder zit er veel sex in het boek. Passionele sex en seksueel misbruik, tot aan pure romantische sex.
Het Belgische taalgebruik is verder niet storend in het verhaal, zodra je er aan gewend bent. De dialogen zijn redelijk en dat maakt dat het verhaal lekker doorloopt, en daardoor wil je toch wel weten hoe het afloopt.
Het plot is matig en lijkt hier en daar afgeraffeld, dat is jammer en doet het gehele verhaal geen goed.
Dubbelspel is een redelijk spannend verhaal, dat je zeker mee moet nemen op vakantie als je geen zin hebt om over een verhaal na te denken.
justine (53) op 26-08-2010:
In een woord ...wauw... wat een weerzinwekkend goed boek. Dit is mijn eerste kennismaking met deze schrijver en wat heb ik genoten van het boek. Vol spanning van blz 1 tot de laatste blz. En geen moment verveling.
Alle karakters zijn heel goed uitgewerkt en je kunt voelen hoe de personen zich voelen in het boek. De pijn die ze ondergaan, maar ook de verschrikkingen van de honden. Heel goed, heel spannend en je hebt een sterke maag nodig om dit boek zonder misselijke gevoelens te kunnen lezen.
Er is onderzoek gedaan, en alle info is zo goed gebruikt en de spanning blijft aanwezig. Wel vond ik soms de hoofdstukken wat te lang, maar dat zijn peanuts. Dit smaakt naar meer...
Astrid (x) op 25-08-2010: Jilliane Hoffman is terug met een nieuwe thriller, Doodsangst, en wat voor een thriller! Elaine, een meisje van 13 komt na Halloween niet thuis. Via de computer had ze een afspraakje gemaakt met een jongen. Eerst mailde ze hem een spannende foto van zichzelf, vervolgens ging ze op zijn uitnodiging in en tot slot verdween ze spoorloos. Bobby Dees wordt door zijn ervaring met vermiste kinderen op deze zaak gezet. Maar Dees heeft zijn eigen problemen. Zijn eigen dochter Kathy wordt al een jaar vermist. Dees heeft hierdoor slapeloze nachten en ook zijn huwelijk is hierdoor erg wankel geworden. In cursief wordt verteld wat er met Kathy, de dochter van Dees gebeurd is. Ze is weggelopen na een ruzie thuis met haar moeder. Dees krijgt echter langzaam het vermoeden dat zijn dochter door dezelfde gek gevangen gehouden wordt als Elaine. Hij vreest daarom ook het ergste. Maar is dit ook zo? Deze vraag wordt pas op de laatste pagina beantwoord. Door te kiezen voor het onderwerp chatten via internet stelt Hoffman een actueel onderwerp aan de kaak. Let altijd op met wie je dertien-jarige dochter aan het chatten is en afspraakjes maakt. Het onderwerp zal veel moeders alerter maken op het computergebruik van hun dochters. Doodsangst is een razend spannende thriller die je niet meer loslaat als je er eenmaal ingedoken bent. Het karakter Bobby Dees wordt goed uitgewerkt, en ook de andere personages komen sympatiek over. Bobby Dees mag dan ook wat mij betreft in een volgende thriller weer van de partij zijn. Tussendoor komt tijdens het onderzoek ook nog een kinderporno netwerk aan het licht. Deze verhaallijn wordt echter niet verder uitgewerkt en dat is jammer, en het enige minuntje in dit boek. De plotwendingen volgen elkaar in rap tempo op en Doodsangst is dan ook een pageturner eerste klas. Je dendert af op een huiveringwekkend plot, en dat stelt dan ook niet teleur. Niets is wat het lijkt in Doodsangst. Zinderende spanning tot aan de laatste pagina.
Diana () op 25-08-2010: De oorspronkelijke titel, Rescuing Olivia, geeft aan waar het in Geheimen om draait. De Nederlandse titel laat zien dat er heel wat addertjes onder het gras liggen. Olivia, geboren in het verre Afrika, groeide op in weelde maar besloot zich hiervan te onttrekken en betrok met Anders een oud, vervallen huis aan de kust van Florida. Dan raakt Olivia betrokken ben een ongeluk. De vader van Olivia, Lawrence Mayfield, probeert een zondebok te vinden voor wat er is gebeurd met zijn dochter en schuift haar vriend Anders Erickson de schuld in de schoenen. Anders is ervan overtuigd dat hij en Olivia opzettelijk zijn geschept tijdens een helmloze motorrit waarbij Olivia op dusdanig ernstige wijze ten val is geraakt dat ze in coma belandde. Anders weet een glimp van zijn vriendin op te vangen, liggend op de IC, en verneemt korte tijd later dat ze is overleden. Doordat hij geen enkele bevestiging krijgt, gaat hij op zoek naar antwoorden, een zoektocht die hem buiten de landsgrenzen voert. Geheimen is een meeslepend, vanaf de eerste bladzijde boeiend, relaas van een man, in de bloei van zijn leven, die achterblijft met een leegte zonder antwoorden om deze enigszins op te vullen. De karakters, zowel van Anders, vader Lawrence, vriend Lenny en ook anderen, zijn zoals ze behoren te zijn: sterk, uitgewerkt, herkenbaar en bovenal zichzelf. Geheimen is nimmer voorspelbaar, en er zit nergens een zwak moment in de verhaallijn. Hoewel de van oorsprong uit St. Louis, Missouri afkomstige auteur qua naam nog (steeds) geen echte bekendheid geniet in ons land, is ze wel een van de betere psychologische thrillerschrijfsters. Eerdere boeken als Leugens (2008), Het kille huis (2005) en De vermiste man (2004) werden allen zeer goed ontvangen. Waar Gillian Flynn (ook een fenomeen in het combineren van een suspenseverhaal met de menselijke psyche) nogal ontoegankelijk is in haar schrijfwijze, is Julie Compton een open boek. En dit leest toch wel erg prettig. Geheimen is een boek dat menig liefhebber van psychologische thrillers doet snakken naar meer.
Eva () op 25-08-2010: Het duurt lang voordat Op klaarlichte dag je in zijn ban krijgt. Voordat dat gebeurt komt het boek langzaam op gang, worden personages niet ver uitgediept en is het verhaal simpelweg te voor de hand liggend. Er is geen enkel verrassingseffect te vinden in dit boek. Veel zaken komen al in teveel andere boeken voor en maken het verhaal er niet spannender op, zo zijn er de aantrekkingskracht op de werkvloer, het vluchten van de hoofdpersoon en het altijd aanwezige wraakmotief. Het verhaal beging met de vlucht van Nathalie. Om hun baby van zijn woedeaanvallen te redden heeft ze zijn vader, Vincent, neergeslagen en is in de veronderstelling dat hij dood is. Samen met de baby rijdt ze naar haar vakantiehuis in Italië maar al snel komt ze erachter dat Vincent helemaal niet dood is. Hij weet zelfs precies waar zij zich bevindt en komt achter haar aan. Het gevolg is een langdurig kat-en-muisspel waar Nathalie telkens net goed uit komt. Uiteindelijk keert ze, tegen alle logica in, terug naar haar woonplaats en ontmoet daar politieagente Julia waarna blijkt dat alles toch heel anders in elkaar zit dan je tot dan toe dacht. Constant verwacht je als lezer dat de spanning nog komt. Het kat-en-muisspel weet je wel enigszins in zijn greep te houden maar net zo gemakkelijk leg je het boek ook weer weg. In het verhaal en zijn er wat kleine details die het geheel ongeloofwaardig maken. Zo heeft Vincent een zendertje in de spullen van Nathalie gestopt en weet hij dus precies waar zij is, maar waarom ontdoet ze zich niet van die spullen? En menigmaal laat ze haar baby aan zijn lot over. Het is allemaal lekker vlot geschreven, waar Simone van der Vlugt echt in uitblinkt, maar er lijkt over verschillende passages niet genoeg nagedacht waardoor het allemaal te gemakkelijk overkomt. Op klaarlichte dag is een fijn boek om te lezen op het strand, maar zeker geen must-read.
Marlies () op 25-08-2010: Onderstroom is een matig gekozen titel voor een magnifiek boek. Wat een spanning, wat een meeslepende manier van schrijven en wat een snelheid. Had ik naar aanleiding van de omslag verwacht in een trage thriller terecht te komen, dan zat ik helemaal fout. Hoofdpersoon Sian is herkenbaar, het zou elke andere vrouw kunnen zijn. Ze staat haar mannetje, maar laat soms wat teveel het kaas van haar brood eten. Maar dat overkomt de beste onder ons. Dit boek heeft mij werkelijk aangenaam verrast. Mary Morgen is in staat om een boek te schrijven, zonder de standaard ingredienten. Je hoeft tenslotte niet perse een lekkere politieman en een bloederige ongeluksplek te hebben om spanning te kunnen opbouwen. Mary Morgen is wat mij betreft de ongekroonde koningin van de spanningsopbouw.
Annie (62) op 24-08-2010: Ja werkelijk een superman EEN UIT DE DUIZEND..
Marlies () op 24-08-2010: Heerlijk, heerlijk, heerlijk! Eindelijk een echte vrouwenthriller. Vaart, een mooie man en een normale vrouw als hoofdpersoon. En ware liefde. Want stiekem blijven we dat toch leuk vinden om te lezen. ' Voortvluchtig' heeft al deze ingredienten, zonder dat het een flauwe roman wordt.
Van Londen naar New York, van Rotterdam naar Parijs: in 200 bladzijden kom je overal. Vind je James Bond stiekem wel leuk, maar mis je de overdaad aan mode en make up? Dan moet je Voortvluchtig lezen. Met recht een vrouwenthriller.
Het wachten is op de verfilming...
Mirondo (40) op 23-08-2010: Ik dacht dat ik pa altijd op een voetstuk plaatste, geheel terecht eigenlijk! Toch wel een traantje moeten pinken....hormonen?
Ink (41) op 23-08-2010: Eén bonk liefde die man!!!
Belin (36) op 23-08-2010: Jaaaaaaa! Pietje Bel in het huis!!! Wat een bijzondere pappie heb jij toch!
kitty (47) op 23-08-2010: Dit boek heb ik in één adem uitgelezen.
In het begin even wennen aan de schrijfstijl omdat ieder hoofdstuk in de ik vorm geschreven wordt maar iedere keer is het vanuit een ander persoon. Het is erg spannend tot het eind. Onverwachte wending in de slotfase.
Esther (33) op 22-08-2010: Prachtig geschreven! En wat een super vader/opa! ;)
wendy (44) op 22-08-2010: Als ik hem zie...Och je weet het wel 'BOFKONT"!! Koesteren!
x
Astrid (39) op 20-08-2010: Vluchtgedrag is alweer de negende thriller van Loes den Hollander.
In Vluchtgedrag maken we kennis met Lotte. Lotte ontdekt dat ze zwanger is, maar ze heeft helemaal geen sex gehad. Tenminste, dat denkt ze. Lotte is getrouwd met Jan, maar met Jan heeft ze al in geen tien maanden meer sex gehad. Hun huwelijk stelt niets voor. Dat blijkt ook als Jan verteld dat hij ergens anders gaat wonen. Hij wil voorlopig nog niet scheiden. Lotte laat alles eerst even bezinken.
Dan verteld Jan dat hij geen nieuwe vriendin heeft, maar een nieuwe vriend, Adam. Dat is tevens het begin van een aantal angstaanjagende gebeurtenissen.
Lotte en Jan zijn ook een schrijvers duo, Jalot. Lotte schrijft de boeken en Jan redigeert.
Op een dag besluit Lotte alleen verder te gaan als schrijfster, maar daar is Adam het niet mee eens….
Ik heb Vluchtgedrag in een adem uitgelezen en met een zucht dichtgeslagen. Vluchtgedrag is wederom een kei van een psychologische thriller van de hand van Loes den Hollander.
De karakters van de hoofdpersonen zijn steengoed neergezet, en je leeft echt mee met alles wat Lotte mee moet maken. Ook Jan en Adam zijn steengoed neergezet.
Het boek pakt je vanaf de allereerste pagina. Als je eraan begint kan je het niet meer wegleggen.
De spanning is goed aanwezig, vooral de onderhuidse spanning is geweldig. Als je denkt door te hebben hoe het allemaal zit, dan kom je bedrogen uit. Rond pagina 300 denk je dat het verhaal wel klaar is, maar niets is minder waar. Op de laatste pagina’s gebeuren er nog verassende dingen.
De dialogen zijn ook goed uitgewerkt. Doordat de hoofdpersonen in het verhaal ook schrijven, herken je hier en daar de woorden van Loes den Hollander zelf, maar dat is zeker niet storend.
Vluchtgedrag moet je lezen! Maar let op, als je begint ben je verloren! Vluchten is niet mogelijk!
Karin (41) op 20-08-2010: Na het boek Genesis wist ik niet wat ik moest verwachten. Vond Genesis niet zo goed. Maar dit boek was weer as vanouds, heb het echt weer in één ruk uitgelezen. Super, ik kan niet wachten tot het volgende boek van haar weer komt.
Ingrid (41) op 18-08-2010: Inderdaad een lekker snel boek! Leuk! Ben nooit kapot van zo'n open eind maar dan wachten we maar op deel 2?
Ingrid (41) op 18-08-2010: Verbroken is zeer de moeite waard om te lezen. Het is goed geschreven, al had het wel een stuk spannender gemogen. Toch in één ruk uitgelezen!
Diana () op 17-08-2010: Callie Clark is vier jaar, haar oude broer Ben tien, als een dramatische gebeurtenis waar zij getuige van is een einde maakt aan haar vermogen tot spreken. Callie is zeven als we lezen dat haar in benevelde toestand verkerende vader haar meeneemt het bos in. Willow Creek Woods beslaat meer dan 6000 hectare en zowel Callie als haar broer Ben kennen dit bos als hun broekzak. Ook Petra Gregory, Callies leeftijdsgenootje en zielsverwant, die de gedachten van Callie kan verwoorden, verdwijnt dezelfde morgen vroeg. De lezer krijgt direct meer informatie dan degenen die met de zoektocht naar zowel Callie als haar vriendin Petra zijn behept. Vanuit verschillende oogpunten - deze zijn allen in de eerste persoon geschreven - volgen we de ontwikkelingen. Hoofdpersoon Callie wordt door de auteur vanuit de derde persoon beschreven en deze keuze is opmerkelijk te noemen. De karakters zijn niet allemaal even sterk doordat je hun beweegredenen moeilijk kunt begrijpen. Hoewel moeder Antonia overkomt als een schat van een mens is zij het prototype van iemand die leeft in ontkenning en zodoende niet in staat is om haar kind de bescherming te geven die nodig is. Het verhaal zelf wijkt geen moment af van de lijn die de auteur heeft uitgezet. In korte, bondige hoofdstukken ontvouwt zich een onuitgesproken familiedrama waar je als lezer al wel een vermoeden van hebt, maar hoopt dat het niet zo is. Boordevol weggestopt persoonlijk leed en een flinke dosis realiteit maken het boek compleet. In stilte gehuld gaat over liefde, vriendschap en eenzaamheid, maar bovenal over het vinden van een manier om overeind te blijven in het leven dat je vormt. Het boek laat je achter met het gevoel dat niet het optimale is benut en dat is eerlijk gezegd zonde. De potentie had het zeker, echter het resultaat blijft achter.
Jet (30) op 17-08-2010: Met twijfels aan dit boek begonnen, de NASA en ruimtevaart is niet echt mijn ding. Na 10 blz. kreeg het boek mij in zijn greep en moest het uit. Heb tot half 4 vannacht gelezen omdat het boek zo in mijn gedachten zat dat ik er niet van kon slapen. Mijn twijfels over het boek zijn weg en kan het iedereen aanraden. Er zitten alleen veel afkortingen over de ruimtevaart in, maar achterin staat een verklarende woordenlijst. Is alleen irritant dat je de hele tijd naar achteren moet bladeren om te lezen wat het betekent. Hoop voor iedereen hier op deze aardbol dat dit nooit werkelijkheid gaat worden.
Astrid () op 17-08-2010: Stad van Sluiers is het tweede boek van Zoe Ferraris, en wat voor boek! Op een hete namiddag wordt het zwaar verminkte lichaam van een jonge vrouw aangetroffen op het strand van Djedda. Inspecteur Osama Ibrahim krijgt de opdracht om de moord op Leila Navar op te lossen. Hij doet dit wederom samen met Nayir en Katya, de enige vrouwelijke lijkschouwer. We leerden deze drie personages ook al kennen in Zoeken naar Nouf. Ook is er de verhaallijn van Miriam en Eric. Eric, getrouwd met Miriam, werkt in Saudi-Arabie als persoonsbeveiliger. Als Miriam terugkomt van een vakantie in het Westen, verdwijnt Eric plots nadat hij het eten op tafel heeft gezet. Wie heeft de moord op Leila Navar op zijn geweten en waar is Eric? In Stad van Sluiers worden we meegenomen naar het snikhete Saudi-Arabie. We gaan wederom de woestijn in, net als in Op zoek naar Nouf. Alles is op een dusdanige manier beschreven dat je jezelf waant in de woestijn. Je voelt de zon branden op je huid. De sfeer is mysterieus, mede doordat alle vrouwen een Nikab dragen, en je alleen hun ogen kunt zien. Omdat het een verhaal is met dezelfde personages als in het vorige boek van Zoe Ferraris leren we de hoofdpersonen nog beter kennen en komen ze echt tot leven. Het verhaal blijft spannend tot de laatste bladzijden en heeft verassende wendingen. De lezer die Duizend Schitterende Zonnen heeft gelezen, zal zich wederom aangesproken voelen door de sfeer van De Stad van Sluiers. Wat een zaligheid een boek te lezen dat zich afspeelt in de zinderende zomerhitte.
Cocky () op 17-08-2010: In Bloedband volgen we dokter Anya Crichton die de hoofdgetuige in een moordzaak gaat ophalen. Daar aangekomen wordt er niet gereageerd. Meteen gaan alle alarmbellen rinkelen. Er is iets niet in de haak. Anya gaat op onderzoek uit en vindt binnen de zus van de getuige. Dood. De getuige zelf wordt nauwelijks levend buiten gevonden. Anya voelt zich verantwoordelijk en wil alles doen om de daders achter slot en grendel te krijgen. De emoties en wanhoop worden goed weergegeven in dit boek. De gedrevenheid van de hoofdpersoon staat centraal. Er staat dan ook behoorlijk wat op het spel. Het leukste is dat je een blik wordt gegund in de keuken van de recherche en van het forensisch onderzoek. Dat maakt het boek interessant. Ook de plotwendingen hebben daar flink aan bijgedragen. Ik heb niet op het puntje van mijn stoel gezeten, maar heb het met veel plezier gelezen.
Marlies () op 17-08-2010: In Antwerpen wordt de jaarlijkse Pinksterkermis georganiseerd: de Sinksenfoor. Elk jaar stijgt de criminaliteit rond de Pinksterkermis. Aanranding, vandalisme en zelfs moord. Bewoners uit de buurt rond het Sinksenfoor-terrein geloven dat er kwade krachten loskomen door het gedreun van de kermismuziek. Anderen geloven dat er oud kwaad meespeelt. De hippe wijk ‘Het Zuid’ is gebouwd op de plek waar vroeger de burcht van de Spaanse hertog Alva stond. Cornelius Reyziger, een Nederlandse journalist gelooft dat het allemaal berust op toeval. Maar als zijn vrouw doodsbang wordt van alle gebeurtenissen, gaat hij zelf op onderzoek uit. De duim van Alva is een razendspannend boek. Het is erg gemakkelijk en toegankelijk geschreven, waardoor je bijna voortdurend tijdens het lezen het gedreun van de kermismuziek in je hoofd hoort. Je wordt meegezogen in de verwarring die wordt gezaaid door de verschillende personages en weet op een gegeven moment zelf ook niet meer wat je moet geloven. Enige minpuntje is dat tegen het einde het geheel wat rommelig werd. Hierdoor kwam de climax te gauw en bleef ik achter met een vaag gevoel van onrust.
Emmy (40) op 17-08-2010: Blond 15 is een razendsnel verhaal, de layout doet vermoeden dat het om een jeugboek/chicklit gaat, maar de inhoud is verre van dat. Het is een spannend verhaal met zéér actuele en moderne details, wat vermoedelijk er toe doet leiden dat het geen klassieker gaat worden; over tientallen jaren zullen mensen niet meer weten wat Hyves is en wie Peter R. de Vries of Helga van Leur waren... Het einde van het verhaal doet vermoeden dat er een vervolg gaat komen en dat is wat mij betreft een goed idee!
Mandy (24) op 16-08-2010: Wat een ontzettend goed verhaal! Dat einde had ik echt niet verwacht! Echt fijn geschreven. Ik heb het in één keer helemaal gelezen. Als er een boek van haar uitkomt moet ik het gewoon lezen! Geweldig!
Anouk van Sister (18) op 16-08-2010: Een erg leuk boek op te lezen!! Al had ik het wel spannender en vlotter verwacht.
vanaf bladzijde 200 heb ik het boek niet meer weg kunnen leggen en heb ik het boek in een avond uitgelezen.
Ben erg benieuwd naar het volgende boek.
Monique (43) op 15-08-2010: Leest wel heel lekker weg maar dat Nathalie en Julia elkaar treffen op de begraafplaats is echt TE Toevallig. Heb wel beter van haar gelezen.
Marianne (52) op 15-08-2010: Als je dit boek gelezen hebt, moet je er nog een tijdje over denken hoe het nu precies in elkaar zit. Wat een bizar boek. Zo spannend, je leest het in één adem uit. Dit is hoe een thriller geschreven moet worden.
Patricia (40) op 15-08-2010: Judith is een geweldige schrijfster! Ik weet zeker dat ook dit boek heel verrassend zal zijn! Judith keep going with THE good work!
Emmy (40) op 15-08-2010: Na Sterf voor mij en Schreeuw voor mij was het voor mij vanzelfsprekend om ook Moord voor mij te lezen, ik was na de eerste twee boeken van Karen Rose razend enthousiast, en het enthousiasme is niet afgenomen. Wederom een erg spannend en goed verhaal met lugubere details. Enige nadeel waren de vele karakters, waardoor het af en toe moeilijk was om in één ruk door te lezen. Maar Moord voor mij is weer een sterk staaltje thriller, ik kan niet wachten op de volgende Rose.
Emmy (40) op 15-08-2010: Wat een geweldig, boeiend, spannend en verrassend verhaal. De verhaallijnen lopen prachtig inelkaar over, ze maken je nieuwsgierig en zorgen ervoor dat je niet kunt stoppen met lezen. Het boek houdt je tot het einde in spanning. Ik heb eerder boeken van Camilla Läckberg gelezen en was ook daarover enthousiast, vond het toen jammer dat ik niet bij eerste boek ben begonnen omdat de karakters in ieder boek terugkomen, maar in Oorlogskind heb ik daar totaal geen hinder van gehad, mischien ook omdat ik inmiddels de personages herkende. Toen ik het boek begon twijfelde ik nog even aan het aantal pagina's, 476 stuks, ik vond het wat veel, maar achteraf gezien hadden het er wel 800 pagina's mogen zijn.
Emmy (40) op 15-08-2010: Mijn eerste kennismaking met Corine Hartman. Wat een fantastische schrijfster! Ik zie het als een voordeeltje dat ik haar niet kende, omdat ze een soort van nieuwe weg is ingeslagen. Wat mij betreft blijft ze deze weg volgen! Het verhaal zit supergoed inelkaar, drie verhaallijnen maar zeker niet verwarrend. En de (voor mij) bekende route die er in het boek wordt afgelegd vond ik ook bijzonder leuk. Maar bovenal een heel spannend boek! Karen (S): eat your heart out!
Emmy (40) op 15-08-2010: Na Complex nu Stil Water gelezen en wederom een superboek, waar volgens mij heel wat onderzoek aan vooraf is gegaan. Het verhaal leest heerlijk weg, de spanning is goed gedoseerd en het einde is erg verrassend én liefdevol! Ik ben fan van Marelle!
Emmy (40) op 15-08-2010: Ik had veel van dit boek verwacht, helaas viel het mij erg tegen. Dit weerhoudt me er steeds van om haar andere boeken te lezen. Jammer, vond het wel een origineel onderwerp.
Emmy (40) op 15-08-2010: Ik weet nog steeds niet wat ik eigenlijk van dit boek vind. Ik heb het wel helemaal uitgelezen, maar er eigenlijk geen goed gevoel aan overgehouden. Wat een triest boek en wat een triest leven leidt Maureen O'Donnell. Te negatief naar mijn idee.
Emmy (40) op 15-08-2010: Mijn eerste kennismaking met Helen Fitzgerald en het viel me nogal tegen zeker gezien de lovende recensies. Ten eerst had ik geen klik met de hoofdpersoon, nu is dat natuurlijk niet noodzakelijk maar wel zo fijn. Het verhaal ging me ook te snel eigenlijk. En het einde vond ik niet in het verhaal passen, had wat mij betreft anders (slechter?) mogen aflopen.
Emmy (40) op 15-08-2010: In het begin is het verhaal erg langdradig, af en toe ook wat onduidelijk. Persoonlijk vind ik, als Friezin, dat Talsma nogal cliché wordt neergezet, met name het "nou" achter vele uitspraken van hem stoorde me. Tegen het einde van het boek vond ik het verhaal pas boeiend worden, het einde is dan ook verrassend.
Emmy (40) op 15-08-2010: Zwanenzang vond ik tot op zekere hoogte een goed boek. De verhaallijnen van de Zwanen vond ik spannend, maar de teksten tussendoor over de stemmen vond ik minder boeiend. Het einde daarentegen was spannend en verrassend, alhoewel ik nog steeds niet achter het motief van de dader ben. Daar kan ik alleen maar naar gissen.
Emmy (40) op 15-08-2010: Complex was mijn eerste kennismaking met Marelle Boersma, en wat mij betreft blijft het hier niet bij. Het boek leest als een trein; het verveelt geen moment. De spanning wordt goed opgebouwd, maar af en toe niet afgerond wat ik een klein minpuntje vind; het had wel iets spannender gemogen. Maar naast Corine Hartman, Esther Verhoef en Tess Gerritsen heb ik wel weer een favoriete schrijfster erbij!
Emmy (40) op 15-08-2010: Ik had me na All Inclusive voorgenomen geen boeken meer van Suzanne Vermeer te lezen, ik vond het helemaal niets. Nu werd ik op Après Ski gewezen, als thriller-liefhebster met een voorkeur voor Nederlandse schrijfsters moest ik deze absoluut lezen. En ja, ze hadden gelijk, in niets te vergelijken met AI wat mij betreft. Goed, origineel, reeël en spannend verhaal. Leest razendsnel en verveelt geen moment.
Emmy (40) op 15-08-2010: In tegenstelling tot redelijk veel anderen vond ik de Verbouwing een goed verhaal. Spannend, reeel en boeiend geschreven. Niet te veel karakters, wat mijn voorkeur heeft; met veel karakters wordt het al snel verwarrend en leest minder snel. Evenals de andere boeken van Noort leest het heerlijk snel weg, precies datgene wat we van haar verwachten. Ik vond het niet het beste boek van Saskia Noort, maar ook zeker niet de slechtste.
Rayhana (33) op 14-08-2010: Waardeloos boek, dit in tegenstelling tot haar vorige boek wat ik heel mooi vond. Dit thema echt veels te ver gezocht, echt jammer.
Ans (67) op 14-08-2010: Een spannend boek, Duizend leugens van Laura Wilson! Journaliste Amy vindt bij het opruimen van haar overleden moeder een dagboek van een nog voor haar onbekend familielid. Ze gaat op onderzoek uit en komt erachter wie die familie is. De gruwelijkheden die dat gezin jarenlang heeft moeten ondergaan komt steeds meer aan het licht en er zit veel meer achter dan je denkt. Als je eenmaal in het boek begonnen bent wil je het ook uitlezen.
Justine (53) op 12-08-2010: Offersteen van Elly Griffiths is uit, en wat vind ik dat jammer. Alweer een mooi boek die gewoon verder gaat, waar Dodencirkel stopte. Nelson, Ruth en alle andere bekenden komen weer langs. Het verhaal is ook deze keer spannend en goed beeldend uitgewerkt. Ik waan me echt in Engeland, en beleef alles weer van dichtbij mee ... Een heel goeie schrijfster, en er mag snel weer wat uitkomen.
Eline (26) op 11-08-2010: De reclame van de boeken die ik overal tegenkwam trok me aan en maakte me nieuwsgierig. Ik heb het boek in een avondje uitgelezen, kwam er al snel achter dat er niks van moord e.d. in voor kwam. Desondanks vond ik het lekker snel doorlezen, maar het werd wel steeds gekker...Ik vond het dan ook geen goed boek.
Diana () op 10-08-2010: De memory man is de tweede zaak waar forensisch psychiater Jo Beckett zich op stort. Ditmaal wordt ze opgeroepen om passagier Ian Kanan te onderzoeken die een tikje over zijn toeren een zojuist geland vliegtuig uit Engeland verlaat. Kanan houdt vol dat zijn vrouw en zoon zijn gekidnapt en dat hij zelf is vergiftigd. Omdat hij dit niet meer kan, duikt Beckett in zijn verleden maar de vogel blijkt al vlug te zijn gevlogen. Ian Kanan, die vermoedelijk een achtergrond als sluipschutter heeft, was op zoek naar een product wat een bedrijffiliaal in Zuid-Afrika maakt als hij geïnfecteerd raakt met een vloeistof die zijn geheugen aantast. De auteur laat de lezer voelen hoe het is om niet langer dan vijf minuten iets te herinneren en dit doet ze perfect. Om zoveel mogelijk te onthouden schrijft Ian alles op, inclusief op zijn armen, om maar niets te vergeten. Dat dit niet werkt mag duidelijk zijn. Enkel weet hij dat zijn familie moet vinden en degenen doden die hen heeft meegenomen. Als het niet beroerder kan, blijkt dat wat Ian bij zich draagt overdraagbaar is en het product waar het allemaal om draait niet aan zuurstof blootgesteld mag worden. Meg Gardiner werd in ons land bekend met De Dirty Secrets Club. Een boek die zowel met titel, uiterlijk als inhoud opzien baarde. Hierna volgde deze opvolger en in januari volgend jaar mogen we nummer drie verwelkomen. Toch heeft de schrijfster eerder twee boeken geschreven die wat onder het matje zijn blijven liggen. Deze stammen uit 2002 en 2003. De nieuwe stijl en uitstraling doen blijkbaar wonderen, juist vanwege de eenheid die op deze manier wordt gecreëerd. Voor haar boeken geldt duidelijk: je bent er weg van of je loopt er met een boogje omheen. Met grootheid Stephen King als lid van haar fanclub zullen we geneigd zijn te geloven dat haar schrijfwijze meer de mannelijke lezers zal aanspreken. En dit klopt in mijn ogen ook wel. Als tegenwicht verwerkt de auteur het nodige aan humor, een sidekick en wat liefdesgeneuzel in het verhaal om het geheel wat op te leuken. Ook daar moet je van houden. Heftig, niet op alle fronten een even sterk boek met een mannelijke inslag en dito uitstraling.
Annette () op 10-08-2010: Voor altijd Isa is vooral een lekker boek. Het leest lekker, het wordt nergens langdradig en je raast er doorheen. Svea heeft een lekker losse stijl. Dan weer gaat ze heel snel door de tijd, dan weer gebeurt er enorm veel op één dag. Als onderwerp vliegt ze heen en weer tussen kunsthandel, gevangenissen in Amerika, het boerenbedrijf van Boer zoekt Vrouw en de verstikkende band die mensen met hun schoonouders kunnen hebben. Sommige onderwerpen zijn heel herkenbaar, andere onderwerpen zijn juist heel verrassend. Af en toe deed Voor altijd Isa het me denken aan de boeken van Sidney Sheldon, en Svea mag wat mij betreft nog meer die kant op groeien. Ik heb erg genoten van het verhaal, hoewel er hier en daar wel erg snel over probleempjes werd heengestapt en sommige zaken wel erg toevallig waren. Maar dat neemt niet weg dat je door dit boek heenglijdt als een door een glijbaan in een waterparadijs. Haar boeken zijn spannend en ontspannend. Svea Ersson staat garant voor een lekkere leeservaring waar je zeker meer van wilt.
Els () op 10-08-2010: Met huid en haar concentreert zich rond twee 'beste vriendinnen': Gretchen en Alice. Twee vrouwen die op veel gebieden elkaars tegenhanger zijn. Gretchen is presentatrice en staat graag in de spotlights. Alice is fotografe en wordt vaak op het achterplan gezet. Gretchen is ongebonden en plukt de dag. Alice heeft al twee jaar een vaste vriend die serieuze toekomstplannen met haar heeft. Als Gretchen en Alice elkaar toevallig tegen het lijf lopen tijdens een fotoshoot, onstaat er even plots als onverwachts een vriendschap. In het begin is de vriendschap leuk en ongedwongen, maar na verloop van tijd kantelen de verhoudingen. Gretchen speelt de baas over Alice en Alice laat zich – tegen beter weten in – beteugelen. Gretchen is de vermenselijking van de doos van Pandora. Vanbuiten mooi, maar vanbinnen zit er niets dan kwaads. Het verhaal komt traag op gang. Alice is getuige van de zelfmoordpoging van Gretchen en begeleidt haar naar het ziekenhuis. Hoofdstukken over de gebeurtenissen in het ziekenhuis wisselen af met flashbacks naar de tijd dat de vriendinnen elkaar voor het eerst ontmoetten. In die flashbacks zit veel vaart, maar de terugkeer naar het ziekenhuis haalt die vaart telkens weer uit het verhaal. Als lezer zie je de bui al van ver hangen. Gretchen ontpopt zich al snel tot een meester-manipulator. Ze is een verschrikkelijke aansteller die zichzelf gekroond heeft tot zon in haar heliocentrische wereldje. Er mag geen stofje op aarde bewegen of het heeft betrekking op haar. Ze windt iedereen om haar gemanicuurde vingertje. Het verhaal wordt verteld door de ogen van Alice. Dat maakt dat je de zaken vooral vanuit haar perspectief bekijkt. Wat mij betreft zijn Gretchen en Alice elk op hun manier meelijwekkende personages: Gretchen, omdat ze parasiteert op andermans leven, en Alice, omdat ze niet de moed heeft om te zeggen: 'Ik ben het zat! Bekijk het maar!' Maar ja, dan was er ook niet veel verhaal aan geweest. Het boek leest vlot, maar het einde stelde me enigszins teleur.
Astrid () op 10-08-2010: Als de veertienjarige Jennifer Maitland vermoord en verminkt wordt aangetroffen, lijkt dat het werk van een psychopaat. Al snel beseffen Tony Hill en rechercheur Carol Jordan dat dit nog maar het begin is van een reeks wrede moorden. Deze gegevens zouden eigenlijk garant moeten staan voor een zinderende thriller, maar helaas is dat niet het geval. Er worden nog meer kinderen vermoord, en bij allemaal worden de geslachtsdelen ernstig toegetakeld. Al snel blijkt de overeenkomst tussen de kinderen RigMarole te zijn, een netwerkpagina op internet in de trant van Facebook en Hyves. Terwijl Carol moet bezuinigen van haar baas en Tony Hill niet zomaar meer kan inhuren als profiler, moet ze het doen met een profiler in opleiding. Uiteraard kan Carol het niet vinden met deze profiler in opleiding. Een ander district, waar ook een kind vermoord is, huurt Tony Hill wel in als profiler. Tegelijkertijd loopt er nog een verhaallijn over de vader en het verleden van Tony Hill. In De Wrede Hand hebben we kennis gemaakt met de draak van een moeder van Tony, en nu wordt er verder over zijn verleden uitgewijd. Dan loopt er naast deze twee verhaallijnen nog een verhaal met een cold case. Totaal overbodig en doet geen goed aan het hoofdverhaal. Door het uitstapje naar het verleden van Tony Hill leer je zijn karakter nog beter kennen en dat is dan weer een pluspunt. In het begin van het verhaal is het allemaal nog erg spannend. Kinderen worden vermist en verminkt, maar al snel zakt het verhaal in. Het leest wel lekker door, maar de spanning is ver te zoeken. Ook het plot valt er tegen en dat was zeker niet nodig geweest. Al met al is het een redelijk goed verhaal, maar in de wetenschap dat McDermid beter kan is dit boek een tegenvaller.
Jacolien (50) op 09-08-2010: Julius Visser is een echte puber, vol onzekerheden. Maar op één gebied heeft hij gelijk, zijn ouders zijn zijn biologische ouders niet. Samen met zijn nicht, op wie hij heimelijk verliefd is, gaat hij op zoek naar de waarheid. Tijdens zijn zoektocht komt hij in aanraking met medisch centrum babywens. Daar gebeuren dingen die niet helemaal "zuiver" zijn. Stukje bij beetje wordt zijn geheim onthuld met een verrassend eind.
Inge (29) op 09-08-2010: Helaas een enorme tegenvaller. Er gebeurt te veel en wat er gebeurt, wordt slecht uitgewerkt. Zoals die brand in de tunnel, alleen daarover zou je bij wijze van spreken al een heel boek kunnen schrijven. Nu wordt met geen woord gerept over de impact hiervan op Nathalie. En hoe verloopt de relatie verder tussen Nathalie en haar zus?
En die wel/geen duw van de trap door Nathalie, dit komt wel erg uit de lucht vallen.
Kortom: ik hoop dat Simone van der Vlugt weer snel op haar oude niveau gaat schrijven.
Diana () op 05-08-2010: Tim Blake's zeventien jaar oude dochter Sydney, die bij hem woont vanaf juni tot september, komt niet thuis na haar werk bij het zakenhotel Just inn time in Millford. Al snel wordt er een hoop duidelijk. Zo is er Evan, de zoon van de nieuwe vriend van Tims ex-vrouw Susanne, die zich opmerkelijk gedraagt. En ook diverse andere personen zouden wel eens wat meer kunnen weten dan ze loslaten. Tim zet een netwerk op en wordt zelf de speurhond in deze zaak en met deze nieuwe job brengt hij zichzelf steeds wat verder in de problemen, totdat hij uiteindelijk alle schijn tegen zich heeft. Linwood Barclay wordt vergeleken met collega schrijver Harlan Coben en heeft met zijn twee voorgaande boeken zichzelf in de spotlight gezet. Toch is deze opvolger niet van hetzelfde niveau. Het draait zogezegd om het vinden van dochter Sydney en de werkelijke reden van haar verdwijning. Door de lezer van alles voor te schotelen kun je met gemak vierhonderd pagina's vullen. In dit geval wijkt de auteur teveel van het pad af waarop hij begon. Bovendien strooit hij met typische clichés - zoals het gebrek aan hulp uit de politiehoek - zodat een hoofdpersonage zelf de handen uit de mouwen moet halen. Er had ook het nodige geschrapt mogen worden, niet in de laatste plaats aan karakters. En daarnaast zijn diegenen die een rol vertolken toch ietwat stereotype neergezet. Ook zijn er de nodige losse eindjes en toch wel erg slordige fouten te bespeuren. Zo wordt een portie bestelde rösti ineens een sandwich en iemand die belt schijnt even later zelf te zijn gebeld of dat een personage eerst niet en dan weer wel een naam te binnen schiet. Dit laatste zou nog kunnen maar niet hoe het hier wordt gebracht. Slordigheden die niet voor mogen komen. Als we richting slotfase gaan voert de auteur de druk wat op en spelen de vaderlijke wanhoop en de nodige schietpartijen de hoofdrol. De uiteindelijke ontknoping is niet geheel bevredigend. Barclay schrijft prima, nu nog de diepte in zonder teveel geklets. Too much of everything, too little that matters.
Astrid () op 05-08-2010: Na Stuk en Oversteken is Trip de derde thriller van Judith Visser.
In Stuk maken we kennis met Amber, een zeventien jarige tiener, en haar Tjecho-Slowaakse Wolfshond Yuriko. Amber en Yuriko zijn vrienden voor het leven.
De moeder van Amber heeft na de Mexicaanse Griep ernistige smetvrees ontwikkeld en eist dat alles in huis steriel is. De vader van Amber zit in Japan voor zijn werk, en weet niet hoe ernstig de situatie thuis is. Als op een dag de moeder van Amber een tondeuse over de vacht van Yuriko haalt, is voor Amber de maat vol. Ze besluit bij haar neef Stan te gaan logeren in Rotterdam Zuid.
Stan zijn relatie is net beeindigd door zijn drugs en drank probleem, maar daar komt Amber pas later achter.
Alle personages, inclusief de hond worden wederom erg goed neergezet door Judith Visser, en je voelt je dan ook al snel verbonden met Amber en Yuriko. Elke hondenliefhebber zal zich herkennen in de liefde en vriendschap die Amber heeft voor haar hond.
Dat er problemen ontstaan tussen Stan en Amber is eigenlijk wel redelijk voorspelbaar. Stan in verslaafd en heeft grote schulden. Hij sleept Amber mee in zijn negatieve spiraal.
Dan is er ook nog nichtje Kim, een schrijfster, en betrokken bij Amber.
Het is moeilijk om niet te veel te verklappen van het verhaal omdat het zich wel laat raden dat er ellende komt. Ook is Trip niet echt een thriller maar meer een spannend verhaal. Ook vraag ik me af voor welke doelgroep Trip bedoeld is. Wat mij betreft is het zeker niet storend als het boek bedoeld is voor jong volwassenen.
Het verhaal loopt lekker door en heeft een enorme vaart. Als je eenmaal in het verhaal zit, wat al snel gebeurt, dan kan je het boek niet meer wegleggen en moet je doorlezen. Judith Visser weet de aandacht goed vast te houden.
Het plot is ook redelijk voorspelbaar, maar heeft wat mij betreft nog wat losse eindjes. Een aantal verhaal lijnen hadden nog afgemaakt mogen worden, en daardoor eindigt het boek nogal abrubt en dat is jammer.
Ondanks dat is Trip een boek dat ik met veel plezier gelezen heb. Maar ik wil ook een waarschuwing meegeven voor de hondenvrienden onder ons. Je zal het verhaal met afgrijzen lezen en je afvragen of dit nog echt gebeurd in onze samenleving. Ik heb de gruwelijkheden met kippenvel gelezen.
Trip is een boek om heerlijk een paar uur mee weg te kruipen. Let wel, als je begint moet hij uit!
Justine (53) op 05-08-2010: Nadat in juni de mnd van het spannende boek, in het teken stond van de Scandinavische schrijvers, zijn we er heel wat tegen gekomen. En elk van deze schrijvers brengt op zijn eigen manier met een eigen schrijfstijl zijn thriller onder de aandacht. Zo ook Birger Baug. In het begin van het boek wordt iedereen van het recherche team een beetje voorgesteld, en raken ze verwikkeld in een moordzaak, die toch veel vraagtekens heeft. Naarmate de zaak vordert komt er aan het licht dat heden en verleden toch wel heel erg in elkaar overlopen. Heeft de zelfmoord van de 13 jarige Kris er iets mee te doen .. Maar ook zien we dat het hoofd van het team van de recherce zijn huiselijke taken zoals het halen en brengen van zijn 3 kinderen naar de opvang en naar school erg serieus neemt. Het is zelfs zo dat hij dus om vier uur naar huis gaat om te zorgen voor de kinderen, eten te koken en verhaaltjes te vertellen. En ondanks dit geregelde leven, lukt het hem om alles tot een goed eind te brengen. En dat familie leventje en het moordonderzoek zo samen voegen vereist toch wel vakmanschap, en het is de schrijver gelukt om er een spannend boek van te maken, met een goed geschreven achtervolging, maar ook het ontroerend verhaal van Kris, waarom hij tot zijn daad kwam, en waarbij de emoties hoog oplopen. Dit is een hele mooie thriller die je blijft boeien en waarbij je meegaat in het verhaal…heel heel goed.
Ans (67) op 05-08-2010: Complex is een boek dat van begin tot eind boeit, toen ik er er in begonnen was moest ik het gewoon uitlezen om te zien hoe het zou aflopen. Verhaal speelt zich in het begin af in India waar enkele duistere praktijken aan het licht komen,om vervolgens verder te gaan in Nederland. Cosmetische chirurgie speelt een belangrijke rol en het is spannend wat rondom dit item allemaal gaat gebeuren. Het boek leest als een trein en heb inmiddels ook al andere boeken van deze auteur gelezen.
Annette (38) op 04-08-2010: In retraite is een heel goed boek! Het is geen thriller, hoewel er tijdens het lezen een psychologische spanning ontstaat waardoor je verder wilt lezen en je nieuwsgierig blijft naar wat er gaat volgen.
Het boek gaat over een groep mensen die in therapie gaat bij de bijzondere Cathy, die er haar eigen methode op nahoudt. De vraag is: Is de uitkomst van een therapie altijd de enige uitkomst, of is deze afhankelijk van de therapeute? Heel knap vond ik dat de schrijfster in het midden laat waar goed eindigt en kwaad begint. Het boek heeft een bevredigend einde en toch blijf je als lezer achter met die ene vraag: Had het anders af kunnen lopen? Een topper, maar geen thriller!
Marieke (29) op 03-08-2010: Voor een debuutroman misschien niet slecht maar 'beste deense thriller 2008'? daar had ik toch wel iets meer van verwacht. Ik vond het ook niet echt spannend en het begin was ook nog eens erg verwarrend door de verschillende personages die aan bod komen. Een tegenvaller dus!
Janneke (50) op 03-08-2010: Na het lezen van het eerste deel in de serie boeken rondom Jo Beckett, forensisch psychiater, zag ik uit naar dit tweede deel omdat ik hoopte dat hierin de karakters meer uitgediept zouden worden. Helaas is dat niet het geval, waardoor het verhaal wat mij betreft als een nachtkaars uitging. Het gegeven is interessant genoeg, hoewel - evenals in De Dirty Secrets Club - enigszins vergezocht. Wat gebeurt er met een persoon die geen gegevens meer opslaat in zijn korte termijn geheugen? Dat is dramatisch; zeker in het geval van Ian Kanan. Zijn laatste herinneringen zijn namelijk aan het feit dat zijn vrouw en zoontje zijn ontvoerd. De ontvoerders willen hem zo dwingen een product uit de fabriek van zijn broer te stelen. Wat ze niet weten is dat Kanan met het product in aanraking is gekomen wat het verlies van het korte termijn geheugen heeft veroorzaakt. Dus hoe moet hij nu zijn opdracht veruvllen? Wat volgt is een aaneenschakeling van acties, waarbij ook Jo Beckett, forensisch psychiater, wordt betrokken wanneer Kanan wegens het maken van amok in een vliegtuig wordt opgenomen. Wat was zijn reden? Om dat uit te zoeken duikt Jo in zijn verleden en gaat ze op zoek naar het hoe en waarom Het verhaal leest heel vlot weg maar is minder spannend dat het eerste boek. De reden hiervoor wat mij betreft is het feit dat de personages vreselijk vlak blijven. Maakten we in het eerste deel kennis met o.a. politie-agente Amy Tang en met Gabriel (een ex-collega van de overleden man van Jo) en zijn dochter, in dit tweede deel blijven ze volledig ondergeschikt en worden ze niet verder uitgediept. Daardoor blijft ook Jo als hoofdpersoon vaag en krijgt geen duidelijke contouren. Ronduit vervelend vond ik de zijlijn met haar buurman; in het eerste deel nog grappig maar nu totaal niet relevant voor het verhaal. Al met al viel het boek me tegen en hoewel er een cliffhanger is naar een derde deel weet ik nog niet of ik daar wel zo nieuwsgierig naar ben.
Aad Stroeks-Wijnhout (63) op 02-08-2010: Viel mij erg tegen, erg verwarrend en ontzettend onwerkelijk. Had me er erg op verheugd, maar viel heel erg tegen.
Saskia (34) op 01-08-2010: Ik had dit boek gewonnen via vrouwenthrillers.nl. Ik had hoge verwachtingen van dit boek en die zijn ook helemaal uitgekomen. Wat een geweldig goed debuut van Ingrid Oonincx. De personages zijn goed uitgewerkt, je leert ze echt kennen. Een echte thriller is het niet maar gedurende heel het boek was wel een bepaalde spanning aanwezig, echt een boek in mijn straatje! Ik kijk enorm uit naar een volgend boek van Ingrid.
Jeroen (34) op 31-07-2010: Ik had het boek gekregen en heb het in een dag uitgelezen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik er meer van verwacht had. Als je goed en aandachtig leest heb je het allemaal snel door. Maar al met al een echt vakantieboek als tussendoortje.
Het verhaal gaat over Pia die in een klein Duits dorpje woont. Na de onverwachte dood van haar oma wordt zij op school gepest. Het lot bepaalt dat zij noodgedwongen moet omgaan met een ander buitenbeentje in de klas, Stefan. Zij gaan vaak op bezoek bij een oude heer, Schiller. Deze man vertelt hen folklorische verhalen uit de omgeving. Over de molenaar Koelbloedige Hans, de Brandende Man.
Dan verdwijnt er een meisje en is het dorp in rep en roer. In de loop van het verhaal verdwijnen er nog meer meisjes. Pia en Stefan gaan op onderzoek uit en de verhalen die de heer Schiller vertelt leggen een link naar de verdwijningen.
Nogmaals een leuk boek om de warme zomeravonden mee door te komen. Met een goed glas Rosé erbij.
Susanne (41) op 31-07-2010: Ik vind het een aardig boek, leest lekker weg, maar ik begrijp absoluut niet waarom deze roman literair genoemd wordt. Waarom niet gewoon een thriller? Wat is er dan literair aan?
Susanne (41) op 31-07-2010: Ik vond het een lekkere snelle thriller. Er waren echter punten die niet klopten. Die Hester was aan het eind aan het twijfelen over de rol van Willem in de moord van Matty. Ze is ook niet schizofreen volgens mij, dus dat vind ik echt een hele slechte zet.
Diana () op 30-07-2010: Weduwnaar Thomas Lynley, George's vaste karakter sinds jaar en dag, trekt zijn zwerverskloffie uit en ruilt zijn dito bestaan in voor wat fatsoenlijks. En waar beter te herstarten dan op zijn vertrouwde werkplek in Londen? Daar moet hij wel zien te concurreren met Isabella Ardery, die erg comfortabel blijkt te zitten op haar stoel aldaar. Isabella is ambitieus, meedogenloos en overziet situaties scherp. Mede hierdoor accepteert ze zijn terugkeer, voor nu althans, en er ontstaat een chemie tussen de twee waar Barbara Havers (de andere vaste hoofdrolspeelster) niet blij van wordt. Waar draait het om? Er spelen twee zaken. De eerste vond plaats vijftien tot twintig jaar geleden en is losjes gebaseerd op het waargebeurde en schrijnende verhaal van James Bulger, die in 1993 door twee jongens werd ontvreemd uit een winkelcentrum in Liverpool en later dood werd gevonden bij een spoorrails. Hier betreft het drie knapen die een dreumes meenemen, daar uren zoet mee zijn en vervolgens om het leven brengen. De andere zaak speelt in het heden. Een jonge vrouw wordt gevonden die eerst is neergestoken en vervolgens is doodgebloed. Het betreffende steekvoorwerp leidt richting haar ex en deze wordt al snel de verdachte. De rollen van zowel Barbara (die een iets vrouwelijke look krijgt aangemeten) en Isabelle (die een verleden met zich mee draagt) komen goed tot hun recht en het wat voorspelbaar verloop tussen de spelers wordt goedgemaakt door hun doen en laten wat het het smeuïg houdt. De verhaallijnen komen uiteindelijk samen en we vinden waar we naar op zoek waren: de link. Niet enkel op basis van het vernieuwde uiterlijk hebben we de juiste keuze gemaakt de boekenreeks van mevrouw George – waaronder deze nieuwste – op Vrouwenthrillers.nl op te nemen, ook de inhoud is van gelikte kwaliteit. De schrijfster staat bekend om haar continuïteit en ze blijkt een ware meester in het volschrijven van bladzijden. Voor minder dan 700 stuks doet ze het niet, zo lijkt het. Lichaam van de dood is de perfecte kennismaking voor iedereen die nog niet eerder een pil van haar hand heeft gelezen. Doordat hoofdpersonage Thomas Lynley sinds de jaren '80 al heel wat bagage heeft meegekregen, lijkt hij het nu wat rustiger aan te doen. En dat mag ook wel. Toch zal een nieuwe kennismaking smaken naar meer. En dat komt goed uit, want eerdere boeken worden stapsgewijs in midprice gepresenteerd. Al met al een prima suspense story van hogere klasse die zowel goed is uitgewerkt als onderhoudend leest.
Els () op 29-07-2010: Na Sterf voor mij en Schreeuw voor mij schreef Karen Rose Moord voor mij. Dit was de eerste van Karen Rose die ik las. Moord voor mij is een verhaal van enerzijds veel, maar anderzijds weinig. Veel personages. Veel lijken. Weinig geloofwaardigheid. De eerste 400 pagina's lazen lekker weg. De laatste 77 waren er te veel. 'The plot thickens' zeggen ze in het Engels, maar naar het einde toe dikte de plot zo hard dat het verhaal nog maar moeilijk verteerbaar was. Ergens onderweg ben ik de draad kwijtgeraakt van wie nu weer met wie te doen had in Dutton en waarom precies. Dat Karen Rose kan schrijven staat buiten kijf, maar het adagium van 'less is more' zou ook hier op moeten gaan. Naar het einde toe leek het wel of het verhaal een loopje nam met zichzelf. Neemt niet weg dat het verhaal voor 4/5 boeit, vandaar bijna 4 sterren voor Moord voor mij.
ineke (38) op 28-07-2010: ik mocht dit boek als 1 van de eersten lezen. Pas het tweede boek van Svea, maar ze is er wederom in geslaagd mij van het begin tot het eind mee te nemen in een rollercoaster. Het verhaal is heel verbeeldend geschreven en het maakt handig gebruik van de huidige trends op bijv tv. Ik las het in 1 dag uit (jammer hoor haha) maar moest gewoon weten hoe het afliep, Svea ik hoop dat je volgende boek niet lang op zich laat wachten, want bij deze heb ik je toegevoegd aan mijn lijstje van favoriete schrijfsters
Mariska (27) op 27-07-2010: Een echte topper! Eindelijk eens geen thriller met moord en doodslag, maar een intrigerend verhaal waarbij de spanning steeds meer voelbaar wordt. In de laatste hoofdstukken zit je echt met open mond te lezen!! Heel knap bedacht en in elkaar geweven! Ik heb dit boek met heel veel plezier gelezen!
Astrid () op 26-07-2010: Auteur Zoë Ferraris woonde zelf in een conservatieve moslimgemeenschap in Saoedi-Arabië voordat ze weer naar haar geboorteland Amerika vertrok. Het is dan ook niet verrassend dat haar debuut Zoeken naar Nouf zich afspeelt in het land waar ze een aantal jaar verbleef. De zestienjarige Nouf wordt vermist en haar lichaam wordt gevonden in een wadi in de woesijn bij Jeddah. Nouf is de zus van de beste vriend van Nayir. Nayir is woestijngids en voelt zich daarom verantwoordelijk voor de verdwijning van Nouf. Als Nouf wordt gevonden is ze dood. Sectie wijst uit dat ze verdronken is, maar Nayir vertrouwt de situatie niet. Als Nouf begraven wordt blijkt uit de houding waarin ze ligt, dat ze zwanger is. Dat is erg voor een keurig moslim meisje. Nayir besluit op onderzoek uit te gaan. Zoeken naar Nouf is een prachtig verhaal. De verschillen tussen 'ons westerlingen' en de moslimgemeenschap worden goed duidelijk, en op een schitterende manier beschreven. Het hele verhaal speelt zich af in de brandende zon van de Saoudische woestijn. De karakters worden erg goed neergezet. Door alle Islamitische tradities leer je de moslimwereld goed kennen en lees je met respect over andermans geloof, vooral de verschillen tussen traditioneel en gelovig vallen op. Een echte thriller vond ik het niet, maar wel een geweldig verhaal met een moord als hoofdonderwerp. Dit boek is zeker een verhaal dat veel vrouwen zal aanspreken.
Justine (53) op 26-07-2010: Ik heb Huis van Stilte van Sabine Thiesler uit, en wat een afschuwelijk goed boek zeg. Een compleet familiedrama door een hele simpele gedachte die heel goed wordt uitgevoerd. Zou de perfecte moord dan toch bestaan.... Vond het een klasse boek, wat ook nog eens leest als een trein en erg goed is uitgewerkt.
Wendy Caris (23) op 25-07-2010: Herfstlied was een beter boek van Simone van der Vlugt. Na het lezen van Herfstlied had ik hoge verwachtingen van Schaduwzuster. Het viel een beetje tegen. Misschien komt het doordat ik me minder goed kon identificeren met de personen in dit boek. De flashbacks maken dit verhaal spannend. Goed beschreven, lees je vlot doorheen.
cindy (35) op 25-07-2010: Ik heb het boek gekocht voor volgende week als ik met vakantie ga,maar heb het al uit.
Ik dacht ik lees even een klein stukje, maar kon niet meer stoppen! heb het vandaag uitgelezen, vond het gewoon jammer dat het boek uit was. dus echt een aanrader
Ans (67) op 24-07-2010: Dit is het derde boek van Barclay wat ik las en wéér vond ik het een spannend boek.
Het kwam wat langzaam op gang maar daarna las het boek als een trein verder.
De zoektocht van Tim naar zijn dochter Sydney is een ware zoektocht ,er worden heel wat pogingen gedaan om haar te vinden.
Verschillende louche types passeren de revue en Barclay weet de spanning tot het laatste erin te houden.
Van mij mag er snel een vierde boek komen!
Ellen (46) op 22-07-2010: Dit is het tweede boek van Meg Gardiner dat ik in korte tijd heb gelezen. Het is het tweede deel van een beginnende serie met Jo Beckett, forensisch psychiater, als hoofdpersoon.
In dit boek doet ze echter geen onderzoek naar een dode, maar naar iemand die ten dode is opgeschreven en dat geeft een extra dimensie aan het verhaal.
Je ervaart zelf hoe het is om geen nieuw geheugen aan te maken en dat is eng. De verschillende verhaallijnen zijn makkelijk te volgen en de korte hoofdstukken helpen daarbij. Ik vind het een lekker te lezen boek, waarbij je snel wilt weten hoe het afloopt.
Wanneer komt dossier 3?
Ellen (46) op 22-07-2010: Dit is mijn eerste kennismaking met deze schrijfster en ik moet zeggen het leest heerlijk weg. Ik hou er wel van als er verschillende verhaallijnen zijn die makkelijk te volgen zijn.
In dit geval doen er heel wat verschillende personages mee. Sommige natuurlijk maar eenmalig, maar andere voor de toekomst en die moeten worden geintroduceert. Dat werkt de diepgang wat tegen, maar hopelijk is dat in deel 2 minder.
Het verhaal zelf is voorstelbaar, maar kent enkele onverwachte wendingen. Het einde had je kunnen voorspellen, maar toch..
Ik zie uit naar deel twee en voor mij is er een nieuwe serie geooren die ik graag wil blijven volgen.
Astrid () op 22-07-2010: Vertel me geen geheimen is het debuut van Julie Corbin, en wat voor debuut! Dit boek is in één woord geweldig! We maken kennis met Grace. Ze woont haar hele leven al in een dorpje aan de oostkust van Schotland. Het is een beschermde gemeenschap, en de perfecte plek om haar leven met haar tweelingdochters en man Paul te leven. Haar beste vrienden wonen er en ze werkt er. Natuurlijk zijn er problemen, maar dat zijn de problemen die elk gezin heeft met opgroeiende tieners. Grace heeft echter een geheim, en dat geheim dreigt onthuld te gaan worden. Mensen met geheimen kunnen geisoleerd raken, dat maakt Corbin erg duidelijk in Vertel me geen geheimen. Mensen raken verstrikt in hun leugens en verstrikt in zichzelf. Op een hopeloze manier wordt geprobeerd de geheimen te bewaren... In Vertel me geen geheimen blijf je geboeid tot de laatste pagina. Laagje voor laagje wordt je duidelijk wat de bedoeling is van Orla, de zogenaamde ex-beste vriendin van Grace. Is Grace opgewassen tegen de emotionele chantage? Hoe reageren de mensen die van haar houden op dit alles? Langzaam wordt het verhaal uitgepeld. De karakters worden goed neergezet en uitgewerkt. De dialogen zijn goed en vervelen geen moment. Op sommige punten zakt het verhaal echter een beetje in en hier en daar is het soms allemaal een beetje overdreven. Daarom geen vijf maar vier sterren! Corbin heeft een debuut geschreven dat fantastisch is en absoluut mee moet in de vakantie koffer.
Els () op 22-07-2010: Bij de beesten af; dat zou de beknopte samenvatting van het boek Bloedhonden kunnen zijn. De titel bloedhonden (in het Frans: chiens de sang) is uitzonderlijk goed gekozen. De bloedhond is een speurhond met een zeer sterk reukvermogen die vaak gebruikt wordt voor het opsporen van mensen. De hoofdpersonages Remy en Diane raken beiden betrokken in een jachtpartij, waarbij zij de prooi vormen. Gewone mensen in een ongewone situatie. Remy is een ingenieur die aan lager wal is geraakt door een slippertje met de vrouw van zijn baas. Hij is zijn baan, zijn vrouw en zijn huis kwijtgeraakt en brengt zijn leven door in de straten van Parijs. Als hij een baan aangeboden krijgt als tuinman bij een welgestelde kasteelheer kan zijn geluk niet op. Het lijkt te mooi om waar te zijn. En dat is het uiteindelijk ook. Diane is een fotografe die voor een opdracht in de Cevennen is en daar toevallig getuige is van een moord. Hierdoor moet ze zelf vrezen voor haar leven. Remy en Diane moeten allebei schakelen naar de 'overlevingsmodus'. Een thriller noir reflecteert het moderniste pessisme en dat betekent niet zelden dat een protagonist het leven laat. Gelukkig is Bloedhonden meer dan een verhaal over leven en dood. Net als in De duisternis valt maakt Karine Giébel in haar verhalen fijne maar rake psychologische kanttekeningen en stelt ze de menselijke zwakheden aan de kaak. Daardoor is het niet enkel een horrorbad, maar ook een lesje psychologie en groepsdynamiek. De jacht op Remy doet qua verhaallijn denken aan de film Hostel, waarin rijken zich een menselijk spelobject aanschaffen om dood te martelen. Karine Giébel vat de kern van het verhaal bij aanvang al in deze gepaste quote van Dostojevski: 'Soms wordt de wreedheid van de mens vergeleken met die van de wilde dieren, dat is een belediging voor de laatsten'.
Ans (67) op 22-07-2010: Heb met veel plezier het boek "Voor altijd Isa" gelezen
Het is een spannend,soms beklemmend boek dat lekker wegleest en je vraagt je soms af hoe het nu eigenlijk precies allemaal in elkaar steekt.
De hoofdpersoon heeft zich nogal wat op de hals gehaald en hoe ze zich er op een gegeven moment uitredt…
Boek is zeker de moeite waard om te lezen.
Esther (32) op 21-07-2010: Welke stalker dan ook, hier ben je niet blij mee. Maar misschien met dit weer is een extra koelkast niet verkeerd, hi, hi......;) Leuk geschreven!
Ingrid (41) op 21-07-2010: Misschien willen vrouwen juist zo'n muts om zichzelf iets minder mutserig te vinden.
En dan lijkt 0,02 % sex ook best veel.
Maryvic (39) op 21-07-2010: Haha niet iedere doorsneevrouw lijkt op de schrijfster! Goed geschreven. Beschrijft precies wat ik mis aan doorsneevrouwen en doorsneeboeken. Maarruh... wanneer komt die boek dan uit? Vind het nu al spannend (met koelkast en bijl!).
schildermans ria (52) op 21-07-2010: Voor altijd Isa is een heel spannend, goed geschreven boek. Een pageturner vanaf het begin. Het leest heel vlot weg! De spanning wordt door psychologische prikkels , actie en verdachtmakingen gecreëerd! Beklemmend en echt spannend
Ans (67) op 20-07-2010: Drie vrouwen leren elkaar in de chatbox kennen en hun levens worden op een bijzondere manier met elkaar verbonden.
Door het anonieme van een chatbox vertrouwen ze elkaar de nodige geheimen toe, de karakters worden goed neergezet.
Ben aan het boek begonnen en heb het eigenlijk in één ruk uitgelezen.
Hel leest lekker vlot weg en het is een onderwerp van deze tijd: over chatten in een chatbox.
jacolien (50) op 20-07-2010: Heerlijk boek waar je helemaal in op gaat. Toch een ander einde dan ik verwacht had. Ze heeft het toch maar mooi voor elkaar...
Els () op 19-07-2010: De leugenaar van Lisa Gardner is verrassend anders. Anders in die zin dat het verhaal afwijkt van het gebruikelijke thriller-stramien: lijk - onderzoek - verdachten - doorbraak. Vooreerst is er geen lijk. Er is een vrouw vermist: Sandra Jones. Het onderzoek komt sputterend op gang en concentreert zich aanvankelijk op de meest voor de hand liggende verdachte: Sandra’s man Jason. Gardner weet de aandacht van de lezer vast te houden door met mondjesmaat verdachten naar voren te schuiven. Met elke nieuwe verdachte kom je telkens iets meer te weten over de vermiste. Daardoor neemt het verhaal steeds weer een nieuwe wending. Dat de vermiste zelf af en toe vanuit de eerste persoon vertelt (cursieve stukken) maakt het des te boeiender. In het begin is het niet duidelijk of ze nu vanuit het hiernamaals spreekt of niet. Op het einde van het boek is lang niet alles gezegd en beslecht, maar dat geeft niet. Als lezer kan je vrede nemen met de afloop. De vertaalde titel (De leugenar) vind ik beter dan de oorspronkelijke (The Neighbor), want werkelijk elk personage in dit boek vertelt halve waarheden. Iedereen heeft wel iets te verbergen: Sandra’s man, Sandra’s dochter, Sandra’s vader, Sandra’s buurman, Sandra’s leerling, om nog maar te zwijgen over Sandra zelf… De foto van een verwelkte roos op de cover van het boek is subtiel, stijlvol én symbolisch. Een roos is een teken van liefde. Een verwelkte roos daarentegen staat voor voorbij gegane liefde of onbeantwoorde liefde. Een aanrader!
Marloes () op 19-07-2010: “Zeven nieuwe mailtjes. Wat reclame, een paar van vriendinnen en twee van haar vakgroep. Niks van Lars. Dit is niet normaal meer. Ze belt zijn nummer, eerst zijn mobiel, daarna van hun huis in Reno, ook al is het daar nu nacht. Niets. Ze stuurt nog een keer een sms'je. Ze mailt. Ze huilt ineens. Waar is haar man?” Bovenstaand citaat staat op de omslag van het boek en maakte mij nieuwsgierig. Het is een citaat uit het begin van het boek en op het moment dat je het leest, kun je de wanhoop van Leonie Reders voelen; waar is de vader van mijn ongeboren kind? Dit vond ik persoonlijk een van de krachtigste stukken uit het boek, omdat je als lezer vanaf dat moment in het verhaal wordt getrokken. Nadat Lars is vertrokken naar Schiphol om van daaruit af te reizen naar Reno in de Verenigde Staten, heeft Leonie niets meer van hem gehoord. Het lijkt alsof Lars van de aardbodem is verdwenen. Ook de politie komt niet echt verder in het onderzoek naar zijn verdwijning. Leonie en haar vader Job besluiten daarom zelf actie te ondernemen. Tijdens hun onderzoek worden er moorden gepleegd en Leonie en Job krijgen steeds meer het gevoel dat deze moorden niet los staan van de verdwijning van Lars. Het detective-duo Reders is constant bezig met de volgende stap en zoekt aanknopingspunten om te achterhalen wat er met Lars is gebeurd. Daardoor ontwikkelt het verhaal zich op een aangenaam tempo en blijft het tot het einde boeiend. Het verhaal is zeker origineel, maar de motieven van de dader vond ik wat vergezocht. De vuurtoren is zeker een aanrader voor lezers die smullen van een spannend stukje speurwerk.
Jennifer Zweep-Matto (30) op 18-07-2010: Een spannend boek met boeiende personages. Leest goed weg. Je blijft tot het laatst afvragen hoe de vork nou in de steel zit!
Justine (52) op 18-07-2010: Als je als schrijver een boek kunt schrijven van 175 pag. en dan ook nog een literaire thriller dan ben je goed bezig, en het is Bram Dehoucke gelukt. Het is een verhaal met spanning, onderliggende emoties en een passend slot. De moordenaar is gelijk bekend en aan het slot begrijp je de moordenaar volledig en zou je mss zelf ook zo reageren ...
Jet (30) op 18-07-2010: Evangeline kwam als 12-jarig meisje in het klooster terecht. Ze weet dat engelen bestaan maar ze ging er vanuit dat ze een beschermende kracht hadden. Door alle geheimen die in het vroegere bestaan van het klooster hebben gespeeld komt ze erachter dat engelen ook een verwoestende kracht kunnen zijn. Een eeuwenlange strijd staat op het punt om weer uit te barsten en Evangeline is de enige die dat kan tegenhouden.
Had in het begin wat twijfels over dit boek is normaal niet het genre wat ik graag lees, maar vond het zeker niet tegenvallen. Lezers die van (kunst)geschiedenis houden zou dit boek zeker aanspreken.
Tessa (23) op 18-07-2010: Ik vond het persoonlijk weer een geweldig boek van Karin S. Een lange tijd weer op moeten wachten, en ik vond het heerlijk dat de karakters verder worden uitgewerkt. Iedereen gaat weer verder met het leven! Echt weer een boek dat aan mijn collectie is toegevoegd!
Joke Pronk (49) op 17-07-2010: Spannend verhaal over een jongedame, die nogal domme beslissingen neemt (naar mijn inzicht dan) Het verhaal is bij tijd en wijle beklemmend en toch loopt het anders af dan je verwacht...en toch ook weer niet. Goed geschreven, een pageturner. Wel jammer dat ik de de hoofdpersoon niet echt sympathiek en zelfs dom vond.
Justine (52) op 16-07-2010: Ik heb Zusje van Camilla Läckberg uit en heb weer genoten van het wel en wee van Erica en Patrik, vond het weer een goed boek met een zeer onverwachts en open einde. Het einde gaf al weer een klein tipje waar het volgende boek Oorlogskind over zal gaan.
Marlies van der Heij (39) op 16-07-2010: Vorige week heb ik het boek Ik vind jou gelezen. Ik was van plan om er een aantal dagen van te genieten, maar het was zo spannend, dat ik het in één adem heb uitgelezen. De vierjarige Nicole wordt onbedoeld een belangrijke getuige van een moord. Haar moeder doet er alles aan om haar te beschermen, maar de moordenaar(s) zijn op zoek naar de informatie die Nicole mogelijk heeft. In tegenstelling tot de recensie van Vrouwenthrillers.nl vond ik de laatste ontknoping juist wel verrassend. Ik vind jou van Kortsmit en Lotz is een echte aanrader voor iedereen die van thrillers houdt. Origineel, pakkend en hoofdstukken die vloeiend in elkaar overlopen. Een aanrader!
Jennifer Zweep (30) op 13-07-2010: Super spannend boek! Leest lekker weg.
Ik heb er van genoten evenals van deel twee!
Wendy (20) op 13-07-2010: Ik vond het boek zeer matig, het verhaal was helemaal niet gelovig geschreven. Veel sex kwam naar voren een echte thriller was ver gezocht. Na De verbouwing las ik dit boek, dus zeker een tegenvaller van saskia. Het boek leest wel gemakkelijk weg, je hebt het wel zo uit ook al is het niet heel boeiend. Het is zeer makkelijk geschreven.
jolanda van leeuwenk (45) op 13-07-2010: Geweldig.
Ik heb heb de film er al bij zitten te fantaseren.
Zo'n mooi boek. Dat kon gewoon niet uitblijven. TOP TOP TOP
Jolanda van Leeuwenk (45) op 13-07-2010: Dit is de mening van Alex van Galen. Daar ben ik het helemaal mee eens!!!!!!!!!! De maand van het spannende boek staat in het teken van Scandinavische romans. Waarom? vraagt Alex van Galen zich af. Het boek De duivelssonate van Alex van Galen staat niet op de shortlist van boeken die in aanmerking komen voor De Gouden Strop. Toch is het een van de mooiste en beste boeken van afgelopen jaar. Is hier onrecht gedaan? Wij vinden van wel, maar smaken en meningen verschillen. Het beste bewijs van deze stelling is dat Alex van Galen zelf duchtig van mening verschilt met het CPNB (Collectieve propagande Nederlandse Boek). Van Galen vraagt zich op zijn weblog terecht af waarom het CPNB, dat haar activiteiten financiert uit de bijdragen van Nederlandse uitgevers, komende maand juni zo intensief de Scandinavische roman promoot, terwijl in haar naam en doelstelling duidelijk is vermeld dat de Stichting het Nederlandse boek zal promoten. "Waarom gebruikt het CPNB ('ter promotie van het Nederlandse boek') ons geld om Scandinavische schrijvers te promoten?", vraagt Van Galen zich af, in zijn open brief aan het CPNB. “Wat een hete maand voor Nederlandse thrillerschrijvers had moeten worden, lijkt nu uit te monden in een lange, gure Zweedse winternacht,” zo zegt Van Galen kritisch. Veelgeroemd tv-scenarist Van Galen heeft inmiddels twee thrillers op zijn naam staan: De opvolger en het prachtige, spannende en ontroerende Duivelssonate. Omdat de open brief van Alex van Galen niet alleen heel geestig is, maar ook veel waarheid bevat, publiceren wij hem hier graag in zijn geheel. OPEN BRIEF AAN HET CPNB De Maand van het Spannende Boek lijkt nu officieel omgedoopt in 'Maand van het Scandinavische Boek'. Dat leek eerst nog een leuk idee, want we versnaperen allemaal wel eens een thriller vol licht verteerbaar knäckebröd. Maar wat een hete maand voor Nederlandse thrillerschrijvers had moeten worden, lijkt nu uit te monden in een lange, gure Zweedse winternacht. Nederlandse schrijvers dreigen in de pers, de winkels én zelfs tijdens de Power of Plots ondergesneeuwd te raken. En dat terwijl de Maand is bedacht voor juist die Nederlandse thriller. Waarom gebruikt het CPNB ('ter promotie van het Nederlandse boek') ons geld om Scandinavische schrijvers te promoten? Want ik lees in de bladen meer recensies over obscure Zweedse schrijvers dan over gerenommeerde Nederlanders. In de winkels struikel je over een stapel thrillers met een verrassend hoog sneeuw-, ijzel- en fjordengehalte. En zelfs voor de Power of Plots (toch bedacht als een feestje voor en met Nederlandse thrillerschrijvers) moet ik straks een tolk meebrengen. Zoals collega Annet de Jong al twitterde: 'Moet je op het boekenbal eens proberen, vooral buitenlandse schrijvers uitnodigen.' Het is een tsunami aan Scandinavisering. Je zou haast willen dat Geert Wilders dáár eens wat aan deed. Maar ik hoef me gelukkig niet tot hem te wenden: wij hadden daarvoor altijd het CPNB. Veel Nederlandse schrijvers publiceren hun boek rondom juni, vanwege de gehoopte extra aandacht. Maar de opzet van de Maand vh Spannende Boek lijkt nu volledig te mislukken. Want zelfs aan de Gouden Strop is tot nu toe weinig tot geen aandacht besteed in de pers. En dat het geschenkboek dit jaar van Charles den Tex komt, voelt toch een beetje als een troostprijs. Ik hou oprecht van Mankell, Läckberg en Lapidus en ik ga regelmatig op vakantie in Denemarken. Maar knäckebröd kan ik voorlopig even niet zien. Met hartelijke groet, Alex van Galen thrillerauteur
Astrid (39) op 12-07-2010: Wederom is er een thriller geschreven met Sara Linton en Lena in de hoofdrol. Dat zijn we gewend van Slaughter, en voelt dus erg vertrouwd. In Verbroken keert Sara Linton na tijd terug naar Grand County. Daar wordt ze ongewild geconfronteerd met de verdrinkingsdood van een jonge studente. Ze heeft een zelfmoordbriefje bij zich. Gelijk reizen er allerlei vragen bij Sara. Als ze dan ook nog gebeld wordt dat ze Tommy moet helpen, dat hij de dader niet is, is Sara weer helemaal terug van weg geweest. De gemoederen zijn tussen Sara en Lena hoog opgelopen in het verleden, en nog wil Sara Lena niet zien. Lena heeft haar man Jeffrey vermoord, en dat zal ze haar nooit vergeven. Ook is Will Trent weer aanwezig in dit verhaal. Hij is in haar vorige boek Genisis geintroduceert. De spanning is matig in dit verhaal. Sommige dingen kloppen niet helemaal in de tijdslijn waarin ze geschreven zijn. We zijn van Slaughter brute verkrachtingen, en gedetailleerde autopsies gewend, beide komen niet voor in dit boek. Sara doet wel een autopsie, maar die is verder niet in het bijzonder beschreven. Sara blijft vooral hangen in het verleden, en mensen die haar vorige boeken niet gelezen hebben kunnen zich hierdoor aardig bekocht voelen. Je kan haar boeken wel als zelfstandig boek lezen, maar je zult niet alles snappen. Daarintegen ken je de karakters, en ook de nieuwe karakters worden weer goed neergezet. Voor Will Trent krijg je als lezer ook steeds meer sympathie. De spanning is af en toe ver te zoeken, en ook het plot valt erg tegen. Kortom, de nieuwe Slauhter valt tegen dit keer. Jammer, want de verwachtingen waren hoog gespannen.
thea (51) op 10-07-2010: Het laatste spoor, hoewel ik het niet haar beste boek vind is het een heerlijk boek. Zoals in al haar andere boeken word je elke keer weer op het verkeerde been gezet. Tot op het eind toe.
Annette () op 09-07-2010: Ik vind jou is een prachtig boek. De kaft is mooi: mooie rode letters op een spannende, haast sprookjesachtige foto. Ook de titel is subliem gevonden: alsof de titel nog niet af is en er eigenlijk moet staan 'Ik vind jou lief' of 'Ik vind jou mooi', maar de titel is wél degelijk af. Een hoop mensen zoeken en vinden iemand in dit boek. En dan de stijl: ik ben gek op de beschrijvende stijl van dit duo. Geen ellelange gedachtenstromen, geen uitwijdingen, maar slechts een strak verslag van de gebeurtenissen. Het boek is wat dun, iets meer 200 pagina's, maar het is zeker spannend. Vanaf de eerste pagina voel je de spanning opgebouwd worden. En eigenlijk wil je vanaf die eerste pagina ook niet anders dan doorlezen tot je bij het einde bent. Het schrijversduo Kortsmit & Lotz heeft goed geluisterd naar de kritieken op hun debuut. Ik vind jou leest als een spannende film waarbij je op het puntje van je stoel zit. De ontknoping is uiteindelijk niet echt origineel of verrassend. Ook zitten er hier en daar wat losse eindjes. Door de sneltreinvaart van het verhaal heb je dat nauwelijks in de gaten, maar de oplettende lezer zal met enkele vragen achterblijven. De schrijftstijl maakt een hele hoop goed, maar of je 18 euro wilt uitgeven aan een spannend, lekker lezend, maar dun boekje zonder echt verrassende ontknoping, dat bepaal je zelf.
wilma (40) op 08-07-2010: Had best hoge verwachtingen van dit boek. Ik vond het erg langdradig en pas op het einde begon het een beetje spannend te worden. Maar daar bleef het dan ook bij.
Diana () op 07-07-2010: De tweeënzestigjarige Hazel Micallef herstelt moeizaam van een rugoperatie. Haar bijdehante moeder Emily (wederom in een briljante bijrol) met wie Hazel onder één dak vertoeft, trekt deze zorg niet en daarom is Hazel inmiddels verkast naar het huis van haar ex-echtgenoot Andrew en diens vrouw Glynnis, omdat er geen andere opties waren. Inmiddels geleerd om het met elkaar te vinden geeft Hazel gelaten de zorg voor zichzelf uit handen. Als haar collega Wingate laat weten dat er een melding is gemaakt van een lichaam in het Gannon meer in Caplin, Ontario, is dit het begin van zowel Hazel's echte herstel als ook een ware klopjacht op een psychopaat, al is nog lang niet duidelijk waar het hier precies om gaat. Er wordt het een en ander nagetrokken maar waar de politie mee aan de slag moet blijkt niet in verhouding tot wat men op touw zet. Daarentegen is de schrijfwijze van dusdanig goede kwaliteit en het plot zo bedrieglijk goed in elkaar gezet dat we vlug over wat minder ter zake doende (privé)details heen lezen. Hazel is een type dat zich kenmerkt als zijnde stug en bot. Hoewel we een heldere inzage krijgen in zowel haar werk als eigen leven blijft ze op de eerste plaats overkomen alsof ze nog lang niet met pensioen hoeft, ook al kampt ze met lichamelijke slijtage klachten. Het tweede boek met Hazel als mopperend en volhardend middelpunt evenaart het debuut van deze nog altijd mysterieuze auteur. Wie gaat schuil achter dit pseudoniem? Een vraag die steeds meer intrigeert. De dwaling is onderhoudend tot de laatste pagina zich aandient en het onvoorspelbare slot zich heeft getoond.
Astrid () op 07-07-2010: De zesde Läckberg is een feit, wat een heerlijk boek! In Fjalbacka is een man spoorloos verdwenen. Onze vaste inspecteur Patrick Hedstrom en zijn team zijn radeloos. De man lijkt van de aardbodem verdwenen. In dezelfde periode ontvangt een collega auteur van Erika dreigbrieven. Het lijkt te gaan over de debuutroman Zeemeermin van Christian Thydell. Ondanks dat Erika, de vrouw van Patrick hoogzwanger is van een tweeling, kan ze het niet laten zich te bemoeien met de zaak. Zoals we inmiddels gewend zijn van Läckberg is ook dit boek weer een heerlijke thriller. Het is niet echt nagelbijtend spannend, maar wel erg goed geschreven. De dialogen zijn geweldig, de spanningsbogen erg goed, en het plot super. De vaste Läckberg-lezer kent de hoofdpersonen en daarom komen ze nog beter tot hun recht. Maar ook als het je eerste Läckberg is krijg je niet het gevoel dat je dingen mist. Maar toch zou ik er als de bliksem voor zorgen dat ik de andere boeken ook te lezen kreeg. Zelf ben ik niet een enorme fan van Scandinavische thrillers, maar de boeken van Läckberg zijn een uitzondering op deze regel. De nieuwe Läckberg moet je zeker mee nemen in de vakantiekoffer!
Astrid () op 07-07-2010: Joop van Riessen, voormalig hoofdinspecteur van de Amsterdamse politie heeft zijn tweede boek geschreven. Wederom heeft inspeteur Anne Kramer de hoofdrol. In Fatale Herkenning maken we kennis met Kim. Tijdens het wandelen met haar dochtertje in de wandelwagen botst ze tegen een Marokaanse jongen aan. Zij herkent deze jongen als haar kratenjongen Mo. Mo heeft echter zojuist een overval gepleegd op een brasserie. Hij bedreigt Kim. Hij dwingt haar haar mond te houden en anders haar en haar dochter wat aan te doen. Dit gegeven is basis voor het verhaal Fatale Herkenning. De zinnen zijn kort, en de karakters hebben weinig diepgang. Ook is het verhaal niet echt spannend, zoals een Nederlands spannend boek kan zijn. Je herkent de ervaring van Van Riessen zeker in het boek, maar om nou te zeggen dat het veel toevoegt... nee. Van Riessen probeert wel zijn kritiek op het Nederlandse rechtssysteem aan de orde te stellen, en daarvoor heeft hij met dit boek een goed platform. Ook de link met de Baantjer boeken moet gelegd worden. Met een Baantjer weet je wat je kan verwachten, een leuk verhaal dat lekker weg leest. Van Riessen moet zich wat mij betreft toch eerst nog bewijzen.
Judy () op 07-07-2010: De jonge politieman Martin twijfelt aan zijn relatie met Lisette: is ze wel echt de juiste vrouw voor hem? Neemt zij hun relatie niet veel serieuzer dan hij? En waarom heeft hij zich in vredesnaam laten overhalen om een heel weekend met haar familie op een eiland door te brengen? Al op de eerste avond, tijdens het diner, worden zijn twijfels bevestigd: hij had inderdaad beter thuis kunnen blijven. Lisette’s familie blijkt namelijk een bont gezelschap te zijn dat voortdurend op elkaar loopt te vitten en er alles aan doet om maar in een goed blaadje te komen bij het hoofd van de familie: de schatrijke opa Ruben. Maar wanneer de oude Ruben tijdens het diner ineens hardvochtig uit zijn slof schiet tegen zijn kinderen en kleinkinderen en verkondigt teleurgesteld in te zijn in hun prestaties ontstaat er paniek. Deze paniek bereikt een hoogtepunt wanneer opa plotseling onwel wordt - vlak nadat hij heeft verkondigd de hele familie uit zijn testament te hebben geschrapt - en aan tafel dood neervalt. Martin ontdekt vrijwel meteen de doodsoorzaak: Ruben is vergiftigd. De spanningen tussen de verschillende familieleden lopen hoog op wanneer iedereen elkaar begint te verdenken en ze ook nog eens ingesneeuwd raken en compleet afgesloten zijn van de buitenwereld. Kort daarna wordt er een tweede moord gepleegd… Sneeuwstorm en amandelgeur is een spannend boek dat erg snel en makkelijk wegleest (wie er echt voor gaat zitten heeft hem in een uurtje uit). Het is dan ook een klein boekje (ik las de pocket-versie) en ik vind het knap hoe de schrijfster met zo weinig woorden toch een heuse 'whodunnit' heeft weten te schrijven. Je leeft mee met politieman Martin, die tegen wil en dank met zijn geschifte schoonfamilie zit opgescheept en eigenlijk totaal niet verliefd meer is op Lisette, en je wilt weten wie er achter de moorden zit. De ontknoping had verrassender gekund, maar ligt gelukkig niet heel erg voor de hand en kan er mee door. De schrijfstijl is prettig, al is het hier en daar wel heel erg luchtig (je 'zweeft'’ er bijna doorheen) maar dat maakt het lezen wel tot een ontspannende ervaring. Dit is het eerste boek dat ik las van Camilla Läckberg, maar het heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt naar haar dikkere boeken.
Julia (35) op 06-07-2010: Mijn eerste boek van René Appel en ik ben om! Heerlijk spannend boek.
claar (54) op 06-07-2010: Na haar boek In Vreemde handen heeft Corine Hartman in haar nieuwe boek Schijngestalten opnieuw gekozen voor een locatie in Toscane: Florence.
In deze stad woont het echtpaar Den Hartogh. Vanwege de verjaardag van Pa den Hartogh komen de dochters Anne en Stefanie voor één week naar hun ouders.
Al snel blijkt dat er rondom de ziekte van de moeder meer aan de hand is. Zij lijdt aan MS in een gevorderd stadium. De vader doet uitgerekend onderzoek naar MS en heeft daarbij belangrijke ontdekkingen gedaan. Waarom wil de Moeder niet meedoen aan onderzoek naar genezing van MS?
Ook de dochters hebben ieder hun eigen problemen. De oudste, Stefanie, worstelt met haar eigen belangen en raakt in conflict met haar huiselijke situatie. De jongste dochter, Anne, moet wellicht haar loopbaan heroverwegen en raakt verwikkeld, na het aanschouwen van een lijk, in een vreemde situatie.
Het plot van Schijngestalten is goed gekozen, maar de kracht zit vooral in het familiedrama dat er achter schuilt.
Corine Hartman heeft deze elementen erg kundig gecombineerd en geeft daardoor aan Schijngestalten extra waarde naast de spanning.
Met veel bezieling brengt zij de familieverhoudingen in beeld. Daarbij gaat zij niet aan de actualiteit voorbij: Corine Hartman schuwt niet geneeskundige- en levensvraagstukken aan te snijden.
Daarnaast hanteert de schrijfster een vlotte schrijfstijl en neemt ze interessante details over de omgeving en in het bijzonder over Florence mee in haar verhaal.
Toch is het vooral de wijze waarop Corine Hartman haar karakters heeft beschreven die Schijngestalten tot een sterke thriller maken.
Wendy (20) op 05-07-2010: Dit boek leest gewoon heerlijk weg, ik las het toen in op vakantie was in spanje, en wat toevallig het speelde zich groot deels ook in spanje af.
Het is gewoon een boek wat je gemakkelijk leest en ook gewoon lekker spannend is.
Een aanrader zeker voor op vakantie;) een echt zomers boek.
Astrid () op 04-07-2010: Na Apres Ski is De Suite de tweede thriller van dit jaar, precies zoals we gewend zijn van Vermeer. Maar gaat het hoge schrijftempo niet ten koste van de kwaliteit? Meer mensen vragen zich dat af, maar toch blijven haar boeken verkopen als zoete broodjes over de toonbank. In De Suite maken we kennis met de hotelmanager, en alleenstaande moeder Joyce. Ze heeft hard gewerkt en inmiddels een goede reputatie opgebouwd. Tenerife is de perfecte vakantiebestemming, en het is er drukker dan ooit. Als Joyce moet overwerken wordt ze overmeesterd door twee mannen die haar bedwelmen. Ook De Suite is een weglees-thriller. Nou ja, thriller? De spanning is ver te zoeken en het verhaal blijft oppervlakkig. Diepgang zul je niet vinden in de boeken van Vermeer en dat is best jammer. Haar boeken gaan altijd over vakantiebestemmingen en dat zou veel beter uitgerwerkt en uitgebuit kunnen worden. De dialogen zijn zwak en ook de personages komen niet echt tot hun recht. Verwacht je echter niet te veel poespas en wil je gewoon een leuk boek voor op het strand dan moet je De Suite beslist meenemen in je vakantiekoffer.
Ineke Kuijsten (49) op 04-07-2010: ik heb op het puntje van m'n stoel gezeten. Een spannend verhaal!!!
Ineke Olivier (52) op 04-07-2010:
Vol verwachting startte ik met het lezen van dit boek, zeker gezien de aanprijzingen van King en Gerritsen. Maar helaas, het viel tegen, enkele bloedstollende stukjes komen er wel in voor maar dat is natuurlijk niet genoeg voor een goede thriller. Het verhaal kon niet boeien en telkens dacht ik...oh ja ik moet het uit lezen anders kan ik er geen recensie over schrijven en dat heb ik beloofd. De schrijfster kan de freelance forenschisch psychiater niet voldoende een eigen persoonlijkheid geven en daardoor fascineert de verhaallijn onvoldoende. Zij is afstandelijk en je kunt je er niet in verplaatsen.
Maar toch ga ik beginnen in haar boek "De memory man" misschien komt ze daarin tot ontplooiing, ik wil haar nog wel een kansje geven, zowel Jo Beckett als de schrijfster!!!
Marianne Vlutters (62) op 04-07-2010: Zeker een spannend boek! Jammer van de spellingsfout op blz.118, nl: Op de grond LICHT een gewonde, sterk bloedende vrouw.
ineke venema (55) op 03-07-2010: Geweldig verhaal Kasper, tot de laatste zin spannend.
Ik heb er van genoten en.............mijn stem heb je!
adriane (65) op 03-07-2010: het verhaal vind ik goed. maar het stuit me tegen de borst dat er zo veel in wordt gevloekt. dat doet afbreuk aan het boek en voegt niks toe. jammer! het zal me beletten om meer werk van haar te lezen
Ans (67) op 03-07-2010: Zusje is het debuut van Rosamund Lupton ,een goed geschreven litraire thriller.
Als Beatrice het bericht krijgt dat haar zusje Tess vermist is,vliegt ze van New York naar Londen.
Wanneer Tess dood gevonden wordt is de vraag,is het moord of is het zelfmoord,alles op alles zet Beatrice om de waarheid boven water te krijgen.
Het is een spannend boek dat met veel vaart is geschreven
Moest in het begin even wennen dat het boek geschreven wordt vanuit Beatrice, die als het ware in gesprek is met haar zus.
En hoeveel contact de zussen ook hadden er komen toch geheimen boven water.
Vooral het einde is super spannend,zeker wanneer Beatrice zelf het slachtoffer dreigt te worden.
Een ijzersterk debuut en ik hoop dat er nog meer boeken van Roasmund Lupton zullen verschijnen.
Inge ter Horst (45) op 03-07-2010: Corine is een topper! Hoewel zeer verschillend zijn al haar boeken/verhalen heerlijk om te lezen!!!
Linda (22) op 03-07-2010: Zodra je begint met lezen, wil je hem ook in 1 ruk uitlezen. Weer een duidelijke vakantie thriller, die je dit keer meeneemt in de wereld van de vakantie industrie in Tenerife. Het boek is ook niet voorspelbaar geschreven, waardoor je van het begin tot het einde geboeid blijft.
Zeker de moeite waard, ik kijk nu alweer uit naar haar volgende boek!
Corry Broers (46) op 02-07-2010: Ik sluit me helemaal bij de reaktie van José aan. Ook ik ben een groot fan en kan niet wachten op MEER...
Chapeau, chapeau!!
Kyra (29) op 02-07-2010: Geen topper, had er meer van verwacht. Vond het karakter van Marit ook niet lekker uit de verf komen. Zit veel tew einig vaart in het verhaal. Wel een heel origineel onderwerp. Gewoon een vrij leuk boek voor in de trein ofzo..
Arinka Linders (39) op 02-07-2010: Leuk, ik kan hier wel iets mee. En het actuele vind ik juist een groot voordeel. Ik heb regelmatig dat een verhaal spontaan begint te leven bij een bericht in de krant...
Ans (67) op 01-07-2010: Het boek Twee zomers speelt zich af in Frankrijk.
Chantal werkt als presentatrice voor de regionale radiozender in Limousin,ze gaat een huis kopen in een landelijke streek niet ver van haar werk,waar maar een paar huizen staan.
Jaren geleden is daar een meisje vermist, maar dan gebeuren er dingen die de waarheid boven water gaan brengen.
Het verhaal zit goed in elkaar en je waande je af en toe zelf in Frankrijk met een goed glas wijn.
Heb het boek met plezier gelezen en ben ook benieuwd naar het volgende boek over Chantal.
Ans (67) op 01-07-2010: Ook in Blind vertrouwen heeft Chantal Zwart weer de hoofdrol,net als in het boek Twee zomers.
Het is een prettig leesbaar boek met een spannend plot,
Ook al had ik op een gegeven moment wel het idee wie er achter moord en aanslag moest zitten,dat deed niet veel af aan de spanning.
Heb het boek in één ruk uitgelezen en genoten van het kleine franse dorpje waar het verhaal zich afspeelt.
Irene Easton (46) op 01-07-2010: In ieder geval was je buurman een goede inspiratiebron. Geweldig verhaal!
Irene Easton (46) op 01-07-2010: Wat is het toch triest dat deze man zijn succes niet mee heeft mogen maken. Ook het idee dat er in zijn computer nog meer materiaal voor delen uit de Millenium serie zat, stemt treurig.
thea (51) op 30-06-2010: Wat een heerlijk spannend boek, heb het achter elkaar uitgelezen. Het leest heel makkelijk en je bent heel snel in het verhaal.
Dat smaakt naar meer. Ga zeker zijn andere boeken ook lezen.
Diana () op 29-06-2010: Inspecteur Conny Sjöberg (voor alle duidelijkheid: het is een man) verschijnt weer ten tonele als blijkt dat er werk aan de winkel is. Er wordt een dode vrouw aangetroffen en een verkleumde baby. Ook is er de drie-jarige Hannah, die alleen thuis en niet weet waar ze haar moeder kan vinden en de verhaallijn van de twee zussen waarvan er eentje op een veerboot stapt en de dood vindt, en zo zijn er nog meer draden gesponnen die uiteindelijk naar een goed einde moeten worden geleid. Hoofdkarakter Conny is sympathiek en heeft oog en een hart voor zijn gezin. Er komen meer bekende namen terug, sommige nog danig onder de indruk van de gebeurtenissen in het debuut, andere pakken een nieuw project aan en weten dit overtuigend te brengen. De auteur heeft zich verbetert ten opzichte van haar debuut en dat zien wij graag. Wel heeft Gerhardsen een typische droge schrijfstijl waardoor het in het begin niet overal even soepeltjes wil vlotten. Toch heeft ze op een goede manier datgene overgebracht wat ze de lezer wil vertellen. Onderwerpen als jeugd versus volwassenheid en de grenzen opzoeken hoever je kan gaan, gezinssituaties en het meedragen van geheimen komen voorbij en dit alles tezamen met een knap gecomponeerd verhaal dat solide op zijn ondergrond staat. Het is nog niet zo dat deze kundige Zweedse in één naam kan worden genoemd met haar schrijvende landgenoten, maar dat zal een kwestie van tijd zijn. Ze heeft het in haar vingers, dat bewijst ze met deze opvolger, waarvan deel drie naar verluidt al in de pen zit.
Astrid () op 29-06-2010: Het Negende Oordeel van James Patterson is weer een nieuw deel in de Womens Murder Club. De vaste Patterson lezers kennen de dames inmiddels vast wel, de vriendinnen Cindy, Yuki, en Lindsay. In het boek lopen er twee verhaallijnen door elkaar heen. We hebben Sarah Wells een allerdaagse vrouw die er een dubbelleven op na houdt, ze is namelijk juwelendief. Op een avond als ze weer met de kraak van een kluis bezig is, wordt ze net niet betrapt. Ze hoort een paar uur later in het nieuws echter dat de dame in kwestie is vermoord door een inbreker. Haar leven staat op zijn kop. We hebben ook de verhaallijn van een man die klakkeloos vouwen met hun kind doodschiet. Het ziet er uit als een gerichte aanslag en hij laat overal een handtekening achter. Ze noemen hem de lipstick killer. Lindsay en haar team verafschuwen de daden en doen er alles aan om de moordenaar te pakken te krijgen. In Het Negende Oordeel lopen de verhaallijnen dwars door elkaar heen. Dat is natuurlijk helemaal niet erg, zij het niet dat elk hoofdstuk maar tweeënhalve pagina beslaat. Je krijgt daardoor niet de kans om echt lekker in het verhaal te kruipen en dat is erg jammer. Ook komt het verhaal daardoor niet echt op gang, en blijf je wisselen naar de verschillende verhalen. De karakters worden daarintegen wel weer erg goed neergezet, maar dat zijn we gewend van Patterson. Als je een vaste lezer van de Womens Murder Club bent dan ken je de geschiedenis van de drie dames, zo niet kan dat wat storend overkomen, omdat je geen idee hebt aan welke zaken er worden gerefereerd in het boek. De dialogen zijn goed en vloeiend, de spanningsbogen redelijk. Verwacht niet teveel diepgang dan komt alles goed. Al met al is Het Negende Oordeel een lekkere weglees-thriller en zeker een vrouwenthriller.
Natasja () op 29-06-2010: Jammer.... Mijn verwachtingen over het nieuwste boek Vuur van Ted Dekker en Erin Healy waren hoog gespannen. Helaas ben ik teleurgesteld en heeft het mijn verwachtingen totaal niet waargemaakt. Het verhaal kent geen grote verassingen of spannende wendingen en is redelijk voorspelbaar. De typische bovennatuurlijke gebeurtenissen van Dekker ontbreken en het wordt maar niet spannend. Het verhaal komt niet echt op gang en achteraf lijkt het hele boek één grote intro. Misschien inspireerde het samenschrijven hem niet? Ik heb me tot de laatste bladzijde moeten aanzetten om verder te lezen. En wat mij betreft is dat niets voor een echte Ted Dekker. Jammer....
Monique (43) op 28-06-2010: Wat moet ik nu nog, ik lees honderden boeken en dit is echt SUPER, kan er nog ooit een beter boek uitkomen???
Wat een verhaal, kan je echt niet wegleggen, is gisteren een latertje geworden.
Het boek MOEST uit!!!!
Ans (67) op 28-06-2010: Dat was even een spannend verhaal op deze warme maandagmiddag!
Ans (67) op 28-06-2010: Gisteren in het boek “Schijngestalten “ begonnen en vandaag sloeg ik het boek met een diepe zucht dicht.
Ik vond het een knap geschreven,spannend en intrigerend verhaal dat me boeide van het begin tot het einde.
Anne,de hoofdpersoon,gaat naar Florence om de verjaardag te vieren van haar vader die 65 jaar wordt.
Haar moeder is al jaren ziek en lijdt aan MS,haar vader is al de nodige jaren bezig met het ontwikkelen van een medicijn tegen MS.
Anne ontdekt dat er toch verschillende zaken niet echt kloppen , er gebeuren vreemde dingen en ze wil proberen dit in haar eentje op te lossen.
En of dat allemaal lukt??.... voor mij inmiddels een weet.
Corine weet de spanning er goed in te houden en de ontknoping is verrassend.
Zal verder niets verraden van het boek,maar het is zeer zeker de moeite waard om het boek te lezen.
Diana (39) op 28-06-2010: Verzoeking was de eerste 'Harlan Coben' die ik las moet ik tot mijn schaamte bekennen. Deze beviel zo goed dat ik inmiddels vrijwel zijn hele collectie heb aangeschaft en regelmatig een Cobennetje lees. Wat schrijft deze man toch fantastisch! Ben echt met recht fan (geworden).
jet (30) op 28-06-2010: Wat een super spannende thriller heeft Karen Rose weer geschreven. Om dit boek te gaan lezen is het wel aan te raden om eerst de 2 voorgaande boeken te lezen (sterf voor mij, schreeuw voor mij). Het is anders wel heel moeilijk om het verhaal te gaan begrijpen. Rose is een ster om gigantisch veel namen te gebruiken en het is aan ons de lezer om te onthouden wie, wie nu weer is. Over het verhaal zelf kan ik weinig zeggen want dan verklap ik teveel. Op de achterkant staat een duidelijk verhaal. Als het je aanspreekt zul je een aantal fijne en soms huiverige leesuurtjes hebben. Voor mij is Karen Rose bijna voorbij Karin Slaughter als Top -Thriller schrijfster.
Ans (67) op 27-06-2010: Ongewenst is het debuut van Kristina Ohlsson en is een spannende thriller.
Een verhaal met onverwachtte wendingen die de spanning er echt inhoudt,de karakters van de personen worden goed weergegeven.
Je leert ze kennen en het is niet echt een braaf politieteam.
Alhoewel ik op een gegeven moment dacht de dader te weten,zat ik er helemaal naast,de dader kwam uit een hele andere hoek.
Hoop dat er een volgend boek van haar zal gaan komen,die ik dan ook zeker lezen zal.
Justine (52) op 26-06-2010: Ik heb vanmiddag Gevarenzone van Sophie hannah uitgelezen. Wat een goed boek zeg, het begon wat verwarrend maar naarmate je vordert wordt het gewoon een spannend boek.
Diana () op 25-06-2010: Flatgenoten Amber Overgauw en Liz Klein zijn begin twintig en beiden staan op het punt van afstuderen aan de kunstacademie. Op het juiste moment erft Amber een aanzienlijk bedrag van haar tante en lijkt hun beider droom – een eigen zaak – uit te komen. Liz heeft verkering met Djawad Nasseri, wiens vader een Iraanse vluchteling is, en weet niet dat haar vriend denkt dat hij zelf geen gezin kan stichten en haar om die reden wat op afstand houdt. Amber, in haar euforie vertellend over haar riante erfenis in een café, valt voor Leon Hoogeveen die zich op zijn beurt anders voordoet dan hij is en in werkelijkheid maar één doel voor ogen heeft. Kat in het bakkie, zo lijkt het voor hem. Wat volgt is veel. De lezer is de hoofdpersonen steeds een stap voor doordat we lezen hoe de bedrieger zich ontpopt tot een ware psychopaat. Er komt ook veel aan bod in deze tweede young adult thriller van Carry. Overspel, bedrog, abortus, seksualiteit, drugsgebruik en nog een hele riedel meer waar jong volwassenen mee te maken kunnen krijgen. Niet opvoedkundig gebracht maar beschreven zoals het in het dagelijkse kan plaatsvinden. De titel, slaand op de relatie van Amber en Leon, is een tikje aangezet maar komt aardig tot uiting. Er is driftig gebruik gemaakt van de tegenwoordige tijd waar in dit boek zelfontwikkeling en keuzes centraal lijken te staan. Het gekozen taalgebruik en de grote stappen snel thuis vaart waarmee gebeurtenissen zich opvolgen zal alleen de volwassenen wat minder prettig overkomen, de jeugd vanaf een jaar of zestien tot, pak ‘m beet, begin twintig loopt er geheid mee weg. Soms een tikkeltje teveel van het goede zodat het ten koste gaat van de geloofwaardigheid. Maar de doelgroep waarvoor dit boek is bedoeld zal daar niet wakker van liggen.
Alex (50) op 25-06-2010: Jammer dat je buurman je niet kan helpen met verhuizen (rug)..
Jacqueline (41) op 25-06-2010: Een voorpublicatie gelezen. Prachtig boek.
Even wennen aan de vele wisselingen van personen maar echt een aanrader
Mo (47) op 24-06-2010: Echt een spanned boek, ik heb het in 1 x uit gelezen, want ik moest het einde weten.
monique ten cate (41) op 24-06-2010: Op zondag middag begonnen met lezen en inderdaad, het moest uit! Omdat ieder hoofdstuk over een personage gaat en je steeds wil weten hoe het verhaal van de personages verder gaat, bleef ik lezen. Het boek leest ook heel prettig. Ik vond het wel verrassend zoals de verhaallijnen uiteindelijk bij elkaar komen.
Voor mij een toppertje!
Astrid () op 23-06-2010: In Nickname maken we kennis met drie vrouwen die elkaar hebben ontmoet via een chatbox, Dagmar, Noor en Roos. In de chatbox hebben ze een Nickname, dat verklaart gelijk de titel van het boek. Op een niet alledaagse manier worden hun levens met elkaar verbonden. Noor wil niets liever dan moeder worden, maar ondanks de verwoede pogingen van haar en haar man lukt het maar niet om zwanger te worden. Dagmar daarintegen is zwanger na een one night stand en weet helemaal niet wat ze moet beginnen met een kind. Roos is huisvrouw, en ontdekt dat haar man er wisselende contacten op na houdt. Tijdens het chatten bespreken de vrouwen hun problemen en stortten ze hun hart uit bij elkaar. Nickname is niet zozeer een thriller, ik zou het eerder een roman met een vleugje spanning willen noemen. De verhaallijnen worden goed uitgewerkt en komen aan het eind mooi bij elkaar. De karakters worden erg goed neergezet, en je leeft daarom ook mee met de diverse personages. De hoofdstukken zijn kort, en elk hoofdstuk gaat over een ander persoon in het boek. Nickname is zeker een boek dat je niet weg wilt leggen en wat je uit wilt lezen. Het verhaal blijft boeien, al is het hier en daar soms wat voorspelbaar. Omdat het boek over chatten gaat is het verhaal heel herkenbaar. Waarschijnlijk hebben we allemaal wel eens mensen via het chatten leren kennen. Nickname is het debuut van Ingrid Oonincx en zet zich daarmee gelijk op de lijst van Nederlandse auteurs. Nickname is zeker een aanrader, maar alleen als je de tijd hebt om te lezen, want hij moet uit!
nicole (30) op 23-06-2010: Wat jammer dat je ons buurtje verlaat, nu ben ik weer de enige abnormale in deze wijk!!!
Ans (67) op 23-06-2010: Hoofdpersoon Julius denkt al lang dat zijn ouders niet zijn biologische ouders zijn.
Op zijn 18e verjaardag gaat hij de confrontatie aan met zijn ouders,hij wil DNA test laten doen.
Van zijn oma krijgt hij een doos met oude foto’s,de doos heeft echter een dubbele bodem,daar zit een dossiermap in.
Samen met zijn nicht Aaf gaat Julius op onderzoek uit en ze komen er achter dat er hele vreemde dingen gaande zijn
De schrijfster weet de spanning goed op te voeren,de gebeurtenissen volgen elkaar in snel tempo op en de ontknoping is verrassend.
Al met al een spannend boek om te lezen.
Natascha (39) op 23-06-2010: Bij spannende korte verhalen moet ik altijd aan de geweldige korte verhalen van Roald Dahl denken. De onovertroffen spanningsopbouw, vlot en doeltreffend geschreven, op een wrange manier humoristisch en vooral de altijd weer verrassende twist op het laatst.
Met dit in mijn achterhoofd heb ik de spannende verhalenbundel Stervensuur gelezen. Het is een halfom bundel geworden. Sommige verhalen zijn goed en geslaagd voor de Dahl-test. Andere verhalen zaaien enkel verwarring, zonder spanning op te roepen. Het blijven vage verhalen zonder plot. Zoals bijvoorbeeld De pure waarheid van Marcel Möring en Koude steen van Rob van Essen. Jammer in potentie is laatstgenoemde een goed verhaal over de onbekende man in het ziekenhuis.
Het verhaal Skimmen van Christiaan Weijts heeft een goede plot. In de manier waarop hoofdpersoon Werkers besproken wordt zit zeker humor. De twist op het eind wordt helaas teniet gedaan door het fictieve krantenbericht dat erna volgt.
Hoogtepunten in Stervensuur zijn de verhalen van Herman Koch en Wanda Reisel en Stine Jensen.
Herman Koch heeft zoals vaker in zijn romans, een hoofdpersoon gekozen die wat onsympathieke trekjes heeft. Koch slaagt met Wind uit het Noorden voor de Dahl-test voor de spanningsopbouw en de humor. De twist ontbrak.
Het verhaal Met vreemde mannen mee van Wanda Reisel is vlot geschreven en vooral goed vanwege de originele manier van wraakneming van de hoofdpersoon. Verrassend.
Verreweg het best verhaal is Tosca van Stine Jensen vanwege de sterk oplopende spanning en de geweldige twist als besluit.
Mijn conclusie: het is niet eenvoudig om een goed spannend verhaal te schrijven, slechts weinigen slagen erin. Desondanks heb ik de bundel met veel plezier gelezen.
Natascha (39) op 23-06-2010: In twee avonden Het experiment van Joost Heyink gelezen. Was erg onder de indruk. Mooi geschreven. De spanning komt voor een groot deel door de wisseling van perspectief. Het verhaal zelf is boeiend en interessant. Veel van binnenuit informatie over hoe hersenspoeling door sekte-achtige organisaties in zijn werk gaat. Dat gedeelte is beklemmend en zeer overtuigend, juist doordat het verhaal door verschillende personages verteld wordt. Niet alleen door de enthousiaste cursiste of de wantrouwende partner, maar ook onder andere door de 'cursus' leiding en de nieuwsgierige journalist.
Een klein min/zeurpuntje: jammer dat er in de flaptekst al zo veel van het verhaal wordt weggegeven.
Natascha (39) op 23-06-2010: De boeken van Camilla Läckberg zijn steeds beter geworden. In ieder boek heeft zij zichzelf verbeterd en ontwikkeld onder andere op het gebied van plot en inlevingsvermogen in de personages. De plots hebben meerdere verhaallijnen die door elkaar lopen. Soms verhelderend, soms opzettelijk verwarrend en daardoor des te spannender. Zo langzamerhand zijn haar boeken meer geworden dan alleen spannende boeken, het zijn psychologische thrillers en zedenschetsen van de Zweedse samenleving te noemen. In eerdere boeken kwamen reality-tvprogramma's en de realiteit van het Zweedse ouderschapsverlof al langs.
In Zeemeermin krijgen de vaste personages meer diepte en laten sommige zich van een geheel nieuwe kant zien. Mertil Mellberg die in z'n werk als chef van het politiebureau op z'n zachtst gezegd niet echt uitblinkt, blijkt tot ieders verbazing een geweldige opa te zijn voor de kleinzoon van zijn vriendin. Ongeloofwaardig? Nee, Läckberg slaagt er in aannemelijk te maken dat zijn nieuwe vriendin Paula kanten van Mellberg naar boven weet te brengen die anderen tot nu toe nog niet gezien hadden. Daarnaast weet Läckberg het falen van een huwelijk pijnlijk scherp in beeld te brengen. Ooit waren ze verliefd geweest. Nu vlucht hij in de armen van andere vrouwen en zij in de drank.
Zeemeermin is een gecompliceerd vlechtwerk van verhaallijnen geworden. De belevenissen van de hoogzwangere Erica, haar zus Anna die nieuw geluk heeft gevonden bij Dan, haar man Patrik die weer aan het werk is na zijn ouderschapsverlof, zijn chef Mellberg met zijn stiefkleinzoon worden vervlochten met die van de betrokkenen bij de moordzaak, waar alles om draait. Beangstigend en beklemmend zijn de cursief gedrukte hoofdstukken. Hierin wordt vanuit het perspectief van een klein jongetje een droevigmakend verhaal verteld. Vakkundig switcht Läckberg heen en weer zonder de centrale lijn van het verhaal kwijt te raken. Die bestaat uit de raadselachtige verdwijning van een man. Vier maanden later wordt hij in het ijs gevonden. Een vroegere vriend van hem heeft net zijn eerste boek geschreven en ontvangt dreigbrieven. Is er een verband en zo ja welk? Patrik en zijn collega's van de politie in Fjällbacka proberen het raadsel op te lossen.
Zonder iets te willen verklappen: het boek eindigt met een fantastische cliff-hanger,die doet verlangen naar het snel verschijnen van het volgende boek van Camilla Läckberg! (Op haar blog zag ik dat die in Zweden al verschenen is...)
Natascha (39) op 23-06-2010: Het is wat voorbarig zo aan het begin van de zomer, maar het boekje Sneeuwstorm en amandelgeur van Camilla Läckberg zou een prachtig kerstkadootje voor onder de kerstboom zijn. Het speelt zich namelijk de week voor kerst af. Politie-agent Martin Molin, collega van Patrik Hedström in de andere boeken van Camilla Läckberg, gaat met zijn vriendin en haar familie een weekend doorbrengen op een eiland. Op de eerste avond sterft de grootvader Ruben, een steenrijke zakenman en raakt het eiland door een sneeuwstorm geïsoleerd van de buitenwereld. Moord? De mogelijke dader moet nog op het eiland zijn, temidden van alle gasten.
Sneeuwstorm en amandelgeur is een klassiek verhaal dat Camilla Läckberg op een originele en vermakelijke manier uitwerkt. Het verhaal krijgt spanning doordat het perspectief steeds wisselt. Interessant om te lezen hoe de verschillende familieleden over elkaar denken en zich onderling gedragen. Het verschil tussen wat er gezegd en wat er over elkaar gedacht wordt is groot.
Camilla Läckberg weet, net als in haar serie over Erica en Patrik, de personages zeer levensecht te beschrijven. Zoals bijvoorbeeld Martin Molin, die niet mee wilde en het eigenlijk wilde uitmaken met zijn vriendin, maar nog aarzelde en in plaats daarvan met haar, haar familie en een moordzaak op een eiland zit.
Sneeuwstorm en amandelgeur is Agatha Christie op z'n Zweeds! Geheel tegen mijn principes in zal ik een tipje van de sluier oplichten: het is niet de butler...
Monique (43) op 22-06-2010: Wat is TOPPER, ik lees honderden boeken maar deze springt er echt uit.
Judy () op 21-06-2010: Tijdens een gezellig etentje met familie om zijn 18e verjaardag te vieren krijgt Julius Visser een wel heel bijzonder cadeau: een doe-het-zelf DNA-test, om er achter te komen of zijn ouders wel echt zijn biologische vader en moeder zijn. Julius twijfelt hier namelijk al zijn hele leven aan en hoopt nu eindelijk duidelijkheid te krijgen. Zijn ouders kunnen het cadeau echter absoluut niet waarderen en een laaiende ruzie is het gevolg. Ze weigeren aan de test mee te werken. Maar gelukkig is daar nog de oma van Julius, die meer lijkt te weten… Deze grootmoeder lijdt aan dementie, maar tijdens haar heldere momenten weet zij Julius van aardig wat informatie te voorzien. Vlak voordat Julius echter kans krijgt om de ontbrekende puzzelstukjes te vinden en te begrijpen wat er achttien jaar geleden precies is gebeurd, wordt zijn oma dood aangetroffen in de badkuip. Moord, zo blijkt na onderzoek. Wie zit er achter deze wandaad? En wat heeft Eduard Manshold, een vooraanstaande arts in een kliniek voor vruchtbaarheidsbehandelingen precies te verbergen? Wie zijn de echte ouders van Julius en wat is het grote geheim achter zijn geboorte? Schrijfster Annet de Jong weet in Levend bewijs de spanning goed op te voeren en vast te houden. Telkens wanneer er iets duidelijk wordt of aan het licht komt, roept dat meteen weer nieuwe vragen op. Als Julius samen met zijn lesbische nicht Aaf, op wie hij hopeloos verliefd is, undercover op onderzoek uitgaat in de kliniek, hou je als lezer je adem in. Als dat maar goed gaat… In rap tempo volgen de gebeurtenissen elkaar op, waardoor het verhaal – in tegenstelling tot sommige andere moderne thrillers – gelukkig nergens inzakt of langdradig wordt. De schrijfstijl is nuchter en to the point, met droge humor die er voor zorgt dat het snel en makkelijk wegleest. Het thema is interessant en biedt een kijkje in de toestanden waar onvruchtbare stellen met een babywens mee te maken kunnen krijgen. De ontknoping is, zoals het een goede thriller betaamt, verrassend en slim uitgewerkt: als je het eenmaal weet worden plots de subtiele aanwijzingen duidelijk. Het enige minpuntje aan het verhaal vond ik het allerlaatste hoofdstuk: dat had van mij iets verder uitgediept mogen worden. Al met al is Levend bewijs een onderhoudende en moderne thriller in een droge, nuchtere en pakkende stijl en heb ik het met veel plezier gelezen.
Linda (31) op 21-06-2010: Heb je al een idee wat voor een "nieuwe buren" je krijgt??
:)
Gean (30) op 21-06-2010: Gefeliciteerd met jullie nieuwe woning, echt geweldig nieuws.
Ink (41) op 21-06-2010: Geweldig!!!
Nieuw idee voor een thriller on demand ?
Vic (39) op 21-06-2010: Eindelijk een goede (bijna realistische) thriller op de site ;-)
Corine (39) op 21-06-2010: Je zou dit verhaal kunnen uitprinten en hem dit als afscheidsbrief kunnen geven??
groetjes Corine
ludieke (53) op 21-06-2010: De memoryman
Het verhaal: begint met de ontvoering van een veertienjarige jongen en zijn hond. Hij realiseert zich dat het eigenlijk om zijn vader gaat. Die is op dat moment in Zuid-Afrika voor zijn werk. Een bedrijf dat in nanotechnologie doet en zo blijkt, een uiterst explosief en vernietigend gif heeft gemaakt. Boeven zijn erop uit om dat spul te bemachtigen maar vader Ian Kanan weet te ontsnappen met het middel in een flacon en neemt het vliegtuig naar Amerika. Nog voor hij geland is raakt hij volledig over zijn toeren en kan maar ternauwernood overmeesterd worden. Hij wordt gearresteerd en komt , omdat hij ernstig in de war is, in een ziekenhuis terecht. Op mri-scans is te zien dat zijn hersenen ernstig beschadigd zijn. Hij heeft geen kortetermijngeheugen meer en kan nieuwe informatie niet langer dan vijf minuten onthouden. Toch weet hij te ontsnappen uit het ziekenhuis Omdat hij zich er wel van bewust is dat hij alles meteen weer vergeet weet hij zich te redden met dingen opschrijven, op zijn huid en op memoblaadjes. Intussen zitten de schurken en de politie achter hem aan en forensisch psychiater Jo Beckett wordt ingeschakeld om er achter te komen waardoor en waarom het geheugen van Kanan beschadigd is geraakt. Gedurende het verhaal blijkt dat mensen die met Kanan in het vliegtuig zaten ook acuut lijden aan verlies van geheugen. Het wordt een hele puzzel om uit te zoeken wat er gebeurd is en wie verantwoordelijk is voor al deze ellende. Het is van belang dat het gif wordt vernietigd en nooit meer opnieuw geproduceerd kan worden, anders zou de hele wereld eraan ten onder kunnen gaan.
Mijn oordeel:
Het verhaal zet de lezer een paar maal op het verkeerde been. Dat is altijd leuk en houdt de spanning erin. Er is veel actie. Over de hoofdpersonen komen we niet zoveel te weten. Alle karakters lijken enigszins op elkaar al is het bij bijna iedereen wel duidelijk of hij deugt of niet. Ze denken ook allemaal ongeveer op dezelfde wijze: één van de boeven is een man zonder nek en die wordt door iedereen getypeerd als een worst. Omdat de ontvoering van het gezin van Kanan door het hele boek heen geweven wordt, blijf je doorlezen. Je wilt weten hoe het met hen afloopt. De humor in het boek is erg flauw. De dialogen zijn slecht, veel te veel woorden en ze passen vaak niet bij degene die ze uitspreekt.
De buurman van Jo Beckett en zijn huisdier, een neurotisch aapje, zijn wel een aardige vondst al wordt de kennis die buurman heeft over de flacon met nanodeeltjes in koolstofbuizen er met de haren bijgesleept om het plot sluitend te maken. Ik vond het een matig boek, teveel uitleg over die nanostof, het was onmogelijk om je in te leven in de karakters en er waren teveel trucs toegepast om het verhaal kloppend te maken.
Ludieke (53) op 21-06-2010: Boekrecensie: De dirty secrets club van Meg Gardiner
Het boek begint met een aardbeving in de stad San Francisco. Het speelt zich af rond Halloween. In de chaos rennen twee personen een advocatenkantoor binnen. Zij werkt er als strafpleiter, hij is een bekende honkbalspeler. Hij wil lid worden van haar dirty secrets club maar moet daarvoor iets smerigs doen. Ze beleven een spannende scene op een richel van de bovenste verdieping van het gebouw. Het is erotisch, sado-masochistisch getint. Ze hebben maar kort de tijd, vlak voor ze naar buiten rennen neemt hij een beroemde dure honkbal mee. Die gaat later een rol spelen in het verhaal. Daarna volgt een achtervolging die met een cliffhanger eindigt en dan ontrolt zich langzaamaan het verhaal.
De hoofdpersoon over wie we het meest te weten komen, is forensisch psychiater Jo Beckett. Zij wordt ingeschakeld als blijkt dat er binnen een aantal uren moorden/zelfmoorden gepleegd worden, en er steeds bekende mensen bij betrokken zijn. Het lijkt erop dat er een patroon inzit en er zullen er mogelijk nog meer volgen. Jo Beckett moet onderzoeken waarom dit gebeurt. Ze werkt samen met een inspecteur Amy Tang. Perry Ames komt in beeld, de man die wraak wil om wat hem is aangedaan.
Jo Beckett zoekt contact met een oude bekende, een militaire arts op een vliegbasis. Ze kennen elkaar. Ze wil meer weten over één van de moord/zelfmoorden op een boot. Haar bezoek aan de basis brengt nare herinneringen terug. In flashbacks komen we wat te weten over haar achtergrond.
Daarnaast komt een verhaal op gang over wraak, chantage, geld, zoeken naar de kick en smerige geheimen.
Er vallen nog meer doden. Uiteindelijk wordt Jo Beckett zelf uitgenodigd als nieuw lid van de dirty secrets club omdat zij ook een geheim heeft waar ze niet over praat.
In een bloedstollende achtervolgingsscène tijdens Halloween, er doet zich opnieuw een aardbeving voor, volgt de ontknoping.
Mijn oordeel:
Wie van actie houdt zal genieten van dit boek. Er gebeurt veel, er zijn verrassende wendingen, er is een miniem vleugje romantiek. Af en toe is het grappig, als het huisdier van Beckett's buurman een rol gaat spelen. De achtervolgingsscènes lezen vlot en zijn spannend beschreven al weet je van te voren dat het goed gaat aflopen voor Beckett.
De dialogen zijn slecht. Soms is niet duidelijk wie wat zegt, gedachten en gesproken woorden lopen door elkaar.
Na de zoveelste beschrijving van wie wat voor kleding draagt en de kleur van ogen, haar en postuur dan weet je het wel. De stad wordt ook uitgebreid beschreven, met veel namen, de weersomstandigheden zijn aldoor bekend, gouden zonneschijn en een zilveren rand aan de hemel. Het zijn filmbeelden, in het boek is het teveel van het goede. Ook staan er veel metaforen in, soms mooi gevonden, vaak tenenkrommend. Er zijn momenten dat je terug moet bladeren omdat het onduidelijk is wie wat doet of wat zegt. Boeven zijn lelijk en ze stinken, de goede karakters zien er niet altijd even goed uit maar hebben een nobele inborst. Er is weinig ruimte voor nuance, het is zwart of wit. Over hoofdpersoon Jo Beckett kom je veel te weten, haar hobby's, haar trauma's, haar sympathieën, haar familie, haar sociale netwerk. De andere karakters blijven plat. Naar mijn bescheiden mening is Jo een tamelijk labiele vrouw en is het een wonder dat ze zich staande weet te houden in de ellende die haar overkomt. Het lijkt erop dat er aan het einde van het boek zelfs weer tijd is voor een nieuwe man in haar leven. Wat ik niet begrijp, ze heeft het kind van haar prille liefde aan enorme gevaren bloot gesteld. Geen enkele ouder zou dat pikken. Het is niet de enige ongeloofwaardige scene in het boek. Ik had al snel door dat Meg Gardiner een cursus creatief schrijven heeft gevolgd. Bij Stephen King? Ze bedankt hem in haar nawoord en hij prijst het boek op de achterflap.
Het ligt er te dik bovenop. Het is haar eerste thriller, ze kan zich nog ontwikkelen want ze weet wel hoe ze het spannend moet beschrijven. De entourage is goed, de aardbevingen, Halloween, San Francisco.
Ik had soms ook de indruk dat de kromme zinnen te wijten waren aan een verkeerde vertaling, dat het te letterlijk vertaald werd. Dat stoorde. Jammer.
Ans (67) op 20-06-2010: In Abby’s woonplaats New Orleans worden een aantal moorden gepleegd. Al snel wordt duidelijk dat de moorden te maken hebben met het verleden van Abby. De gedachten van de moordenaar worden erg goed beschreven, al kom je er niet achter wie het is.
Hierdoor blijf je gissen wie het zou kunnen zijn en wordt je tot het einde van het boek op het verkeerde been gezet. Tussen de spannende momenten door kun je ook nog een romance zien opbloeien .
Wat een geweldig spannend boek,als je er aan begint kun je haast niet meer stoppen.
Justine (52) op 18-06-2010: Uitgelezen: Mevrouw de President van Anne Holt, vond dit boek een tegenvaller. Het plot was wel origineel maar er liepen teveel factoren in elkaar over zodat het een rommelig geheel wordt.
Diana () op 17-06-2010: Fanny Engel woont sinds drie jaar in Zuid-Frankrijk en staat op het punt van samenwonen met liefde Georges, hoewel het nog wat haken en ogen heeft eer dit kan worden gerealiseerd. Ze is op 22-jarige leeftijd begonnen bij de Nederlandse Recherche en nu, elf jaar later, inzetbaar als psycholoog bij een organisatie die vakantievierende Nederlanders bijstaat in geval zij hulp nodig hebben. Fanny, die vanwege een ongeluk aan een rolstoel is gekluisterd, krijgt de taak uit te zoeken wie de waarheid spreekt en wie juist niet in de zaak rondom de verdwijning van Chloë Liang. So far so good kunnen we zeggen. Fanny wordt geïntroduceerd als een zeer bekwame, positief ingestelde vrouw die haar mannetje staat ondanks de beperkingen die haar lichaam haar oplegt. Ze gaat niets uit de weg en komt op voor gelijke rechten. Ze bindt de strijd aan met de vader van Chloë, die op z’n zachtst gezegd geen schoon verleden heeft en zelf het recht in eigen hand wil nemen en we lezen wat meer over haar achtergrond. Ook krijgen we een goed kijkje bij de overige betrokkenen en loopt intussen het verhaal vlot door. Gaandeweg kreeg ik wel het gevoel dat Fanny de touch wat kwijtraakte en mij hiermee ook. Ik had graag willen lezen wat haar zo beweegt in haar werk, waar ze specifiek op let tijdens verhoren en gesprekken die ze voert of bijwoont. Lichaamstaal? Houding? Hier wordt slechts kort bij stilgestaan terwijl dit juist interessant is. De geloofwaardigheid aan haar kunnen daalt geleidelijk. Het verhaal begint halverwege te kwakkelen, juist door de verhoordialogen en het welles nietes spel. De inhoud bevat veel grondige informatie die goed is overgebracht: de Franse setting, het drugsmilieu en de rijke jeugd op zoek naar uitdagingen. Doordat het verhaal drijft op de ene vraag wie de uiteindelijke dader is, schiet het in mijn ogen wat spanning betreft te kort. De ontknoping stelt ronduit teleur. De leugenaar is een redelijk geschreven vrouwenthriller die de lezer zou kunnen aanspreken als ze de lat niet te hoog legt en schommelt een beetje op het randje van een voldoende.
Diana () op 17-06-2010: Coben begint zijn nieuwste boek met de entree van de centrale hoofdpersoon en latere hoofdverdachte Daniel – Dan – Mercer. Dan is coach van het jeugd basketbalteam van Newark en na zijn scheiding al jaren hecht bevriend met zijn ex-vrouw Jenna Wheeler en haar huidige partner. Sterker: hij fungeert als zogeheten stand by oppas voor hun kinderen. We schakelen over naar Wendy Tynes, die naast haar werk als tv-reporter al een jaar intensief jacht maakt op met name pedofielen om ze, als een soort Peter R. de Vries, te laten bekennen in het licht van de camera's. Als Dan Mercer in de val wordt gelokt en Wendy op deze zelfde plaats getuige is van de koelbloedige executie en ze ontdekt dat ze zelf de moordenaar naar diens slachtoffer toe heeft geleid beginnen schuldgevoelens haar parten te spelen. Nog voor ze de politie kan waarschuwen blijkt Dans lichaam te zijn weggewerkt. Ondertussen speelt er een vermissing van de zeventienjarige Haley McWaids, die enige tijd later dood wordt teruggevonden. Niet de politie stelt een grootschalig onderzoek in naar zowel de verdwijning en moord op Haley én het ontbreken van een lijk, maar Wendy, die zich ontpopt tot een ware speurhond. Ze duikt in het verleden van Dan en diens vier studiegenoten van Princeton en komt erachter dat vier van hen, inclusief Dan, het afgelopen jaar geveld zijn door schandalen. Twintig jaar na dato lijkt er iemand te zijn die een appeltje met hen te schillen heeft, maar wie? Harlan Coben is een gevestigd schrijver en ook dit keer is het smullen. Hij kruipt op meesterlijke wijze in de huid van Wendy, die samenleeft met haar zeventienjarige zoon Charlie, die echt zijn leeftijd is. Twaalf jaar geleden verloor ze haar man, en Charlie zijn vader door een dronken automobiliste en sindsdien rooit ze het – met de vaderlijke hulp van haar ietwat aparte schoonvader – alleen. Alle karakters zitten perfect in hun rol. Het verhaal begint met strafpleiter Flair Hickory, die zonder aanwezigheid van zijn cliënt de tegenpartij dusdanig van repliek dient dat hij ook de lezer aan zijn kant krijgt. Alleen hij al verdiend een hoofdrol in een van Halans volgende boeken. Wie bekend is met het werk van Coben weet dat het plot tot het laatst gewijzigd kan worden en de spanning hierdoor blijft groeien. Kleine aantekening heb ik bij speurneus Wendy die weliswaar geloofwaardig in haar schoenen staat, maar alles in haar eentje lijkt op te knappen. Verzoeking is wederom een prima treffer, dat eigenlijk een heel ander en actueel thema belicht dan wordt gesuggereerd.
Astrid () op 17-06-2010: Gabrielle Fox is drama-therapeut, en na een ernstig auto ongeluk verlamd geraakt en in een rolstoel terecht gekomen. Ze wil echter zo snel mogelijk de draad weer oppakken en gaat weer aan het werk bij een nieuwe werkgever. Daar maakt ze kennis met Bethany, een tiener met een flinke dosis psychische problemen. Bethany zit al 2 jaar in de instelling en er zijn met haar geen vooruitgangen geboekt. Bethany is een gestoorde en gevaarlijke tiener die natuur rampen kan voorspellen. Dit kan ze sinds ze electroschock-behandelingen krijgt. In Extase wordt een ecothriller genoemd en dat klopt helemaal. De verhaal lijnen worden erg goed uitgewerkt en ook de karakters komen goed tot leven. Langzaam krijg je steeds meer inzicht in de psyche van Bethany, en leer je ook Gabrielle goed kenen. Zij worstelt met het accepteren van haar beperkingen. Bethany kan Gabrielle precies doorgronden, en dat maakt het nu en dan zelfs een beetje griezelig. Kan Gabrielle eindelijk door dringen tot Bethany? Hoe komt het dat haar voorspellingen kloppen? Allemaal vragen die je het hele boek bezig houden. Het boek leest razend snel weg, en de spanningsbogen wisselen elkaar in een hoog tempo af. Je hoopt dan ook op een spannend plot, maar dat is helaas een teleurstelling. In Extase is zeker een vrouwenthriller. Hier en daar zijn er wat losse eindjes, en het plot valt wat tegen, maar verder is dit een prima thriller!
Cocky () op 17-06-2010: Op een dag wordt de depressieve Sophie wakker. Ze is moe, alsof ze helemaal niet heeft geslapen. Iets klopt er niet. Theo, haar oppaskind heeft haar nog niet wakker gemaakt. Meestal is hij al vroeg uit bed, zoals alle kinderen. Ze sleept zich het bed uit en gaat bij hem kijken. Theo ligt zelfs nog in bed. Ze slaat de dekens terug en schrikt zich rot. Theo ligt met zijn handen en voeten aan elkaar gebonden op bed. Hij is gewurgd, met een schoenveter. Haar schoenveter. Sophie slaat op de vlucht. Bruidsjurk is in drie delen geschreven. Het eerste deel beschrijft Sophie vanaf dat ze nanny is en Theo vindt. Hoe ze op de vlucht slaat en dat ze gek, depressief en een seriemoordenaar is die wordt achtervolgd. Het tweede deel beschrijft Franz. Dit deel is heel interessant, omdat hier het deel van voor de moord op Theo beschreven wordt en het legt uit hoe Sophie zo gek is geworden. Dan gaat Sophie op zoek naar een man om zichzelf een nieuwe identiteit te verschaffen zodat ze niet meer te vinden is voor de politie. Dit is dan ook het derde deel van het boek waar Sophie en Franz samen komen. Bruidsjurk is een heel verrassend boek. Het zit ijzersterk in elkaar. De delen lopen goed in elkaar over, maar zijn soms een beetje teveel van het goede. Al met al een prima boek om te lezen, lekker spannend en het roept veel vragen op die je als lezer graag wil oplossen, maar simpelweg niet kan. Natuurlijk wordt alles aan het einde duidelijk en dat geeft een verrassend plot.
Natascha van der Ste (39) op 17-06-2010: De Dirty Secrets Club en De Memory Man van Meg Gardiner zijn beide vakkundig geschreven boeken. Beide boeken gaan uit van een origineel, fascinerend gegeven dat geheel volgens de regelen der (thrillerschrijf)kunst wordt uitgewerkt. Vakwerk dus, maar zeker geen meesterwerken. Daarvoor moet een schrijver weg van de gebaande paden gaan en iets vernieuwends toevoegen.
Het idee achter De Dirty Secrets Club is dat iedereen een dirty secret heeft dat hij/zij ten koste van alles geheim wilt houden. Zoals een moord of een dood door schuld. In San Francisco is er een exclusieve club opgericht waar mensen om lid te mogen worden niet alleen hun geheim moeten opbiechten maar het ook echt moeten kunnen bewijzen. En dat lokt natuurlijk weer nieuwe moorden uit, zeker als de spelregels veranderen en andere spelers mee willen doen. Forensisch psychiater Jo Beckett krijgt de opdracht uit te zoeken wat er aan de hand is. Ondertussen spelen haar eigen demonen ook op. Wat was haar rol bij de dood van haar man?
Het verhaal is goed uitgewerkt en spannend geschreven. Geen razendsnelle pageturner of echte literaire thriller. Gewoon een goed en vlot geschreven boek.
Minpuntje: op een gegeven moment gaat het liefdeslijntje in het verhaal wat irriteren. Iets te veel geneuzel over de schuldvraag bij de dood van de man van Jo Beckett en de toenaderingspogingen tussen Jo Beckett en Gaby Quintana.
De Memory Man is duidelijk een tweede boek en geschreven met de ervaring van een debuut. het verhaal gaat iets dieper en is beter uitgewerkt. Ian Kanan is de Memory Man. Hij is vergiftigd met een geheimzinnige vloeistof waardoor zijn korte termijn geheugen onomkeerbaar is vernietigd. Hij kan zich alles voor de vergiftiging herinneren. In het nu kan hij slechts 5 minuten iets onthouden en is het daarna vergeten. Hij stelt zich keer op keer voor aan dezelfde mensen. Hij is naar iets of iemand op zoek maar vergeet steeds naar wat. Jo Beckett, wie?, helpt de politie met het onderzoek naar wie hier achter zitten en wat er is gebeurd met Ian Kanan.
Gardiner slaagt er in om de lezer in het hoofd van Ian Kanan te laten kijken. Hoe is het om alles na 5 minuten weer te vergeten? Gaat hij trucs en hulpmiddelen gebruiken? Welke? En hoe kan een mens hiermee leven? Altijd op zoek naar je geliefden en vergeten zijn waar ze zijn en of ze al in veiligheid zijn.
Hier en daar wat humoristische bijfiguren om het verhaal niet te zwaar te maken zoals nerd-buurman Ferd met zijn neurotische aapje. En ook hier wekt het liefdeslijntje ergernis op. Het om elkaar heen draaien van Jo en Gaby zorgt niet voor extra spanning, integendeel. Het is allemaal zo voorspelbaar.
De Dirty Secrets Club en De Memory Man zijn spannende, goed geschreven thrillers die zich met veel plezier op een terras laten lezen. Verwacht geen toppers, maar geniet van het vakwerk
Luna (26) op 17-06-2010: Het boek kon mij niet echt boeien. Het gegeven van The dirty secrets club trok mij wel aan, maar de hoofdpersonen zijn nogal oppervlakkig geschreven. Ik kon merken dat dit verhaal echt om de actie draait en niet zozeer om de emoties van de hoofdpersonen. Wie is nu Jo Beckett? Nu ik het boek uit heb weet ik het nog niet. Het verhaal leest ook erg snel, in een uurtje zit je al op pagina 100, maar ik had ook het gevoel dat ik de helft vergeten was. Voor mensen die van psychologische thrillers houden zou ik dit boek niet aanraden. Voor liefhebbers van veel Amerikaanse actie is dit boek juist wel een aanrader!
Tobias (23) op 17-06-2010: Mooi geschreven! Ik was nogal nieuwsgierig geworden toen je hierover begon, valt me niets tegen. Kort maar krachtig idd, niets te veel niets te weinig.
Natascha (39) op 17-06-2010: De Dirty Secrets Club en De Memory Man van Meg Gardiner zijn beide vakkundig geschreven boeken. Beide boeken gaan uit van een origineel, fascinerend gegeven dat geheel volgens de regelen der (thrillerschrijf)kunst wordt uitgewerkt. Vakwerk dus, maar zeker geen meesterwerken. Daarvoor moet een schrijver weg van de gebaande paden gaan en iets vernieuwends toevoegen.
Het idee achter De Dirty Secrets Club is dat iedereen een dirty secret heeft dat hij/zij ten koste van alles geheim wilt houden. Zoals een moord of een dood door schuld. In San Francisco is er een exclusieve club opgericht waar mensen om lid te mogen worden niet alleen hun geheim moeten opbiechten maar het ook echt moeten kunnen bewijzen. En dat lokt natuurlijk weer nieuwe moorden uit, zeker als de spelregels veranderen en andere spelers mee willen doen. Forensisch psychiater Jo Beckett krijgt de opdracht uit te zoeken wat er aan de hand is. Ondertussen spelen haar eigen demonen ook op. Wat was haar rol bij de dood van haar man?
Het verhaal is goed uitgewerkt en spannend geschreven. Geen razendsnelle pageturner of echte literaire thriller. Gewoon een goed en vlot geschreven boek.
Minpuntje: op een gegeven moment gaat het liefdeslijntje in het verhaal wat irriteren. Iets te veel geneuzel over de schuldvraag bij de dood van de man van Jo Beckett en de toenaderingspogingen tussen Jo Beckett en Gaby Quintana.
De Memory Man is duidelijk een tweede boek en geschreven met de ervaring van een debuut. het verhaal gaat iets dieper en is beter uitgewerkt. Ian Kanan is de Memory Man. Hij is vergiftigd met een geheimzinnige vloeistof waardoor zijn korte termijn geheugen onomkeerbaar is vernietigd. Hij kan zich alles voor de vergiftiging herinneren. In het nu kan hij slechts 5 minuten iets onthouden en is het daarna vergeten. Hij stelt zich keer op keer voor aan dezelfde mensen. Hij is naar iets of iemand op zoek maar vergeet steeds naar wat. Jo Beckett, wie?, helpt de politie met het onderzoek naar wie hier achter zitten en wat er is gebeurd met Ian Kanan.
Gardiner slaagt er in om de lezer in het hoofd van Ian Kanan te laten kijken. Hoe is het om alles na 5 minuten weer te vergeten? Gaat hij trucs en hulpmiddelen gebruiken? Welke? En hoe kan een mens hiermee leven? Altijd op zoek naar je geliefden en vergeten zijn waar ze zijn en of ze al in veiligheid zijn.
Hier en daar wat humoristische bijfiguren om het verhaal niet te zwaar te maken zoals nerd-buurman Ferd met zijn neurotische aapje. En ook hier wekt het liefdeslijntje ergernis op. Het om elkaar heen draaien van Jo en Gaby zorgt niet voor extra spanning, integendeel. Het is allemaal zo voorspelbaar.
De Dirty Secrets Club en De Memory Man zijn spannende, goed geschreven thrillers die zich met veel plezier op een terras laten lezen. Verwacht geen toppers, maar geniet van het vakwerk
josé Poels -Dries (60) op 16-06-2010: Wat een super thriller, ongelooflijk spannend en een zeer verrassend einde. Werkelijk, ik heb hem in één adem uitgelezen. De schrijfster is nog lang niet van mij af want ik ga haar achtervolgen, nee dwingen... of misschien heel lief vragen om nog vele thrillers van haar te mogen lezen. Dank je wel!
Lizanne (20) op 16-06-2010: Heerlijk boek! Ik kon gewoon niet stoppen met lezen. Ik wilde weten hoe het nou werkelijk in elkaar zat. Was zeker anders dan ik gedacht had. Ik vind het zeker een topper van een boek
Ingrid (40) op 16-06-2010: Ik vond De dirty secrets club een verrassend goed boek. Ik had eerst de Memory Man van Meg gardner gelezen, dat boek is niet echt mijn genre omdat het meer actie is dan thriller,hoewel het boek wel goed geschreven is. Ik begon dus aan de dirty secret club met het idee dat het weer niks voor mij zou zijn. Nou dat klopte niet,ik heb het in één ruk uitgelezen!! Een spannende thriller, emotie en een goed plot!!! Bedankt dat ik deze twee boeken via vrouwenthriller heb gewonnen!!!
Ingrid (41) op 16-06-2010: Loes den hollander...altijd goed!!!
Echte Topper (30) op 15-06-2010: Wauw super Weer EEN Goed boek van Meg Gardiner. Het leest Weg ALS EEN Goede Spannende film.
Met boeiende personages. Geen dom Politie Verhaal. Je Moet JE WEL hersens gebruiken. MAAR toch Leest Het Lekker weg!
Ans (67) op 15-06-2010: Een aardig en spannend boek dat ik met plezier gelezen heb.
Het gaat om illegale babyhandel met daarom heen de zoektocht naar de ongeboren baby,die aan Femke,de hoofdpersoon in het boek,beloofd is.
Het boek leest vlot weg,heb het in één ruk uitgelezen.
Linda (27) op 15-06-2010: Ik had zoveel goeds gehoord en verheugde me erop dit boek eindelijk te lezen. Maar het viel mij tegen. Het is goed geschreven, maar ik vond het helemaal niet spannend... Als je van psychologische thrillers houd en juist de zoektocht naar het onderbewuste interessant vind, dan is het zeker wél een aanrader. Voor spektakel en actie moet je een ander boek kiezen.
Justine (52) op 15-06-2010: Net het boek De Zielenbreker van Fitzek uitgelezen. Vond in het begin het boek wat "vreemd" maar gaande weg werd het steeds beter.
En nu zeg ik wat een gruwelijk goed boek, ik wil dit zelf nooit meemaken.
niels (22) op 14-06-2010: Geen suzanne vermeers meer voor mij! Achter deze auteur staat een sterke uitgeverij, met leuke titels, goeie covers en een pakkende flaptekst! maar al haar boeken vallen tegen. Het is mij een raadsel waarom haar boeken zo goed blijven verkopen! Het zijn gewoon geen thrillers!
Ans (67) op 13-06-2010: Op het vliegveld van San Francisco gaat een man volledig uit zijn dak.
Forensisch psyhiater Jo Beckett wordt erbij geroepen om te kijken wat er aan de hand is.
Het blijkt dat de man aan geheugenverlies lijdt,de vraag is: wat is de oorzaak?
Langzaam maar zeker kom je er achter wat er precies is gebeurd.
Welliswaar kwam het boek wat traag op gang,maar al gauw werd het steeds spannender en met veel vaart volgen de acties elkaar op.
Ik vond het boek erg goed opgebouwd en met een zucht sloeg ik uiteindelijk het boek dicht.
Justine (52) op 12-06-2010: Wat een schitterende thriller was dit. Heel mooi opgebouwd, waarin ook plaats is voor emoties van liefde en geluk. De omgeving van de Saltmarsh wordt heel beeldend beschreven, en waardoor je alles voor je ziet gebeuren.
Haar 2de boek wordt zeker aangeschafd.
Cocky () op 12-06-2010: Femke van Dam en haar collega’s worden na de première onthaald door tientallen journalisten. Ze blijven foto’s maken. Femke geniet van alle welverdiende aandacht. Haar man Björn feliciteert haar en zegt dat hij alvast weggaat. En dat op haar grote avond. Een beetje beteuterd kijkt ze hem na. De dag daarna staat deze foto groot in een tijdschrift met de meest idiote senario’s. Femke is woedend. Een paar dagen later heeft haar man een dodelijk ongeluk. Ze staat er helemaal alleen voor. Zeker nu ze op het punt stonden om bijna hun baby te verwelkomen. Ze kan zelf geen baby krijgen en wilde wel een baby van zichzelf. Dus hebben ze via een organisatie een draagmoeder geregeld. Nu Björn dood is, is dat het enige wat Femke nog van haar man heeft. En dat weet de organisatie ook. In Polen worden lijken gevonden van zwangere vrouwen. Zonder baby. Dit is een heel spannend boek. Ik heb erg meegeleefd met Femke. Het eerste hoofdstuk is een beetje simpel geschreven zodat ik bijna het idee kreeg in een bouqetreeks terecht te zijn gekomen. Gelukkig veranderde dat snel en werd het een ontzettend spannend boek. Echt een aanrader!
jet (30) op 11-06-2010: Geen boek wat ik graag lees. Zit weinig tot geen spanning in het verhaal. De opzet van het verhaal is wel origineel. Beatrice schrijft als het ware 1 lange brief aan haar overleden zus. Iedereen uit haar omgeving gaat ervan uit dat Tess (haar zus) zelfmoord heeft gepleegd. Beatrice is de enige die dit niet geloofd. Door middel van die brief en haar gesprekken met haar advocaat komt ze achter de waarheid.
Daphne (29) op 10-06-2010: Klinkt spannend en veelbelovend!
Dewaele Lukas (17) op 10-06-2010: prachtig boek met zeer uiteenlopende wendingen, Geloven in dingen die gezegd zijn en later blijken niet waar te zijn. Geloven dat de moordenaar Hans Kruger was, tot ik de laatste pagina's las en wist dat het Dearing was. Geloven dat hij eindelijk gesetteld was met Bridget. Geloven dat hij eindelijk een rustig en gewoon leven zou leiden, dat hij eindelijk rust zou vinden, zowel bij Bridget als bij Alex. Geloven in engelen, weleenswaar een stil geloof.
prachtig boek geschreven daar R.J Ellory.
een prachtig verhaal, eerst had ik het gevoel dat het verhaal nergens op ging slaan, er was geen spanning, geen ritme. maar na een paar hoofdstukken begon ik te begrijpen en te verstaan. Het werd me eindelijk duidelijk. en vanaf dan begon ik te lezen, het sloeg me zo aan toen Alex stierf, toen Bridget stierf. En de spanning was pas echt te snijden toen zijn oordeel viel. Schuldig. Ik verslond het boek op 1 dag Ik kon er gewoon niet aan weerstaan.
Een echt prachtboek!
Britt (13) op 10-06-2010: Ik ben helemaal verslaafd aan de gone serie, misschien wel wat jong, maar ze zijn super spannend en leuk!
Annette () op 09-06-2010: De inleiding van Stervensuur legt de lat al direct erg hoog. Hoe literair kan een misdaadverhaal zijn? Bas Heijne wijdt uit over de begrippen literatuur en lectuur die zich tot elkaar verhouden als tovenarij en gegoochel. Hij bekijkt de discussie van meerdere kanten, maar zijn conclusie is, en kennelijk ook de visie van de uitgever, dat als je een achttal literaire schrijvers vraagt om een spannend verhaal te schrijven, dat iedereen daar bij wint, vooral de lezer. De hoogmoed druipt er van af. De verhalen in Stervensuur zijn verrassend... ja, ze zijn verrassend hetzelfde als de spannende verhalen van de bekende thriller-schrijvers. Is het inderdaad zo, zoals Bas Heijne beweert, dat "niet-literaire" thriller-schrijvers een patroon gebruiken, een formule? Of zit deze formule gewoon in het feit dat het verhaal spannend moet zijn? Literaire schrijvers lijken deze zelfde formule nodig te hebben om een geslaagd spannend verhaal te schrijven... Dit boekje met spannende verhalen is leuk om te lezen, juist vanwege de discussie die in de inleiding op scherp gezet wordt. Maar ook zijn de verhalen zonder deze extra dimensie gewoon leuk om te lezen. Bijna net zo leuk als de verhalen van "niet-literaire" thriller-schrijvers :-)
Marieke (29) op 09-06-2010: wat een tegenvaller dit boek,er zit totaal geen spanning in het verhaal,is ook niet vlot of op een leuke manier geschreven en ik moest echt moeite doen om mijn aandacht erbij te houden!
Diana (39) op 09-06-2010: Een niet onaardig boek dat op sommige vlakken haar draagkracht wat kwijtraakt. Hoewel er flink gegoocheld wordt wie verantwoordelijk is voor de misstanden die de auteur in haar boek aan de kaak stelt, kent het geen hoogstaand of ingenieus uitgewerkt plot. De Babymakelaar voldoet daarentegen prima aan de verwachting van de lezer, zeker als je bekend bent met eerder werk van deze auteur.
Justine (52) op 09-06-2010: Ongelooflijk!!! Nadat het boek eerst wat moeizaam op gang komt, blijf je daarna lezen. Wil je weten hoe het gaat aflopen met Ian, Seth, Misty en natuurlijk Whiskey.
Een boek waarin het draait om een produkt wat je hersenen kapot maakt. Angstaanjagend goed opgebouw, superspannend en de akties zijn snel en spannend. Ik vond het boek net een film die voor mijn ogen afgedraaid werd.
Heel heel goed.
Justine (52) op 09-06-2010: Ongelooflijk!!! Nadat het boek eerst wat moeizaam op gang komt, blijf je daarna lezen. Wil je weten hoe het gaat aflopen met Ian, Seth, Misty en natuurlijk Whiskey. Een boek waarin het draait om een produkt wat je hersenen kapot maakt. Angstaanjagend goed opgebouw, superspannend en de akties zijn snel en spannend. Ik vond het boek net een film die voor mijn ogen afgedraaid werd. Heel heel goed.
Jennifer (30) op 09-06-2010: Wauw echt een goed boek. Lekker spannend en het leest goed weg. Heeft wel wat weg van de boeken van Karin slaugther.
margot van overveld (31) op 08-06-2010: Ik ga het zeker lezen!
Ben nu al aan het bedenken wat de linken tussen de dames kan zijn en wat er gebeuren zal....
Charlotte (27) op 08-06-2010: Wát een waardeloos boek. 'Door het vuur' is een heel ongeloofwaardig verhaal, zoals mijn voorgangster al schreef. Op het moment dat er Apache-vliegtuigen worden geregeld en dat de minister van Defensie er aan te pas kwam lag ik helem'aál dubbel! Niet lezen dus, zonder van je tijd.
Lezerijke (26) op 07-06-2010: In De babymakelaar staat illegale babyhandel centraal. Femke van Dam heeft eindelijk succes als musicalster, ze is getrouwd met rechter Björn en bijna volmaakt gelukkig. Ze wil heel graag een kindje, maar kan helaas zelf geen kinderen krijgen. In het diepste geheim stapt ze met haar man in de illegale wereld van commerciële draagmoeders. Dat loopt al snel helemaal fout en als Björn een raadselachtig en fataal ongeluk krijgt staat Femke er helemaal alleen voor. De zogenaamde babymakelaar is meedogenloos. Femke zal dit grote geheim met iemand moeten delen om zichzelf, de draagmoeder en haar ongeboren kindje te redden, maar wie kan ze vertrouwen? Marelle Boersma schrijft in heldere zinnen en trekt de lezer in het verhaal. We volgen niet alleen Femke, maar ook het trieste leven van de draagmoeder en de brutale acties van paparazzi-fotograaf Damien. De doorgewinterde thrillerlezer zal het plot al snel doorhebben, maar het is zeker een fijne thriller om te lezen.
Danielle Borchert (47) op 06-06-2010: Wat een prachtig, spannend verhaal! Zag alles voor me. Mijn complimenten!
Belinda Berendsen (23) op 06-06-2010: Ik moest echt even mijn best doen om in het verhaal te komen, het eerste deel van het boek word niet echt heel interessant geschreven. Ik had op een gegeven moment zelfs de neiging om hem dicht te slaan, maar heb toch verder gelezen. Hoe meer het boek vordert, hoe beter het geschreven wordt en hoe meer spanning er in het verhaal komt. Op het laatst blijkt maar weer dat niks is zoals het in eerste instantie lijkt en dat Nathalie, de hoofdpersoon, ook enorm veel te verbergen heeft. Wat ik wel enorm vervelend vond, is dat er echt enorm veel fouten in het e-boek stonden. Robbie werd vaak Robbic genoemt en tussen namen in stonden koppelstreepjes waar die niet hoorden, letters die ontbreken enzovoort. Dat vond ik echt enorm slordig en ik ergerde me er ook enorm aan! Heel jammer!
Justine (52) op 06-06-2010: De jongen in de koffer / Kaaberbøl en Friis, en wat een goed boek was dit. Het plot is ernstig, de opbouw geweldig en aan het eind vallen alle puzzelstukjes samen. Top !!!
Ans (67) op 06-06-2010: Met veel plezier las ik het boek" De Dirty Secrets Club" van Meg Gardiner.
Het is een club waar alleen mensen worden toegelaten die een geheim hebben die dirty genoeg is om toegelaten te worden.
Nadat er een aantal doden gevallen zijn wordt forensisch psychiater Jo Beckett ingeschakeld om het waarom uit te zoeken van hun dood en dat wordt haar niet altijd even makkelijk gemaakt.
In het begin had ik even moeite om erin te komen maar werd al snel door het verhaal geboeid.
Ik vond het een boek met veel verrassende wendingen en spannend tot het laatste moment,de ontknoping had ik zo zéker niet verwacht
Jennifer Zweep (30) op 05-06-2010: Goed boek de Babymakelaar. Heb hem net uitgelezen in het zonnetje.
Alleen je moeten niet te veel over wetten en regels nadenken. Alles was snel geregeld de emigratie, en het reizen in de trein zonder paspoort voor de poolse dame.
Maar het leest goed weg.
Belinda Berendsen (23) op 05-06-2010: Ik kan niet anders zeggen dan dat ik zeer aangenaam verrast ben door dit boek en deze schrijfster. Het boek begint meteen heel spannend en mijn aandacht was meteen getrokken. Vanaf deze inleiding begint het boek zich langzaam op te bouwen, waardoor je goed word meegenomen in de emoties en het gevoelsleven van de hoofdpersonen. Wat ik ook als heel prettig heb ervaren is dat het boek zowel vanuit de gedachtegang van Peter als dat van Eva word verteld. Daardoor krijgen het verhaal en personages heel veel diepgang waardoor het echt een meeslepend verhaal word. Je word echt meegevoerd in het verhaal die werkt naar een climax die stiekem al in het begin van het boek prijs gegeven word. Na dit boek te hebben gelezen weet ik zeker dat ik meer van deze schrijfster ga lezen en dat ik Nederlandse thrillerschrijvers ook vaker een eerlijke kans ga geven. !
Belinda Berendsen (23) op 05-06-2010: Het boek begint met een begrafenis, die van Karlijn. Vanaf dit begin, gaat het boek terug in de geschiedenis. Door middel van een dagboek van Karlijn, werkt het verhaal naar het einde toe, waarbij het boek eigenlijk is begonnen. Buiten zinnen is het eerste boek wat ik van Mel Wallis de Vries lees en dit is me zo goed bevallen dat ik er zeer zeker meer ga lezen! De gevoelens van de hoofdpersonen is heel goed neergezet, ook is het voor de lezer en voor de hoofdpersonen moeilijk bij te houden welke gebeurtenissen fantasie zijn en welke realiteit zijn. Heel spannend boek en zeer zeker niet alleen voor de jeugd!
Cocky (33) op 04-06-2010: Hoi Kasper,
Wat een heerlijke quiller weer. Eentje met een duizelingwekkende vaart!
Goed gedaan.
Ik hoop er snel weer eentje te lezen :-) Ben fan!
Groetjes,
Cocky
Ans (67) op 04-06-2010: Op een middag treft dierenarts Zuidema zijn vrouw Julia thuis dood aan.
Vermoord, daarover is het rechercheteam het snel eens.
Maar wie is er verantwoordelijk voor de dood van Julia Zuidema.??
Er duiken verschillende verdachten op,het ene moment dacht ik “dat is vast de dader” maar als ik een eindje verder gelezen had dacht ik weer ”nee toch niet,deze zal het wel zijn.”
Vijf personen schijnen wel een motief te hebben en een voor een worden ze onder de loep genomen
Het boek zit goed in elkaar blijft spannend tot het einde toe!
Door het verhaal heen lees je over het verleden van Nelleke ,de inspecteur,dat is nog niet helemaal opgehelderd in dit boek,waarschijnlijk in het volgende??
Het boek leest prettig en ik moest “Tweede adem” in één adem uitlezen
ludieke (53) op 04-06-2010: Indrukwekkend verhaal, zou zomaar in het echt kunnen gebeuren, dat maakt het creepy
Kitty (40) op 03-06-2010: Derde boek in een reeks. Eerste twee boeken met veel plezier gelezen. Dit deel heb ik niet uitgelezen. Het kon me niet boeien, want de verhaallijnen heel onwaarschijnlijk en onsamenhangend.
Wil Berteling (63) op 03-06-2010: Geweldig begin
Dit heb ik zelf meegemaakt en weet hoe het voelt.
Subliem?
Kyra (29) op 03-06-2010: Ik begon met niet al te hoge verwachtingen maar... het bleek een topboek te zijn. Met uitstekende uitgewerkte karakters en een heel mooi en spannend plot. Ook veel verrassende wendingen, geen standaars thriller. Heb er van genoten!
Justine (52) op 03-06-2010: Uitgelezen: De Babymakelaar / Marelle Boersma, als het boek eenmaal goed op gang is dan ga je mee met het wel en wee van Femke, en de jacht op haar ongeboren kindje. Heel goed en heel spannend, en na dit boek gelezen te hebben weet ik dat echt overal een slaatje uit is te slaan.
Ans (67) op 03-06-2010: Weer een geweldig boek van Camilla Läckberg!
Alle 'oude bekenden' uit haar vorige boeken komen ook in dit (zesde) boek weer terug, Patrik ,Erica en de andere heren van het politiebureau.
Er lopen twee verhaallijnen door elkaar,het verleden en het heden,soms denk je de oplossing te weten maar je wordt toch weer op het verkeerde been gezet.
Ze weet de spanning er goed in te houden, het boek heeft me geboeid van begin tot het einde,en als ik het einde zo lees zal er zeker een zevende boek komen.
Hoop dat we er niet al te lang op hoeven te wachten!
Diana () op 02-06-2010: Peer Zwartepaert, zelf woonachtig op het vasteland, heeft zojuist zijn vader begraven en is niet van plan om lang op Terschelling te blijven. De drieëndertigjarige zoon van Faas Zwartepaert stuit op een zevental zogeheten moordliederen die hij uit een Bijbel tevoorschijn haalt in diens boekenkast. Zeven liedjes over zeven dode vrouwen uit verschillende jaren, van 1908 tot 1919. Zilte Deerne is het eerste lied dat wordt geschreven door zijn overgrootvader Rokus. Als Peer de teksten publiekelijk laat horen is het alsof hij de dader na een eeuw heeft wakker geschud. Het blijft niet bij één moord en met een bomvol eiland in Oerolstemming is het lastig zoeken. De auteur heeft hoofdpersoon Peer overtuigend neerzet zonder hem te laten overdrijven in taalgebruik of karakter. Ook Rokus krijgt vanuit diens perspectief een goede rol toebedeeld. Het verhaal kent mooie elementen die je doen verlangen naar de tijd van weleer en wilt afreizen naar het nog steeds door Friese invloeden onderhevige Terschelling. Eigenlijk is op dit thrillerdebuut weinig aan te merken behalve misschien de suspense die niet helemaal aansluit bij het krachtige genre thriller. Als karakters sterk worden gebracht is het soms moeilijk om de spanning scherp te houden. De uiteindelijke ontknoping ligt in de lijn der verwachting maar blijft goed overeind. Toch is Zilte Deerne een enorm knap verhaal dat zich op veel vlakken positief zal onderscheiden van andere ‘polderthrillers'. Met het oog op de komende Oerol festiviteiten in juni is dit boek een prima warmloper.
kees van de sande (41) op 02-06-2010: best spannend boek om te lezen,ontknoping vond ik wat minder.
Monique (47) op 02-06-2010: Een aardig verhaal voor pubers. Geen volwassen schrijfstijl. Een hoog en toen en toen gehalte.
Als jeugdschrijfster zal Simone het goed doen, maar ze is te klein voor het volwassen publiek.
Diana () op 01-06-2010: Er is niet veel tijd verstreken sinds de opgraving van de dodencirkel uit het gelijknamige debuut van de uit Londen afkomstige en in Brighton woonachtige auteur en deze nieuwe ontdekking: een skelet van een kind onder een doorgang van een groot oud Victoriaans kinderhuis in Norwich dat in 1981 zijn deuren sloot en na jaren gemeentekantoren te hebben gehuisvest nu plaats moet maken voor luxe appartementen. De beenderen zijn dit keer niet uit de steentijd maar uit een hele andere periode. De plek van de vondst blijkt een link te hebben met de god Janus (de oorspronkelijke titel luidt ook: the Janus Stone) en aan Ruth Galloway de taak om hierover duidelijkheid te verschaffen. Inspecteur Harry Nelson en Ruth komen erachter hoe oud deze beenderen zijn en met de informatie van de voormalig directeur van het kindertehuis duiken zij vervolgens in de archieven om uit te zoeken wie er destijds betrokken was bij de vermissing van deze twee kinderen, twaalf en vijf jaar oud, in 1973. De vraag is of de beenderen hen toebehoren of dat men nog dieper moet graven voor antwoorden. Zoals we in veel boeken lezen geldt ook hier: niet iedereen is happy dat geheimen opgegraven worden. Maar de waarheid komt vrijwel altijd aan het licht op een manier die je niet had kunnen voorzien. Ongepland maar wel gewenst zwanger van de getrouwde Harry Nelson heeft Ruth ook het nodige te stellen met zichzelf en haar omgeving. Ze is wat minder zelfverzekerd, maar wel de Ruth zoals we haar hebben leren kennen: tikje aan de zware kant (niet enkel door haar zwangerschap) weinig flatteus en nogal koppig. Voor zowel Harry als Ruth is er op het persoonlijk vlak nogal wat aan de hand en ik miste een beetje de kant waar het op gaat. Hoe deze situatie – zwanger na een one-nighter, de ander getrouwd en vader van twee volwassen dochters – aangepakt gaat worden wordt hoogstwaarschijnlijk bewaard voor boek nummer drie. Erg goed gedaan is het onder de aandacht brengen van de combinatie van werk en privéleven. Een duidelijke rol speelt het katholicisme. De sloop van het katholieke kindertehuis en de uitgesproken mening van sommige karakters over het geloof komt goed naar voren. Doordat Offersteen direct aansluit aan Dodencirkel, en we de situaties waarin de hoofdpersonen zich bevonden weer oppakken, is aan te raden beide boeken in volgorde te lezen. Elly Griffiths, pseudoniem van Domenica de Rosa, heeft met Offersteen een grandioze opvolger geschreven die zowel actie, suspense, herkenbaarheid als veel interessants bevat. Het is een goed opgebouwd verhaal in de tegenwoordige tijd zodat de lezer er direct bij betrokken wordt en blijft. De vele lagen die het boek kent alsmede de onderbouwde feiten in gebeurtenissen maken dat personage doctor Ruth Galloway inderdaad een blijvertje blijkt te zijn.
Diana (39) op 01-06-2010: Zuster Evangeline is een jonge non, sinds haar elfde levensjaar woonachtig in het St. Rose in New York, daar achtergelaten door haar vader. Haar moeder verloor ze op jonge leeftijd. Hoewel ze het probeert, heeft ze moeite om zich compleet te schikken naar een leven van toewijding. Als ze samen met Verlaine, een gedreven onderzoeker, op zoek gaat naar de correspondentie van Abigail Rockefeller, zet ze niet alleen haar eigen reputatie op het spel, maar ook haar veilige leven binnen de muren van het klooster. Evangeline is een tweeëntwintigjarige die haar leeftijd ver vooruit is in haar doen en laten en weet de lezer direct voor zich te winnen. Ze maakt fouten, weet deze te herstellen en overtuigd ons van haar kunnen. De auteur weet het bovennatuurlijke, het historische en het literaire zo te vervlechten dat het niet alleen geloofwaardig is, het is een filmisch epos geworden dat zich uitstrekt totdat het iedereen heeft bereikt en overtuigd het boek te lezen. Trussoni brengt op bijna scenario-achtige wijze het verhaal over. Gedetailleerd waar nodig, op andere momenten even de touwen laten vieren. Beelden komen als vanzelf voorbij, als we ons laten meevoeren in een wereld waar engelen niet altijd zo vredelievend zijn als ze worden geschetst. Soms is een boek zo bijzonder dat je het nergens aan kunt spiegelen. De kunst van het vertellen maakt een boek onvergetelijk, dat is waar de uit Winsconsin afkomstige auteur overtuigend in is geslaagd. Het uur van de engelen is geen boek wat iedere liefhebber van de vrouwenthriller zal weten te boeien, juist vanwege het overweldigende. Ook de vele beschrijvingen zijn weliswaar imposant maar ook lastig te lezen. De fraaie uitstraling zal veel mensen toch doen dubben het te kopen. Een zeer goede aanschaf, mits je hier tegen opgewassen bent.
Justine (52) op 01-06-2010: Echt een topboek. Zo kom je ze niet gauw tegen. Van begin tot het eind is dit boek goed uitgewerkt, de personen komen goed uit de verf. De spanning spat van de bladzijde en je gaat mee in de strijd om de vermiste zoon zo snel mogelijk te vinden.
Ik wacht met smart op een nieuw boek van dit schrijversduo.
Allard (43) op 01-06-2010: Het was dat ik maar één boek bij me had deze vakantie. Ik had liever een Saskia Noort of een Simone van der Vlugt gelezen. Jammer dat ik voor de kassaknaller bij Bruna ben gezwicht. Slap, weinig diepgang, ze probeert er werkelijk nog van alles bij te halen dat wat mij betreft het verhaal en de spanning absoluut niet ten goede komt. De ontknoping is een zeldzame anti-climax. Hierdoor veliest het boek z'n 3e ster. Matig derhalve.
Kyra (29) op 31-05-2010: Ik heb het boek in een dag uitgelezen, het las erg makkelijk weg. Toch vond ik het zeker niet beste boek van van der Vlugt. Sommige stukken en gebeurtenissen zijn wel erg onwaarschijnlijk. Wel vond ik het karakter van Julia goed uitgewerkt. Leuk boek voor een druilerige zondag, maar veel meer ook niet.
Kyra (29) op 31-05-2010: Mooi boek! Met spannende wendingen en een verrassend plot. Gewoon een goede vrouwenthriller!
Kyra (29) op 31-05-2010: Een van de mooiste boeken die ik de afgelopen paar jaar gelezen heb. Ontzettend mooi uitgewerkte personages, en heel treffend beschreven wat voor verwoestende gevolgen "kleine" acties kunnen hebben. Zeker een aanrader, ben benieuwd naar haar andere boeken!
Kyra (29) op 31-05-2010: Gewoon een leuk boek voor een luie avond op de bank. Leest lekker weg, vlot geschreven. Geen opzienbarende gebeurtenissen, maar wel lekker spannend.
peanuts (52) op 30-05-2010: Maak kennis met de familie Den Hartogh. Vader. Een briljant onderzoeker die, met hulp van zijn collega's -en de politiek- in Italië, aan de vooravond staat van een doorbraak in de genezing van ms. Moeder. Een sterke, warme, lieve vrouw die de spil is waar het gezin om draait, tot ziekte haar lichaam breekt. Dochter Stefanie. Als echtgenote en moeder cijfert ze zich graag weg voor haar man en kinderen; als dochter doet ze hetzelfde voor haar ouders. En Anne-Claire. De jongste dochter die zich Anne noemt en zich bij voorkeur weinig bemoeit met haar familie. Of is dit alles uiterlijke schijn en is de werkelijkheid totaal anders? Niets is wat het lijkt. Tijdens een feestelijk samenzijn van de familie in Florence start de afbrokkeling van de zorgvuldig opgebouwde façade. Met dramatische gevolgen. Na de De Winter-cases verbaasde Hartman vriend en vijand met een gruwelijke thriller: In vreemde handen. Een juweel. Nu komt er weer een thriller uit haar handen en alweer van een heel ander kaliber. Ditmaal is er sprake van de onderhuidse en zichtbare spanningen binnen een gezin. En daarnaast vallen er doden. Wederom een heerlijk boek dat vele uren leesgenot zal bieden. Opmerkelijk detail: er staat een sonnet van de vier jaargetijden van Vivaldi op het voorblad, te weten het zomersonnet. Bij In vreemde handen was dat ook al het geval, toen was het de lente. Zou dit betekenen dat we in ieder geval nog twee boeken met de sonnetten van de herfst en de winter kunnen verwachten? Ik hoop het van harte.
Julia (35) op 30-05-2010: Serpent is een topthriller! Carla de Jong schrijft steengoed en moet veel meer bekendheid krijgen! Dit boek is zwaarverslavend, levensecht geschreven en boeiend. Echt een aanrader, dames!
Luna (26) op 30-05-2010: In extase is een eco-thriller. Het voorspellen en de dreiging van natuurrampen staan centraal. De thriller leest héél snel, nergens wordt het langdradig en er wordt gewerkt naar een knallend einde. Dat verwacht je als lezer, maar dat einde blijkt helemaal niet zo knallend te zijn, sterker: het is vrij soft. Al en met al leuk om te lezen als je van eco-thrillers houdt.
Bob (72) op 29-05-2010: Aanvankelijk wilde mijn moeder de rollator niet gebruiken. Dat was voor oude mensen, zij was tachtig. Na verloop van tijd moest zij wil. Regelmatig verklaarde zij dat zij veel hinder ondervond van de zogenaamde wafelborden [reclameborden] op smalle trottoirs voor de winkels. Ook de samenscholende jeugd voor de etalages vond zij hinderlijk. Toen ik een keer met haar meeliep bespeurde ik dat zij nogal eens opzettelijk tegen de hakken van voetgangers voor haar opbotste. Waren haar ogen slechter geworden? Nee, zij vond dat ze maar aan de kant moesten gaan. Haar denken over de middelbare scholieren heeft zij gewijzigd nadat zij met rollator en al in een kabelgreppel was gevallen en door scholieren weer op het rechte pad is gezet.
Lizanne (20) op 28-05-2010: In het begin had ik moeite om erin te komen omdat ik aan zijn schrijfstijl moest wennen. Maar daarna las het als een trein. Het is een goed boek en zeker de moeite waard om te lezen. Alleen het einde vond ik een beetje jammer.
Lizanne (20) op 28-05-2010: Ik vond het korte maar krachtige verhaaltjes. Omdat het zo kort is kan het niet langdradig worden en word onnodige informatie achterwege gehouden. Het is echt spannend en je leest het in een adem uit!
Janneke (49) op 28-05-2010: Dit is het vijfde boek van schrijfster Marelle Boersma, maar het eerste boek dat ik van haar heb gelezen. In haar boeken snijdt Boersma altijd heikele onderwerpen aan, waaromheen ze een spannende thriller bouwt, zoals bijvoorbeeld de cosmetische chirurgie, natuur(behoud) en in dit nieuwe boek de commerciële (en illegale) draagmoederschap.
Musicalster Femke van Dam en haar man Björn storten zich hierin omdat ze dolgraag kinderen willen en ze deze zelf niet kunnen krijgen. Het boek begint met een schokkende moord, waardoor je gelijk getriggered wordt om snel verder te lezen; je wordt meegesleept in de wereld van het commerciële draagmoederschap. Die wereld is illegaal, corrupt en niet op baby's maar op geld gericht. Dat merkt Femke aan den lijve wanneer ze, na de onverwachte dood van Björn, wordt bedreigd om steeds meer geld te geven aan de organisatie die zij in de arm hebben genomen om via een draagmoeder hun kind te krijgen. De draagmoeder is acht maanden zwanger, dus Femke doet er alles aan om de organisatie tevreden te houden en haar kind niet te verliezen. Maar is dat goed genoeg of moet ze een stap verder gaan?
Naast dit alles heeft Femke ook nog te maken met een hinderlijke paparazzo, die haar, sinds zij onlangs is doorgebroken in een grote musicalproductie ,overal achtervolgd. En dat kan ze nu natuurlijk net niet erbij hebben!
Het verhaal zit redelijk goed in elkaar en op onderdelen was het zeer meeslepend. Met name de hoofdstukken waarin we de draagmoeder volgen zitten goed in elkaar qua beschrijving en inlevingsvermogen. Maar wat steeds als een angeltje in mijn achterhoofd zat was het feit dat met name de figuur van Björn ongeloofwaardig is. Hij is rechter en – hoewel rechters ook gewone mensen zijn – kan ik mij niet voorstellen dat zij zich zonder meer in het illegale circuit van het commerciële draagmoederschap zullen storten. Temeer daar zijn beweegredenen eigenlijk niet goed onderbouwd worden, anders dan dat Femke zo ontzettend graag een kind wil. Dat deel van het boek is niet sterk, maar in het tweede deel van het boek begint het verhaal goed te lopen en pas op het eind wordt duidelijk wat er precies aan de hand is en wie te vertrouwen was en wie niet.
Ik heb het boek met veel plezier gelezen; de schrijfster weet een huiveringwekkende en niet ondenkbare wereld bloot te leggen. Waar het boek met een spetterende proloog begint, verstaat Marelle Boersma de kunst om door middel van een mooie epiloog het laatste losse eindje netjes af te knopen, zodat de lezer met een tevreden gevoel een afgerond verhaal kan wegleggen.
Het boek is gebaseerd op recente ontwikkelingen, zoals Boersma in een interview aangeeft. Zij neemt graag een actueel onderwerp en bouwt daar – voor een deel gebaseerd op intuïtie – een spannende thriller omheen. Het is al verschillende keren voorgekomen dat door haar beschreven gebeurtenissen later ook daadwerkelijk plaatsvonden. Dat geeft haar boeken een spannende dosis actualiteit mee. Inmiddels is zij bezig met haar zesde boek.
Astrid () op 27-05-2010: In De Oproep maken we kennis met Jenny Cooper, rechter van instructie, en moeder van Ross. Jenny onderzoekt niet-natuurlijke doodsoorzaken. Jenny heeft zelf echter behoorlijk veel last van paniekaanvallen en is hiervoor onder behandeling bij een psychiater. Beta blokkers en antidepressiva houden haar op de been. Dan wordt Jenny benaderd door mevrouw Jamal. Haar zoon Nazim wordt al zeven jaar vermist, en ze vraagt Jenny de zaak te onderzoeken. Nadat Jenny hier toestemming voor heeft gekregen duikt ze in het verleden van Nazim. Hij wordt verdacht van een lidmaatschap bij de extremistische groepering Hizb ut-Tahrir. Zijn moeder is er echter van overtuigd dat hij onschuldig is. De Oproep is niet echt spannend, en het duurt akelig lang eer er een beetje vaart in het verhaal komt. De spanningsbogen zijn matig en de dialogen zijn lang. Als je het eerste deel van deze serie, Koud Spoor, niet hebt gelezen dan mis je behoorlijk wat achtergrondinformatie over de hoofdpersoon Jenny Cooper. Zonder Koud Spoor blijf je in De Oproep met een aantal grote vraagtekens zitten: Wat is er gebeurd waardoor Jenny last heeft van paniek aanvallen? Wat is er met haar voorganger gebeurd? Zomaar Het verhaal over rechts extremistische groeperingen en de Jihad is natuurlijk erg actueel, en dat is dan ook het enige wat het boek nog enigszins interessant maakt. Uiteindelijk wil je als lezer toch wel weten wat er gebeurd is met Nazim. Maar 'op het puntje van je stoel' krijgt dit boek je niet. Jenny Cooper zal door veel lezers als sympathiek worden ervaren, maar dat maakt dit boek nog geen vrouwenthriller. Wil je De Oproep lezen, lees dan wel eerst Koud Spoor.
Marloes () op 27-05-2010: U staat voor ultimatum, het eerste boek dat ik van Sue Craften heb gelezen, heeft mij aangenaam verrast. Uit wat speurwerk op het internet kwam ik erachter dat ze in 1982 is begonnen met de A van Alibi en zo de letters van het alfabet afgaat. De hoofdpersoon in het boek is de 38-jarige detective Kinsey Milhone. Op een dag stapt er een jongeman, Michael, haar kantoor binnen en vertelt haar dat hij als 6-jarige jongen mogelijk getuige is geweest van de begrafenis van een ontvoerd meisje. Kinsey herinnert zich de ontvoering en weet ook dat, ondanks de vele uren werk die de politie eraan heeft besteed, de zaak nooit is opgelost. Het verhaal van Michael intrigeert haar en ze besluit de klus aan te nemen. Op de plek waar mogelijk het lichaam is begraven, worden de botten van een hond gevonden. Als Kinsey korte tijd daarna van de zus van Michael verneemt dat hij in de familie bekend staat als leugenaar, probeert Kinsey de zaak enigszins los te laten. Toch besluit ze om nog één aanknopingspunt te onderzoeken, want de halsband van de hond roept veel vragen op... Het verhaal is helder, zit van kop tot staart goed in elkaar en wordt vanuit verschillende perspectieven en tijdslijnen verteld. In het begin was het voor mij even lastig om de verschillende personen in het verhaal te plaatsen, maar gaandeweg vallen de perspectieven in elkaar en komt daardoor de ontknoping steeds dichterbij. Het privéleven van Kinsey is op een goede manier gedoseerd en geeft haar personage diepgang. Een ander interessant aspect is dat het verhaal zich in de jaren tachtig van de twintigste eeuw afspeelt, in de tijd vóór de mobiele telefoon, het internet en al die andere technologische ontwikkelingen. Dit geeft het verhaal in mijn ogen een andere kijk op het speurwerk van een detective. Geen voor de hand liggende DNA oplossingen dus. Voor mij is Sue Crafton een nieuwe ontdekking. Aan mij de taak om terug in het alfabet te gaan...
Justine Koster (52) op 27-05-2010: Als ik dit boek heb dichtgeslagen moet ik echt bekennen dat ik niet 1 van de beste boeken vond van Simone. Het leest vlot weg dat zal ik niet tegenspreken, maar ik vind het leven van nathalie wel van toevalligheden aan elkaar hangen. Ze komt van de ene vervelende situatie in de andere en dat maakt het verhaal voor mij toch ongeloofwaardig.
Als plus moet ik nageven dat de personen goed zijn uitgewerkt en dat de hoofstukken snel doorlezen.
Ingrid (30) op 27-05-2010: Het is geen who-done-it, de dader van de moord wordt al op de eerste bladzijden weggegeven. Maar het is erg interessant om te zien waarom het zover heeft kunnen komen. Dit boek gaat meer over het verdriet van de hoofdpersonen dan over het oplossen van een misdaad. Zeker een aanrader.
Ink (41) op 26-05-2010: Och eigenlijk wordt het steeds leuker veertiger te zijn. Zeker met al die nieuwe benamingen!!
Muus (41) op 25-05-2010: Vraagt de duidelijk 40-plusser aan de ongeveertiger: "vertel me alsjeblieft meteen waar deze brasserie is, waar je nog op de bar kunt komen, zonder je rollator als opstapje nodig te hebben!"
Kitty (40) op 25-05-2010: Van het weekend in de tuin genote van het nieuwe boek van Harlan Coben. Vlot geschreven en de ontknoppingen gingen maar door en zag ik niet aankomen. Heel goed. Kijk nu al weer uit naar zijn volgende boek.
Kitty (40) op 25-05-2010: Lang niets gelezen van Val McDermid, maar snap niet waarom...! Tony Hill is een boeiend karakter. Het verhaal is helemaal van deze kant. Het verhaal komt langzaam op gang, maar is dan ook niet meer te stoppen.
Caroline van der Mee (39) op 25-05-2010: Wat een spannend boek! Ik ben een echte Terschelling-fan en kom bina elk jaar op Oerol dus ik was heel benieuwd: viel helemaal niet tegen! Eindelijk een leuke man als hoofdpersoon, en er komen zelfs bestaande mensen voor in dit boek! Er staan acht liedjes in, heel bijzonder. Vond het grappig en las hem bijna in een ruk uit. Ik raad hem aan! Alleen die titel al.
Ans (67) op 25-05-2010: Een echte vrouw is het derde boek van Michael Berg
Net als in zijn twee vorige boeken speelt ook hier Chantal Zwart de hoofdrol.
Chantal is journaliste en presentatrice bij Radio Limousin Populaire.
Als haar baas,Christopher Bourdes, bij het uitlaten van de hond wordt aangereden en overlijdt,gaat er bij Chantal een belletje rinkelen,ze gelooft niet dat het zomaar gebeurde,maar is er van overtuigd dat er opzet in het spel is.
En dan gaat er een balletje aan het rollen en begint ze op eigen houtje onderzoek te doen.
Ze komt terecht bij het internaat waar Christopher op school heeft gezeten en komt daar,en ook bij haar verdere speuren, wel het een en ander aan de weet.
Het is een spannend verhaal dat me tot het einde bleef boeien en ik heb het met heel veel plezier gelezen.
Van mij mag Chantal Zwart in een vierde boek weer terugkomen!
Ans (67) op 25-05-2010: Geweldig weer dit boek van Sebastian Fitzek!
Regelmatig word je op het verkeerde been gezet,de spanning weet hij er goed in te houden.
Kijk uit naar zijn volgende boek!
Ans (67) op 25-05-2010: Medeplichtig vond ik een leuk boek om tussendoor te lezen,maar miste de spanning die ik eigenlijk wel verwacht had.
Het is een aardig verhaal wat wel goed in elkaar zit en anders afloopt dan wat ik dacht
Ans (67) op 25-05-2010: Lichtval speelt af op Ameland,twee jaar terug is de oudste dochter van acteursfamilie Lorenz verongelukt,was het opzet of een ongeluk?
Aline ,die na de dood van haar zus nooit meer was teruggegaan naar het eiland, gaat er toch weer heen als de familie op de sterfdag van haar zus de as uit wil strooien bij de zee,en dan komen er toch wel verschillende zaken aan het licht.
Jaloezie en ambitie spelen een belangrijke rol in Lichtval.
Een spannende thriller die ik gewoon niet opzij kon leggen omdat ik wilde weten hoe of het af zou lopen.
Ans (67) op 25-05-2010: Ook dit was weer een spannend boek met een erg goed plot.
Er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar heen die op het laatst toch bij elkaar komen,erg goed gedaan.
Ze heeft een prettige schrijfstijl en het boek bleef me boeien tot de laatste bladzijde.
Leuk is ook dat de personages uit haar vorige boeken terugkomen en ik hoop dat het volgende boek verder gaat waar Steenhouwer mee eindigt.
Ans (67) op 25-05-2010: "Oorlogskind" is het vijfde boek van Camilla Läckberg over Patrik Hedström en Erica Falck ,ik moet zeggen dat ik het een fantastisch boek vond.
Heden en verleden wisselen elkaar af en het boek blijft spannend tot het einde toe.
Het boek leest erg makkelijk,werkelijk super om te lezen!
Ans (67) op 25-05-2010: Joseph Vaughn ,de hoofdpersoon in "Een stil geloof in engelen",is twaalf jaar als hij hoort van de moord op een klasgenootje,de eerste moord in een hele serie.
Hij voelt zich met nog een paar kinderen geroepen de meisjes uit zijn klas te beschermen,maar dat lukt niet zo erg goed.
Iedereen is verdacht,als uiteindelijk de moordenaar gepakt wordt hoopt iedereen op meer rust.
Het verhaal neemt je mee in het verdere leven van Joseph,waar de nodige dingen in gebeuren.
Historische gebeurtenissen komen eveneens voorbij, WO2, de invloed hiervan op de Verenigde Staten en het dorp, de jaren vijftig.
Het duurde wel even voordat ik helemaal in het verhaal zat,maar daarna kon ik het boek haast niet wegleggen en wilde weten hoe of het allemaal zou aflopen.
De spanning wordt erg goed opgebouwd,vond het een indrukwekkend en goed geschreven boek
Ans (67) op 25-05-2010: Vuurkoraal is een spannend boek,ook een boek van deze tijd.
Leest makkelijk weg en houdt de spanning erin.
Het doet me bij bepaalde situaties denken aan de verdwijning van Holloway,maar het boek heeft toch ook weer een geheel eigen verhaal.
De ontknoping is verrassend,had er absoluut geen erg in dat het boek zo zou eindigen.
Als je van thrillers houdt is Vuurkoraal zeker een aanrader!
Ans (67) op 25-05-2010: Vond het een aardig boek boek om te lezen,maar zeker niet het beste boek van Simone.
Verderkomende in het verhaal dacht ik de dader te weten, maar zat er helemaal naast,zal dus nooit een goede speurder worden.
Maar zeker de moeite waard om als tussendoortje te lezen.
jet (30) op 25-05-2010: Hier is dan eindelijk de nieuwe van Lisa Jackson. Ze heeft er weer een knap verhaal van gemaakt. Dit keer gaat het eigenlijk alleen over Rick Bentz. Het is geen verhaal geworden waarbij je op het puntje van je stoel verder moet lezen van de spanning. Maar je wilt wel verder lezen om te weten of Jennifer nu wel of niet dood is.
Het verhaal begint 12 jaar geleden waarbij de ex-vrouw van Bentz om het leven komt door een verkeersongeluk. Ze heeft een afscheidsbrief achtergelaten en iedereen gaat er van uit dat het dan ook om een zelfmoord gaat. Totdat Bentz na 12 jaar opeens zijn ex-vrouw weer gaat zien en ruiken, is dit een droom of werkelijkheid. Als er dan ook nog een kopie van de overlijdensakte met de post arriveert, waarop een groot vraagteken is gekalkt wordt het tijd voor nader onderzoek. Bentz vertrekt naar Los Angeles en laat zijn vrouw en dochter achter in New orleans. Zodra Bentz is geland in LA beginnen de moorden en ze hebben allemaal iets te maken met zijn ex-vrouw. Door wat er 12 jaar geleden is gebeurd heeft Bentz zich niet populair gemaakt bij de politie in LA. Toch gaan ze hem helpen met het onderzoek wie of wat Jennifer is. Maar er blijven vraagtekens of Bentz spoken ziet of dat hij de waarheid verteld. En kan hij zelf niet betrokken zijn bij al die moorden? Zodra je aan het lezen bent wil je weten hoe het afloopt en het is een verrassende afloop. Zo zie je maar niet iedereen is te vertrouwen
Esther (32) op 24-05-2010: Hi,hi,hi
Teddy (78) op 24-05-2010: Zo'n goed boek!!! Ik vind dit zeker een aanrader!
Benthe van Wanrooij (13) op 24-05-2010: Heerlijke, spannende, snelle thriller!
Benthe van Wanrooij (13) op 24-05-2010: Wauw, spannend! Leest heel snel weg en sterke verhaallijnen!
Cocky () op 23-05-2010: Duivelssonate opent met Notovich die een concert moet geven en onder het bloed het podium op komt. Hij gaat zitten en geeft in trance zijn concert. Het publiek kijkt ademloos toe. Notovich is vaker geheel onvoorspelbaar. Hij staat soms op, midden in een concert, en verlaat de zaal, zijn publiek alleen achterlatend. Of hij houdt zich totaal niet aan het programmaboekje en speelt waar hij zin in heeft. Zijn concerten worden steeds grilliger en juist daarom heeft hij zoveel aanhangers. Buiten dat is zijn spel sensationeel. Het voert de luisteraar mee naar grillige oorden. Het bloed is niet te verklaren. Maar dan blijkt dat zijn grote liefde Senna vermist wordt. Hoe men ook zoekt, haar lichaam is niet te vinden. Notovich vervalt in een diepe depressie en lijdt aan geheugenverlies. Steeds geeft hij zichzelf er de schuld van dat hij Senna vermoord heeft, terwijl een ander deel van hem schreeuwt dat hij het niet heeft gedaan. Dan wordt hij uitgedaagd voor een pianoduel. Hij schijnt de uitdager niet te kennen, maar langzaam wordt de sluier die over zijn geheugen ligt weggetrokken en komt hij erachter dat niet alles zo zit als hij had gedacht. Met dit boek heeft Alex van Galen zich wat mij betreft definitief als thrillerschrijver gevestigd. Met zijn debuut Opvolger gooide hij ook al hoge ogen. Duivelssonate is een heerlijke thriller. Ik heb het met veel belangstelling gelezen en wilde weten hoe het nu zat. Alex van Galen weet de lezer wel in spanning te houden. Ook vond ik het interessant om eens een kijkje te krijgen in de duistere wereld van iemand die aan een depressie lijdt. Het is niet echt een vrouwenthriller is, maar toch: deze thriller is een topper!
Cocky () op 22-05-2010: De ideale man was Fons niet. Toen hij dood op de grond lag in de parkeergarage wist Eva niet of ze blij moest zijn of verdrietig. Natuurlijk was ze geschokt. Haar man was dood, de vader van haar kinderen. Maar ook de man die haar kleineerde, die haar sloeg en vreemd ging bij de vleet. De man die haar vertelde dat hij verliefd was op een ander en zo gelukkig was. Haar moeder en zus komen bij Eva logeren om haar door deze moeilijke tijd heen te helpen en om voor haar kinderen te zorgen. Dan blijkt haar tweede zus, die in Australië woont, verdwenen te zijn. Als ze later opbelt, is iedereen opgelucht. Ze komt ook helpen. Voor Eva wordt de drukte teveel. Ze wil eigenlijk dat iedereen weggaat, haar en de kinderen met rust laat. Maar ze moet haar kaarten goed spelen, anders gaat haar plan de mist in. Ze moet en ze zal weten wie de moordenaar is van haar man. Deze minithriller leest erg vlot. Het is echt een tussendoortje. Het is in de tegenwoordige tijd geschreven wat soms een beetje vervelend leest, omdat er ook kleine flashbacks instaan. Verleden tijd en tegenwoordige tijd wisselen af wat dan een beetje hapert. Telkens dacht ik het door te hebben wie Fons had vermoord en zelfs vrij snel, maar werd telkens op het verkeerde been gezet. De plot is dan ook heel anders dan ik had verwacht. Zeer verrassend! Het is geen ‘op het puntje van de stoel zitter’, maar zeker interessant en spannend genoeg om te lezen.
Eva () op 22-05-2010: De derde roman van Gisa Klönne komt wat moeilijk op gang. Het duurt even voordat de personages geloofwaardig van de grond komen en dat maakt het in het begin erg verleidelijk het boek regelmatig weg te leggen. Maar wat ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb. In Nacht zonder schaduw gaat hoofdinspecteur Judith Krieger op zoek naar de moordenaar van een S-Bahnbestuurder in haar thuisstad Keulen. Natuurlijk is niet zo simpel als het lijkt en al snel wordt Keulen als crimineel bolwerk neergezet in het boek. Dat doet Klönne op zo’n gedoseerde en beklemmende manier dat je uiteindelijk in het boek gezogen wordt om pas los te laten als je de laatste pagina gelezen hebt. De personages zijn echter de zwakke punten van het boek. Er komt een allegaartje aan verschillende personages voor in het boek waarvan er een hoop als nutteloos en onnodig voorkomen, en die het verhaal nodeloos saai en wat langdradig maken. Maar als in de loop van het verhaal Krieger echt tot leven komt ben je dat ook al snel vergeten. De persoonlijke groei van de hoofdinspecteur is geweldig gevonden én beschreven. Keulen blijkt groot te zijn in de internationale vrouwenhandel en hierdoor wordt Krieger met haar politieke verleden geconfronteerd, welke haar meer dan dwars blijkt te zitten. Een geweldige vondst die het boek alleen maar boeiender maakt. Daarnaast is patholoog-anatoom Ekaterina Petrowa een juweeltje. De passages waarin zij terugdenkt aan haar jeugd in de Sovjets zijn ronduit pareltjes die het lezen van Nacht zonder schaduw alleen al de moeite waard maken. Het is jammer van de zeer moeizame start anders had Klönne van mij zeker meer dan 3,5 ster gekregen.
Diana (39) op 22-05-2010: Met een uitstekende introductie maken wij kennis met deel 1 van de trilogie Serie Q. De kaft spettert en de inhoud niet minder wat samen met een leuke aanschafprijs, als opstapje naar het kopen van de andere delen die in juli en oktober van dit jaar zullen verschijnen, maakt dat deze serie zeker aftrek zal vinden. Een van de hoofdrollen is weggelegd voor Carl Mørck. Amper bekomen van een verschrikkelijke ervaring probeert hij de draad van zijn leven weer op te pakken. De andere hoofdpersonage is zijn assistent Addad, vluchteling uit het Midden-Oosten. Het verhaal draait om de vermiste politica Metere Lynggaard en we volgen zowel de zoektocht van beide mannen als ook de werkelijke feiten achter deze gebeurtenis. De twee draden lopen mooi door en zijn, hoewel volstrekt anders, enorm boeiend te noemen. De lezer krijgt inzage in de hoofdpersonen en hoe zij te werk gaan met deze oude zaak (afdeling Q). De zaak kan vooral Carl in eerste instantie weinig boeien maar hij weet zich er wel met het nodige detectivewerk in te bijten. Een compliment is op zijn plaats voor het neerzetten van diens karakter. Je zou dit boek in eerste instantie scharen onder de mannenthrillers als je kijkt naar de overhand die de mannelijke karakters hebben. Geen vrouwelijke collega die het tegenwicht biedt maar voornamelijk heren die de dienst uitmaken. Toch zal dit verhaal de sympathie van de vrouw krijgen want het enorm goed in elkaar zittend, buitengewoon spannende storyline en een personage dat we eigenlijk een beetje willen vertroetelen zijn niet te versmaden. Daar staat tegenover dat het tamelijk taai wordt omdat de schrijfstijl niet echt beeldend genoemd kan worden. Soms duikt er een auteur op die er ineens is en ook blijft staan waar hij staat. De Deen Adler-Olsen mag zich met recht meten met andere Scandinavische grootheden op het schrijversvlak. Bijzonder is de titel, die iets anders suggereert dan waarin de vrouw zich werkelijk bevindt, namelijk een compressiekamer. Een kritische noot zet ik bij de vertaling.
Anouk van Sister (18) op 22-05-2010: Wel een aardig boek. Geen boek dat zo spannend is dat je het liefst in een keer uitgelezen wilt hebben maar leuk genoeg om elke dag een hoofdstukje of 2 te lezen.
Justine (52) op 22-05-2010: Als ik het boek Wees niet bang heb dichtgeslagen dan weet ik dat Anne Holt er een fan bij heeft. Zelden lees je een boek wat zo meeneemt naar de koude van Noorwegen rond de kerst. Waar een meisje tussen de tramrails staat en een liedje zingt. Dat is het begin van een stel stilzwijgende moorden. Op zich niks bijzonders maar naarmate het boek vordert komt er meer aan het licht. Er zijn groeperingen die in de naam van de heer moorden. Die zonde wegdoen met een simpele snelle moord. Dan ineens wordt het de vrouw die jurist en criminilogie heeft gestudeerd duidelijk als zij met een vroegere vriendin praat. En al deze gegevens, al deze moorden woren op een heel serieuse manier door de schrijfster uitgewerkt. het waarom, het verdriet, het onderzoek alles wordt uitgelicht maar niet zo dat het de snelhied uit het boek weghaalt. Nee meer op een manier die doet spreken van kundigheid, van onderzoeken van liefde voor het vak. Alles komt aan bod, dus ook liefde, zowel in het gezin als daar buiten. Dit is een verhaal waarin de personen goed zin uitgewerkt en wat je meeneemt naar een einde dat je totaal niet verwacht. Een pageturner van begin tot het einde die ook nog eens goed leesbaar is. Ik weet zeker dat ik van deze schrijfster nog veel meer wil lezen.
Alex (50) op 21-05-2010: Een beetje van de hak op de tak
(of van hok en tok).
Wipdip in sleephut?
Fantasie ruim baan, fantastisch!
Natascha (39) op 20-05-2010: Op klaarlichte dag is de beste thriller die Simone van der Vlugt tot nu toe heeft geschreven. Steeds weet ze de lezer succesvol op het verkeerde been te zetten. De keurige terughoudendheid op het gebied van geweld heeft ze eindelijk van zich afgeschudt. Niet dat Op klaarlichte dag uitsluitend uit bloedspetters en geweld bestaat. Er is meer. Simone laat de grens tussen dader en slachtoffer vervagen. De rollen van dader en slachtoffer verwisselen in de loop van het verhaal. Hierbij heeft Simone van der Vlugt zich goed ingeleefd in de personages. Simone van der Vlugt heeft niet alleen Nathalie en Julie, maar ook de andere personages overtuigend en geloofwaardig beschreven. Ook de 'decors' van het Lago Maggiore en de Nederlandse plaatsen komen zeer realistisch over. En niet te vergeten: het is een spannend verhaal, een echte pageturner en nog goed geschreven ook.
vriendin Vic (39) op 20-05-2010: Wahahahahaahahahahaha LOL ;-)
gerrie peters (37) op 20-05-2010: het boek monddood van Jeffery Deaver
gaat over een groepje doofstomme meisjes die ontvoert worden door 3 criminele die uit de gevangenis zijn ontsnapt. Het verhaal verteld de kant van de misdadigers, de meisjes en een politieagent
Een goed boek waarbij je geboeit blijft van begin tot eind. Is niet voorspelbaar de moeite van lezen waard
Daarbij een mening over Robin Cook.
Houd u van medische verhalen met een misdadig achtergrond dan zou je boeken van robin cook kunnen lezen
Zo is een van mijn favorieten van hem Vergiftigd. Over een een meisje van gescheiden ouders die in een fastfoot restaurant vergiftigd word. Waarna de strijd begint
m mauriks (61) op 20-05-2010: hoe ouder hoe gekker maar wel leuk
marco books (73) op 18-05-2010: leuk interview!
Kitty (40) op 18-05-2010: Voor het eerst dat ik een boek van Anne Holt heb gelezen. Haar volgende boek zal ik ook zeker kopen. Veel verhaallijnen die mooi samenvallen. Verrassend plot. Goed leesbaar en met boeiende hoofdpersonen.
Jennifer Zweep-Matto (30) op 18-05-2010: Niet het beste boek van Simone. Maar het leest wel lekker weg. Het is vlot geschreven zoals we van haar gewend zijn
Liz (20) op 17-05-2010: Het is een mooi in elkaar gezet verhaal. Maar echt spannend vond ik het boek niet maar dat vond ik niet zo erg. Maar als je een boek zoekt met veel spanning zal ik dit boek niet lezen. Ik zal het boek wel aan mensen aanraden die houden van romans met een beetje spanning.
Astrid () op 16-05-2010: Zusje is de debuut thriller van Lupton, die al veel ervaring heeft als scriptschijver bij de televisie. Het zusje van Beatrice, Tess, wordt vermist. Beatrice reist gelijk af naar Londen om haar zusje te zoeken. Na een aantal dagen wordt Tess dood gevonden in het park. De politie en de patholoog zijn overtuigd van zelfmoord. Dit omdat Tess is bevallen van een kindje dat direct na de geboorte is overleden, en omdat Tess een postnatale psychose had. Omdat Beatrice en Tess een broertje hebben gehad met taaislijmziekte, Leo, is Beatrice er van overtuigd dat Tess nooit, maar dan ook nooit zelfmoord zou plegen. Beatrice is er dan ook van overtuigd dat haar zusje is vermoord en gaat op jacht naar de moordenaar. Taaislijmziekte is de rode draad die door het boek heenloopt. Lupton heeft er zeker veel onderzoek naar gedaan, en dat merk je in het boek. Soms is het zelfs net even té, en denk je als lezer: 'Nu weet ik het wel'. Het boek staat bol van de meest schitterende literaire zinnen. Een zin die mij opviel aan het begin van het boek: 'Ik kokhalse van een verdriet dat aanvoelde als orgaanvlees.' De toon van het boek is daarmee gezet, nog vele prachtige zinnen zullen volgen. Toch duurde het vrij lang eer het boek een beetje op gang kwam en is het ook niet bloedstollend spannend. Zusje wordt geschreven vanuit het perspectief van Beatrice, en tussendoor haalt ze gesprekken met haar advocaat naar boven. Hierdoor leer je de personages echt heel erg goed kennen, het voelt soms zelfs intiem aan, en dat is zeker een pluspunt van dit boek, waar de spanning soms ver te zoeken is. Zusje is een emotioneel verhaal, en gaat over rouw en afscheid moeten nemen. Je leest Zusje met een glimlach en een traan, en wat spanning op zijn tijd. Het is niet echt een bloedstollende spannende thriller, maar heeft wel alles in zich voor een goede vrouwenthriller.
Astrid () op 16-05-2010: Intrigerend en actueel! Een echte vrouw gaat over Chantal Zwart, journalist en presentatrice bij Radio Limousin Populaire (RLP). Ze presenteert het nieuws en op een ochtend zoals alle andere ochtenden moet ze het bericht voorlezen dat haar baas Cristophe Bourdes aangereden is en aan zijn verwondingen is overleden. Chantal is er zeker van dat haar baas niet bij een ongeluk om het leven is gekomen, maar is vermoord, en ze gaat op onderzoek uit. Als journalist gaat ze grondig te werk. Er loopt nog een tweede verhaallijn door het boek heen. In het begin denk je dat je het levensverhaal leest van Christophe, maar al snel wordt het duidelijk dat dat niet het geval is en neemt het verhaal een heel andere, verassende wending. Een echte vrouw gaat over het jongensinternaat waar Christophe heeft gestudeerd, een katholiek jongens internaat. Seksueel misbruik, drugs en andere pesterijen zijn hier aan de orde van de dag. Omdat het nieuws de laatste tijd bol staat van seksueel misbruik binnen de katholieke kerk is het verhaal actueel en intrigerend. Echter is niets wat het lijkt. Laagje voor laagje wordt het verhaal uitgepeld en wordt alles duidelijk. De karakters zijn echt heel goed neergezet, en ook de omgeving van de Limousin streek in Frankrijk is mooi neergezet. De dialogen zijn onderhoudend en alles behalve langdradig. De spanning is onderhuids heel subtiel aanwezig en grijpt je van tijd tot tijd naar de strot. Het plot is erg goed en alle losse draadjes worden aan elkaar vast geknoopt. Een echte vrouw houd je wakker want als je begint met lezen kan je het boek niet meer wegleggen totdat het uit is. Is het boek daarmee een vrouwenthriller? Ja! We mogen trots zijn op onze Nederlandse auteurs die elke keer weer een pareltje van een boek afleveren.
Astrid () op 16-05-2010: Tunnelmoord is het debuut van Esther de Blank. Ze heeft altijd zelf de kost verdiend als schipper. Eerst in de rondvaart en later op de binnenvaart. Ze heeft altijd al graag verhalen geschreven tot een vriend haar uitdaagde een boek te schrijven. En zo was Tunnelmoord geboren. Esthers debuut is ook genomineerd voor de Gouden Strop en De Schaduwprijs 2010. Isabel Jansen, de hoofdpersoon uit het boek, heeft een Nederlandse vader en een Franse moeder. Ze is opgegroeid op het binnenvaartschip van haar ouders. Ze heeft uiteindelijk gekozen voor een carrière aan de wal en werkt bij de recherche in Parijs. Als ze op een ochtend bij haar chef geroepen wordt, moet ze naar Langres. Er is daar een moord gepleegd op een schippersechtpaar dat vaarde in de kilometers lange tunnel van Marne à la Saône. Vanwege de achtergrond van Isabel wordt zij naar Langres gestuurd om haar eerste zelfstandige rechercheklus te doen. Dat het haar eerste klus is kan je goed merken in het verhaal. Er wordt klungelig onderzoek gedaan naar de moorden. De plaats delict is niet direct veilig gesteld en er staan voetstappen in het vele bloed dat er te vinden is. Bewijsmateriaal wordt vergeten bij de lijkschouwer. Zijn de voetstappen van de dader of van de brandweer die de stoffelijke overschotten heeft gevonden? De Franse sfeer wordt wel erg goed neergezet, en in de zinderende warmte vermengd de geur van bloed zich met smeerolie. Als lezer van Tunnelmoord kan je de geuren bijna ruiken. Hoofdpersoon Isabel Jansen wordt arrogant en hautain neergezet. Je vindt haar sympatiek of juist helemaal niet. Dat De Blank altijd zelf heeft gevaren en nog vaart vind je terug in het boek. Maar wat hebben de verdronken man en de roofoverval op de geldwagen te maken met de moord op het schippersechtpaar? De Blank probeert zorgvuldig alle losse eindjes aan elkaar te knopen en dat is haar aardig gelukt. Echt spannend is het verhaal echter niet. Het leest lekker weg, korte hoofdstukken, veel lege pagina's of hoofdstukken die halverwege een pagina beginnen, daardoor is het boek dan ook zo uit. Tunnelmoord is een heerlijk boek voor op een zwoele zomeravond.
Nicole () op 16-05-2010: Kyle en Bethany zijn een gelukkig getrouwd stel. Het enige dat hun geluk verstoort is het gebrek aan een kind. Bethany kan geen kinderen krijgen en na veel jaren proberen en uiteindelijk een baarmoederverwijdering gaan ze op zoek naar een ander alternatief: ze willen een draagmoeder inhuren. Het duurt niet lang voor ze Laurel Bergin (Sable Lynde) ontmoeten en in haar zien ze de perfecte draagmoeder voor hun baby. Wat zij echter niet weten is dat Laurel Bergin totaal niet is wie ze zegt dat ze is en langzaam komen Kyle en Bethany in hun ergste nachtmerrie terecht. Met moeite heb ik De draagmoeder uitgelezen. In het begin van het boek begon de verwarring met de personages al. Er worden personen in beschreven die je pas veel later tegenkomt waardoor je geen idee hebt waar de schrijfster het over heeft. Het verhaal op zich is wel aardig en origineel, maar het is in het verkeerde jasje gestoken. Kyle en Bethany zijn zwaargelovig en hun liefde voor God wordt zo dicht op de voorgrond geplaatst dat het vaak irritant is. De duistere demomen uit Laurel Bergin's verleden spelen ook een grote rol in het boek. Het is erg jammer dat de stukken waarin dit aspect naar voren komt zo slecht zijn beschreven. Bepaalde dialogen kun je gewoon niet begrijpen. Er staan een aantal woorden waar totaal geen zin van is te maken. Tot slot kan ik nog opmerken dat de liefde tussen Kyle en Bethany vaak erg overdreven wordt omschreven. Het is erg zoetsappig tot het ongeloofwaardige toe. Behalve het orginele verhaal, heb ik helaas niet veel goeds over dit boek te melden.
Carroll (43) op 16-05-2010: wauw, ik dacht nog even lezen altijd leuk en goed. Deze keer is het anders. Verdrietig maar o zo mooi beschreven wat kun je de dingen toch raken ik ben er even stil van. xx
ik (16) op 14-05-2010: Ik vond het niet zo'n goed boek. Ik werd er gewoon slechtgezind van om dat te lezen...
Charlotte (35) op 14-05-2010: Absolute topper dit boek. Dit boek houdt je van begin tot het eind in z'n greep.
Jos Dielemans (53) op 13-05-2010: Hey Antoinette,
Een waar monumentje hoor, voor die kleine !
Ga zo door !
Ludieke (53) op 13-05-2010: Het leest lekker weg, is spannend, grappige plot.
Monique Visscher (33) op 12-05-2010: Kinderachtig boek, gelukkig al wel beter geschreven dan het vorige boek All-inclusive wat ik bij het oud-papier heb gegooid.
Het verhaal was "wel leuk" maar dan voor meisjes van 16... was niet erg onder de indruk.
Catootje (32) op 12-05-2010: Pfff spannend... en wel een beetje sneu...
Maar 't komt vast goed, ze vind wel weer een nieuwe liefde!!
En met leuk haar kom je tenslotte best een eind!!
Rinske (33) op 12-05-2010: Goed boek met een onverwacht einde. Zeker een aanrader!!
Jet (30) op 11-05-2010: Het 2e boek wat ik van Camilla Lackberg lees en wederom een goed boek. Het is af en toe even schakelen omdat het eigenlijk 2 verhalen zijn die ze verteld. Maar die komen op het einde op een grandioze manier bij elkaar. Het verhaal gaat over de 7-jarige Sara die in zee wordt gevonden en blijkt te zijn verdronken. Na lijkschouwing blijkt ze niet verdronken te zijn maar vermoord. het wordt dus weer tijd dat politie-inspecteur Patrick en zijn team in actie komen. Maar wat heeft het verhaal er mee te maken wat 80 jaar geleden is gebeurd? Je vraagt je de hele tijd af hoe dit gaat aflopen, en vanaf de laatste 20 pagina's weet je pas zeker wie het heeft gedaan. Ik vond het een goed boek waar weer een sterk verhaal in zat.
Liz (36) op 11-05-2010: Het verhaal is wel aardig, maar de vertaling is werkelijk waardeloos. Het boek rammelt van de spelfouten (o.a. dt-fouten!), rare zinsconstructies en slordigheden waardoor het een vervelend boek wordt. Het lijkt wel alsof dit boek door de Google translator is gekieperd en dat er verder niet meer naar omgekeken is door de uitgeverij.
Kitty (40) op 10-05-2010: Knap hoe je zo'n verhaallijn in een dun boek kunt stoppen. Verrassende wending en niets is wat het lijkt. Knap! Lekker om even tussendoor te lezen.
Ingrid (40) op 09-05-2010: Ik heb alle vier de boeken gelezen van Cody Mc Fadyen.
Het eerste boek was geweldig,ik dacht dat het wel geschreven moest zijn door een vrouw zo goed wist ie de psyche van de vrouw te verwoorden.
De andere drie zijn goed maar kunnen niet tippen aan 'het eerste boek!!
Ineke Olivier (52) op 09-05-2010: Voor mij was deze schrijfster onbekend, dus begon nieuwsgierig aan dit boek tijdens mijn vakantieweek in Frankrijk. En...........een voortreffelijk spannend boek, telkens gebeurde er weer iets totaal onverwachts, zeer goede verhaallijn, helder taalgebruik en ontzettend boeiend. Zeker het plot dat was moeilijk voorspelbaar en zo hoort het ook in een goed boek. Dit is een echte topper en het eerste wat ik doe als ik weer in Nederland ben...juist ja, boeken kopen van deze schrijfster!
Oliviertje (52) op 09-05-2010: Ik kwam het boek tegen op de vrijmarkt en direct gekocht voor 1 euro 50. Geen geld natuurlijk voor zo'n schrijfster! Maar na het lezen van een paar hoofdstukken viel het boek mij erg tegen. Het verhaal was zeer voorspelbaar en je kon zelfs bladzijden overslaan zonder dat je iets miste van de essensie van het verhaal. Dit was niets vergeleden met Rendez-vous!
Oliviertje (52) op 09-05-2010: Inmiddels is dit het derde boek over Chantal Zwart, journaliste en presentatrice bij Radio Limousin Populaire. Het verhaal speelt zich af in Limouges, Frankrijk. Ze gaat zelf op onderzoek uit naar de dood van haar baas en komt voor vele verrassingen te staan. Wederom is dit een zeer spannend boek, duidelijk geschreven en een zeer goede verhaallijn. Een thriller om in één keer uit te lezen.
Lizanne (20) op 09-05-2010: Dit is het 2e boek dat ik van deze schrijfster lees en het is weer een topper!
Ik ben van plan om meer van deze schrijfster te lezen.
Luna (26) op 08-05-2010: Sara Linton is weer gescheiden van Jeffrey Tolliver, maar tijdens een ingewikkelde zaak zijn ze genoodzaakt samen te werken. Op een campus vinden een aantal studenten de dood en ook de zus van Sara is slachtoffer. Lena Adams werkt niet meer voor Jeffrey, maar bemoeit zich wel met de zaak, daardoor werkt zij zichzelf nog meer in problemen. Emoties, spanningen en irritaties hangen tussen de personages. Ik vond dit deel beter dan de twee voorgaande. De scènes waren zoals verwacht zeer gedetailleerd beschreven, veel bloed, veel geweld en onverwachte wendingen. Het was lang geleden dat ik Karin Slaughter las, maar na deze thriller ben ik helemaal Sara Linton fan worden. En Jeffrey is natuurlijk ook heel leuk (in mijn gedachten)
Luna (26) op 08-05-2010: Dit boek is voor mij één van de beste die ik gelezen heb sinds In Zijn handen van Marthe Blau, qua dit onderwerp. Isa Maron weet mij goed te raken, het boek maakte emoties los bij mij en sommige situaties waren erg herkenbaar voor mij. Er wordt een realistisch beeld geschetst over de bdsm-wereld: de onzekerheid en twijfel, dubbelzinnige spanning, maar ook de erotische scènes worden mooi beschreven. Het laatste gedeelte gaat wel iets te ver, maar dat was voor het thrillergehalte. Iets wat de schrijfster later ook uitlegt in het nawoord. Ik hoop dat er nog meer boeken zullen volgen! Klasse Isa!
slowwalker (50) op 07-05-2010: Eindelijk een lesbische thriller in het Nederlands vertaald! Niet eentje waarin de verdachten of slachttoffers lesbisch zijn, maar de hoofpersonen. Misschien voor de gemiddelde lezer even wennen, maar het zou jammer zijn als dat je zou weerhouden om dit boek te lezen. Tenslotte is ca 5% à 10% van de vrouwen lesbisch en dan is het toch vreemd je dit niet terugleest in thrillers?
Ik vond het een fantastisch boek, heel origineel met het gegeven van de organisatie waarvoor de vrouwelijke hoofdpersoon werkt. Een organisatie met een onorthodoxe werkwijze, maar wel voor de goede zaak! l Een waarvan de agenten naast hun speciale kwaliteiten ook de kwaliteiten voor een ander beroep hebben. Hartstikke spannend, een prima plot en een heerlijke romance. Een boek dat uitnodigt om het in 1 keer uit te lezen.
Het is het eerste boek uit de Elite Operative Series. Zelf heb ik inmiddels alle 3 delen in het Engels gekocht en gelezen en ik kijk nu al uit naar deel 4, dat in 2011 zal verschijnen. Hopelijk worden ook de overige boeken snel in het Nederlands vertaald en door La Vita uitgegeven, want deze boeken vond ik ook weer gigaspannend.
Kyra (29) op 07-05-2010: Ik vond het een prachtig boek, een mooie inkijk in de gedachtewereld van een oude vrouw die de ultieme kans op wraak nemen krijgt. Geen spannende whodunit, maar een mooie roman over liefde, wraak, en levenservaring.
Kyra (29) op 07-05-2010: Goed spannend boek, met een verassend einde. De karakters zijn mooi uitgewerkt. Zeker een aanrader, net zoals de andere boeken van Amrtine Kamphuis overigens.
Kitty (40) op 07-05-2010: Intrigerend spannend boek met een verrassend einde, zat vastgenageld aan mijn stoel!
Kitty (40) op 07-05-2010: De hele serie is erg goed. Plan een leesweekend en dompel je onder in de avonturen van Patrick en Erica. Dat wordt een topweekend!
Kitty (40) op 07-05-2010: Had hoge verwachtingen maar het verhaal viel mij tegen. Onwaarschijnlijk en te veel toevalligheden.
Kitty (40) op 07-05-2010: Wat mij betreft nu al het beste boek van 2010!
Spannend, origineel en vlot geschreven.
Een echte aanrader!
Ellen (46) op 06-05-2010: Dit was mijn eerste kennismaking met deze schrijfster. Ik werd teleurgesteld. Een leuk boek, maar eerder een veredelde chicklit dan een literaire thriller.
Het boek las makkelijk weg, maar had ook niet veel inhoud. Goed voor een middagje in de vakantiezon.
Ellen (46) op 06-05-2010: Een goed boek dat blijft boeien. Onverwachte ontwikkelingen en dat maakt dat je wilt blijven doorlezen. Passend in de serie en stijl van Tess.
Jennifer Zweep-Matto (30) op 04-05-2010: Echt een spannend boek. Heeft me echt aan de bank gekluisterd tot de dader bekend werd...toen viel ik namelijk van verbazing bijna van de bank af.
Echt weer een topper van Simone van der Vlugt.
Jennifer Zweep-Matto (30) op 04-05-2010: Echt een heel spannend boek. Ik kende de schrijfster niet maar ik ben nu wel van plan meer van haar te gaan lezen. Al vond ik het einde van het verhaal te gecompliseerd om waar te kunnen zijn. Beetje ver gezocht. Er zitten wel erg veel personen met een rare geestelijke afwijking in het verhaal.
Maar toch vond ik het een goed verhaal!
Luna (26) op 04-05-2010: Een makkelijk boek wat ik heb gelezen in 'dwarsligger-editie'. Dat beviel mij sowieso goed. Schone handen is een boek wat je snel uitleest. Er zijn twee lijnen, de lijn van Eddie en zijn 'werk'. Maar veel interessanter vond ik de verhaallijn van zijn vrouw Sylvia. Écht spannend vond ik Schone handen niet, er gebeurt vanalles op crimineel vlak, maar het is niet nagelbijtend spannend.
Marlies Vandegaer (42) op 04-05-2010: Heb net Het experiment naast me neergelegd. Eerste 2 hoofdstukken gingen echt moeizaam, maar daarna... Ik kon het echt niet wegleggen. Brainwashing, manipulatie, een soort piramidewerking... Spannend tot op het laatst. Een boek om over te praten!
Ellen (29) op 03-05-2010: Waanzinnig boek met een briljant plot. Zoals alle boeken van Judith leest ook deze heel makkelijk weg en blijf je benieuwd naar de afloop! En die is heel verrassend!! Absoluut een aanrader.
Luna (26) op 03-05-2010: Bij Eva gaat in haar omgeving ineens alles mis: een noodlottige brand bij de overbuurvrouw en vervolgens een reeks dreigbriefjes. Als ze de kans krijgt om alleen naar een vakantiehuis te gaan in Zweden laat ze haar gezin achter om daar tot zichzelf te komen. Maar de dreigbriefjes worden ook in Zweden bezorgt... Ik heb een leuke tijd gehad met Alleen Eva. Het boek leest heel lekker en ik zag de personages ook helemaal voor me. Ook het einde vond ik heel verrassend, vooral omdat je gaandeweg nogal in verwarring wordt gebracht. Eva heeft last van meerdere persoonlijkheden, oftewel alters die haar leven voor een bepaald moment overnemen. Soms is dat moeilijk te geloven, maar het is natuurlijk ook een hele complexe stoornis. Toch heeft Svea Ersson heel helder over dit onderwerp geschreven zonder over the top te gaan. Het hele gegeven over die 'alters' maakt juist het verhaal net wat interessanter.
Kaylan (38) op 03-05-2010: Ik vond het een zeer goed geschreven boek wat je uit wilt lezen.
De plot-wendingen zijn origineel en alhoewel je je soms afvraagt wat bepaalde informatie betekend en waarvoor het nodig is dat het in het verhaal verweven wordt, maakt het uiteindelijk deel uit van de achtergrond, waardoor je in het verhaal getrokken wordt. Het is een boek wat makkelijk wegleest en zo spannend dat je het enkel met grote moeite weg kunt leggen.
Wederom een Scandinavische topper! Je moet het gelezen hebben.
annet elders (57) op 02-05-2010: Hoi Kasper,
Echt een superverhaal.
Ik was in de ban, al heel gauw.
Wil je dit uitbouwen tot een roman?
Ik wens je succes, je kan het.
Uit de schrijfgroep: Annet
hellen (43) op 02-05-2010: al haar boeken nu gelezen.....leest lekker makkelijk weg en toch een boeiend verhaal
Renske (24) op 02-05-2010: In het begin ben je benieuwd wie de moord op de leraar heeft gepleegd. Dan krijg je een verdachte in beeld maar uiteindelijk zit je er helemaal naast en blijkt het verhaal duidelijker dan ooit te zijn.
Renske (24) op 02-05-2010: Een echt topboek!! Simone weet met haar schrijfstijl je te boeien tot het einde van het boek!
Jacolien (50) op 02-05-2010: Het begint met een moord die je zo opgelost zou hebben,althans lijkt het. Tot er weer wat gebeurd en zo langzaam aan zit je in een web met allerlei gebeurtenissen die je zo gevangen houden dat je het boek moeilijk weg kan leggen. Je wilt weten wie of wat maakt die stad onveilig.Een boek dat je vanaf het begin "gevangen" houd.
Ineke Olivier (52) op 01-05-2010: Opstanding!!!Er is na de dood van Stieg Larsson weer een perfect en ideaal schrijversduo opgestaan in Zweden! Het boek boeit, houdt de lezer vast en beschrijft weer eens totaal iets anders dan het gangbare. Soms zelfs angstig en het geeft je de overtuiging nooit onder hypnose te gaan, want wat dat allemaal niet voor gevolgen heeft.................
Anne (30) op 01-05-2010: Ik had me veel voorgesteld van dit boek, maar helaas ontstijgt ook dit boek niet het tienerniveau. Wat mij betreft hoort het thuis in de lijst voor leerlingen op de middelbare school. Van der Vlugts schrijstijl is te simpel, haar personages zijn zo braaf, het boek komt op mij te simpel over.
Aty (61) op 01-05-2010: Wat een prachtig verhaal. Ik moest gewoon doorlezen. Bedankt!
Marije (42) op 01-05-2010: Slaapverwekkend en langdradig boek. Ik heb het voordat ik het uit had al bij De Slegte verkocht.
Luna (26) op 01-05-2010: Ik vond het een fijn boek om te lezen. De schrijfstijl is heel boeiend en dat maakt dan ook veel goed! Op de kaft staat literaire thriller, maar echt spannend wordt het nauwelijks. Het verhaal kabbelt voort, we zien flashbacks, maar volgen vooral de intergratie van Jur in het polderdorpje. Wat overigens wel heel leuk is om te lezen. Pas in het laatste gedeelte van het boek komt er echt vaart in het verhaal! Het laatste hoofdstuk geeft duidelijkheid over de onbeantwoorde vragen. Weinig spanning, maar toch verveelde het mij niet.
Diana (39) op 01-05-2010: Ik sluit mij geheel aan bij de reactie van Anne. Ongeloofwaardig jeugdboek dat nergens weet te overtuigen.
Marion (48) op 01-05-2010: Ik sluit mij geheel aan bij mijn voorgangster:..ik heb me naar het eind toe moeten worstelen van dit boek en dit geldt ook voor haar boek hiervoor "stuk"...voor mij geen Judith Visser meer....helaas...
Luna (26) op 30-04-2010: Tupla Mourits schrijft met een bijzondere stijl thrillers die altijd prettig lezen. Korte hoofdstukken -vooruit nog eentje voor het slapen- en een boeiende schrijfstijl. We volgen Luna en haar verwerking van de brute overval waarbij ze slachtoffer was. Ze wil antwoorden op haar vragen: wie waren de overvallers en waar zijn ze? Dat wou ik als lezer ook weten en dus lees ik met Luna's zoektocht mee. Toen ik het boek dichtklapte had ik het gevoel dat ik net niet op alle vragen een antwoord heb.
Dennis (31) op 29-04-2010: Ik zit op mijn werk en ben lief lentekind aan het lezen,ik kon hem gewoon niet eerder te lezen!
Tranen rollen over mijn wangen,in mijn buik een grote knoop.Ons klein schatje wat houden wij toch van jou>
xxx Den
Luna (26) op 29-04-2010: Een thriller van Simone van der Vlugt is altijd wel lekker om te lezen. Haar stijl en spanning bezorgen mij altijd een fijne leestijd. Maar toch vind ik Herfstlied niet zo goed als Schaduwzuster of De Reünie. Ik had een beetje de indruk dat Herfstlied 'even gauw tussendoor' geschreven is. De verwikkelingen rondom het debuut van Nadine zijn heel interessant om te lezen, een soort kijkje achter de schermen en natuurlijk de dader: die had ik zelf niet kunnen voorspellen... Leuk voor in de vakantiekoffer.
Diana (44) op 29-04-2010: Dit verhaal zit heel goed in elkaar! Ik heb het in één ruk uitgelezen, was enorm benieuwd wat er met Maartje zou gebeuren. Het begin en het einde sluiten heel goed op elkaar aan. Super gedaan en heel graag gelezen!
Dees (35) op 28-04-2010: Lieve Antoinette,
wat een mooie woorden..
Prachtig geschreven en je hebt ons allen laten spreken.
Lief lentekind, lief geschreven
lieve Antoinette.
x dees
Cocky (33) op 28-04-2010: Wauw! Geweldig. Zit super in elkaar. Heel goed gedaan :-)
Ik wil meer van je lezen!
Niels (22) op 28-04-2010: Weer een topper van Simone van der Vlugt! Ze weet me elke keer weer te verrassen en te verbazen! Al haar thrillers zijn weer anders en dat vind ik zo knap! nu alweer nieuwsgierig wat ze de volgende keer bedenkt. Onverwachte wendingen en spannende scenes! Een absolute aanrader!
Luna (26) op 28-04-2010: Het duurde lang, heel lang, voordat er iets van spanning kwam, toen was mijn aandacht al gezakt. Ik heb het uitgelezen omdat ik wou weten wat er nou eigenlijk met Marijke was. Ik hoopte op een verassende en spectaculaire ontknoping, maar dat viel me nogal tegen. Ik had er meer van verwacht.
Cocky (33) op 27-04-2010: Kasper, van harte gefeliciteerd. Je hebt terecht gewonnen ;-)
Briljant verhaal!
Linda (42) op 27-04-2010: Ik heb dit spannende boek met 2 verhalen erin in een adem uitgelezen.
Het is een boek wat je pakt en niet meer kan weg leggen,omdat het lekker leest.
Ik had het nog niet uit, of mijn man stond al te popelen om het ook te lezen, en hij heeft het in 1 week uitgelezen, ook had was erg tevereden over het boek en kon net zoals ikhet ook bijna niet weg leggen.
Echt een aanrader, het is tensoltte bijna moederdag ;-)
Luna (26) op 27-04-2010: Ik vind dit een gewaagd boek van Simone van der Vlugt. Het is heel wat anders dan haar vorige thrillers. Er zit bijvoorbeeld meer actie in. Dat het verhaal soms ongeloofwaardig is? Bij thrillers met actie is dat veelal het geval ja, maar ik vond dat in dit boek niet storend. Er zijn genoeg boeken die ik meer ongeloofwaardig vind dan Op klaarlichte dag, maar volgens mij is dat juist zo leuk aan fictie: alles kan en mag. In zijn geheel vind ik Op klaarlichte dag gewoon goed! De schrijfstijl is lekker vlot, de spanning is aanwezig. Ik werd als lezer in ieder geval vastgehouden door het verhaal. Soms gaat het verhaal heel snel, soms zo snel dat je even moet knipperen met je ogen of je niks over het hoofd hebt gezien. Toch is dat absoluut niet storend, het verhaal raakt niet uit balans.
Luna (26) op 27-04-2010: Kim schrijft gewaagd over seks, spanning en flirten. Je voelt dat in je onderbuik! Maar na verloop van tijd begon ik mij toch te storen aan een aantal punten. Als voorbeeld: de nogal naïeve Naomi; ik vind het namelijk erg jammer als in een thriller een vrouwelijke hoofdpersoon hulpeloos en vooral naïef wordt neergezet. De ontknoping was wel totaal onverwachts, Kim weet daar de lezer mee te verassen! Een ander minpuntje vond ik het herhaaldelijke patroon in de eerste helft van het boek: seks, ruzie, goedmaken, seks, ruzie, goedmaken... Op dat punt wou ik ook afhaken, ik miste vernieuwing. Ik vond het al met al wel een goed uitgedacht verhaal, maar ik vind het geen topper...
Luna (26) op 27-04-2010: Mijn eerste Tess Gerritsen, dus viel ik midden in een serie van op zichzelf staande verhalen. Dat is makkelijk te lezen, al hebben ze het soms over gebeurtenissen die beschreven werden in vorige boeken. Ik hou van geschiedenis en Egypte, dus al die feitjes boeide mij wel. En ik vond het wel wat hebben: een thriller verweven met archeologie. Wat mij wel opvalt aan Amerikaanse thrillers -en niet speciaal dit boek- is dat bepaalde scènes (moord, secties, martelingen etc.) vaak zeer gedetailleerd en langdurig worden beschreven. Helemaal niks mis mee, maar het leidt soms nogal af en dan zakt de spanningsboog wat in.
Heleen van der Kemp (35) op 26-04-2010: Weer heerlijk gegeten van deze appel! Heeft Rene al een eigen appelras? Verdient ie;-) Ik leefde helemaal mee met Fransien, voelde de dreiging en kreeg het samen met haar benauwd van de (gouden?) strop waarin ze belandde. NB Coverfoto na lezen ook erg mooi en passend met die naakte nek. Chapeau!
aafje (34) op 21-04-2010: Hoi Antoinette,
Wat heb je het mooi omschreven, tranen springen weer in de ogen.
Esther (32) op 21-04-2010: Ik heb er geen woorden voor.......
Sieb (46) op 21-04-2010: Pink! Mooi!
wendy (44) op 21-04-2010: x
Oma GONNY (56) op 21-04-2010: Voor al die mensen die geen woorden konden vinden.......PRACHTIG!
Gean (30) op 21-04-2010: Deze woorden zeggen genoeg....
XXXX-jes
Gean
Yvonne (29) op 21-04-2010: Een lief klein stralend sterretje, dat is ze!
Trotse mama (31) op 21-04-2010: Fijn dat je dit gedaan hebt voor ons meisje en voor ons.
Liefs Lin
Ellie van Kluijve (55) op 21-04-2010: Mooier en intenser had je mijn gedachten niet kunnen verwoorden.Ellie
Ingrid (40) op 21-04-2010: Het raakt me tot op het bot !
Geweldig mooi geschreven...!!
mariette (55) op 21-04-2010: je beelden over dit lentekind, roepen de beelden op aan mijn babybroertje, verfijnd en teer. Hier was hij maar kort, maar in herinnering altijd aanwezig.
marly (29) op 21-04-2010: Oo wat mooi zeg, zucht!!!
Inge (26) op 21-04-2010: Tranen rollen over mijn wangen! Er lijkt geen einde aan te komen. Hopelijk kunnen we ze door deze hel heen helpen. Deze mooie column zal daar zeker bij helpen. Prachtig! Dank je wel.
xx Inge
Sujanne (25) op 21-04-2010: Heel mooi..... en zo waar..
Natascha vd Stelt (39) op 20-04-2010: Van twee kanten is de twintigste psychologische thriller van René Appel. In tegenstelling tot veel collega-auteurs is René Appel geen serie- of formule schrijver geworden. Voor ieder nieuw boek kiest hij een nieuw, vaak actueel uitgangspunt/thema en komt hij met een nieuwe setting met bijbehorende personages. En dat is knap.
In Weerzin wordt hotelmanager Niels belaagd door Marit, eigenaresse van het hotel, die haar zinnen op hem heeft gezet. René Appel heeft in Van twee kanten de rollen omgedraaid. Dokterassistente Fransien laat zich verstrikken in de netten van zelfverklaard organisatieadviseur Rob. Al snel heeft ze door dat er iets niet klopt aan zijn mooie verhalen. Fransien krijgt geen antwoorden op haar vragen maar slechts meer verhalen. Hoe meer Fransien haar best doet om los te komen van Rob, hoe meer zij vast komt te zitten, niet alleen bij Rob maar ook nog eens bij buurvrouw Tosca.
Het talent van René Appel is bovenal zijn inlevingsvermogen. Door het wisselende perspectief brengt hij Fransien, Rob en Tosca tot leven. Interessant om te lezen hoe een pathologische leugenaar denkt en handelt. Ook de innerlijke strijd van Fransien weet René Appel geloofwaardig over te brengen.
De spanning in Van twee kanten gaat door tot voorbij de laatste bladzijde. Het is duidelijk wat er gaat gebeuren maar de invulling ervan laat René Appel over aan de fantasie van de lezer. En dat is fijn. Zijn prettige schrijfstijl zorgt er bovendien voor dat Van twee kanten een lekkere 'Appel' is om te lezen.
Diana (39) op 19-04-2010: Aernout - Nout - Rodenburgh, telg uit een vermogend parfumfamilie, ziet zijn toekomst in de muziekbranch. Geenszins van plan om naast zijn moeder, die samen met zijn zus de scepter over het bedrijf zwaait, in de luwte te gaan staan probeert hij zijn weg in deze wereld te vinden. Zijn zwangere vrouw Isabelle – Ies – Siderius, van gewone komaf en eigenaresse van een goedlopend maar druk café in Amsterdam, heeft in het verleden het nodige op haar hals gehaald en moet hiervoor nog steeds de prijs betalen. Nout op zijn beurt, heeft zich in zijn recente verleden ingelaten in de wereld van het snelle geld en moet dit uiteindelijk bekopen met de dood. In het begin wordt direct duidelijk wat Nout heeft aan zien komen en geeft de auteur enkele details prijs die later in het boek de dader aanwijzen. De lezer krijgt, mooi omgeschakeld, een beeld van de levensloop van Nout en wat hem tot keuzes heeft gebracht. Ook Ies wordt belicht in de zware periode na het overlijden van haar man en we blikken terug op wat vooraf ging aan haar ontmoeting met Nout en hun huwelijk. Het verhaal omvat veel thema’s en deze zijn prima tot uiting gekomen en uiteindelijk op een afgeronde manier gepresenteerd. Een vrouw raakt in situaties verzeilt waar ze, voor ze het goed en wel in de gaten heeft, niet meer uit komt. Een man, vol met ambitie in een richting waar zijn familie hem liever niet op ziet gaan, leert omgaan met de bijhorende stressfactoren. Hun beiden verleden blijken meer verbonden en complexer dan gedacht. Vals moet het niet hebben van een enorm groeiende spanningsboog, complexiteit en originaliteit in het slot, maar drijft op menselijke emoties, de tol van gemaakte keuzes, het achterhalen van de werkelijkheid en uiteindelijk ere wie ere toekomt. Zeer zeker een vrouwenthriller vanwege de sterke en zwakke vrouw op zoek naar enig grip op haar leven met bar weinig houvast. Heleen Niele weet – net als haar debuut Bitterzoet – wederom te slagen met een niet overal even sterk boek, maar mede door haar grondige research waar het verhaal om draait heeft het een solide basis meegekregen. Ik vind de term thriller een te sterk gekozen label maar Vals is met recht een waardige opvolger die even op zich liet wachten. Alle eer voor Heleen.
anouk (15) op 19-04-2010: spannend en meeslepend verhaal ik had hem in 1 avond uit!
Danielle (31) op 18-04-2010: Dank voor je kanttekening Oliviertje, daar kan ik wat mee.
oliviertje (52) op 17-04-2010: kort en bondig verhaal, verrassend en zeer de moeite waard te lezen. Een pluim verdiend. We hebben niet alleen zangtalent in Nederland maar ook duidelijk schrijverstalent wat nog niet ontdekt is....dit is de kans
oliviertje (52) op 17-04-2010: Zeer indringende psychologische thriller. Kort en bondig geschreven.
oliviertje (52) op 17-04-2010: Meeslepend verhaal, het houd je vast om door te lezen, maar het einde is wel voorspelbaar. Goede rode draad loopt er door het verhaal.
Saar (44) op 17-04-2010: Ook de nieuwste van Camilla Läckberg is weer goed! Weer een ander verhaal, knap om elke keer weer iets nieuws te bedenken! Ze heeft mijn boek vorige week persoonlijk ondertekend en vertelde als ik dit boek uit zou hebben, ik niet zou kunnen wachten op de volgende. En dat klopt. Het eindigt met iets waardoor je door wilt lezen. Gelukkig vertelde ze dat het vervolg bij de vertaler lag, dus hij is in aantocht. Wat ik vooral leuk bij haar boeken vind ,is dat het verhaal van Patrik en Erica (en anderen) doorgaat en je dus eigenlijk elke keer weer zo verder leest. Ik vond Zeemeermin zeer zeker de moeite waard, maar niet de beste uit de serie.
Diana () op 14-04-2010: Een vrouw, een verleden en het zoeken naar erkenning. Dit vormt de basis voor het verhaal van Game, set & match. Maar ook verleiden en verleid worden, je ogen sluiten voor datgene wat er onder je neus plaatsvindt en al dan niet de juiste keuzes maken die uiteindelijk voor je eigen geluk dienen zijn ingrediënten die Elma Noë moeiteloos weet op te dissen in haar debuut. Karakters krijgen de ruimte zich te ontwikkelen en kregen van de auteur eigenschappen toebedeeld waarin ieder van ons wel iets in herkent. Zo is er veertiger Laura die ontdekt dat ze ook iets voor zichzelf wil opbouwen, buiten haar leven met man, bijna volwassen dochter Lisette en hun berner senner. En Dorinde, duidelijk op zoek naar zichzelf maar gaat in plaats daarvan op zoek naar aanzien en controle. De mannen worden getypeerd zowel als Gooise bal dan wel de homewrecker die zich wel erg snel laat inpakken door een tikje over de top uitziende en gedragende vrouw. Het verhaal leest als een bekende RTL4 serie waarbij duidelijk gekeken is naar de opbouw ervan. De entree belooft veel haat en nijd en vooral afgunst. Toch kiest Noë ervoor de lezer lang in het ongewisse te laten in wie nu eigenlijk het echte kwaad schuilt. Liefde en haat weet ze dicht bij elkaar te brengen, zo dicht, dat het in één klap om kan slaan. En zowel liefde als haat voert mensen tot over een grens. Eenmaal eroverheen is er ook geen weg terug, zo lijkt het. De auteur schetst een goed plaatje van de sfeer en leefwijze rondom de Gooise matras en vult dit aan met bestaande elementen. De tennisterm game, set & match weet de auteur prima te benutten. Het uit deze drie delen bestaande debuut is dan ook een regelrechte grand slam. Een chic tennisgebeuren als middelpunt bleek het perfecte uitgangspunt te zijn om eigen ervaringen met fictie te vermengen tot een vrouwenthriller van formaat waarvan het verloop weliswaar voorspelbaar te noemen is, maar de uiteindelijke wending en het slot zeer sterk uit de hoek komt.
Saar (44) op 14-04-2010: Ik ben fan van Camilla Läckberg. En dit boekje is leuk om te lezen. Het is een klein boekje, maar het verhaal zit verrassend in elkaar. Een onverwacht einde. Het kan niet op tegen de "echte" boeken van haar, maar toch een leuk tussendoortje. Nu op naar Zeemeermin!
Natascha van der Ste (39) op 13-04-2010: In Afgunst/Een goed huwelijk laat Saskia Noort zien waar ze goed in is: de relaties tussen mensen haarfijn beschrijven. Zij overgiet het geheel met een flinke portie spanning en geweld.
Afgunst gaat over een vrouw wiens ex een angstaanjagende stalker wordt. Het kat-en-muis spel wordt vanuit de kat en de muis beschreven. Dit zorgt voor toenemende spanning en vreemd genoeg ook voor een soort begrijpen van de dader. Niet om het goed te praten, maar wel om te zien hoe het zover heeft kunnen komen.
In Een goed huwelijk speelt Saskia Noort met de rollen van slachtoffer en dader. Het is moeilijk uit te maken wie slachtoffer is en wie dader. Vaak wekt de bedrogen echtgenote sympathie op, maar wat als zij het er zelf naar gemaakt heeft? Een goed huwelijk is meer alleen dan een spannend verhaal. Het is een goed geschreven observatie van een huwelijk in verval en de oorzaken en de pijnlijke gevolgen.
Natascha vd Stelt (39) op 13-04-2010: Spoorloos is een spannende thriller, vol verrassende plotwendingen. Sarah Finch, lerares aan een dure privé school, vindt tijdens het joggen het lichaam van een leerlinge. Zestien jaar eerder verdween haar broer spoorloos. Sarah had hem als laatste gezien. Toeval of niet? Dader, getuige of slachtoffer? Het moge duidelijk zijn dat politie meer dan geïnteresseerd is in Sarah. Ondertussen heeft Sarah ook nog het nodige te stellen met haar moeder, die na de verdwijning van haar zoon is ingestort en aan de drank geraakt.
De spanning in Spoorloos is meer dan oké, de plot ook. Toch blijft er iets knagen. Misschien hier en daar toch iets te ongeloofwaardig. Zoals Sarah die maar bij haar moeder blijft wonen, het einde van het boek of de bad cop die op het laatst toch een good cop blijkt te zijn.
De schrijfstijl van Casey had wat strakker gemogen met wat minder bijvoeglijk naamwoorden. Minder gedetailleerde beschrijvingen van personages en plaatsen laat meer over aan de fantasie van de lezer.
Ondanks bovenstaande minpunten is Spoorloos toch een spannende thriller die echt spannend is tot de laatste bladzijde.
jet (30) op 13-04-2010: Zoals al vaker geschreven het is zeker geen Stieg Larsson. Maar toch wel weer een ouderwets lekkere Scandinavische thriller. Vanaf het begin zit je in het verhaal en wordt je meegezogen naar het einde. Van mij had het verhaal wat 10 jaar geleden is gebeurd wel wat ingekort mogen worden, vond dat af en toe wel erg langdradig worden. Al met al een goed boek wat lekker weg leest.
jurriaan (22) op 12-04-2010: heftig verhaal, ik vind het erg mooi beschreven!
Annette () op 11-04-2010: Meer dood dan levend onderscheidt zich van andere thrillers doordat het een echte psychologische thriller is. Eentje waarbij je in het hoofd van hoofdpersonage Luna wordt getrokken en doormaakt wat zij doormaakt. Studente Luna staat centraal. Als bijbaantje werkt ze bij EroticYou en deze winkel wordt overvallen. Luna wordt hierdoor niet alleen lichamelijk geraakt, maar krijgt ook psychisch een harde klap. Langzaam herpakt Luna zichzelf en besluit ze in plaats van passief weer actief te worden. Omdat Luna een deel van haar geheugen kwijt is, blijf je als lezer scherp. Kan het zijn dat ze dingen verkeerd onthouden heeft, of weet ze ze gewoon echt niet meer? De schrijfsters nemen hier de tijd voor Luna's ontwikkeling, waar je als lezer van moet houden. Persoonlijk ben ik een groot fan van het beeldende taalgebruik van Tupla. Er wordt niet veel uitgelegd, maar de acties van de personages spreken altijd voor zich. De stijl kenmerkt zich door mooie, korte zinnen, waar je niet doorheen racet, maar die je langzaam tot je door laat dringen. Geen sneltreinvaart, maar goedgedoseerde, goed opgebouwde spanning. In de boeken van Tupla Mourits hangt altijd een beetje een neerslachtig sfeertje, en ook nu grijpen ze de lezer weer met hun sfeerbeschrijvingen. Af en toe een tikkeltje langdradig en de echte spanning komt pas aan het einde van het boek. Het einde verloopt daarentegen opeens weer erg snel. Zo snel dat je je afvraagt of je iets gemist hebt. Uit het einde had het schrijfsters-duo iets meer kunnen halen, maar verder is Meer dood dan levend een prachtig geschreven boek met een prima opgebouwde verhaallijn.
Ine (50) op 11-04-2010: Op zich een aardig verhaal, maar er worden veel te veel kleinigheden uitgebreid uitgewerkt die met het verhaal niets te maken hebben, zoals bijv. een journaaluitzending op TV, boodschappen die de hoofdpersoon doet, enz. Schrijfstijl is niet echt spannend. Verder gebeuren er erg veel ongeloofwaardige dingen, zoals bijv. het regelen van defensiehelikopters door de hoofdpersoon, het door een bankmedewerker laten uitzoeken hoe de financiële situatie van mensen is en kluizen laten openen terwijl het niet eens familie betreft, enz. Aan het eind is de hoofdpersoon blij dat de haar gympen aan heeft in het bos, maar trapt vervolgens met haar sandalen naar een belager (???).
Hoi (13) op 09-04-2010: Ik las het in half uurtje uit.. ik lees vaak maar zo een goed boek is bijzonder .. Haha
Lizanne (19) op 09-04-2010: Heel goed boek. Zeker de moeite waard om het te lezen!
Annette (38) op 08-04-2010: Wauw! Wat een goed boek! Geen woorden voor! Een absolute aanrader. Dit boek moet iedereen gewoon lezen! ;-)
Judith () op 06-04-2010: In Weggelopen maken we kennis met Edith Lutz. Zij dwaalt door Londen, op zoek naar een baan. Ze is op de vlucht voor haar verleden en wil niets liever dan een nieuw, anoniem bestaan opbouwen. Wanneer ze de kans krijgt om als dienstmeisje te gaan werken bij Adam, een gescheiden man die wel wat gezelschap kan gebruiken, maakt ze hier graag gebruik van. Al snel bloeit er een romance op tussen Edith en Adam, maar Ediths voortdurende flashbacks naar haar verleden zorgen ervoor dat er een spanning ontstaat waarbij je het gevoel krijgt dat dit niet lang goed kan gaan. Stukje bij beetje wordt duidelijk wat er zich in haar leven heeft afgespeeld en blijf je doorlezen omdat je wilt weten hoe het precies zit. Ondanks de spanning vond ik het geen plezierig boek om te lezen. Het kan aan de vertaling liggen, maar de schrijfstijl komt te geforceerd grappig over, met rare woordkeuzes en soms vanuit het niets ineens grove termen of juist onnodige uitwijdingen die er niet toe doen. Dit zorgt ervoor dat je nergens echt 'in' het verhaal komt en dat is jammer. Wel zijn de dialogen goed geschreven en wordt de spanning knap opgebouwd. Maar de onprettige schrijfstijl blijft overheersen, waardoor ik dit boek slechts een magere voldoende kan geven.
Thea (51) op 05-04-2010: Hoewel ik al snel door had hoe de 2 verhaallijnen met elkaar verweven waren, heb ik het boek achter elkaar uitgelezen. Heerlijk boek, smaakt naar meer. Ik ga de andere boeken van Martine Kamphuis zeker lezen.
claar (54) op 04-04-2010: Het boek valt op door de betrokkenheid die ik als lezer ervaar.
Lupton heeft ervoor gekozen om de verhaallijn te vertellen vanuit het perspectief van Beatrice. Zij doet dat in de vorm van een geschreven brief aan haar dood gevonden zusje. Daardoor ontstaat een sterk gevoel van intimiteit. De tegenwoordige leefwereld van de beide zusjes samen met de sterke woordkeuze van schrijfster Lupton zorgen voor een thriller in romanstijl die niet onberoerd blijft.
Rosamund Lupton in Zusje:
"Toen ik je haarlok zag, wist ik dat rouw liefde is die is veranderd in een eeuwig gemis"
Zusje van Rosamund Lupton; Over zus Beatrice die geconfronteerd wordt met de plotselinge dood van Tess, haar jongere zusje. Over de zoektocht van Beatrice naar het leven van Tess die ze als geen ander kende, over de onzichtbare draden die hun overal en altijd verbonden. Over de vraag die Beatrice zichzelf blijft stellen; Heeft Tess zelfmoord gepleegd of is ze vermoord?
Zusje: verdriet, rouw, afscheid nemen, dankbare herinneringen, familiebanden, liefde en subtiele spanning, wonderlijk mooi en ontroerend geschreven door Rosamund Lupton.
Diana (39) op 03-04-2010: Het boek bestaat uit drie delen, ieder vanuit een ander perspectief. Het in de derde persoon geschreven eerste deel gaat over Sophie Auveney, die haar verleden achter zich heeft gelaten en een nieuwe start heeft gemaakt. Toch blijft haar verleden haar parten spelen, de twijfel aan zichzelf nog even groot als toen. Nog steeds gebeuren er voor haar onverklaarbare, dingen waar ze nog immer geen grip op heeft. Weer slaat ze op de vlucht en om onvindbaar te blijven gaat ze ver, heel ver. In deel twee wordt vanuit de ik-persoon Sophie's leven verteld dat achter haar lag. Het laatste gedeelte brengt hen samen. De lezer komt zo beetje bij beetje te weten wat de reden is van Sophie's gemoedstoestand. Een meesterlijke thriller die buitengewoon goed is opgebouwd.
Frank (48) op 03-04-2010: Van harte Judith,en volkomen terecht!!
Oversteken is een geweldig boek!!
gr,frank
Diana () op 01-04-2010: Negen dagen voor kerstmis houdt het kinderloze echtpaar Paul en Sara Callaway een feestje bij hen thuis voor de leden van de faculteit. Ineens staan er agenten op de stoep die Paul inrekenen voor het bezit van kinderporno en het misbruiken van de dertienjarige Brittany Seward, de dochter van hun vriend Pete en stiefdochter van vriendin Melody, en tegelijkertijd hun buren. Paul en Sara, midden dertigers en eveneens academicus en econoom, zijn nog niet zo lang geleden verhuisd van het lawaaierige Boston naar een rustig gehucht, Clark Falls vanwege het werk van vrouwlief Sara. Aangespoord door Sara voegt Paul zich bij zijn nieuwe buren die onder leiding van de manipulatieve Roger Mallory, vader van een vermoorde zoon waarmee hij het al snel aan de stok krijgt, en wil zich inzetten voor de veiligheid van de buurt. Voor hij goed en wel in de gaten heeft wat er in werkelijkheid gaande is wordt Paul gearresteerd en raakt zijn leven in een stroomversnelling. De perfecte buren gaat over een kleine gemeenschap waar iedereen meer oog voor elkaar heeft dan men denkt. Met zijn allen proberen ze de buurt veilig te houden, een plek waar je je veilig waant, maar de werkelijkheid blijkt anders te zijn. Hoe ontwaak je uit de nachtmerrie van deze beschuldiging, lijkt de vraag te worden. Hoewel de mannelijke karakters overheersen is deze met onderhuidse spanning overladen thriller een absolute vrouwenthriller. Hoewel het fictie betreft is het een onderwerp wat schrikbarend realistisch kan worden genoemd. Het kan iedereen overkomen. Dit boek moet het hebben van deze suspense en de paranoia, niet van de originele en heldere afloop. De personages en hun verhaal worden mooi rondgebreid en de lezer krijgt een goed beeld van hun onderlinge verstandhouding. Niet alles is rozengeur en maneschijn. Soms is het beter om niet alles van je buren te weten, al was het maar voor je eigen veiligheid.
Ink (40) op 01-04-2010: Als kleine kinderen geen positieve aandacht krijgen gaan ze bijten, schreeuwen, slaan.... Rollaters doen dat ook..... dus als je de volgende keer een rollater tegen je been gereden krijgt, bedenk dan dat het om negatieve aandach vragen is en tel tot 10 en ga heel aardig doen!!
jet (30) op 30-03-2010: Het boek komt langzaam op gang omdat er zoveel personages in het begin aan je worden voorgesteld. Als je daar door heen bent volgt er een waanzinnige spannende thriller. Als je niet kunt wachten op de volgende boeken van Karin Slaughter, Karen Rose of Lisa Jackson dan is dit boek van Kate Brady een waardige vervanger.
Het verhaal gaat over Beth en haar dochter Abby die telefonisch worden gestalkt. Na enkele telefoontjes komt Beth er achter wie het is, en het blijkt iemand te zijn die ze 7 jaar geleden heeft ontmoet. Deze ontmoeting was toen niet positief en wil ze liever vergeten. Maar daar denkt haar stalker anders over, hij wil dat Beth boet voor de daden die ze toen heeft gedaan. Dan begint er een waanzinnig kat en muis spel waarbij er vele doden vallen. Het is alleen de vraag overleven Beth en Abby het spel wat deze stalker speelt.
Astrid () op 29-03-2010: Dodenrit gaat over 3 jongeren die op vakantie gaan naar Phoenix, en ze rijden door de woestijn. Tijdens de lange rit gaat het opeens vreselijk stormen, en in deze allesverblindende storm rijden ze tegen iets aan. Ze denken dat het een dier is, maar als ze uitstappen om te gaan kijken, blijkt het een meisje te zijn. Het leven van de jongeren zijn voor altijd veranderd. Met deze gebeurtenis begint het verhaal. Dodenrit is een leuk boek, en geschreven voor de jeugd. Voor een volwassene is het een simpel geschreven boek, wat voor kinderen (13-15 jr) heel anders zal zijn. Desalniettemin is het een goed geschreven boek, zijn de spanningsbogen best goed, en leest het lekker makkelijk weg. De zinnen en zinsopbouw zijn eenvoudig, en heeft het een flinke dosis humor. Dodenrit is geen vrouwenthriller, althans niet voor vrouwen boven de 18 jaar. Voor meiden onder de 18 is het waarschijnlijk een ontzettend spannend boek, met een goed gevonden plot, en een flinke dosis humor. Dus zeker een aanrader voor de jeugd.
Cocky () op 29-03-2010: Evies vader Joe komt na de tweede wereldoorlog terug van het front. Al snel neemt Peter, een soldaat van dezelfde legereenheid, contact met hem op. Peter komt over en Evie wordt verliefd op hem. Hiermee beginnen ook de problemen. Joe laat duidelijk zijn ongenoegen blijken, maar kan er alleen niet zoveel tegen doen. Peter weet namelijk dingen van Joe die deze liever niet bekend ziet worden. Het verhaal wordt verteld vanuit het gezichtpunt van Evie, een meisje in de puberteit, klaar om een jonge vrouw te worden. Haar ontluikende verliefdheid brengt problemen, verlangens en onzekerheden met zich mee die goed worden omschreven. Het verhaal heeft de sfeer van een film noir. Stiekeme ontmoetingen, gestolen kussen. Helaas leest dit alles meer als een roman dan als een thriller, maar naderhand blijken de hints goed verborgen in de tekst en begint de spanning toch goed op te lopen. Niet alles zit zo in elkaar dan dat eerst werd gesuggereerd. Ik vond het zelf alleen jammer dat dit wat laat in het boek was, omdat de setting en het idee toch verwachtingen oproepen. Toch had ik meer een thriller verwacht, maar er werd niet aan mijn verwachtingen voldaan. Al met al best een leuk boek.
Melanie (23) op 29-03-2010: Verslavend!! Heel moeilijk om het boek weg te leggen. Een echte aanrader.
() op 29-03-2010:
Harm Jager (81) op 29-03-2010: De schrijfster is de dochter van mijn neef Kees den Hollander. Ik weet dat hij in Ridderkerk woont en ik wil contact met hem. Na een crash ben ik zijn E-Mailadres kwijt. Ik wil dus vragen of Ellen contact op wil nemen met haar vader dat hij mij een mailtje stuurt dan heb ik zijn adres weer.
claar (54) op 29-03-2010: Goed intervieuw Diana,
Vragen die meer vertellen over de persoon Fitzek en die de achtergrond van zijn boeken duidelijk maken.
Bovendien wekt het nieuwsgierigheid op naar zijn nog in Nederland te verschijnen boeken.
Prima Diana. Claar
() op 29-03-2010:
Martine (56) op 28-03-2010: Schitterend gedaan Diana , precies wal ik (als ik de kans had) zou vragen aan Fitzek
Na het lezen van Zielebreker meer dan ooit grote fan !
Diana (39) op 27-03-2010: Ik doe regelmatig met mijn schoonmoeder (inclusief rollator) de boodschappen en moet dan zelf een flink stapje terug doen in tempo. Niet meer overal wat vandaan grissen maar stapvoets de winkel rond. Niet erg, wel tijdrovend. Gelukkig is zij de bescheidenheid zelve. Waar ik mij persoonlijk blauw aan erger zijn niet de ouwetjes met vervoermiddel maar de schoolgaande jeugd die in pauzes in grote getale de AH binnenstormen alsof er een invasie plaatsvindt. Nu moet je echt op de tijd letten wanneer je niet de AH in kan... Overigens: daar hebben ze een speciale kassarij voor deze schooljeugd als ze arriveren, de andere klanten kunnen dan gewoon verder. Misschien een idee voor in iedere super? Een kassa apart voor de slakkengangers :-)
renate (21) op 27-03-2010: ik vond het einde zeer verrassend, ik vind dit zeker een aanrader!
Ans (66) op 27-03-2010: Door dit interview ben ik meer te weten gekomen over Sebastian Fitzek.
Er werden erg goede vragen gesteld waar hij
leuke antwoorden soms op gaf.
Heb tot nu toe al zijn boeken gelezen en ik vind ze geweldig.
Kijk uit naar zijn volgende boeken.
Lizanne (19) op 26-03-2010: Heel goed boek!
Diana () op 24-03-2010: Een plek des onheils, in eigen land Whisper of Evil geheten, is het tweede deel van de Evil-trilogie. Waarom de uitgeverij – een jaar later dan gepland – ervoor gekozen heeft om niet eerst deel één uit te brengen is niet duidelijk. Voor mijn gevoel is Een plek des onheils een prima op zich staand verhaal, maar toch… Als je weet dat er nog een heel verleden hoort bij Nell Gallagher dan is het jammer dat je hiervan niet op de hoogte bent. Wel stipt de auteur dit aan, maar het blijft wat gissen. Nell keert na twaalf jaar terug naar het plaatsje Silence om alles te regelen na haar vaders overlijden. Vrijwel direct na aankomst hoort ze verhalen over diverse moorden en ze besluit om erachter te komen wie de dader is. Nell’s gave is niet alleen een hulpmiddel, zodra ze iets doorkrijgt krijgt ze direct ook een totale black-out en dit werkt in haar nadeel. Al snel loopt Nell Max Tanner tegen het lijf die ze jaren eerder achterliet en samen starten ze een onderzoek. Een plek des onheils is niet alleen een lekker boek met een goede, onvoorspelbare verhaallijn, ook de gave van Nell is erg boeiend gebracht. Het is verre van zweverig maar voegt wel iets toe aan het geheel, dat bol staat van de spanning. De Amerikaanse auteur heeft nog veel meer boeken op haar naam staan en hopelijk verschijnen ook deze, nu wel in de juiste volgorde, op de Nederlandse markt. Een boek om in één avond uit te lezen!
Nicole () op 24-03-2010: Afgunst beschrijft een spannende gebeurtenis in het leven van een succesvolle schrijfster. Susan is gelukkig getrouwd, heeft twee leuke kinderen en alles goed voor elkaar. In een ver verleden heeft ze een heftige relatie met Ernst gehad die toendertijd letterlijk haar lichaam en geest beheerste. Ook nadat ze zich van hem heeft losgemaakt blijft ze het gevoel houden dat Ernst niet helemaal uit haar leven is verdwenen. Op een zeer schokkende manier krijgt ze de bevestiging van haar gevoelens. Afgunst is een veel te kort boekje voor zo'n spannend onderwerp. Wat ik erg knap vindt, is dat Saskia erin slaagt om de spanning direct al goed op te bouwen en in een sneltreinvaart een goed verhaal weet neer te zetten. Om zoveel emoties en angst te verwerken in een kort verhaal vind ik erg knap! Minpunten zijn de soms erg korte zinnen en de vaart waarmee het verhaal is geschreven. Ik denk dat het meesterwerk was geworden als dit onderwerp meer uitgediept zou worden in een boek van minimaal 200 pagina's. Maar al met al is het zeker leuk om even tussendoor te lezen. In Een goed huwelijk houdt de getrouwde Wouter er een verhouding op na met een andere vrouw. Sophie, zijn vrouw komt er via een e-mail achter en confronteert Wouter ermee. Omdat Sophie haar woede niet kan bedwingen en haar nieuwsgierigheid naar de andere vrouw niet uit te houden is besluit ze haar een bezoekje te brengen. De manier waarop Saskia de gevoelens en gedachten van Sophie uitdiept vond ik erg goed voor zo'n kort verhaal. Dit verhaal is goed uitgewerkt en staat meer op zichzelf dan Afgunst. Maar ook dit verhaal is weer veel te kort wat niet wegneemt dat het einde briljant gevonden is en het zeker voldoening geeft om gelezen te hebben!
G (54) op 23-03-2010: lieve Dames
laten we volgend jaar bij de wc's op de eerste etage afspreken. Rond 11 uur.
x, G
(die ook vruchteloos naar jullie op zoek was)
Geanneke (30) op 23-03-2010: Heerlijk, you go girl!!!!!
Groetjes,
Gean
Astrid (39) op 23-03-2010: De meeste lezers zullen Kim Moelands kennen van haar autobiografie Ademloos. Maar dit keer heeft Kim een thriller geschreven, en wat voor één!
In het boek maken we kennis met Naomi (Omi). Ze heeft liefdesverdriet om Paul en ze is al een half jaar in de “rouw”. Haar beste vriendin Sonja is het spuugzat en sleept haar mee om een avondje ouderwets te gaan stappen in de Derrick, een discotheek.
Daar ziet ze hém staan, en voor ze er erg in heeft zit ze gevangen in de mooiste blauwe ogen die ze ooit heeft gezien. Dat is haar eerste kennismaking met Stefaan.
Ze gaat met hem mee naar huis, en ze hebben waanzinnige, stomende, allesomvattende sex.
Sex speelt een grote rol in Weerloos, kan je daar niet tegen moet je het boek niet lezen. Wat mij betreft zijn de sex scenes die worden omschreven in het verhaal compleet functioneel, zonder deze sex scenes zou het boek helemaal niets meer zijn.
Stefaan gaat een grote rol spelen in het boek. Langzaam isoleert hij Naomi van haar beste vriendin, haar moeder en andere vrienden. Als je Weerloos leest dan voel je een continue onderhuidse spanning. Stefaan speelt een psychologisch spelletje met Naomi.
Het verhaal wordt uit twee perspectieven geschreven. Vanuit Naomi, en vanuit de zieke geest van Stefaan. Samen vormen deze verhalen het boek Weerloos. De karakters worden echt steengoed neergezet, en vanaf de eerste pagina wil je niets anders meer dan doorlezen. Moet je het even wegleggen omdat je wat anders moet doen, blijft het verhaal in je hoofd rondspoken, en gaat zijn eigen leven leiden in jouw gedachten. De dialogen zijn erg goed neergezet, en het plot is zeker verassend, - enigszins vergezocht - maar erg goed gevonden.
Wat mij betreft heeft Kim Moelands zich definitief gevestigd in de Nederlandse Thriller wereld. Al zou wat mij betreft een psychologische thriller meer op zijn plek zijn. Een weergaloos staaltje werk van Kim!
Weeloos móet je echt lezen!
Tupla (ja) op 23-03-2010: Dit is grappig. Een artikel op Vrouwenthrillers en alleen reacties van... mannen. Wel hele dierbare mannen.
Lieve Marvin, Han en Geer: dank voor jullie reacties.
Tupla
Monique (43) op 23-03-2010: Niet echt om te trillen maar wel een zeer verrassend einde, wacht op een nieuw boek
Arjan (39) op 22-03-2010: "Literaire Thriller"???? Wat is er literair aan dit boek en wanneer mag je een verhaal thriller noemen? Heb zelden zo'n matig boek gelezen!
nieky (23) op 21-03-2010: Eindelijk, ik ben niet meer de enige die openlijk mijn frustraties over arrogante en verwaande ouderen uitspreekt!!!! ERKENNING!!
Esther (32) op 21-03-2010: Herkenbaar! We kunnen een anti rollater brigade oprichten? Het enige wat we nodig hebben zijn een paar punaises. Hi, hi. Maar geen geen gein. Achteraf kunnen we er hopelijk wel weer om lachen.
Antoinette, je hebt wederom weer een super column geschreven! Leuk om te lezen!
Ooit een zwemfan (31) op 21-03-2010: Haha, enorm grappig stuk Antoinette!!!
belin (34) op 21-03-2010: Is voor mij alweer lang geleden gelukkig!! Mijn lange vriend doet meestal de boodschapjes, en anders heb ik het beste materiaal bij om deze mensen een toontje lager te laten zingen. Een poepie van een mini dreumes. Als ik haar in de strijd gooi, dan zingen zelfs de meest brutale, respectloze rollatorbabes een toontje lager. Ha!!! misschien wil je haar ook een keertje lenen?
Daphne (19) op 20-03-2010: Eerlijk gezegd kon het me niet echt boeien. Het was inderdaad moeilijk om in het verhaal te komen, aangezien het verhaal begint als "de misdaad" al is gepleegd.
Een literaire thriller zou ik het zeker niet noemen, het enige goede wat ik over dit boek kan zeggen, is dat het grappig is om te lezen hoe de vriendinnen het lichaam proberen te verbergen..
Han (?) op 19-03-2010: w en A ff de tijd genomem om te lezen lijkt een pracht ervaring en jullie zagen er perfect uit.
Rianne van Vogelpeol (22) op 19-03-2010: Goed boek! heerlijk om te lezen helaas in 1 avondje uit!
Goed verhaal, een aanrader om te lezen!
Marlies () op 18-03-2010: Camilla Ceder wordt bejubeld in vele landen en door vele lezers. Ik was iets minder enthousiast. Het lijkt alsof haar titel Bevoren ogenblik ook slaat op het lezen van het boek. Ze heeft geen warme schrijfstijl, waardoor je niet wordt meegenomen in het verhaal. Je bouwt geen band op met welk personage dan ook en het blijft van een afstandje bekijken hoe het verhaal zich ontwikkelt. Het avontuur speelt zich af in een ijskoud Zweden en het is ook ijskoud in de huiskamer als je het boek leest. Dit doet helaas afbreuk, waardoor het verhaal niet blijft hangen. Er komen nog meer boeken met hoofdpersoon Christian Tell, wellicht dat die minder bevroren zullen zijn.
Nikki (16) op 18-03-2010: Echt super, het boek blijft nog lang in je hoofd rondspoken als je het uithebt.
Justine (52) op 18-03-2010: Genadeloos is uit en ik moet zeggen dat ik er weer van genoten heb. Iedereen is weer aanwezig, van de vorige delen en de spanning spat van de pagina's.
Er worden weer gruwelijke wreedheden zeer genuanceerd beschreven, zodat je soms met kippevel op je armen zit. Wel is het aan te raden om de delen Hartzeer en Hartendief eerst te lezen, omdat er toch wel wordt terug geblikt.
Diana () op 17-03-2010: Met een mooi bedrag als lokkertje daagt een naamloze professor twee studenten uit om een medisch patiëntendossier, naar het schijnt nagelaten door een psychiatrisch arts, door te nemen als onderdeel van een experiment op een plek waar alleen hij in eerste instantie de historie van kent. Wie heeft het werkelijk geschreven, dit tweehonderd pagina’s tellend script? Een patiënt of toch, zo werd eerder aangenomen, de arts zelf? Jaren eerder. Het is de tijd rond kerstmis en bij de psychiatrische kliniek op de Teufelsberg waart de Zielenbreker rond, op zoek naar een volgend slachtoffer. Een man wordt binnengebracht wiens identiteit niet te achterhalen is en artsen lappen hem op. Zijn geheugen blijft hem parten spelen en op enkele details na tast hij zelf ook in het duister wie hij is. Als er onverhoeds een sneeuwstorm uitbreekt en het vermoeden rijst dat de Zielenbreker in het grote pand aanwezig is wordt door middel van een automatisch rolluikensysteem, dat normaliter patiënten voor vluchten behoed, voorkomen dat er niemand meer in of uit kan. Althans, daar gaat men van uit. Een aantal personen hebben een twijfelachtige reputatie omdat de auteur weinig over hen prijsgeeft. Wat volgt is een nacht waarin een groepje mensen, bij elkaar gedreven in een val, het met elkaar moet zien te rooien niet wetende wie er te vertrouwen is. Sebastian Fitzek is en blijft de koning van de psychothriller, zoals de uitgeverij het boek heeft bestempeld. Wederom weet hij zijn fans te trakteren op een boek dat alleen hij zo kan schrijven. Niet alleen is zijn nieuwste een psychologisch hoogstandje, ook nu weet hij zijn lezers weer te verrassen met herkenbare details uit een eerder boek, een werkelijk briljante toevoeging en wendingen in aanloop naar het slot. Toch laat hij hier en daar een steekje vallen maar dit heeft meer met de vertaling te maken dan met de inhoud. Soms lijkt iets enigszins vergezocht, zoals dat personages er al snel blind vanuit gaan dat deze Zielenbreker aanwezig is en in de villa rondwaart en komt men vrij makkelijk achter aanwijzingen die worden gegeven en gevonden. Maar uiteindelijk weet Fitzek het zo te breien dat het logische ervan overheerst. Nu is het wachten op boek nummer 5, en wachten kan lang duren… maar dit zal ongetwijfeld het weer waard zijn.
Dini (60) op 17-03-2010: boeiend en lekker pittig met een verrassend eind,goed geschreven,lekkere vlotte stijl
Els () op 16-03-2010: Partnerruil is het resultaat van een krachtenbundeling tussen Amerikaans thrillerauteur James Patterson en Zweeds thrillerfenomeen Liza Marklund. Volgens een Belgische krant is deze trans-Atlantische samenwerking eerst en vooral een marketingstunt. Pattersons boeken vliegen als zoete broodjes over ’s werelds toonbanken. Behalve in… Zweden. Een tweespan met Zweeds thrillerfenomeen Liza Marklund moest daar verandering in brengen. Opdracht volbracht? De thriller in een notendop: een bloedmooi Amerikaans 'koppel' trekt moordend door Europa. Ze laten een spoor achter van afgeslachte pasgehuwden wiens lichamen worden opgezet als een kunstwerk uit de bezochte hoofdstad. De moordenaars kondigen elke moord aan met een ansichtkaart die ze versturen naar een plaatselijk journalist. Diezelfde journalist ontvangt na de moord een polaroid van het 'kunstwerk'. Amerikaans rechercheur Jacob Kanon en Zweeds journaliste Dessie Larsson slaan de handen ineen om de moordenaars te ontmaskeren. Een samenwerking is pas geslaagd te noemen als het geheel meer is dan de som van de delen. En dat gevoel had ik bij het lezen van Partnerruil niet. In een interview roemt Patterson de 'Amerikaanse emotionaliteit'. Als dit zich moet uiten in melige frases als: 'Als dit zo verkeerd was, waarom voelde het dan zo lekker' of 'Ze wilde hem opvangen als hij viel' (p. 210), dan denk ik dat Liza het volgende keer beter zonder Amerikaanse toets kan stellen. Het verhaal wordt verteld in 112 hoofdstukjes van gemiddeld 2,5 blz. De moorden en de moordenaars zijn grotesk. Clichés worden niet geschuwd. De verschillen Amerika – Europa worden irritant vaak benadrukt. Is de kritiek op Europol/Interpol eerst nog bedekt, dan klinkt het later als 'nutteloze kut-Interpol'. Aangezien Patterson Zweedse zieltjes wou winnen, besloot hij om de slotscène te kaderen op de parking van de IKEA. Qua nationaal symbool is dat inderdaad al gelijkwaardig aan de eland. Op tweederde van het boek wanneer het verhaal eigenlijk rond is en de schrijvers plots beseffen dat ze contractueel gezien nog 100 blz te vullen hebben, trekken ze de literaire trukendoos open en kiezen ze voor een aantal inderhaast aangelegde (zij)sporen: de verdachten worden vrijgelaten zodat ze nog een paar moorden kunnen plegen, in afwachting van de nog te plegen moorden beginnen de hoofdrolspelers een relatie én om de plot te doen kloppen worden er nog een aantal copycats leven ingeblazen. Is it all bad? Neen, het boek leest erg vlot. En er is één grote verzachtende omstandigheid: dit boek verschijnt net wanneer Europa volop in de ban is van de sublieme Millennium-trilogie van Stieg Larsson. Vergelijken heeft geen zin, maar feit is dat Dessie Larsson & Jacob Kanon niet kunnen tippen aan Lisbeth Salander & Mikael Blomkvist. Ik las Partnerruil na Gerechtigheid en dan is het toch een beetje bier na wijn.
Melissa (37) op 16-03-2010: Complimenten Kasper! Ik heb deze Quiller echt met heel veel plezier gelezen. Mooie eigen stijl ook. Toppertje!
Afke (65) op 16-03-2010: Spannend verhaal! Ik heb het achter elkaar door gelezen.
Diana () op 15-03-2010: Libby Day is een volwassen vrouw die sinds haar zevende een trauma – bekend staand als de prairiemoorden van Kinnakee - met zich meedraagt. Door haar getuigenis belandde haar oudere broer Benjamin op vijftienjarige leeftijd voor levenslang achter de tralies voor de moord op moeder Patty en de twee oudere zussen Michelle en Debby, respectievelijk tien en negen jaar. Vader Runner Day was toen al uit beeld. Libby heeft sindsdien geprobeerd om de draad van haar leven weer op te pakken. Terend op de gulle giften van mensen die haar lot destijds hebben aangetrokken blijft ze hangen in een schemerwereld waar het voor haar veilig toeven is. Vierentwintig jaar na dato – haar vermogen is inmiddels drastisch geslonken – wordt Libby benaderd door de penningmeester van de Kill Club, Lyle Wirth. Deze club wil de waarheid boven tafel krijgen in zaken waarin vermoed wordt dat de verkeerde persoon voor een misdrijf is veroordeeld. Ze stemt in en zegt haar medewerking toe als ze hoort dat men haar hier goed voor zal betalen, maar blijft lang geloven in haar eigen waarheid. Het verhaal schakelt van het heden naar het verleden en volgt ook haar moeder Patty en broer Ben in de periode voorafgaand aan het misdrijf. Dit gebeurt mooi overzichtelijk en hierdoor leer je de karakters en hun beweegredenen goed kennen. Libby Day is geen persoon waarmee je je verbonden voelt maar gaandeweg ga je haar begrijpen. Puntje van kritiek is een slordig foutje op pagina 318 waar het opeens twee jaar later is dan de bedoeling is. De auteur – die drie jaar geleden haar debuut Teerbemind op de markt bracht – weet met deze opvolger een thriller van formaat neer te zetten. Psychologisch een kunststukje, qua spanning een verhaal dat je bij de lurven pakt. Duisternis is een eersteklas vrouwenthriller, ondanks het ongrijpbare wat de karakters blijven houden.
Astrid () op 15-03-2010: Penn Cage is weer terug in Spel zonder regels. Dit keer niet als advokaat, maar als burgemeester van het rustige plaatsje Natchez. Tim Jessup, een oude vriend van Cage, tipt hem voor illegale hondenspelen, en problemen met de gokmaffia. Cage ziet foto’s van jonge meisjes die verkracht worden, en het is zijn taak als burgemeester om hier iets aan te doen. Jessup waarschuwt dat het gevaarlijk kan worden, en dat iedereen hier bij betrokken is in het anders zo slaperige Natchez. Greg Iles neemt je mee op een spannende en gevaarlijke zoektocht. De spanningsbogen zijn groot en de zinnen zijn prachtig. “Aan de gele koorts bezweken kinderen liggen er naast Spaanse dons en vergeten generaals – allen tot stof vergaan onder huilende engelen en marmeren heiligen -, terwijl de knoestige eikentakken zich immer weidser boven hun uitstrekken, behangen met filmische baarden van spaans mos.” Het boek is doorspekt met dit soort bijna poëtische zinnen. Dit doet echter niets af aan de spanning van het verhaal. Sommige stukken zijn misselijkmakend goed geschreven, maar zijn ook walgelijk om te lezen. Hier moet je natuurlijk wel tegen kunnen. Het boek leest als een trein en je legt het pas weer weg als het uit is. Bij Greg Iles weet je gewoon dat je een goede aankoop hebt gedaan. Spel zonder regels is geen vrouwenthriller, maar als je als vrouw zijnde van een goede (literaire) thriller houdt, dan moet je Greg Iles gewoon lezen!
Daphne (28) op 14-03-2010: Knap geschreven. Ik zat meteen helemaal in het verhaal.
Saskia (26) op 12-03-2010: Ook ik heb het verhaal 1 keer eerder mogen lezen, maar deze keer maakt hij nog meer indruk.
De schrijfster is nu ouder en ik zie nu beter hoeveel talent ze al had toen ze 16 was.
Danielle (31) op 12-03-2010: Ik voel me op slag verbleken; een ware topQuiller heb je geschreven. Mooi werk!
Monique (43) op 12-03-2010: Wat een SLECHT boek.
Niks thriller is het echt niet waard.
Na de andere twee van haar heb ik nog nooit zo'n tegenvaller gelezen
Rie (73) op 11-03-2010: Een spannend verhaal met een verrassende afloop. Geschreven in de stijl die jou zo eigen is: to the point ! Een vlot verhaal.
Marvin (66) op 11-03-2010: Ontzettend leuk lezen en wat zagen jullie er prachtig uit. Wie is G.? Nog enkele dagen kunnen we naar ons boeken winkel om met trots jullie nieuwe boek aan te schaffen.
Diana (43) op 10-03-2010: Met genoegen gelezen! Ik voelde me aan het eind net zo akelig als Loes zich moest voelen, leefde met haar mee.
Cocky (32) op 10-03-2010: Wat een geweldige Quillerz. Ik leef helemaal met je hoofdpersoon mee. Ik hou van je stijl en wil meer van je lezen!!
Marjan (32) op 10-03-2010: Mooi verhaal! Ik wil graag meer van je lezen!
Marloes () op 09-03-2010:
Wisselgeld was mijn eerste kennismaking met Loes den Hollander. Het verhaal begint met een onheilspellend gevoel dat Lenie bij zich draagt. Haar man Michael geeft haar hormonen de schuld. Als Bella, de beste vriendin van Lenie, belt en met een zenuwachtige stem vraagt of ze langs mag komen lijkt Lenie's onrust alleen maar te groeien. Bella vertelt dat Lenie's dochter Roos niet is teruggekomen van een avondje stappen. De reactie van Lenie op dit bericht kwam wat vreemd op mij over. Het lijkt alsof het bericht niet tot haar wil doordringen. Zij is in haar eigen gedachtenwereld en probeert zichzelf gerust te stellen. Na de moord op Roos, ontstaat er een verwijdering in de relatie tussen Lenie en Michael. Dan ontvangt Michael een email van Jolanda, zijn vroegere minnares, waarin zij zegt dat hij dit alles heeft verdient. Michael besluit niets over de email tegen Lenie te zeggen. Met deze email begint de spanning wat meer in het verhaal te komen, maar deze wordt naar mijn idee niet lang genoeg vastgehouden. Wisselgeld richt zich voornamelijk op de verhouding van Lenie en Michael en de manier waarop zij omgaan met het verlies van hun dochter. Het is daardoor minder “thriller” dan ik van de voren had verwacht. Dat vond ik jammer. De uiting die Lenie geeft aan het verdriet over het verlies van haar dochter en de wraakgevoelens die zij koestert over de affaire van haar man, waren voor mij soms wat onnavolgbaar. De ontknoping is verrassend maar wel een tikje bizar.
Monique (43) op 09-03-2010: En weer een superboek, wat kan een mens ver gaan! Ben nu bezig met Ladykiller.
Wilma (28) op 08-03-2010: Wat een prachtthriller, kon 'm niet meer wegleggen. Heb van Weerloos gesmuld, eenvoudigweg regel voor regel geabsorbeerd. Ook extra spannend om qua gezichtspunt iedere keer dat van de ander te lezen, je weet dan al meer, dat maakt het reuzespannend. Absolute aanrader, met seksscenes zo goed geschreven, dat menig schrijver daar nog wat van kan leren!!!
justine (52) op 07-03-2010: De geur van Regen van Lieneke Dijkzeul is uit. Vond het een goed boek, met heel veel gedoseerde spanning, die goed uit de verf kwam tijdens het einde. Het plot als zodanig was goed gevonden, en de onderliggende spanning duidelijk aanwezig.
Heb me goed vermaakt met dit boek
Astrid () op 06-03-2010: De Uilendoders is geen gewone thriller, maar een historische thriller. Met enige twijfel ben ik in dit boek begonnen, en die twijfel heeft ongeveer 100 pagina’s geduurd. Daarna was ik om, en zat ik in het boek. Vanaf dat moment wilde ik doorlezen tot het uit was. Het boek wordt geschreven vanuit vele verschillende perspectieven, en vele verschillende personages. Desondanks komen de personages echt heel goed tot hun recht, en je leert ze langzaamaan steeds beter kennen. Je gaat dus ook steeds meer van de karakters houden. Aan het begin van het boek staat er uitleg over wie wat is en wat voor taak heeft. Je moet wel een paar keer terug slaan voordat je dat helemaal precies duidelijk is. Maar naarmate het boek vordert merk je dat je steeds minder hoeft terug te kijken. De Uilendoders is een spannend verhaal, over verraad, moord, ziektes en verwensingen. Het verhaal speelt zich af in 1321 in Engeland, en het is boeiend om daarover te lezen. Ondertussen heb je ook nog te maken met de begijnen die naast het dorp wonen, en wél goede oogsten hebben en dus ook genoeg te eten. De haat en nijd tussen de twee volken is goed voelbaar, en onderhuids voel je de spanning. Deze spanning blijft het hele boek aanwezig, en je wilt dus ook doorlezen. Is De Uilendoders een vrouwenthriller? Ik denk van wel, maar je moet wel tegen een stootje kunnen, en af en toe een sterke maag hebben, hier en daar is het knap bloederig.
Natasja () op 06-03-2010: Ryan Evans, commandant en werkzaam als inlichtingenspecialist bij de landmacht, wordt tijdens zijn missie in Afganistan gevangen genomen en gegijzeld. In een 'donkere kelder' komt hij oog in oog te staan met Khalid die via hem de wereld wil laten zien wat de keerzijde van de bemoeienis van andere landen in de oorlog in Irak. Ryan zit daarbij letterlijk op de 1e rang bij de gruwelijke daden die een vergelijking moeten voorstellen met de onschuldig gevallen slachtoffers in de oorlog. Wanneer Ryan is bevrijd ziet hij de wereld anders en wil zijn leven veranderen. Maar dan worden er weer jonge meisje vermoord in Texas. Net zoals jaren daarvoor het geval was. De dader is destijds opgepakt, maar omdat nu blijkt dat er met bewijsmateriaal geknoeid lijkt te zijn, wordt hij binnenkort vrijgelaten. De moorden beginnen weer en komen steeds meer in de buurt van Ryan. De vraag is, wat heeft hij ermee te maken. Het verhaal boeit van begin tot eind. En net zoals in het vorige boek Adam is Ted heer en meester in het beschrijven van de meest gruwelijke details. Hij bouwt de spanning perfect op. Ondanks dat je niet zelf aanwezig bent bij de acties van de moordenaar, voel je de knoop in je maag bij het lezen erover. Wanneer Ryan in de woestijn is gegijzeld, word je meegesleurd in het 'je-komt-hier-nooit-meer-uit'-gevoel. Je hebt dan ook geen idee hoe hij levend uit deze gruwel moet komen. Helaas kom je daar als lezer ook niet achter, want Ted Dekker maakt het zich er makkelijk vanaf door Ryan vrij te laten zonder te vertellen hoe. Dat komt over als een anticlimax, maar later kom je erachter dat de ontvoering niet de kern van het verhaal is en je die beschrijving ook niet echt nodig hebt. Het had het verhaal wel completer gemaakt. De tweede teleurstelling komt aan het einde van het boek... omdat het uit is, want ook dit verhaal vond ik weer erg spannend en niet te stoppen.
Justine (52) op 06-03-2010: Als ik de Uilendoders dicht sla weet ik dat een prachtige historische thriller heb gelezen. We gaan terug in de tijd naar het plaatsje Ulewic, waar Uilenmeesters met hun boze riten en magie dood en verderf zaaien en de dorpelingen in angst leven.
Vlak naast het dorp bevindt zich de Begijnhof waar een flink aantal vrouwen allemaal "Martha's"zorgen voor de nodige hulp bij de dorpelingen. Alle vrouwen heten daar Martha vernoemd naar een heilige, en hebben als 2de naam dienares, heelmeester of kokkin bijv, om zo hun functie te omschrijven.
Als het bij de begijnhof ook na vele tegenslagen toch veel beter gaat als in het dorp, waar corruptie en de pest hoogtij vieren, dan proberen de Uilenmeesters, dat de dorpelingen niet meer naar de begijnhof gaan en geen eten en drinken meer krijgen. Het wordt duidelijk dat de dorpelingen meer vertrouwen hebben in de Martha's dan dat de Uilenmeesters hadden verwacht. Tot grote woede en dit heeft grote gevolgen.
Het verhaal wordt in de "ik" vorm verteld, maar wel steeds door een andere persoon. We horen van Pater Ulfrik, van Martha Dienares maar ook van Pispoel. Dit is even wennen, maar voor in het boek staan al de personen, hun naam, en waar ze wonen. Verder leest het goed weg en is het spannend maar ook zeker aangrijpend en waan je jezelf ook in Ulewic en leef je mee met de dorpelingen en de vrouwen van de Begijnhof. Een verhaal op zich, en ook een verhaal waar bij je kan gaan denken, is het nu zoveel beter.....
Wout Visser (57) op 04-03-2010: Judith, van harte en veel succes met je volgende boek. Het lijkt me niet gemakkelijk om daarmee het niveau van Oversteken te evenaren, laat staan verbeteren !
buket sagir (18) op 04-03-2010: hey,
Ik heb mevrouw van Rees als docent gehad op de o.b.s De Driehoek. Ze was mijn juffrouw in groep 6. Ik vind het echt heel erg goed dat ze nu haar beroep als schrijfster is begonnen. Ik ben echt benieuwd naar haar boeken. En nog veel succes.
Annette (38) op 03-03-2010: Omdat iedereen het in mijn omgeving al gelezen had en gezegd had hoe heftig het boek was, had ik hele hoge verwachtingen en ik was dan ook nogal verrast dat het een rustige detective was die zich afspeelt op een klein schiereilandje. Toch heeft het boek zijn verwachtingen waargemaakt. Het leest lekker, zit goed in elkaar en de trilogie houdt je zeker een tijdje van de straat.
zwemfan (ook wel wal (31) op 03-03-2010: Lente, oh jee ja die kriebels zijn er van alle kanten.
En een goede inspiratie vanuit jou kant is altijd meegenomen, al moet ik de meeste tips even links laten liggen die mondhoeken staan omhoog.
Lezerijke (25) op 02-03-2010: Aline is twee jaar geleden haar zus Ellis verloren. Ze is verongelukt op het eiland Ameland. Op een stormachtige nacht viel ze uit de vuurtoren. Twee jaar later komt de familie samen in hun eigen vakantiehuisje om de as van Ellis uit te strooien op het eiland. De familierelaties zijn geforceerd. Haar zusje Masha kan de dood van Ellis nog steeds niet verwerken en haar vader gedraagt zich ook afstandelijk. Daar op Ameland komen alle herinneringen bij Aline naar boven... Lichtval is een intelligent geschreven psychologische thriller. De karakters zijn goed uitgewerkt. En dat niet alleen: de setting van het verhaal - waddeneiland Ameland - wordt goed omschreven. De vuurtoren, de wind en regen... Je ziet het allemaal voor je. Dit maakt van Lichtval een fijne leeservaring.
Marlies () op 01-03-2010: De laatste schreeuw is een zeer sterk debuut van Kate Brady. Het is een prettig boek om te lezen, waarin de snelheid van een angstaanjagend avontuur je direct meeneemt. Ik las het boek 's avonds in bed en stond vervolgens doodsangsten uit. Ook al weet je wie de 'stalker' is, toch blijft het tenenkrommend eng. Eigenlijk heeft De laatste schreeuw alle ingredienten voor een spannende thriller: romantiek, een maniak die de mooie vrouw stalkt en een aantrekkelijke politieman die ongelooflijk heldhaftig is. Het zou mij niet verbazen als dit boek verfilmd gaat worden. Wellicht niet een heel sterk verhaal, maar toch steekt het naadloos goed in elkaar en is het gewoon bijzonder prettig en spannend om te lezen.
Sandra (34) op 01-03-2010: Judith, gefeliciteerd met deze fantastische prijs! Ik ben echt benieuwd naar je nieuwe boek...s6 verder met het schrijven.
Astrid () op 01-03-2010: Genadeloos is het derde boek van Chelsea Cain. Hartendief en Hartzeer zijn vooraf gegaan aan Genadeloos. Beide boeken waren fenomenaal, dus voor Genadeloos waren hoge verwachtingen geschapen. Archie Sheridan en Gretchen Lowel zijn weer terug in Genadeloos. Gretchen is ontsnapt uit de gevangenis, en loopt op vrije voet rond. Ze is wederom aan het moorden geslagen. Archie zit in het 'gekkenhuis' waar hij de vreselijke gebeurtenissen die Gretchen hem heeft aangedaan probeert te vergeten. Zijn keel was opengesneden en dat heeft een groot litteken achter gelaten. Ook heeft Archie last van het Stockholm syndroom, en hij blijft gefascineerd door Gretchen. Er is een mediahype rond Gretchen losgebarsten. Overal zijn spulletjes van de Beauty Killer te koop. Er rijden zelfs speciale tourbussen door de stad die langs de plekken rijden waar moorden zijn gepleegd. Op elk tijdschrift, elke krant prijken foto’s van de mooie, maar dodelijke Gretchen. Ook in dit boek is de spanning hoog. De karakters worden wederom steengoed neergezet. De gedetailleerde omschrijvingen van de omgeving en de moorden doen goed aan het verhaal. De vraag blijft of Archie herstelt van zijn klachten en het 'gekkenhuis' mag verlaten. Krijgt hij Gretchen dit keer te pakken, of blijft ze los rondlopen? Deze vraag houdt je het hele boek bezig. Omdat het een serie is vind ik wel dat je de eerste twee boeken gelezen moet hebben. Als je het leest als een los deel, dan mis je een hoop achtergrondinformatie, en dat is erg jammer. Genadeloos is wederom een vrouwenthriller van hoog niveau. Een absolute aanrader dus!
Yvonne Stoop (57) op 28-02-2010: "Genadeloos" is veruit het spannendste, maar meer nog èngste boek dat ik ooit gelezen heb. Ik keek al maanden uit naar het 3e boek van Chelsea Cain. Ik kon niet wachten. Chelsea heeft weer een huiveringwekkend spannend boek geproduceerd. Haar eerste 2 boeken waren soms al adembenemend. Als dit boek een film was geweest, had ik het misschien niet uitgelezen, want er komen passages in voor die ik liever niet gevisualiseerd zou hebben gezien. Dus een paar keer flink ademhalen net zoals bij haar andere boeken, soms even weggelegd en weer de draad opgepakt en verder gelezen. Zou er nog een 4e deel in de serie over Archie Sheridan en Gretchen Lowell komen ? Het zal nog een tijdje duren, dus ik kan me in de tussentijd geestelijk voorbereiden op het vervolg, want ik ga het wel weer lezen natuurlijk. Je bent dus gewaarschuwd als je dit boek gaat lezen. Echt adembenemend en huiveringwekkend verhaal in vervolg op de eerste 2 boeken van Chelsea Cain. Het is wel zeer raadzaam om eerst de andere boeken te lezen. Veel leesplezier toegewenst !!
Diana (39) op 28-02-2010: Jammer dat ik er niet bij kon zijn maar nogmaals van harte!
We kijken uit naar TRIP!
Diana
Gerard Rietjens (49) op 28-02-2010: Top Judith,
2010 wordt een grandioos jaar voor je !!!
Groetjes,
Gerard
Maddie Paape-Oosterh (51) op 28-02-2010: Hartelijk gefeliciteerd met je prijs, Judith.
Je hebt hem echt verdiend!!
En nu wachten wij, je lezers, in spanning op Trip..Succes daarmee, hoor!
Je laat het ons wel weten wanneer hij verschijnt, toch?Daar reken ik op!
Met liefs van Maddie.
marijke (64) op 28-02-2010: Ik had nog niets vab haar gelezen. Dit is een ander soort thriller dan de doorsnee wat je gewend bent. Dit boek is inhoudelijk goed geschreven in deze tijd en zit knap in elkaar. leest lekker weg, had het boek in 2 dagen uit. Ik ga nog wel meer van haar lezen
Edith van der Vaart (49) op 28-02-2010: In hoofdstuk 37 op blz 163 komt Rutger binnen. Opeens gaat het over Dirck en dan weer over Rutger. Erg slordig dat niemand deze fout eruit gehaald heeft. Leest erg makkelijk weg, nog niet echt spannend, maar dat komt misschien nog wel.
Diana () op 27-02-2010: Nicolet Steemers hoeft zich niet meer te bewijzen als auteur. Een goed boek verkoopt zichzelf, zegt men altijd en daar heb je niet het labellokkertje literaire thriller bij nodig. En Lichtval is een boek dat vele elementen heeft en zowel spanning, het psychologische aspect en het geromantiseerde ruimschoots bezit. Maar ook het donkere, deprimerende effect wat wellicht op de lezer over zal slaan. Niet iedereen zal zich makkelijk in de personages kunnen inleven. En dit is tegelijkertijd ook het enige minpunt van het boek: de afstandelijke karakters die hun gevoel nauwelijks bloot weten te leggen. Maar wel een minpunt waar je over kunt struikelen omdat je het gevoel hebt dat ze het ook voor jou verborgen willen houden. Uitgevers maken vaak de fout boeken in hokjes te stoppen, inmiddels weet de lezer wel beter. Juist door deze missers keer op keer te maken wordt de geloofwaardigheid en kracht ervan ten gronde gericht. Lichtval is een mooi hoogstandje en het wachten erop meer dan waard geweest. Temeer omdat de auteur de tijd heeft genomen om een beeldende schrijfstijl te ontwikkelen wat literair gezien een streling voor het oog is geworden. Het boek vertelt het verhaal van de toneelfamilie Lorenz. De hamvraag is hier wie de dood van Ellis op zijn of haar geweten heeft of betreft dit een tragisch ongeluk. De familie lijkt verteert door verdriet en bij ieder gezinslid komt schuldgevoel, wanhoop en gemis op een andere manier tot uiting. Aan de locatie waar het zich afspeelt is voldoende aandacht besteed en het eiland komt prachtig tot haar recht. De slotvraag is dan ook de achterliggende reden van deze dood: waarom? De auteur laat zien dat denkwijze en uiting daarvan complex kunnen zijn. En zoals ze zelf in een interview zegt: wordt iets waar, als je denkt dat het waar is? Een vraag om over na te denken.
Eva () op 27-02-2010: Drijfzand gaat, net als bij eerdere boeken van Iris Johansen, over de zoektocht van Eve Duncan naar haar dochtertje Bonnie. Eve en haar echtgenoot Joe zijn in een spannend kat-en-muis-spel verwikkeld met de vermoedelijke moordenaar van Bonnie. Vanaf het moment dat hij contact met Eve opneemt heeft de zoektocht je als lezer behoorlijk in zijn greep, totdat de confrontatie met de gevaarlijke moordenaar niet langer kan uitblijven. Maar behalve de onzekerheid van het lot van haar dochter heeft Eve ook nog te kampen met barstjes in haar, ogenschijnlijk, perfecte huwelijk. En als een oude vlam hen dan ook nog komt helpen met de zoektocht naar Bonnie wordt het alleen maar lastiger. Jammer genoeg duurt het vrij lang voordat de spanning in het boek zijn intrede doet. Pas als de moordenaar opnieuw lijkt toe te slaan zit je als lezer vastgekluisterd aan de pagina’s. Tot die tijd is het boek ietwat saai en onoverzichtelijk, in de eerste pagina’s worden dusdanig veel personages en gebeurtenissen geïntroduceerd dat je als lezer geregeld na moet gaan wie wie ook al weer is. Pas op het moment dat de bijpersonages het verhaal verlaten en duidelijk is om wie het allemaal echt draait heeft Johansen de toon eindelijk goed te pakken. En als de spanning dan ook nog zijn intrede doet kan het niet meer stuk. Drijfzand is niet het eerste boek van Johansen over Eve Duncan maar laat dat je niet afschrikken. Zelfs voor lezers die niet bekend zijn met haar eerdere boeken is dit boek als losstaand verhaal zeker een fijne thriller. Het verhaal schommelt tussen rauwe spanning en avontuur, maar door de persoonlijke problemen van Eve zit er ook een vleugje romantiek in het verhaal, de perfecte combinatie voor een vrouwenthriller, maar het komt net iets te traag op gang.
Diana (39) op 27-02-2010: De kracht van een verhaal is het weglaten van al wat er niet toe doet. Een dun boek wordt vaak ten onrechte terzijde geschoven omdat het wellicht ook een dun verhaal zou zijn zeker als ook over de kaft het nodige kan worden gezegd. Blond 15 heeft alles wat een lezer zich kan wensen: spanning, herkenbaarheid, verrassend plot en een vlotte pen. De smaak naar meer wordt sterker naarmate je het einde nadert en de conclusie is dan ook: don't judge a book by his cover maar ook niet op de dikte ervan.
Cocky (-) op 24-02-2010: De jongen in de koffer heeft me werkelijk verrast. En wel op een positieve manier. Het is onderverdeeld in niet al te lange hoofdstukken en wisselt telkens van personage, die allemaal door één iemand zijn verbonden: het jongetje in de koffer. Zoals Nina, die het jongetje vindt in een koffer die ze van het station haalt voor een vriendin, en hem uit de klauwen probeert te houden van zijn ontvoerder. En de moeder van het kind die ondertussen doodsangsten uitstaat en alles probeert om hem maar terug te krijgen. Beiden weten niet wat voor ellende ze zich allemaal op de hals halen. Iedereen heeft zijn eigen beweegredenen en emoties en is volkomen gestrest in deze situatie, want het leidt tot angstaanjagende en levensgevaarlijke momenten. Dit boek is alleen maar spanning! Onmogelijk om weg te leggen. Voor een debuutroman is dit een topper. Niet voor niets hebben Kaaderbøl en Friis in 2008 de Mogensen Award voor de beste Deense thriller van het jaar gewonnen en zijn ze genomineerd voor de Glasnøglen Award in 2009 voor de beste Scandinavische thriller van het jaar. Ik ben blij dat het boek vertaald is zodat wij er ook van kunnen genieten, want niemand zal dit boek willen missen.
Jolande (40) op 23-02-2010: Sterk geschreven boek, met een flinke dosis spanning. In één dag uitgelezen en nu al in afwachting van deel 2.
Muus (41) op 23-02-2010: Leuk, leuk! En ook enorm inspirerend! Fantastisch zoals jouw stukje er in slaagt zelfs mijn half uitgedroogde, half bevroren bron toch weer aan het borrelen te krijgen van lente- levens- en andere lust!! Ik ga meteen een half uur traplopen!
R. Janssen (51) op 23-02-2010: Alleen van het lezen krijg ik al positieve energie! laat staan als ik het in praktijk breng....Thanks!
Nicole () op 22-02-2010: Naomi van Heest heeft het helemaal gehad met mannen nadat haar ex-vriend Paul er een half jaar geleden vandoor is gegaan met zijn secretaresse. Met veel moeite laat ze zich door haar beste vriendin Sonja overhalen om een avond flink te gaan stappen. Niet lang nadat ze een discotheek binnen zijn, ziet ze hem staan: de aantrekkelijkste man die ze ooit heeft gezien. Met zijn ijsblauwe ogen brengt hij Naomi helemaal van haar standpunt dat ze helemaal geen man nodig heeft om gelukkig te zijn. Zodra hij haar ten dans heeft gevraagd is ze volledig in de ban van Stefaan, en ze gaat dan ook met hem mee naar huis, dat tegen al haar principes indruist. Na een vurige, hete nacht vol seks zijn de twee onafscheidelijk. Maar wat wil Stefaan nu eigenlijk van haar en waarom kan hij soms zo kil en afstandelijk zijn? Naomi krijgt steeds meer het gevoel dat er iets niet klopt, maar de lieve praatjes en de zwoele blikken die Stefaan haar bezorgt blazen deze twijfels even snel weer weg. Over Weerloos kan ik alleen maar positief zijn. Er is totaal niets aan het boek en het verhaal dat ik minder vond, en dat komt bij mij niet vaak voor. De indeling van het verhaal vind ik briljant gevonden. De switch tussen de gedachten en gevoelens van Stefaan en het verhaal zelf is goed bedacht. Dat je meteen een blik in Stefaan’s hoofd krijgt op de eerste bladzijde zorgt ervoor dat je alleen maar wilt doorlezen en totaal in de ban bent. Het leukste aan het boek vind ik dat het een echte thriller is maar dat het personage van Naomi op zo’n manier wordt beschreven dat het boek wat weg heeft van een chicklit. De zelfspot en droge humor passen er perfect bij. Weerloos is een typisch verhaal over manipulatie en machtspelletjes waarin de seksscènes zeer uitvoerig beschreven zijn. De schrijfwijze van Kim is gewoonweg geweldig. De metaforen vliegen je om de oren en soms heb je het idee dat je een poëtisch gedicht aan het lezen bent. Over de ontknoping zeg ik alleen dat je mond ervan openvalt. Ik heb het boek in één ruk uitgelezen en ondanks dat het nu een paar dagen geleden is ben ik er nog steeds ondersteboven van. Je gaat er zelfs van dromen! Voor een debuutthriller is dit een prestatie waar Kim absoluut trots op mag zijn!
Miran (39) op 22-02-2010: Het is bij mij al een maand of wat lente... ik begin vast aan mijn zomerplezier, zonder bikini....gewoon zonder en dan huppelen door de wei.....
Rosa (34) op 22-02-2010: Goed boek! Ik ben niet zo van de 'thrillers', maar dit boek is een echte uitzondering. De personages zijn zo echt dat het voelt alsof het verhaal zich echt om de hoek aan het afspelen is.
Annette (38) op 22-02-2010: Interessant! Had geen idee dat boek versnipperd werden. Verschrikkelijk!
Maar Een kwestie van tijd is wel terecht een bestseller geworden bij De Sleghte! Heel goed boek!
wilma (40) op 22-02-2010: Vond het een makkelijk geschreven boek, had het uit in één middag. Het duurde even maar toen werd het toch wel spannend. Leuk om gelezen te hebben.
Chinouk (26) op 22-02-2010: De spanning hangt continu in de lucht en zorgt ervoor dat je doorleest. Het is een actueel onderwerp die scherp is neergezet door de auteur. De identiteit van de echte dader wordt pas op het laatste moment onthuld. Tot dat moment kun je alleen maar gissen, en ik zat er iedere keer weer naast. Blond 15 is zeker een aanrader voor jong en oud, met een belangrijke boodschap.
Heleen van der Kemp (35) op 21-02-2010: Ik heb Duivelskamer in 1 ruk uitgelezen en moest af en toe echt wegkijken van de bladzijden. (En 1 scene is als dierenvriendin niet echt prettig.) Het boek is heel knap geconstrueerd. Het had in eerste instantie iets weg van Bret Easton Ellis, het oppervlakkige verhaal van studenten die het leven leven als een luchtbel van feest, drugs en seks met een 'noir' randje. Langzaam wordt de diepere laag onthuld en het crime/horror element kwam voor mij als een echte shock. En zo beeldend maar toch zonder poespas beschreven. Kreeg het er koud van... Pas als je het uit hebt valt alles in je hoofd in elkaar en is het ook nog eens ontroerend. Top!
ink (40) op 21-02-2010: er beginnen zich al knoppen in de Magnoliaboom te ontwikkelen!!!!
wendy (44) op 21-02-2010: Sinds gister is het in mijn huis één en al lente. Ranonkels, bloeiende hyacinten, een uitschietende amarylis en bloesemtakken sieren de huiskamer en keuken. De heerlijke geur (je weet wel) buiten zal nog wel even op zich laten wachten.....
x
Juliette Martens-Hei (57) op 20-02-2010: Wat een ontzettend leuk idee! Ik ben nu (eind februari) aangehaakt en heb de delen van achter naar voor gelezen. Niet zoals het hoort, maar wel heel erg leuk.
Het leest al een beetje als een boek.
Heel veel succes!!!
Liefs,
Juliette
Monique (43) op 19-02-2010: Was een heel goed boek, tot de laatste bladzijden. Ik vond het een HEEL slecht einde.
Marloes (25) op 19-02-2010: Heerlijk spannend boek, heb het binnen 1 dag uitgelezen!!! :D
Svea Ersson (45) op 18-02-2010: Van harte gefeliciteerd, Judith!
Annette () op 17-02-2010: In Blond 15 wordt een blonde puber dood gevonden in het Vondelpark. Hoofdpersoon Britt Franken is rechercheur bij de politie en gaat op onderzoek uit, onder andere door een oude moord in het Oosten van het land nogmaals onder de loep te nemen. Tot zover een traditionele politie-roman. Maar er is méér. Blond 15 is ook nog eens een heerlijk boek. Het is spannend, Britt is een echt mens met herkenbare trekjes en haar dochter Bo is een herkenbare puber. Een goed verhaal, en ook nog 'ns lekker lezen dus. En de ontknoping van Blond 15 is verrassend... De kaft zal een groep mensen (mannen?) misschien afschrikken, terwijl ik denk dat dit boek ook voor mannen hartstikke leuk om te lezen is. En ook voor tieners trouwens! Laat je je toch verleiden door de kaft, dan zal dit boek je zeker niet teleurstellen. Het is een goed boek, een lekker tussendoortje dat smaakt naar meer! En het boek heeft alles in zich om een serie te worden... En de schrijfster vertelde ons dat het tweede boek er zeker ook gaat komen! En daar zijn wij erg blij mee!
Els () op 17-02-2010: De nieuwe nanny is chicklit van de bovenste plank. Pretentieloze literatuur, doorspekt met een aantal onweerlegbare vrouwenwijsheden. Bijzonder interssant op dat vlak is oma Davina's visie in hoofdstuk 3. De manier waarop een aantal tegenstellingen in het boek tegen het licht gehouden worden maakt het verhaal bijzonder. Klasseverschillen, rassenverschillen, mentaliteitsverschillen, leeftijdsverschillen. Ze zitten er allemaal in. Door het wisselend perspectief lees je telkens de twee kanten van het verhaal (mama/papa. kind/ouder. man/vrouw. werkgever/werknemer) hetgeen even boeiend als confronterend is. Werkende mama's zullen de tweestrijd van Claire (kinderen/werk) feilloos herkennen. De brieven die je bij wijze van intermezzo tussen twee hoofdstukken vindt doen sterk denken aan de Oppper Chick Lit Confessions of a Shopaholic. Het is wel zo dat het verhaal een heel andere kant uitgaat dan de flaptekst laat vermoeden. Ik vraag me zelfs sterk af of diegene die de flaptekst geschreven heeft, het boek eigenlijk wel (uit)gelezen heeft. Bij het lezen van de beknopte inhoud dacht ik aan een verhaal à la The Hand That Rocks The Cradle (film uit '92 met Rebecca De Mornay), waarbij een nanny op slinkse wijze infiltreert in een gezin en de plaats van de mama inneemt. Dat is dus niet het geval, maar meer kan ik niet kwijt over de inhoud, want dan verklap ik te veel. Geen thriller dus, maar dat neemt niet weg dat ik De nieuwe nanny met veel plezier in een etmaal heb uitgelezen.
Loes den Hollander (-) op 17-02-2010: Judith, hartelijk gefeliciteerd met je eerste plaats! Geweldig!En ook mijn felicitatie voor collega Corine, weer een 'kind' van Karakter in de top-3!En uiteraard een gelukwens voor nummer 3. Van harte, Carla!
Chinouk Thijssen (26) op 17-02-2010: Van harte gefeliciteerd, Judith! Helemaal terecht!
Diana (38) op 17-02-2010: Geweldig Judith!!!
Margareth Wezemer (56) op 17-02-2010: Geweldig dat Oversteken gewonnen heeft. Ze heeft het verdiend!!
Judith, van harte gefeliciteerd!.
Justine (52) op 16-02-2010: Ted Dekker begint zijn naam aardig waar te maken. Met kus deed hij naar mijn idee een misstap, maar die maakt hij helemaal goed met dit boek, de dochters van de beul.
Wat doe je als je moeder je constant roept dat je nergens goed voor bent, en je je vader eigenlijk helemaal niet kent, en al helemaal geen tijd voor je heeft. Met dit in je achterhoofd kun je de personages in dit boek allemaal goed begrijpen.
Het is zeer zorgvuldig uitgewerkt en de spanning is steeds aanwezig. De bottenman ontvoerd meisjes, hij zoekt de perfecte dochter, en voldoe je niet aan de eisen...dan..idd botten breken.
Een boek dat je niet verveelt en wat smaakt naar meer.
claar (-) op 15-02-2010: Wat het meest opvalt, is de eigentijdse schrijfwijze van Nicolet Steemers. Lichtval is een verhaal van nu, door de ogen van Aline ontrolt zich het drama met als climax de vreselijke dood van haar oudste zus Ellis.
Op de sterfdag van Ellis wil de familie haar as uitstrooien over zee. Het gezin van Ellis is na haar overlijden getraumatiseerd achter gebleven. Aline doet haar uiterste best alles te vergeten. Zus Masha treedt in de voetsporen van de overleden Ellis door te kiezen voor een toekomst als acteur. De Vader wentelt zich in adoratie over zijn gestorven dochter.
Eenmaal op Ameland is er voor Aline geen ontkomen meer aan. Hier zijn de herinneringen op zijn scherpst. De vuurtoren als baken voor reddeloze is altijd in zicht, daar verloor Ellis haar leven. Masha draagt een schuldgevoel als zware last mee en Aline, zij kreeg onverwacht van haar voormalige vriend Erik de vraag: Was het wel een ongeluk?
Lichtval is een herkenbare strijd tussen zussen. Jaloezie, laveren tussen aandachtsvelden, verbondenheid en liefde. De sussende en corrigerende rol van de ouders, die na het drama de weg terug naar happinez niet kunnen vinden. Jules, als enige broer, die alles waarneemt.
De karakters in Lichtval zijn door schrijfster Nicolet Steemers sterk verbeeld. Nicolet Steemers heeft veel oog voor de natuurlijke omgeving op Ameland. Het staat in schril contrast met de heftige realiteit van de Family Lorenz.
Danielle (31) op 15-02-2010: Dank je dat klinkt heel interessant! Voor mijn werk ben ik begonnne met het lezen van engelse boek(en), en wat is (mijns inziens)leuker dan een thriller over peerdkes? Misschien dat ik zelf eens zo'n boek bestel. En nee, ik kan je dus niet verder helpen aan andere interessantjes.
Monique (43) op 11-02-2010: Boek leest lekker weg en je bent ook erg beniewd wat het geheim eigenlijk is.
Maar het stukje van de kat die uit het raam gegooid wordt: in 1 woord WALGELIJK, doet voor mij echt afbreuk aan het boek
helene (42) op 10-02-2010: geweldig boek:)
Astrid () op 09-02-2010: In Après-ski maken we kennis met Marga en Ton en hun dochters Fleur en Manon. Ze gaan met het hele gezin op ski-vakantie in Piesendorf in Oostenrijk. Voor iedereen die wel eens op wintersport is geweest in dit gebied, zijn veel dingen erg herkenbaar. De omgeving wordt nauwkeurig beschreven, en de details kloppen allemaal. Manon is de beste ski-ster van de familie, en valt op door een reddingsactie midden op de piste. Ze wordt gevraagd door de plaatselijke ski-school een dagje mee te draaien in de kindergroep en gaat assisteren met lesgeven. Manon, die niet weet wat ze met haar leven wil, ontdekt dat ze een passie heeft voor het lesgeven op de piste, maar dan merkt ze dat er vreemde dingen gebeuren op de piste, én daarbuiten. Een andere skischool, uit het nabije Kaprun wordt verdacht van alle vreemde gebeurtenissen. Met geen mogelijkheid kan ik Après-ski een spannend boek noemen. Een deel is wel erg herkenbaar, zeker als je wel eens op de lange latten hebt gestaan. Maar de spanningsbogen zijn ver te zoeken, alle spanning is trouwens ver te zoeken in dit boek. Après-ski is voor mij geen boek dat ik mee zou nemen naar mijn wintersport vakantie. Ik was blij dat het uit was, jammer!
Annette (37) op 09-02-2010: Machteloos is een goede thriller. Marianne en Theo Hoogstraaten hebben een heel eigen stijl, niet voorspelbaar, met veel onverwachte wendingen. Het verhaal is actueel, origineel, anders en heel verfrissend in de volle thrillermarkt. Toch zijn er ook wat puntjes waar de lezer misschien moeite mee kan hebben: De beide vrouwen met een hoofdrol in het boek zijn nogal brutaal uitgevallen als ze in zwaar weer terecht komen. Dit kwam mij psychologisch (als leek) toch wat ongeloofwaardig voor. Ook is het verhaal vrij ingewikkeld, met meerdere verhaallijnen die sterk verweven zijn. Hierdoor moet je als lezer wel heel goed bij de les blijven, omdat je maar net die ene zin kan missen. Daardoor lijken sommige delen overdreven goed uitwerkt en andere delen weer erg snel te verlopen. Voor sommige lezers zal dit juist een verademing zijn. Net als de stijl van dit schrijversduo, dat een ander ritme heeft dat veel van de moderne thrillers op het moment. Machteloos is een boek dat je bij blijft, met een interessant verhaal, maar ook levensecht politiewerk.
conny (39) op 09-02-2010: leest zoals altijd weer lekker vlot weg...
per hoofdstuk verdaag je bij ander karakter die door het boek heen hun wegen gaan kruizen, dat wordt een beetje voorspelbare schrijfstijl maar
kern van het boek, thema vond ik wel weer net even anders dan de andere boeken en wel leuk om te lezen,
kan niet te veel vertellen anders pak je het boek niet meer en dat is toch wel moeite waard...
Monique van Gemert (41) op 09-02-2010: Voor iemand net als ik, die lezen erg moeilijk vind,om geconsentreerd te blijven,is dit het BESTE en MOOIESTE boek want het heeft me geboeid van het begin tot het einde.
De verhalen van Judith Visser zijn super,echt ze is voor mij de beste..
marijke broekhuijsen (63) op 09-02-2010: Leuk die dagboekaantekeningen te lezen. Heel herkenbaar: alle moeite, die vaak voor niets is, zo blijkt uiteindelijk. Vooral bij film en tv vaak/meestal het geval.
Ben benieuwd naar vervolg...
Tupla Mourits (55) op 08-02-2010: @Marjanne. Dank je wel voor je reactie. We verheugen ons op een nieuwe lezer.
Hartelijks, Tupla
Carla (41) op 07-02-2010: Wanneer komt boek 4 uit in het nederlands?
"The other halve lives"
Astrid () op 07-02-2010: Lars Kepler is het pseudoniem van het Zweedse schrijverspaar Ahndoril. Hypnose is hun debuut. In Hypnose maken we kennis met Erik Maria Bark, neuroloog met als specialisatie behandeling van acute trauma patiënten, onder andere met behulp van hypnose. Hij is getrouwd met Simone, eigenaresse van een kunstgalerie, en heeft een zoon, Benjamin. Benjamin heeft een ernstige vorm van hemofilie en gebruikt daardoor veel medicatie. Tien jaar geleden heeft Erik gezworen nooit meer iemand te hypnotiseren. Waarom hij dat niet meer wil doen, wordt pas veel later in het boek uitgelegd. Een gezin is koelbloedig afgeslacht. Er ligt nog een getuige en tevens slachtoffer van deze bizarre moorden in het ziekenhuis. Hij heeft honderden steekwonden en het mag een wonder heten dat hij het heeft overleefd. Inspecteur Joona wil de getuige zo snel mogelijk verhoren om aan de weet te komen wie dit heeft gedaan. De arsten vinden het in eerste instantie geen goed idee, want het is een wonder dat de getuige nog leeft. Er staan echter nog meer levens op het spel en Joona haalt Erik over om de getuige toch te hypnotiseren. Wat ze dan aan de weet komen slaat ieders verbazing! Als we terug gaan in de tijd komen we aan de weet waarom Erik niet meer hypnotiseert. Het is het enige stuk in het boek dat eigenlijk te lang duurt, en daarom wat langdradig wordt. Zodra we weer in het heden komen, is het gedaan met de langdradigheid, maar begrijp je precies waarom Erik de belofte heeft gedaan, maar ook waarom hij hem verbroken heeft. Hypnose is een ontzettend spannend boek. De plotwendingen gaan razendsnel en zijn steengoed. Hier en daar is het verhaal enigszins overdreven omdat sommige dingen onmogelijk lijken. Hier en daar is ook zeker een sterke maag verreist. Als lezer van dit boek heb je soms zelf het gevoel meegenomen te worden in de hypnose, en je moet doorlezen tot het uit is! De boeken die vanuit het Scandinavische front komen, worden per boek beter. We hebben er een nieuw bestsellersduo bij gekregen. Hypnose is het eerste deel van een serie met Joona Linna, en ik kan niet wachten tot het volgende deel in de winkel ligt. Is Hypnose een VrouwenThriller? Misschien niet, maar Hypnose is een absolute aanrader!
jet (29) op 07-02-2010: Bij toeval dit boek tegengekomen en het is me niet tegengevallen. Het heeft inderdaad wel iets weg van de boeken van Karin Slaughter (al vind ik die beter). Tot de eerste 100 pagina's had ik zoiets van is dit het nou wanneer begint het. Maar daarna barst het verhaal los en kun je eigenlijk niet meer ophouden met lezen. Het is wel een keer leuk dat er een vrouwelijke seriemoordenaar is maar vind het zelf een beetje ongeloofwaardig wat ze allemaal vol gruwelijkheden heeft uitgehaald. Persoonlijk denk ik dat een beetje mens die gruwelijkheden niet overleefd zouden hebben, maar ja in een boek kan alles. Voor de echte thrillerliefhebber is dit een leuk tussendoor boek. Voor de literaire liefhebbers zou ik aanraden een ander boek te gaan kiezen.
Linda () op 06-02-2010: Zoe is journaliste bij een soapserie en sindskort heeft ze een relatie met een van de hoofdpersonen. Hij is dol op haar en vraagt haar mee naar zijn huis in Mexico. Al snel komt Zoe er echter achter dat er vreemde dingen gebeuren in het stadje waar hij woont. En wat weet ze eigenlijk van hem? Ik vond het een matig boek. Er worden gruwelijke moorden gepleegd, maar echt spannend is het eigenlijk niet. En hoewel bijna alle inwoners uit het dorp in het boek voorkomen wordt geen van de personages echt uitgediept en blijven de omschrijvingen vrij oppervlakkig. De ontknoping is verrassend en het is zeker geen standaard verhaal, maar toch is het over het geheel genomen een vreemd en simpel boek.
Dunja (25) op 04-02-2010: Erg leuk boek, tikkelte kinderachtig geschreven. Het leest makkelijk weg, inderdaad begint het spannendste gedeelte in de laatste hoofdstukken van het boek voelt als een leuke climax.
Ik ga zeker de andere boeken ook lezen.
Groetjes dunja
Marjanne (50) op 04-02-2010: Ik vind het echt leuk om jullie verhalen te lezen, die leiden tot de totstandkoming van een boek. Hoewel ik nog geen boek van jullie gelezen heb, ben ik zeker van plan deze te gaan lezen.
Femke (19) op 04-02-2010: Prachtig Lara, om dit verhaal nog een keer zo te kunnen nalezen.
Al was het in die zaal met Marloes op dat bed nog beter..
Erg leuk om je verhaal hier te lezen!!
m mauriksmmauriks (61) op 04-02-2010: zit niet te piekeren wat er nog moet komen.zie geen bergen die er niet zijn.bloemen verwelken.schepen vergaan.je colums blijven altijd bestaan
Annette (38) op 04-02-2010: Marianne, mijn favoriet tot nu toe is Een kwestie van tijd. Heerlijk leesvoer! Groetjes Annette
@ Annette (55) op 03-02-2010: Leuk dat je reageert Annette. Wat je vraagd betreft:in sommige grotere boekwinkels hangen plasmaschermen waarop reclame wordt gemaakt voor boeken en auteurs en die alleen daar wordt vertoond. Het is eigenlijk het tegenover gestelde van televisiereclame bij RTL bijvoorbeeld dat in het Engels wordt aangeduid met: Broadcasting.
Tupla Mourits (55) op 03-02-2010: Hoi Aniet, leuk om je reactie hier aan te treffen. Wat fijn om te horen dat je het leuk vindt.
Hartelijks, Atie
Tupla Mourits (55) op 03-02-2010: Dag Annette, er ging iets mis.
Groeten, van Tupla
nicolien (50) op 03-02-2010: Superverhaal! Ik heb het de schrijfster zelf voor horen lezen, kreeg spontaan kippevelkriebels en die voelde ik nu weer! Gezonde spanning en ben heel benieuwd naar nieuwe producties dus Lara ga zo door!!!!
Margot (62) op 02-02-2010: Ik kreeg het boek cadeau. Reden om het uit te willen lezen. Ver ben ik niet gekomen, ik vond het walgelijk. Oké, ik verafschuw geweld - ook in film en boek. Doe wel, als veellezer, pogingen om de hype van de thriller te begrijpen, maar weet nu definitief dat ik lees om de taal, en niet om een plot of gruwelijkheden. En taal was nu precies wat ik in dit boek miste.
Liv (43) op 01-02-2010: Alleen het begin was spannend.Maar daarna boeide het verhaal niet echt meer. Vooral omdat je al snel door hebt door wie Roos vermoord is.Ik kon afgezien van het begin niet in het verhaal komen.
Wel jammer want het begin was veelbelovend.
Linda () op 31-01-2010: In deze roman speelt Cassandra Fallows de hoofdrol. Cassandra is schrijfster en bekend geworden met een boek over haar leven, en vooral over haar vader. Door een nieuwsbericht krijgt ze een idee voor een nieuw verhaal, maar hiervoor moet ze helemaal terug in het verleden en al haar oude kennissen opzoeken. Het verhaal lijkt lastiger boven water te krijgen dan Cassandra had gedacht. En tijdens haar zoektocht doet ze ook ontdekkingen over haar eigen leven. Het is een mooi boek en alle feiten en ontdekkingen passen mooi in elkaar. Het is niet echt spannend, wat je van een thriller zou verwachten. Er wordt wel naar een ontdekking toegewerkt, maar deze is niet schokkend of spannend en dat is volgens mij ook niet de bedoeling van dit boek. Ik vond dat erg jammer, maar als je geen thriller verwacht is Levenslang het wel een heel goed geschreven boek en zeker de moeite waard om te lezen.
jet (29) op 31-01-2010: Het eerste boek wat ik heb gelezen van Higgins Clark vond het niet slecht maar het is niet echt mijn wereld. Het verhaal speelt zich grotendeels af in de rechtbank waar Emily de officier van justitie is. Zij verdedigd een zaak over Gretchen die er van verdacht wordt zijn vrouw te hebben vermoord. Zelf heeft ze een getuige die als topcrimineel te boek staat en door te getuigen strafvermindering krijgt. Maar spreekt hij de waarheid in de rechtbank of niet. Naarmate de uitspraak volgt begint Emily steeds meer te twijfelen over haar zaak. Ze gaat verder op onderzoek uit nadat de uitspraak is geweest omdat ze niet tevreden is. Zo komt ze achter verrassende waarheden.
Ook in haar prive-leven loopt het niet op rolletjes ze heeft een buurman die zich teveel met haar leven bemoeid. Ze vind het maar een vreemde man en daarin heeft ze geen ongelijk gekregen. De politie is op zoek naar een seriemoordenaar die al diverse vrouwen heeft vermoord. Als ook haar buurvrouw vermoord blijkt te zijn gaat er bij Emily een belletje rinkelen en gaat ze het nader onderzoeken.
Het verhaal begint traag met heel veel verschillende namen maar eindigd met een zeer verrassend plot.
Annette (38) op 31-01-2010: Ik heb Hongerspelen ook gelezen. Was erg benieuwd na het lezen van deze recensie. En ik moet zeggen: een erg goed boek, voor jong en oud.
Toch is het iets meer "science fiction" dan ik gedacht had omdat het zich in een soort toekomst afspeelt.
Spannend en goed uitgewerkt. Het romantische erin is toch een tikkeltje onlogisch, maar het leest als een trein en is zeker niet kinderachtig geschreven.
Tessa (22) op 30-01-2010: Weer een topper van Gerritsen!
Makkelijk doorheen te komen, en vanaf de eerste bladzijden al spannend! Geweldig!! Kom maar op met het volgende deel in de Jane&Maura serie!!!
Monique (43) op 29-01-2010: Alweer een matig boek.
Wordt pas spannend vanaf blz 180!!!!!
Wie de dader is was logisch.
Echt trillen doet het boek absoluut niet tot aan blz 180.
Geen waar voor mijn geld
Annika (22) op 29-01-2010: Wow Chinouk, wat een spannend stuk! Ik hoef geen moeite doen om in het verhaal te komen; wat heb je dat goed geschreven zeg!!
Annette (38) op 27-01-2010: Wat is narrowcasting bij de boekhandel? Ben benieuwd :-)
Renate (38) op 26-01-2010: Hella Rooyakkers een nuchter in het leven staande vrouw heeft een relatie met Berry, een man die psychologische trainingen volgt bij Sygma. Hella heeft er niks mee, maar hij is er helemaal van onder de indruk en zolang zij er niet in betrokken wordt vindt ze het allemaal prima. Dan haalt Berry haar over om bij Sygma, een kennismakings weekend te volgen. Met alle tegenzin gaat ze erheen, nog niet wetend wat er nog allemaal nog volgt....
Een spannend boek met een beklemmende sfeer. Ik kon me goed vinden in Hella, hoe zij tegen zulk soort praktijken staat. Het was een genot om te lezen, dat komt ook mede door de korte hoofdstukken. Goed boek, meer kan ik er niet van maken, minder trouwens ook niet. Lezen dus!
sylvia (48) op 25-01-2010: ik had al veel over jou boek gezien op verschillende boeken sites.gelukkig kwam ik hem tegen in de bieb en heb hem in een adem uitgelezen.hetis een goed verhaal en heel goed geschreven.hoop dat je nog meer boeken gaat schrijven.
Anita Kleinschmidt (52) op 25-01-2010: Leuk om jullie verslag te lezen Wendela en Atie. Ik verheug me alweer op het volgende hoofdstuk.
Hartelijke groet,
Anita Kleinschmidt
Lara (18) op 25-01-2010: Sjongejonge wat een verhaal! Adembenemend.
Diana () op 23-01-2010: Wat doe je normaal gesproken als je een geldbedrag vindt? Naar de politie gaan is de logische keuze. Dit geldt niet voor kunsthandelaar Eugene Wren. Hoewel hij een goedlopende galerie runt, financieel niets te klagen heeft en naast een riant huis, genoeg geld en een beeldschone vriendin aan zijn zijde heeft staan, is er toch een reden dat Lance de gevonden enveloppe met inhoud niet afstaat. Eugene is verslavingsgevoelig en, hoewel hij er diverse overwonnen heeft, niet in staat deze ene in bedwang te houden. Dit suikervrije snoepgoed, want daar gaat het om, lijkt onschuldig maar beheerst zijn dagelijkse doen en laten. Als een opgehangen briefje, die hij op de vindplaats op Portobello Road achterlaat, gevonden wordt, kruisen diverse mensen elkaars levenspad en lijken ze onlosmakelijk met elkaar verbonden te zijn. De eigenaar van de enveloppe, Joel Roseman – die door een hartaanval het geld verloor op straat – blijkt een nogal apart type, alsmede ook de andere kandidaat, de dakloze Lance. De eerlijke vinder lijkt een tikje buiten de boot te vallen van wat we van Ruth Rendell gewend zijn. De auteur, die inmiddels al veertig jaar de pen ter hand neemt, weet weliswaar een prima verhaal op papier te zetten, de echte spanning heeft ze in dit boek grotendeels achterwege gelaten. Wél is het broeierig geschreven en het geheel drijft op de sterke personages met hun psychologische strubbelingen. Hier ligt ook duidelijk de kracht. Voor wie een sterk, ingenieus plot verwacht of in ieder geval daar op hoopt zal Ruth’s nieuwste tegenvallen. Het blijft wat veilig allemaal. Het genre (psychologische) misdaadroman zou daarom beter hebben gepast. Nu wordt het boek toch afgerekend – door het etiketje literaire triller - op het ontbreken van goede suspense en dat is eigenlijk zonde. Maar de krasse auteur met het wellicht wat stoffige imago kan bij haar fans zeker een potje breken, daar ben ik van overtuigd.
Titsia (33) op 22-01-2010: Ik vind je schrijfstijl erg spannend. Je zit er meteen in en glijd in één ruk door naar het einde. Je boek was ook als een zucht uit.
Annette (38) op 22-01-2010: Ik had veel positiefs gelezen over dit boek, waardoor het dan toch weer een klein beetje tegenvalt. Hoewel het sfeertje en het verhaal me zeker nog bij zullen blijven, had ik toch een iets "definitiever" einde verwacht.
Ik had ook niet het gevoel dat ik moest blijven lezen. De stijl van deze schrijfster heeft een wat langzamer ritme dan boeken waar je doorheenracet. Wel origineel!
emmie (48) op 21-01-2010: wat een spannend verhaal was dat! ik heb het in één keer uitgelezen. een echte joy fielding!!!
Ink (40) op 21-01-2010: Grappig,
Ik had pas zo'n zwarte dag (één van de meerdere deze winter),tot de essent liet weten dat we 150,00 euro terugkregen.Gauw naar de winkel om een goed gevoel te kopen kan wonderen doen.Zou de gas( ofzo) vandaag laten weten wat terug te betalen? En anders maar weer naar beelden van Haïti kijken en bedenken hoe goed we het hier hebben en voor al die mensen huilen in plaats van voor mezelf!!
Diana (39) op 19-01-2010: Een echte Loes den H. En daarom sluit ik weer aan bij mijn eerdere mening(en) over haar eerder verschenen thrillers: ik ben wéér geen fan geworden. Dit boek is wederom erg simpel en, hoewel het lekker (snel) leest, zó cliché als het maar zijn kan. Mij heeft niet niet kunnen boeien. Leuk voor als je even niets anders op je stapeltje hebt liggen, anders zou ik hem zo onderop hebben geschoven.
Corine (39) op 19-01-2010: Gisteren was het ook nog wel DE DERDE MAANDAG VAN JANUARI, dus de meest depressieve dag van het jaar, dat schijnt.
Misschien ben je wel niet zo depressief aangelegt. Toch weer wachten tot volgend jaar denk ik want het was ECHT de beste dag ooit.
Of wachten op een nieuw golf.
Maarre....was het helaas herkenbaar.
Met dit soort verhalen moet het werk toch toestromen?
Mirananas (39) op 19-01-2010: Een werkgever wil eigenlijk alleen maar Antoinettes als ze tenminste qua karakter wat in huis hebben.....Ik ben elke dag een beetje trotser op je, KUS!
belin (36) op 19-01-2010: Toen ik het kopje las dacht ik. Mooi kan ik die inhuren. Nu denk ik dat eigenlijk nog steeds laat de wereld maar weer draaien zoals alleen jij dat zo goed kan!
Truus (57) op 19-01-2010: mooi, boeiend verhaal! goed geschreven.
Nicole () op 19-01-2010: Bronny is een onschuldige Australische tiener die een beschermde jeugd heeft gehad. Als ze haar moeder verliest aan de vreselijke ziekte Huntington en de kans groot is dat zij het erft, vlucht ze naar Londen. Hier wil ze een nieuw leven opbouwen waar ze niet aan de ziekte hoeft te denken. Al snel maakt ze deel uit van een vriendengroep die haar laat kennismaken met een zorgeloos leven vol verschillende soorten drugs. Als ze met z'n allen een leegstaand pand kraken en er hun intrek hebben genomen hoort Bronny steeds vaker onverklaarbare geluiden. Ze schenkt hier niet veel aandacht aan en legt de oorzaak bij het drugsgebruik. Wat de groep vrienden echter niet weet is dat het huis niet helemaal leegstond toen ze erin trokken. De duivelskamer is vanuit alle oogpunten een meesterwerk. Ik heb al in geen tijden een boek gelezen dat ik niet meer weg kon leggen. Adembenemend spannend is het opgebouwd en de climax laat lekker lang op zich wachten. Zoals de kaft van het boek al aangeeft: dit boek is niet voor watjes. Deze uitspraak kan ik met volle overtuiging beamen en ondanks dat ik een ware horror-fan ben heb ik af en toe even moeten slikken. Een sterke maag is een vereiste om dit boek te lezen. De erotische aspecten in het verhaal die vaak de overhand hebben maken het boek sexy en opwindend. Bronny is een perfect uitgewerkte hoofdpersoon en je gaat totaal op in haar vaak moedeloze leventje als op de vlucht geslagen tiener. Ik ben blij dat ik dit boek gelezen heb, maar er zullen mensen zijn die het verafschuwen door de gruwelijke details en beschrijvingen. Ik heb maar één woord voor dit boek: Meesterlijk!!
Astrid () op 18-01-2010: Joost Heyink heeft zich al gevestigd als kinderboeken schrijver, en Het experiment is zijn tweede thriller, en wat voor één! Hella en Berry zijn een doodgewoon stel dat beide werkt in de reisbranche. Ze wonen niet samen, maar hebben een bevredigende LAT-relatie. Berry wil echter meer in het leven, en is op zoek naar zichzelf. Hij vindt dit bij Sygma, een organisatie die zelfontwikkeling aanmoedigt. De dialogen in Het experiment zijn erg goed, en het verhaal leest daardoor lekker weg. De karakters Berry en Hella zijn goed uitgewerkt, maar ook de andere personages in het boek worden steengoed neergezet. Sygma deugt niet. In je hoofd zeurt een stemmetje dat zegt dat het niet deugt. Hella heeft dit gevoel ook. Misschien is het het motto 'Breek en Bouw' wat haar niet aanstaat? De spanning is er niet vanaf de allereerste pagina, maar doordat je een vermoeden hebt wat er gaat gebeuren wil je verder lezen. Het onderwerp is actueel en daardoor erg boeiend. Het verhaal is erg intrigerend geschreven. Manipulatie, hersenspoeling en chantage zijn de belangrijkste bestandelen van Het experiment. Het is moeilijk om meer te vertellen over het boek, omdat ik niet wil verklappen wat er allemaal gebeurt. Gewoon lezen dus dit boek!
Astrid () op 18-01-2010: De verwenen meisjes is het debuut van Helen Grant. Het boek is niet écht spannend en het duurt dan ook lang eer het verhaal lekker op gang komt. Het is geen boek waarin je lekker kunt verdwijnen en alles kunt vergeten. Tegen de tijd dat dat eindelijk wel gebeurt is het boek bijna uit. De karakters Pia en haar vriendje Stefan worden heel erg goed uitgewerkt, en ook de details uit de omgeving zijn perfect beschreven. Het boek is in de ik-vorm geschreven, en Pia vertelt zelf het verhaal. Meestal heb ik geen moeite met boeken die op deze manier geschreven zijn, maar De verdwenen meisjes heeft het daardoor de hele tijd net niet, en dat is erg jammer. Misschien komt dat doordat het een jeugdboek is. De folklore in het boek, doet bijna denken aan een sprookjesboek voor wat oudere kinderen. Wel heeft het boek een gezonde dosis humor. Nee, het boek De verdwenen meisjes is meer een jeugdboek dan een echte vrouwenthriller. Leuk, maar net niet...
jennie de cock (65) op 18-01-2010: dierenleed.een goed verhaal ga zo door ik wens je
veel succces toe.
Marinette (56) op 18-01-2010:
Verhaal van deze tijd.
Zeer spannend geschreven.
Ga zo door.
Marloes () op 17-01-2010: In Vastberaden draait het om de liefde tussen Cooper en Lil. De New Yorkse Cooper wordt tijdens een vakantie bij zijn grootouders op het platteland verliefd om de mooie Lil. Hun summerlove wordt bruut verstoord als zij het lichaam vinden van een jonge vermoorde vrouw. Tegen de wil van Lil, gaan zij na deze zomer ieder hun eigen weg. Jaren later komt Cooper terug om zijn grootouders te helpen en zich permanent te vestigen. Lil heeft nog wel gevoelens voor Cooper, maar heeft nog wel last van haar gebroken hart en stelt zich afstandelijk naar hem op. In deze haat-liefde periode tussen Lil en Coop worden een aantal moorden gepleegd. Dan blijkt dat deze sterk overeenkomen met de moord van toen en wordt steeds meer duidelijk dat de moordenaar achter Lil aanzit. Door de moorden begint de spanning in het verhaal te komen, maar krijgt toch niet echt de overhand. De motieven van de moordenaar worden wel genoemd, maar roepen bij mij nog wel wat vraagtekens op. Vastberaden leest voornamelijk als een liefdesroman. Alhoewel goed geschreven, wordt het liefdesverhaal tussen Lil en Coop wel erg uitgebreid neergezet. Dat had zeker wat korter gekund. Het landschap dat Nora Roberts beschrijft prikkelt de fantasie. Het lijkt mij geweldig om daar te wandelen. Kortom een dagdroom-roman voor romantici die houden van een tikkeltje spanning!
Tja () op 17-01-2010: Zeer goed verteld. Alsof je op de schouder van de hoofdpersoon alles meebeleeft.
justine (52) op 16-01-2010: Het boek Wisselgeld is uit, en het is wederom een juweeltje van Loes den Hollander. Hoe ze het doet weet ik niet maar ze overtreft zichzelf elke keer weer. Ook met dit boek, wat doe je als je gewone leven ineens op zijn kop staat door de moord op je dochter? Wat doe je als later blijkt dat je man ooit vreemd is gegaan en dat dit verleden ineens heden wordt. Hoe voel je jezelf dan? Niemand kan je dit zeggen tot het je overkomt. Deze emoties, het verdriet, de woede, de onzekerheid spatten van de bladzijdes af, houden je in zijn greep als Lenie en Michael samen op weg moetne om al deze emoties te verwerken samen methun kinderen. Het boel leest heerlijk vlot weg, mooie korte hoofdstuuken en de personen zijn goed uitgewerkt. Een thriller die je vast houd bladzijde na bladzijde
Polly van Wijland (60) op 15-01-2010: In tegenstelling tot wat mijn voorgangster Astrid over het boek schrijft, vind ik Wisselgeld de zwakste thriller van Loes den Hollander tot nu toe. De spanning blijft helemaal niet tot aan het einde van het boek aanwezig. Een geroutineerde thrillerlezeres zal halverwege het boek al door hebben wie de "dader"is. Er zijn nameijk helemaal geen andere kandidaten.
Het lijkt er veel eerder op dat Loes den Hollander op weg is naar een roman in plaats van naar een nieuwe thriller. En het niveau van een romanschrijfster heeft ze nog niet. De laatste verhalenbundels zijn niet alleen voorproefjes het lijken ook opstapjes naar een roman. In een interview heb ik dat ook al gelezen. Bovendien is het verschil tussen de Marsmannen en de Venusvrouwen wel erg overduidelijk en clichématig. Maar als je denkt dat je een spannende thriller gaat lezen, kom je m.i. bedrogen uit.
Astrid van der Helm (39) op 13-01-2010: Loes den Hollander behoeft wat mij betreft geen verdere introductie. Met thrillers als Zwanenzang en Driftleven heeft Loes zich wat mij betreft gevestigd in de Nederlandse thriller wereld.
In Wisselgeld maken we kennis met Lenie, Michael, en hun 3 kinderen Roos, Juul en Peter Paul.
Het leven van dit ogenschijnlijke gelukkig gezin wordt drastisch op zijn kop gezet als dochter Roos vermoord wordt aangetroffen in een hotel in Maastricht.
Moeder Lenie had de hele dag al een onheilspellend gevoel. Er was iets met Roos, ze wist het zeker. Lenie probeert het gevoel te onderdrukken maar het gevoel is te sterk.
Dit onheilspellende gevoel, de onderhuidse spanning, blijft het hele boek sluimeren.
Wisselgeld is voor mij niet echt een literaire thriller, maar wederom meer een psychologische thriller. De dialogen zijn erg goed neergezet. Je voelt de spanning tussen Lenie en Michael.
Michael heeft zich in het verleden niet altijd aan zijn trouwbelofte gehouden, en dat verleden komt nu weer naar boven drijven. Heeft het slippertje van vroeger te maken met de moord op Roos? Waarom verdwijnt Peter Paul spoorloos?
De karakters zijn, zoals we gewend zijn van Loes, steengoed neergezet. Je voelt dat de spanning tussen Lenie en Michael te snijden is. De spanningsbogen in het boek zijn verassend, en blijven dat tot het eind.
Met Wisselgeld heeft Loes den Hollander wederom een kei van een psychologische thriller neergezet. Jammer dat het boek al weer uit is…
Tuimel (38) op 13-01-2010: Meeslepende en benauwende beschrijving van een voor de buitenwereld ontzichtbare tragiek.
Alison (28) op 13-01-2010: Ongelooflijk, wat een boek!! Het is vanaf de eerste pagina spannend en daarna blijf je doorlezen omdat je wilt weten hoe het afloopt. Op het einde blijkt Judith een werkelijk geniaal plot te hebben bedacht. Een vd beste boeken die ik het afgelopen jaar heb gelezen, ik kijk nu al uit naar de nieuwe van Judith!!
Piet (68) op 12-01-2010: Een spannend verhaal of beter gezegd een thriller die in deze tijd beslist zo maar zou kunnen plaatsvinden.Spannend slot. Een verrassende ontknoping een cheque aan de ene kant en hoe zou het gerecht ermee omgaan voor de persoon in kwestie. Heel goed. Succes voor in de toekomst.
biblineke (48) op 12-01-2010: Volgens mij is de actie mislukt. Jammer, 't was een leuk idee. Ik heb "Het laatste spoor" maar bij de bieb gehaald. Daar moet je zijn voor nieuwe boeken.
Chinouk (26) op 11-01-2010: Een heel doordringend onderwerp en erg treffend geschreven.
Claudia (35) op 11-01-2010: Ik heb zelden zo'n slechte thriller gelezen! Wat een ongelofelijk stompzinnig en langdradig verhaal, vreselijk. Voor mij geen Judith Visser meer!
rob (53) op 10-01-2010: boeiend en verrassend, zou een goed filmscript kunnen zijn !
jet (29) op 10-01-2010: Jammer dat dit boek maar 237 pagina's heeft van mij hadden het er wel 200 meer mogen zijn. het boek leest als een trein en vanaf het begin wordt je meegezogen in het verhaal. Jake en Manny gaan op zoek naar de moordenaar van een psychiatrische inrichting die al lang geleden gebeurd zijn. Ze hebben alleen een aantal botten waar ze heel knap langzamerhand allemaal informatie uithalen. Ze worden door iedereen tegengewerkt en er worden zelfs aanslagen op hun gepleegd. Toch zetten ze door en komen ze op een verrassende manier achter de waarheid.
Nicole () op 09-01-2010: Het lichaam van een zwerver wordt in het park aangetroffen en inspecteur Petra Delicado en brigadier Fermin Garzon worden op de zaak gezet. Wat in het begin een onbelangrijk ongeluk lijkt te zijn, blijkt al snel een ingewikkelde moordzaak. Inspecteur Delicado wil koste wat kost de moordenaar van de zwerver vinden en samen met brigadier Garzon belanden ze in een donkere wereld. Ik heb dit boek gelezen met de hoop dat het beter zou zijn dan Hondsdagen maar helaas deed ik weer teleurgesteld het boek dicht toen het uit was. Het zijn twee identieke verhalen, het draait alleen om een andere moordzaak. Er wordt teveel uitgeweken naar het liefdesleven van Petra Delicado en het verhaal is ingewikkeld beschreven. Je raakt snel de draad kwijt en ik kreeg het gevoel dat je dit boek pas echt snapt als je zelf op een politiebureau werkzaam bent. De hoofdpersoon is een sterke persoonlijkheid en gedachten van haar worden zeer goed omschreven. Dat is ook de enige reden dat dit boek twee, in plaats van één ster krijgt. Jammer, ik had er meer van verwacht.
Jennifer (30) op 08-01-2010: Kunnen de niet gevonden boeken niet terug gehaald worden en verloten onder de leden?
Die de boeken dan weer door kunnen geven aan familie en bekenden.
Jose (64) op 08-01-2010: Spannend, maar triest verhaal tot en met het einde!
justine (52) op 08-01-2010: Dit is een boek wat een beetje traag opgang komt. Je hebt dan zoiets van, is dit het, wanneer gebeurt het nu echt.
Maar dan....dan wordt je compleet meegezogen in het verhaal, en kijk je mee en huiver je mee met de gruwelijke moorden. Je hoort het geheim van de commisaris en je gaat mee op speurtocht naar deze beestachtige moordenaar.
Het is goed uitgewerkt, en goed gedetailleerd beschreven zonder langdradig te worden. De personages komen ook goed uit de verf, gewoon een must voor elke thriller lezer.
Dit boek houd je in de greep van het begin tot het einde.
Joy, (16) op 07-01-2010: Spannend en echt een goed boek, Lees hem nu voor Nederlands samen met Verdwijn ( Vanish )
Ben echt blij dat ik deze heb gekocht samen met de leerling!
Ook een echte aanrader,
Xxxx
Pieter Baetsen (61) op 07-01-2010: Bizar maar realistisch verhaal in de geest van deze tijd
Petra Thijssen (57) op 07-01-2010: Ik vind het een heel spannend verhaal, zoals alleen jij het kan schrijven. Voortaan wanneer je in bad ligt, roep ik wel regelmatig om te kijken of alles goed gaat.
Jan (56) op 06-01-2010: Dat vraag ik mij al vanaf 16 december af, maar het lijkt er op dat dit een zachte dood is gestorven. Jammer want het is zo een mooi initiatief, waarbij een zekere uitval wel is te voorspellen.
Rosaline (55) op 06-01-2010: Je moet doorlezen, omdat je het einde wilt weten. Zeer boeiend.
Jac en Marie-José (65) op 05-01-2010: Mooi, leuk en boeiend verhaal, met aandacht gelezen.
Wies Vaessen (65) op 05-01-2010: ik vond het verhaal heel aandoenlijk en erg van deze tijd.
Lukkien (58) op 05-01-2010: Triest en mooi verhaal, met die kern van waarheid waar het om gaat in het leven.
Danielle Kaiser (31) op 05-01-2010: Als je verhaal niet geplaatst wordt krijg je dan in ieder geval wel een afwijzingsmail?
Eric (47) op 05-01-2010: Ja, elke quiller krijgt een mail of hij wel of niet geplaatst wordt. Soms kan de reactie even op zich laten wachten, als er meerdere verhalen kort na elkaar worden aangeboden. We proberen elk verhaal zo zorgvuldig mogelijk te lezen.
toos (43) op 04-01-2010: gebeurt er nog iets?
Ellie (63) op 03-01-2010: Mooi verhaal over een belangrijk gegeven in deze tijd.
jet (29) op 03-01-2010: Dit is een goed boek met een sterke verhaallijn. Je zit niet op het puntje van je stoel van de spanning, maar toch goed genoeg om te weten hoe het afloopt. Het boek heeft 2 verhaallijnen waarbij de 1e ongeveer 5 jaar geleden is gebeurd en de 2e ongeveer 12 jaar. In het begin moet je even wennen aan die omschakeling omdat je niet weet wat het met elkaar te maken heeft. Maar hoe verder je leest hoe meer duidelijk wordt wat de 2 verhalen met elkaar te maken hebben. Lekker lezen dit boek, het zal je niet tegenvallen.
John (64) op 03-01-2010: Een spannend, verassend verhaal dat tot nadenken stemt.
Annette () op 02-01-2010: Beste Ini, we hebben de "actuele" eis gesteld om drie redenen. Ten eerste wilden we niet dat iedereen "oud werk" ging insturen voor deze nieuwe wedstrijd, maar dat schrijvers speciaal voor VrouwenThrillers iets "vers" zouden schrijven. Ten tweede omdat vrouwenthrillers vaak gaan over gewone vrouwen die iets engs meemaken. Dit gebeurt overal om ons heen en dus ook in het nieuws. En ten derde omdat we onze wedstrijd net iets anders wilden insteken dan andere schrijfwedstrijden op het internet. Het "gebaseerd zijn" op een actuele bron vatten wij trouwens heel breed op. Wij controleren niet of de datum van het nieuwsbericht wel "recent genoeg is" en daarnaast hoeft het verhaal helemaal niet te beschrijven wat er in het echt gebeurd is. Inspiratie laat zich niet aan banden leggen. Daarnaast denk ik dat de inmiddels gepubliceerde verhalen bewijzen dat het heel goed mogelijk is een "niet-wegwerp" verhaal te schrijven op basis van een actuele bron.
Mariska (31) op 02-01-2010: Wauw! Ik wil verder lezen! Goed verhaal Chinouk!
Betty Belinfante-Neu (71) op 31-12-2009: Spannend triest en gaaf en ook ik hou erg van dieren. Hoopte op een goed einde. Betty
Tom A. (42) op 29-12-2009: Ik heb dit boek in het Engels gelezen, het is echt een juweeltje.
Toen heb ik er ook een korte video-bespreking op YouTube van gemaakt (in erg Vlaemsch klinkend Engels...), die vind je misschien wel interessant:
http://www.youtube.com/watch?v=OQDZ4Si5AtI
Rita Swam (68) op 28-12-2009: Morgen ga ik onmiddellijk een paar boeken van Sophie Hannah kopen. Mede dankzij het goede interview.
Annette () op 27-12-2009: Ik zou je het boek Summercrime aanraden om de sfeer 'ns te proeven. Er staan ook (psychologische) thriller-verhalen in door mannen geschreven.
Groetjes
Annette
Kim (25) op 25-12-2009: Wat een mooi verhaal! Leuk om zo tussendoor ook eens een kort verhaal te lezen. Het boek Passiespel van Isa Maron vond ik ook lekker weglezen.
Monique (44) op 24-12-2009: Leest lekker weg, daarnaast vind ik het leuk dat het verhaal op een waar gebeurd feit is gebaseerd.
Helmy () op 24-12-2009: Je weet de spanning goed op te bouwen.
Danielle (31) op 24-12-2009: Ben je je ervan bewust hoeveel zinnen beginnen met 'Ze'? Misschien iets voor de volgende keer, maar dat valt me enorm op.
belin (36) op 24-12-2009: Cool ( lees koel )verhaal! maar wel hart verwarmend Vooral dat hele mooie meisje! Trommel mij ook maar op voor dat sneeuwballen gevecht word je ook warm van hoor!!!! als je het goed doet dan he!
xxx
Flavie Beaumont (45) op 24-12-2009: Danielle, bedankt voor je pertinente opmerking. Je hebt gelijk! Ik ga er rekening mee houden.
wendy (44) op 23-12-2009: Oooooh! Mijn nieuwsgierigheid naar jouw avontuur al iets bevredigd...........
x
Miran (--) op 23-12-2009: Van de maas naar Gambia en beiden weer met zoveel passie dat zelfs Gambia voelbaar is. Helaas ben ik daar nog nooit geweest. Wanneer zullen we gaan....
koen (50) op 23-12-2009: Bestaat er een boek met kortverhalen Vrouwenthrillers?
Maryvic () op 23-12-2009: Mooie tegenstelling; het witte en warme stranden van Gambia en de nieuwe vrienden of het witte sneeuw en warme kerst met oude vrienden en familie in Nederland.
Ik wens jou en alle lezers heel veel pretlichtjes toe.
Ingrid (40) op 23-12-2009: IK WIL TERUG!!!!!!
Effe niet zwemfan.. (31) op 23-12-2009: Leuke column, en how sweet dat meiske!
Koen (50) op 22-12-2009: Dag Annette, Ik verheugde me in de komst van het nieuwe magazine Pure Thrillers, maar helaas, ook hier wordt gezocht naar schrijvers die kwistig zijn met bloed, achtervolgingen, schrikmomenten, vele klifhangers om je wakker te houden, gierende banden, lijken die uit de kast vallen, actie en nog eens actie. Als ik nu lees wat jij onder thrillers verstaat, ben ik geneigd om zo’n vrouwenthriller te lezen. Als ik het goed begrijp gaan die verhalen over gewone vrouwen, maar moeten ze ook door vrouwen geschreven zijn om vrouwenthriller genoemd te mogen worden?
Annette () op 22-12-2009: Koen, vrouwenthrillers worden zeker niet per definitie door vrouwen geschreven, maar zijn vooral voor een vrouwelijke doelgroep interessanter. Ik zou zeggen, lees of schrijf er 'ns eentje ;-) Er zijn genoeg uitgevers die op zoek zijn naar nieuw vrouwenthriller-talent!
Rick (46) op 22-12-2009: De sneeuw zal ongetwijfeld erg schril aftekenen tegenover de Gambiaanse kleuren. Waarom is sneeuw ook niet roze?
Alex (49) op 22-12-2009: Een mooi verhaal geeft ook warmte.
Dank je wel.
Fijne fesstdagen
Erna (48) op 20-12-2009: erg mooi....als men dit niet mooi vindt heb je niets met thrillers :-)
sas (36) op 18-12-2009: Helaas moet ik zeggen dat het tegen viel! Net als het eerste boek. Jammer.
ans de reijke (60) op 16-12-2009: Heel mooi geschreven, kerstverhaal met een onverwachte wending. fijne kerstdagen Ans de Reijke
Ini (40) op 16-12-2009: Beste Chinouk,
Elk actualiteit wordt, al dan niet langzaam, begraven onder andere actualiteiten. Wanneer een fictief verhaal gebaseerd is op iets actueels, legt de lezer uiteraard een link met dat actuele. De schrijver is zich daarvan bewust, het verhaal wordt dan ook in die zin geschreven. Maar na de begrafenis van die ‘wegwerp’bron, en zeker nadat die vergaan is tot stof en as en door velen nooit gekend geweest is, loopt het verhaal op één been.
Misschien ga je met deze stelling niet akkoord, maar je kunt niet ontkennen dat het verhaal helemaal anders gelezen zal worden door lezers die dat actuele nooit gekend hebben.
Ik begrijp niet waarom die ‘actuele’ eis gesteld wordt. Ik ben ervan overtuigd dat er vele nog niet gepubliceerde, lezenswaardige vrouwenthrillers te vinden zijn, maar met deze onbegrijpelijke beperking geloof ik niet in een toestroom van schrijverstalenten.
Jan () op 16-12-2009: Enige tijd geleden heb ik het boek achtergelaten in Dordrecht. Ik weet ook dat het inmiddels door iemand weer meegenomen is. Echter de 'site' is niet bijgewerkt hiervoor!! Boek 17 is niet meer op de genoemde plek in Dordrecht te vinden.
Joyce (28) op 16-12-2009: Prettig geschreven.
Je leeft meteen mee met het verhaal ook al is het maar kort.
Ik vind het knap om zo'n kort verhaal, spannend te schrijven.
Hans Kilian (51) op 16-12-2009: Yep!
Antoinette () op 16-12-2009: Echt sterk en goed opgebouwd verhaal!
Joyce (28) op 16-12-2009: Niets is zoals het lijkt!
Diana () op 15-12-2009: Een seriemoordenaar duikt op onder de naam ‘Boogschutter‘ en lijkt zijn slachtoffers willekeurig te kiezen. Hoofdpersonage Jacqueline Bijl onderzoekt de eerste moord, een jonge vrouw die het leven laat na het inkopen doen. Als er meerdere doden vallen is het bijbenen geblazen en kans zien de moordenaar een stap voor te blijven. Wat opvalt bij dit debuut is niet het in feite stereotypische uitgangspunt waar het verhaal omheen is geschreven maar de solide karakters en de vaart en vlotheid in de schrijftrant. Een stoere, vrouwelijke rechercheur die haar mannetje staat komen we nogal eens tegen. Ofwel het karakter is erg benadrukt of deze valt weg tegen het eigenlijke verhaal. In deze moderne politieroman heeft de auteur de moeite genomen om beide goed uit te werken en dit heeft zijn vruchten duidelijk afgeworpen. Bovendien staat het verhaal als een huis. De boogschutter wordt duidelijk als politieroman betiteld maar heeft zeker veel weg van een goede actiethriller. Hoewel het geen klassieke vrouwenthriller is gebleken heeft het boek genoeg elementen waardoor het met gemak onder dit genre geschaard kan worden. Het zou leuk zijn als ‘Sjaak’ Bijl in een eventuele opvolger weer van de partij zou zijn. Dit smaakt duidelijk naar meer, zeker als de auteur haar eigen pad blijft volgen. Minpuntje is de uitstraling van deze eerste druk met de haast onvermijdelijke tikfoutjes.
Yvonne (44) op 14-12-2009: Serpent is vooral een heerlijke thriller met een tot het eind boeiend verhaal. Daarnaast is het ook een mooie roman met levensechte personages. Tevens geeft het boek een realistisch beeld van de psychiatrische kliniek. Erg knap hoe zoveel verschillende aspecten in 1 verhaal verwerkt zijn. Absolute aanrader!
Gees (53) op 14-12-2009: Mag graag lezen dus het lijkt mij leuk om dit boek te "vinden".Hellaas Overijssel en met name Hardenberg staat hiermee niet op de kaart.
jet (29) op 13-12-2009: Na erg veel verhalen te hebben gehoord over dit boek, moest ik hem toch maar eens gaan lezen en dat is zeker niet tegen gevallen. Het leest zeer makkelijk weg en als je denkt nu zakt het verhaal wat in dan komt er weer een spannend stuk. Als je van spannende verhalen houd dan moet je dit zeker lezen.
Chinouk (26) op 13-12-2009: Zelf denk ik dat de inspiratiebronnen wel actueel zijn, maar de verhalen tijdloos. In de Quillers zelf wordt er volgens mij niet gerept over een tijdsbeeld. Ik denk daardoor dat het geen wegwerpverhalen zijn, maar verhalen geïnspireerd op 'wegwerp'bronnen.
Ini (40) op 12-12-2009: Een verhaal op een actueel thema, een wegwerpverhaal dus. Waarom geen vrouwenthriller met een blijvend onderwerp, jammer?
Ellie (29) op 12-12-2009: Echt een leuke actie. Jammer dat er geen boeken meer zijn gemeld. Ik kan me echt niet voorstellen dat die niet zijn gevonden, ik denk dat mensen ze niet melden :(
Lotte (20) op 11-12-2009: Mm... dutjes doen heerlijk :) Zoveel makkelijker dan 's avonds in slaap vallen.
Astrid van der Helm (39) op 10-12-2009: Diana, Robbert en dochter Lieke verbranden hun schepen in Nederland om te emigreren naar Toscane, Italië. Ze gaan daar een oud pand verbouwen tot hotel. Veel Nederlanders dromen hiervan, maar Diana en haar gezin gaan het ook daadwerkelijk doen. Een echt verassend boek is het niet. De dader is snel bekend, ook de plek waar de daden plaatsvinden is snel bekend. Toch heeft dit mij niet echt gestoord. Het gebeurd wel vaker dat de dader vroeg in het boek bekend is, en dan is het juist de kunst om de lezer aan het twijfelen te brengen, en dat doet Corine zeker in dit boek. In de buurt is een seriemoordenaar actief, en het iedereen in de omgeving is hierdoor nogal angstig en gespannen. Om hen te helpen met het verbouwen nemen ze klusjes man Luigi aan, en een kok om voor de gasten te gasten te koken, Matteo. Er gebeuren allerlei vreemde dingen in en om het huis, en langzaam krijgt Diana het onheilspellende gevoel dat ze weg gepest worden, dat de dorpsgenoten hun hier niet willen hebben. De sfeer is soms onheilspellend, angstig. Je krijgt het gevoel continue over je schouders te moeten kijken. Dan blijkt ook nog eens dat Diana een groot geheim met zich meedraagt. Maar wat heeft dit met het huis in Italië te maken? Corine zet je meerdere malen op een dwaalspoor, en de spanningsbogen zijn vaak erg goed. Dan is het jammer dat het plot weer tegenvalt. Toch heb ik het boek met veel plezier gelezen. Het was een kadootje van een dierbare vriendin, en dat maakt het weer speciaal. Lezen dit boek!
Astrid van der Helm (39) op 10-12-2009: Soms lees je een boek dat je vanaf de eerste pagina naar de strot grijpt. Dit omdat het hele boek emotie ademt. Dit is zo’n boek! Matt heeft Tender ten huwelijk gevraagd, heel romantisch tijdens een dineetje. Ze hebben een geweldige avond, een super nacht, maar de volgende morgen ligt Matt dood in bed. Tender kan het niet geloven, ligt Matt echt dood naast haar? Dood na de waanzinnige vrijpartij van die nacht? Dood nadat hij haar ten huwelijk heeft gevraagd? Echt dood? Dat kan niet! Je zit echt meteen in het boek, en je voelt niet anders dan machteloosheid. Je wilt Tender helpen, je wil Tender troosten. Het boek is emotie. Het laatste boek waarin ik deze emotie en machteloosheid ook heel erg heb gevoeld was Ademloos van Kim Moelands, al kan je het niet met elkaar vergelijken. Tender heeft grote problemen met het verwerken van de dood van Matt. Ze grijpt naar allerlei hulpmiddelen om Matt in leven te houden, om met hem te kunnen blijven praten, met hem te kunnen blijven vrijen, om hem bij haar te houden. Op Discovery Channel ziet ze iets over “Lucide Dromen”, hierbij kan je contact maken met overledenen. Tender doet er alles aan om deze techniek te leren. Zo beland ze al snel in de spirituele wereld. Het boek is echt geloofwaardig. Er is gedegen onderzoek gedaan naar deze vormen van spiritualiteit. De hoofdstukken zijn kort, en dat houd de vaart in het verhaal. In Oversteken is niets wat het lijkt. Judith Visser mag wat mij betreft in het rijtje top auteurs van Nederland, Loes de Hollander, Corine Hartman en Esther Verhoef. Ik kijk nu al uit naar een nieuwe Visser
Jacqueline Servais (58) op 10-12-2009: Wat een leuk plan en een mooie gelegenheid om een verhaal te bedenken met een actueel thema.
Suma (58) op 10-12-2009: Ha Chinouk, heerlijk rillend verhaal voor bij een kampvuur. De schimmen spetteren uit het vuur. Goed gedaan hoor. Dikke pluim.
Daantie (31) op 10-12-2009: Topstory! Spannend tot en met! Ik zal heel erg mijn best moeten doen, zie ik :-)
Toos (43) op 09-12-2009: Een hele leuke actie. Ik zou er best aan mee willen doen, maar er ligt volgens mij geen enkel exemplaar van dit boek in de kop van Limburg. Laat eens een aantal boeken hierheen komen. Liefst in Gennep.
Svea (44) op 09-12-2009: Oh zo herkenbaar, Antoinette. Die uurtjes slaap overdag zijn zo goddelijk, daar kan de nacht bijna niet tegenop.
Annette () op 08-12-2009: Ziek is een 'echte Martine Kamphuis'. Zo'n boek waarin zich zo ontzettend veel in de hoofden van de hoofdpersonen afspeelt dat je je achteraf afvraagt wat er nu precies gebeurd is. En dat valt dan eigenlijk een klein beetje tegen. In Ziek gebeurt er niet zo gek veel. Het verhaal is eigenlijk een heel lange inleiding naar de climax van de eindscene, maar in de tussentijd is er net te weinig spanning om overal boeiend te blijven. Het verhaal zit wel goed in elkaar en de gedachten van de hoofdpersonen zijn overal geloofwaardig, af en toe wat over-the-top, maar dat maakt de personages interessant. En toch mist er iets. De hoofdpersonen worden geen van allen voor de lezer sympatiek waardoor het voor een 'vrouwenthriller' net iets mist. Martine geeft in het nawoord aan dat het moeilijk was om haar boek te laten afspelen in een psychiatrische kliniek omdat ze zelf psychiater is. En misschien is het daardoor wel een heel erg serieus boek geworden, geschikt voor een publiek dat houdt van psychologisch geloofwaardige personages en een verhaal met psychologische diepgang. Martine is duidelijk gegroeid in dit boek qua stijl, als schrijver, maar toch is Ziek niet haar beste boek.
Justine (52) op 07-12-2009: Heb vanmiddag Jacht van Lee Weeks uitgelezen en wat een vreselijk, spannend boek was dit. Alles zit erin wat een goed en spannend boek nodig heeft. Het leest makkelijk weg en boeit van begin tot het einde. Deze schrijfster ga ik vaker lezen.
Inge ter Horst (44) op 07-12-2009: Ik heb de boeken van Corine Hartman nog niet zo lang geleden "ontdekt", en de "de Winter trilogie" achter elkaar doorgelezen. Onlangs haar nieuwste boek In vreemde handen. Kan zeggen, ze heeft er een fan bij. Om verschillende redenen spreken haar boeken/schrijfstijl me erg aan (ze weet zelf waarom). Nu kom ik dit interview tegen van 2008 en wil toch nog reageren. Corine hoort thuis in de top van Nederlandse vrouwenthrillerauteurs, ik hoop nog veel van haar te gaan lezen. Leuk interview met een auteur die dicht bij haar lezers staat en wat mij betreft door zou moeten gaan met het schrijven van thrillers!
Annette (37) op 05-12-2009: Maar de geur van dat leren mapje om de ereader is ook niet slecht hoor ;-)
Carla (46) op 05-12-2009: In één adem uitgelezen, af en toe met een brok in mijn keel. En natuurlijk dat zwarte gat als dan toch echt de laatste pagina ook op is.
Jan Pieters (53) op 04-12-2009: eReaders zijn top, maar ik mis de geur van een nieuw boek. Die geur is niet te versmaden :)
Renate (38) op 04-12-2009: Ik heb van Wat te doen als iemand sterft de Dwarsligger versie gewonnen en gelezen. Het verhaal vond ik weer een lekker Nicci French verhaal: een man en een vrouw zijn dodelijk verongelukt aangetroffen, maar het is geen stel. De echtgenote van de man is er van overtuigd dat hij niet vreemdgaat, en ze gaat op onderzoek uit. Net voordat het punt zou komen dat het onderzoek wel langdradig zou worden, gaat het verhaal over een andere boeg. Nu de Dwarsligger. Een heel groot voordeel is dat het zo lekker compact is, ik zit bijna nooit in de trein, maar het leest ook heerlijk in bed. Het is niet zwaar. Het enige nadeel is het dunne papier. Als de nieuwe bladzijde begon, was ik met de andere hand al bezig om de volgende pagina op te zoeken, het bleef aan elkaar plakken. Maar ja, daar moet je wat voor over hebben.
Diet () op 04-12-2009: Erg leuke actie!! Ik ga me helemaal suf opletten. Ben dol op dit soort 'Snuf-de-hond'- acties! Hoop dat er snel meer boeken gevonden en weer teruggelegd worden.
Jan Hopmans (75) op 03-12-2009: Als je eenmaal begonnen bent ben je verkocht, maar ik heb er geen spijt van, integendeel !!
Hetty v.d. Eijk (43) op 03-12-2009: Ik ken Martine persoonlijk en ik had tot ik haar leerde kennen geen hoge pet om van psychiaters. Dat is met haar veranderd, zij is wel betrokken en luistert ook echt. Ik heb de geboorte van haar eerste boek mee mogen maken, heel apart, zowel de ervaring als het boek. De boeken zijn spannend en herkenbaar. Heerlijk! Hopelijk komen er nog veel meer.
Lilian (18) op 03-12-2009: Het eerste boek wat ik van Marion Pauw gelezen heb. Een superspannende thriller! Ik voelde echt met sommige personages mee, waaronder vooral Ray.
Lilian (18) op 03-12-2009: Het eerste boek wat ik van Loes den Hollander gelezen heb. Een heel goede, originele psychologische thriller. Ik heb ondertussen al meer van haar gelezen.
Diana () op 01-12-2009: Elisabeth – Ella – Berkhout groeit op bij twee streng gelovige ouders waarvan de moeder eigenlijk continu op een chronisch ziekbed bivakkeert. Vader Gerard leent zichzelf voor liefdadigheidswerk ten bate van de kerk en de zorg voor moeder Anneke komt, naast haar kantoorbaan en studie, jarenlang grotendeels neer op de schouders van de inmiddels bijna twintigjarige Ella. Beetje bij beetje weet ze een leven voor zichzelf op te bouwen, al weet haar moeder haarfijn alle aandacht op te eisen. Ze groeit op in een streng gelovig milieu waarin niet alleen het geloof haar aan handen en voeten bindt, maar ook de grote psychische druk die ze opgelegd krijgt als de verantwoordelijkheid een last wordt die nauwelijks meer te dragen is. Ze is een kind dat veel te vroeg op een afgebakende plek wordt neergezet waarbinnen ze dient te blijven. Maar loyaliteit overschrijdt grenzen en soms met fatale gevolgen. De auteur weet op voortreffelijke wijze een situatie te schetsen die vanzelf gaat leven. Kort en bondig, mooi in tijd verspringend, krijgt de lezer een verloop voorgelegd waarvan je weet dat op een gegeven moment de bom barst. De vraag waar deze valt wordt beantwoord in het proloog, de precieze aanleiding wordt duidelijk als het geheim ontrafeld wordt en de lezer erachter komt wat de moeder van Ella mankeert. De Zenuwsloper - complimenten voor deze goed gekozen titel – is een broeierige roman waarvan die zijn uitwerking niet zal missen. Met een spanningsboog als een rasechte thriller is het een ironisch en ook schrijnend verhaal over een lang leven onder moeders juk.
Soms sluit een roman om verschillende redenen prima aan bij het vrouwenthrillergenre.De voelbare spanning in de schrijfstijl; de opbouw van een verhaal naar een climax of een intens sfeertje wat bij de lezer toch wel blijft hangen. Deze roman heeft eigenlijk alle drie de elementen. Het boek heeft met weinig opsmuk de kracht in zich om de lezer te verbazen, hoe iets wat al lang broeit kan ontladen. En de kaft draagt natuurlijk ook zijn steentje bij.
Marloes () op 01-12-2009: Tabatha bestaat uit drie delen. De hoofdpersoon is Nick een docent engels op een middelbare school. Het verhaal begint met de intense liefdesrelatie die Nick als student heeft gehad met de Amerikaanse Tabatha in Californië. Als Tabatha de relatie volkomen onverwachts beëindigd is Nick erg verdrietig en vol onbeantwoorde vragen. Tabatha laat weten dat zij in een literatuurtijdschrift cryptische boodschappen voor hem zal achterlaten. Nick gaat terug naar Engeland en probeert zijn leven weer op te bouwen. Hij trouwt en krijgt een dochter. Toch kan hij Tabatha niet vergeten en koopt hij al die jaren trouw het literatuurtijdschrift en ontcijfert haar boodschappen. Nadat zijn huwelijk strandt wordt het leven van Nick rommelig en worstelt hij nog steeds met zijn liefde voor Tabatha. Als Nick op een gegeven moment geen boodschappen meer van Tabatha ontvangt begint ook de spanning in het verhaal te komen. De Engelse geheime dienst zoekt Tabatha en heeft de hulp van Nick nodig. De liefde van Nick voor Tabatha wordt op de proef gesteld. Tabatha is een verhaal over liefde, idealen en keuzes die in het leven worden gemaakt. Het eerste deel heeft naar mijn idee een iets te lange aanloop voor het tweede en meest spannende deel. Het laatste deel heeft veel wendingen dus is het belangrijk om je aandacht erbij te houden. Er worden heel wat personages in het boek genoemd en dat kan het verhaal soms wat complex maken. Het einde is open. Dus misschien een vervolg? Ik ben in ieder geval benieuwd. Tabatha is origineel en een echte aanrader voor liefhebbers van politieke thrillers.
Marlies () op 01-12-2009: Zelden zo'n vaag boek gelezen. In het begin was het een verhaal dat ongelooflijk boeide en dat mijn nieuwsgierigheid prikkelde. Echter, naarmate het boek vorderde, leek de schrijfster zelf de weg te zijn kwijtgeraakt in haar eigen psychologische waanzin. Karin Fossum heeft getracht een ingewikkeld psychologisch verhaal neer te zetten, maar is daar geenszins in geslaagd. Wanneer ze meer bij zichzelf was gebleven, in plaats van diverse personages met een stoornis neer te zetten, dan was het verhaal waarschijnlijk een stuk interessanter geeindigd. Waar ik in het het begin niet kon wachten tot de ontknoping, heb ik die uiteindelijk maar amper gelezen. Zo blij was ik dat dit boek uit was.
Els () op 01-12-2009: Waneer voormalig journaliste Maria Allende met haar man een huis koopt, komt ze er al snel achter dat in hun nieuwe woning een vrouw op een allerminst vredige manier het leven gelaten heeft. Gespleten deurstijlen, plukken haar in gebarsten badkamertegels, foto’s van de mishandelingen, het zijn alle stille getuigen van de gruwel die zich in het huis heeft afgespeeld. Maria kan niet in vrede wonen zolang ze er niet het fijne van weet. De journaliste in haar ontwaakt uit een winterslaap en gaat jagen op de waarheid. Bij sommige boeken is het liefde op het eerste gezicht. Met Koekoeksjong had ik niet die onmiddellijke klik. Ik heb het boek weggelegd en later terug opgenomen. De eerste hoofdstukken waren te gefragmenteerd. Rafels van een verhaal die later een weefsel worden. Als het ware een korte, schijnbaar vrijblijvende kennismaking met figuren uit het boek: een misdadiger, huisjeszoekers, een makelaar, een koppel met baby, een vrouw die terugkeert van vakantie, een winkelhoudster, een politieagent. Langzaamaan grijpen de stukjes toch in elkaar. Er ontwikkelen zich twee verhalen met als gemeenschappelijk thema ‘vrouwenonderdrukking’: een eerwraakmoord en een man die jarenlang zijn vrouw mishandelde met fatale afloop. De research naar beide zaken wordt nauwkeurig beschreven. Journaliste Maria graaft vanuit een persoonlijk motief naar de achtergrond van de mishandelde vrouw. De eerwraakmoord wordt tegen het licht gehouden door een politieagent en een officier van justitie. Eens op gang leest het boek vlot. Bovendien is het niet zomaar een verhaal, een thriller. Koekoeksjong belicht een gevoelig thema dat helaas razend actueel is. Kijk maar naar de krantenkoppen.
Sylvia (18) op 01-12-2009: Misschien heel stom! Maar het einde, met dat krantenartikel. Ik snap daar niks van!
Jennifer (30) op 01-12-2009: Zo'n leuke actie! Maar er gebeurt niets. Ik zou ook graag het boek lezen maar ik kom niet in de buurt van die plaatsen waar ze nu liggen. En waarschijnlijk gaan ze zich ook nooit verplaatsen. Jammer!
Sabina (23) op 30-11-2009: Sja, er gebeurt niet veel meer.
Renee (50) op 30-11-2009: Ik heb Driftleven in één ruk uitgelezen.
Renate (38) op 29-11-2009: Leuk om te lezen, hoe je over de e-reader denkt. Ik ben ook bang dat het boek ga missen, even lekker beetpakken, de kaft even goed bekijken, alvast doorheen bladeren. De cd heeft het tenslotte ook van de ouderwetse lp gewonnen, dus dat zal in dit geval ook wel zo zijn!
Lies (16) op 29-11-2009: Dit boek is zeker de moeite waard om te lezen. Je wordt meegesleept in de problemen van Lizzy, begrijpt haar op sommige punten wel. Ook de personages waren zeer goed uitgewerkt, waardoor je een betere inkijk hebt op het hele verhaal. Als ik op 10 punten zou geven, kreeg dit boek een welverdiende 8.5. Proficiat!
Kitty (49) op 29-11-2009: Jammer dat er weinig meer gebeurd met de boeken verder. Zouden de mensen die het gevonden hebben het zo mooi vinden dat ze het zelf willen houden?
Ik hoopte dat ze meer zouden gaan zwerven en we hier konden zien waar ze allemaal geweest zijn.
Irene (45) op 28-11-2009: Fijn om hier jouw ervaringen te kunnen lezen. Je noemt precies de punten op waar ik zelf ook tegenaan hik. Maar toch....het begint al wel te kriebelen. Vooral omdat ik een visueel probleem heb en dus lijkt het vergroten van de letters mij wel wat. Kan ik eindelijk ook álle boeken lezen.
Daarom vond ik het ook fijn dat je jouw ervaringen vertelde over de leesbaarheid, het contrast enz.
Je leest op internet wel meer ervaringen van mensen die het apparaat hebben uitgeprobeerd maar die hebben er dan duidelijk eentje via een leverancier gekrégen met de bedoeling een positief verhaal neer te zetten en dat werkt bij mij juist averechts.
Justine (52) op 25-11-2009: Al is de leugen nog zo snel... de waarheid achterhaalt hem wel. Met dit gezegde kun je het boek wel beschrijven, je wordt langzaam maar zeker mee genomen in de ene leugen na de andere, en wat je als puber uitspookt kun je in een later leven toch weer tegenkomen. Zo zal Ivy ook hebben gedacht als haar man wordt verdacht van moord, leugens en overspel. Maar langzaam maar zeker komt de waarheid aan het licht, en is niet alles zoals het lijkt. Dit is een keurig en vooral spannend boek, waar de waarheid pas op de laatste bladzijde wordt onthult.
Carroll (41) op 24-11-2009: Oké Oké. Héél véél herkenning! Een cursus slapen kun je leren iets voor je? Tot snel.
Wendy C (44) op 24-11-2009: Ooh, ben dus niet de enige. Maarre wat die rimpels betreft: of ik heb geen goede spiegels, of mijn ogen deugen niet.
Ink () op 24-11-2009: Mijn oma's hoofd was één slaaprimpel, maar wat was ze mooi.
Saskia (38) op 22-11-2009: Dit boek is geen literaire thriller of in die trant, maar echt een chicklit. Wanneer je daarvan houdt is dit boek zeker een aanrader! Het is geschreven in verschillende perspectieven. Ik heb het boek met veel plezier gelezen!
Mirjam (46) op 22-11-2009: De titel veronderstelt een spannend verhaal rondom de nanny. Dit wordt niet waargemaakt. De nanny is niet relevant voor het verhaal. Het ogenschijnlijk gelukkig huwelijk van Clare en Marc blijkt niets voor te stellen en leidt tot kinderontvoering. Het verhaal is echter slecht uitgewerkt en op geen enkel moment spannend. Een tegenvaller.
Justine (52) op 21-11-2009: Ik heb Het Aandenken uit, en vond het een onderhoudend boek, met een onverwachts spannend einde. En toch, heb ik betere boeken van haar gelezen. Het archeologische gedeelte vond ik soms gewoon irritant worden, waardoor de spanning afnam, en dat vond ik jammer.
Helle (35) op 20-11-2009: Charlotte Link heeft me wederom slapeloze nachten bezorgd. Twee slapeloze nachten om pecies te zijn, toen had ik het jammer genoeg uitgelezen. Het laatste Spoor doet niet onder voor haar vorige boeken, die stuk voor stuk allemaal meer dan de moeite waard zijn. Alle boeken van Charlotte Link zijn wat mij betreft echte AANRADERS, een MUST-READ!
Jet (29) op 20-11-2009: Het is geen spannend boek maar er zit een goed verhaal in. Er lopen twee verhaallijnen door elkaar heen. Het ene verhaal gaat over Maria Allende die journalist is en de moord gaat onderzoeken op de vroegere bewoonster van het huis. Gaat ze zover dat ze haar eigen leven op het spel zet of niet. Het andere verhaal gaat over Madeleine Edwards die officier van justitie is en die de (zelf)moord gaat onderzoeken van Koresh Hosseini. Komt zij er achter of dit een echte (zelf)moord is of is het toch eerwraak. Om het te weten te komen moet je het boek gaan lezen.
Yvonne (28) op 20-11-2009: O jee, ik slaap op mijn buik! Kom maar op met die rimpels. Of valt er nog wat te redden?
Marlies () op 18-11-2009: Het ultimatum is een echte pageturner. Vanaf pagina 1 word ik gegrepen door het verhaal, soms zelfs tot tranen toe geroerd. Auteur C.J. Box heeft een bijna geloofwaardig verhaal neergezet over een doodnormale man, met een doodgewoon leven, die zich opeens middenin het criminele circuit bevindt. Omdat het bij deze thriller gaat om hoofdpersonen waarmee je je kunt identificeren én omdat de schrijver geen rare verhaalwendingen heeft ingevoerd, is dit een boek waarbij je het idee krijgt dat het je echt zelf zou kunnen overkomen. Uitstekend cadeau voor onder de boom of in de schoen.
Diana () op 18-11-2009: Nachtvlucht, dat zich afspeelt tegen een Friese achtergrond, opent met een ijzersterk proloog waar dader en hoofdrolspeelster Liv tegenover elkaar komen te staan. Het verhaal start twee maanden eerder als twee weken daarvoor Liv alleen terug is gekeerd uit Kenia en haar draai moet zien te vinden op de Friese boerderij van haar ouders. Drieëndertigjarige psychologe Liv Tessel verliest haar broer, schoonzus en hun kinderen bij, naar het lijkt, een familiedrama. Broer Ron stond bekend als depressief en doordat hij in een bittere scheidingsprocedure verwikkeld was, is de gedachte niet zo verwonderlijk dat men ervan uit gaat dat hij de hand aan zichzelf en zijn gezin heeft geslagen als laatste wanhoopsdaad. Maar Liv vermoedt anders wanneer ze een oud bewaard krantenknipsel vindt en gaat op onderzoek, samen met Nick Vervoort, een jeugdvriendje en politieman, die de leiding krijgt over het onderzoek achter dit drama. Het verhaal blinkt uit door het taalgebruik, de goede dialogen en het uitwerken van de zijlijnen. Door het niet prijsgeven van de identiteit van de dader laat de auteur menig keer de argwaan op een ander rusten. Dit weet de schrijfster prima voor elkaar te krijgen. Het middenstuk zakt wat in elkaar. Het spanningsveld is duidelijk verdeeld over begin en eind, waardoor je alleen het proloog en de eerste hoofdstukken hebt om de lezer ervan te overtuigen dóór te lezen. Of dit bij alle lezers gaat lukken zal moeten blijken. De auteur heeft ruim aandacht besteed aan de achtergrond van zowel personages als decor en weet het dorpsleven nauwgezet in kaart te brengen. Onderwerpen als jeugdproblematiek worden onder de loep genomen en ze weet een goed beeld te schetsen van het opgroeien in een omgeving waar voor jongeren weinig te beleven valt. Prima geschreven debuut die de kracht heeft liggen in de kop en de staart.
Diana () op 18-11-2009: Huid gaat verder waar Ritueel, Mo’s voorlaatste boek, eindigde. Helaas is dit boek niet aan te raden voor een ieder die, om wat voor reden ook, Ritueel gemist heeft. Tussen uitkomst van beide boeken zit een tijdbestek van zestien maanden; de verhalen sluiten, met een onderbreking van ongeveer een ruime week, vrijwel naadloos op elkaar aan. Rechercheur Jack Caffery maakt zijn rentree, als ook politieduiker Flea Marley. Er worden twee lichamen gevonden. Beiden personen, een man en een vrouw, zijn naar het schijnt door zelfmoord om het leven gekomen. En alsof dit nog niet genoeg is wordt Mitsy Kitson, een bekende voetbalvrouw, als vermist opgegeven. Buiten deze onderzoeken zijn de hoofdrolspelers wederom behept met het nodige. Als haar broer betrokken blijkt te zijn bij een hit and run wordt ook Flea hier onbedoeld mee in verband gebracht. De auteur kiest ervoor haar karakters een flinke rugtas mee te geven met emotionele bagage, al dan niet reeds op hun pad verschenen. Beetje de teruggetrokken types, erg met zichzelf bezig en nog het nodige te verwerken. Waar ze in eerdere boeken nog een mooie balans wist te creëren tussen gebeurtenissen en de persoonlijke sores van de personages helt de weegschaal nu gevaarlijk naar één kant. De verhaallijn blijft magertjes, de sfeer echter snoeihard. De auteur laat haar pen nauwelijks buigen en weet in niet mis te verstane woorden de gebeurtenissen treffend uit te beelden. Mo Hayder is een bikkelharde tante en de lezer weet sinds haar fenomenale debuut waar hij mee te maken heeft. Haar schrijfwerk en de inmiddels rotsvaste karakters moeten het in Huid opnemen tegen het tegenvallende verhaal, wat uiteindelijk resulteert in een bloederig drama met de nadruk op drama.
Annette () op 18-11-2009: De verwachtingen rond de nieuwe Nicci French zijn elk jaar weer hoog gespannen. Met Medeplichtig heeft het duo weer een "echte" Nicci French neerzet doet denken aan enkele van hun eerdere boeken. En daarmee komen ze op een prettige manier weer op hun oude niveau terug. Het schrijversduo heeft gekozen voor een geheel nieuwe en originele setting om het verhaal in te laten plaatsvinden. Muziek is in Medeplichtig de draad die de hoofdpersonages bindt. Een groep mensen die elkaar nauwelijks kent, vormt met elkaar een band om op te treden op de bruiloft van Danielle, een vriendin van hoofdpersonage Bonnie. Een van deze personen is de opvallende Hayden, professioneel muzikant, maar ook iemand die op iedereen uit het gezelschap wel op een of andere manier effect heeft. Wat uiteindelijk leidt tot een dodelijk slachtoffer. Het boek is opgebouwd uit kortere en langere hoofdstukjes die "Erna" en "Ervoor" heten, na en voor het fatale moment, en die elkaar afwisselen. Nicci French bewijst met dit boek weer hoe groot hun schrijftalent is. Er gebeurt namelijk niet zo heel veel in het boek. De "Ervoor" en "Erna" passages lijken soms op erg elkaar, waardoor heden en verleden wat door elkaar heen lijken te lopen. Dit houdt de lezer scherp, die niet anders kan dan mee gaan denken. Het gebruik van verschillende lettertypes is zeker een goede keuze geweest. Het verloop van het verhaal is verrassend en zit erg goed in elkaar. De opbouw en de verweving van de gebeurtenissen zijn hét sterkte punt van dit boek. Wat een talent! Een geweldig goed boek!
Judie (34) op 16-11-2009: Zelf lijkt mij een E-reader geweldig, omdat je dan - vooral met vakantie - veel boeken kan "meenemen". Zo'n E-reader had er moeten zijn toen ik nog met mij rugzak en tent Europa door crosste.
Het nadeel vind ik nog steeds - wat mij ook nog tegenhoudt om er een aan te schaffen - dat de E-books behoorlijk prijzig zijn. Voor een paar euro's meer heb je het papieren boek. De gratis E-books die je op internet kunt downloaden, zijn of behoorlijk ouderwets of niet naar mijn smaak.
De prijs van een E-reader valt naar mijn mening wel mee, maar zolang het verschil tussen papieren boeken en E-boeken nog bijna niets is, zal ik geen E-reader kopen.
Inge (21) op 16-11-2009: Jammer dat er geen boeken in België zijn verspreid!
Tip aan de vinders, breng misschien eens een boek naar België!
Chinouk (26) op 14-11-2009: Ik ben geloof ik nog niet zover. Ik begin het wel interessant te vinden en zie de voordelen ervan, maar ik ben juist heel gek op het gezicht van alle mooie boeken in mijn boekenkast, en koester ook het "hij is bijna uit"-gevoel en nog één hoofdstuk.
Je kan er niet mee in bad, wat voor mij een groot nadeel zou zijn. Ik lees altijd in bad, meestal veel te lang zelfs.
Ik denk dat er voor mij nóg meer voordelen aan zouden moeten zitten, wil ik ooit overstappen op de e-reader. In tegenstelling tot mijn moeder, - die overigens erg weinig leest - zij ziet het apparaatje wel zitten als Kerstcadeau(tje).
Justine (52) op 13-11-2009: Met een zucht heb ik De Laatste Schreeuw dichtgeslagen. Het is een hele lange tijd geleden dat ik zo'n spannend boek heb gelezen. Als je muziekles geeft en dirigent bent van een koor, weet je idd wel wat van opbouw, maar als je dan een thrillerdebuut op deze manier brengt, dan wordt het moeilijk denk ik om dit nivo te handhaven. Meteen in het 1ste hoofdstuk maken we kennis met Chevy Bankes, een mededogenloze moordenaar die alles wat op zijn weg staat om het leven brengt. Hoe hij een spoor van moorden achter zich laat om te eindigen bij het einddoel ...Beth Denison, die samen met haar dochtertje en hond Heinz een huisje hebben. Beth die door een geweldadige ontmoeting met Chevy alles in het werk zal stellen om haar dochter te beschermen tegen deze killer. Maar die ook na 7 eenzame jaren de liefde weer leert kennen, een ex-FBI agent Neil die zelf ook al kennis heeft gemaakt met moord op het persoonlijke vlak. Langzaam begint de wedloop om de moordenaar tegen te gaan houden. De FBI doet verwoede pogingen maar hij is hun nog steeds een stap voor. Langzaam wordt het net om Chevy heengetrokken, maar voor het zover is zullen er nog vele tranen gelaten worden. In dit boek wordt je letterlijk meegezogen, het voelt alsof je in een 8baan zit, die doordendert. Er zit geen saai moment in dit boek, maar het heeft alles, van spanning, liefde, moord, humor in zich om te kunnen zeggen, wat een goeie thriller. De spanning wordt zo goed opgebouwd, dat het niet in je opkomt om de laatste bladzijde te lezen, je leest en je leest en je wordt 1 met dit boek. Een juweeltje en ik ben zeer benieuwd waar deze schrijfster ons nog meer mee gaat verrassen.
Lizanne (19) op 12-11-2009: De eerste keer toen ik het boek las kwam ik niet in het verhaal en heb het ook op een gegeven moment weg gelegd. Een paar maanden later was ik opnieuw begonnen en toen kon ik niet stoppen met lezen! Wat een goed boek is het weer van Karin Slaughter! Heb het derde deel aangeschaft en hoop dat het net zo goed is als de voorgaande twee.
Lizanne (19) op 12-11-2009: Dit is de derde boek die ik van Karin Slaughter heb gelezen en ze blijven goed! Ik vind de SaraLinton-serie echt een aanrader voor iedereen.
Margret (32) op 09-11-2009: Ja en nou, hoe gaat het veder met Caroline en die ***?! Laat je het ons nog wel weten? Echt een heel goed, spannend verhaal! Daar moet je wat mee gaan doen....
Vrouwenthrillers.nl () op 08-11-2009: Hallo mensen, er zijn inmiddels 3 boeken gevonden, waarvan er 1 weer is weggelegd en 2 worden er nog gelezen. Wanneer een vinder een boek weer weglegt, komt er een nieuwe aanwijzing op de site te staan. Onderaan het artikel vind je alle huidige locaties - zoals die bij ons bekend zijn...
Annette () op 07-11-2009: Joy Fielding is zo'n schrijfster die, net als Nicci French, een eigen stijl heeft, echte vrouwenthrillers schrijft, en elk boek weer in een andere setting plaatst. Roerloos speelt zich af en totaal 2 kamers. Deze 2 kamers zijn de ziekenhuiskamer en haar kamer thuis waarin Casey Marshall in coma ligt. Casey is door een ongeluk in coma geraakt, maar wordt na een tijdje "wakker" en ontdekt dat ze iedereen kan horen. Alleen kan horen. Ze kan zich niet bewegen en heeft geen controle over haar lichaam, maar ze hoort alles wat er naast haar bed gebeurt. Ook het feit dat haar ongeluk waarschijnlijk geen ongeluk was... Roerloos is een goed en origineel boek. Het is bijzonder knap als je over bovenstaande thema een boek van ruim 350 paginas kan vullen en dat het ook nog spannend en verrassend blijft en nergens saai wordt. Het enige minpuntje in het boek is de spanningsopbouw die mijns inziens iets beter had gekund. Er zijn weinig verdachten en sommige puzzelstukjes komen voor de lezer daardoor uit de lucht vallen. Meedenken over wie de dader is hoeft de lezer niet, echter, hoe Casey zichzelf kan redden, dat blijft tot het einde de grote vraag. Iets meer suspense had prima gekund. En de kaft heeft wederom niks met de inhoud van het boek te maken. Maar verder een prima boek!
Marlies () op 07-11-2009: Als een fan van het tv-programma Bones, ben ik ook een fan van schrijfster Kathy Reichs. Op haar boeken werd deze succesvolle serie gebaseerd. Ik begon dan ook met heel veel zin aan haar nieuwste thriller over de forensisch antropologe Brennan. En zoals ik had verwacht, word ik ook nu weer gegrepen door de spanning vanaf het eerste moment. Toch ben ik al snel verveeld. Ik hoef geen moeite te doen om de moord op te lossen. Het staat er allemaal zo duidelijk dat het een onmogelijk wonder lijkt dat Temperance het zelf nog niet ziet. Daardoor lees ik bijna gedachteloos en wil ik bijna het boek wegleggen. Ik blijf echter hangen, omdat ik wil weten of Brennan en Ryan weer bij elkaar komen. Dat was het enige spannende in dit boek. Je kunt gerust dit boek vlak voor het slapengaan lezen: niets bloedstollends of ijzingwekkends. Een rustig voortkabbelend verhaal, met af en toe een kleine piek. Voor fans een aanrader, voor mensen die Reichs voor het eerst willen lezen: probeer eerst een ander boek van haar.
Marlies () op 07-11-2009: Vorst en As begint ijzersterk met een bloedstollende vondst: het lijk van een klein jongetje. Hoofdrechercheur Daniel Trokic en IT-specialiste Lisa Kornelius mogen ook deze moord oplossen. Dit blijkt echter nog niet zo gemakkelijk te zijn. Inger Wolf neemt de lezer mee naar het ijskoude Denemarken in januari. Zoals het vaak bij Scandinavische schrijvers gaat, weet ook zij dit zo over te brengen dat je extra sokken en een trui uit de kast pakt omdat de kou zo realistisch beschreven wordt. Ik ben dan ook erg enthousiast over het boek, het verhaal en de hoofdpersonen. Maar toch begint het me naarmate het verhaal vordert te irriteren dat het verhaal wat aan de oppervlakte blijft, waardoor je niet in de wervelstorm van het oplossen van moorden komt. Hierdoor blijf je als lezer wat aan de zijkant staan. Afgezien daarvan is het een heerlijk spannend boek, dat je niet mag missen.
Diana () op 07-11-2009: Anton Zwiers is vijfenveertig en als beëdigd psychiater verbonden aan een psychiatrisch ziekenhuis in Amsterdam. Zijn mede hoofdrolspeelster is de Hilversumse rechercheur Brigitte Reve. Beiden kennen elkaar zo’n 20 jaar en delen regelmatig het bed. Anton ligt in scheiding en is vader van twee kinderen. Brigitta lijkt een sterke, soms weinig tactvolle vrouw met hart voor haar werk, maar draagt een geheim met zich mee waar de waarheid al genoeg schade heeft aangericht en daarom zorgvuldig opgeborgen dient te blijven. Vanuit hun beider perspectief wordt het verhaal verteld. Arts-assistent Ragna Ooms, dochter van een bekend tv-presentator én directe collega van Anton, vindt de dood door vergiftiging. Ze was 36, moeder van twee kinderen en getrouwd met Simon. Ook Ragna blijkt een verborgen stuk te hebben waar ze nog niet klaar mee was. Dit lijkt haar nu te hebben ingehaald. Zij en Anton werkten twee maanden samen, konden het redelijk met elkaar vinden. Ze was ongeremd, flirterig en een persoon die niet in een bepaald hokje paste. De oom van Ragna, Walter, de oudere broer van haar vader Raymond, is chef de clinique van het Amsterdamse ziekenhuis. Volgt u het nog? Iedereen lijkt op een of andere manier een connectie met elkaar te hebben en hoe dit precies in het totaalplaatje past is door de auteur met precisie uitgedacht. Het verhaal speelt zich af in de grauwe maand november en loopt van daaruit door richting het voorjaar in een uitgestrekt gebied in en rondom het Gooi. Net als haar psychologische debuutroman In retraite bevat ook deze pakkende thriller het nodige aan inhoud. Carla de Jong schrijft zowel op een prettige als op kundige wijze. Literair heeft ze een duidelijke sprong vooruit gemaakt ten opzichte van haar debuut. Al had het hier en daar best wat scherper gemogen. De auteur is bestuursadviseur bij een psychiatrieconcern en haar vakkennis weet ze goed om te zetten in een fictieve weergave. Een heerlijke vrouwenthriller met een geniepig kantje.
John (71) op 07-11-2009: Dit boek is onderhoudend geschreven; ik lees graag maar de laatste jaren komt het er niet van door drukke bezigheden. Ik heb het met plezier gelezen, maar, dit moet het miljoenste boek zijn waarin een pathologische figuur de hoofdrol speelt. Zware criminelen zijn ook meestal zieke geesten. Niettemin, ik heb de leeftijd van degenen die John D. McDonald en Ross MacDonald hebben meegemaakt. In hun boeken liepen liepen ook wel geflipte personen rond, maar dat was toch anders. Bij de presentatie van het boek is melding gemaakt van de sex-scènes; die verdwijnen in de loop van het verhaal. De betrekking tussen de gelieven zijn wel met warmte weergegeven. Soms klopt de vaak toegepaste beeldspraak niet; in een volgend boek zal de schrijfster hierop moeten letten. De rustige intrigue is goed georganiseerd.
Clara (52) op 05-11-2009: Ik las dat er een boek is gevonden in de trein in Den Haag en dat het boek weer is weggelegd. Om welk boek gaat het (nr. 20?) en waar is het dan achtergelaten?
Wendy (31) op 03-11-2009: Zijn er echt nog maar 2 boeken gevonden. Lijkt me wel sterk. Ik denk dat niemand zich verder gemeld heeft. Ik hoop ook dat de boeken snel naar het zuiden komen
Wendy
Carla (46) op 03-11-2009: Erg goed boek. Denk er nog regelmatig aan, terwijl ik toch al een paar boeken verder ben.
Ets () op 01-11-2009: Ik kan het boek aanraden! prachtig geschreven!
Natasja () op 31-10-2009: De camera's draaien als een 'Egyptische' mummie in het Pilgrim Hospital wordt doorgelicht met een CT-scan. De resultaten liegen er niet om en luiden het begin in van een spannende zoektocht naar een zieke geest. Het aandenken is weer niets minder dan een echte Tess Gerritsen met spanning, spanning en nog eens spanning. Geen inleiding waar je 'doorheen moet', maar je zit direct midden in het verhaal met de bekende dr. Maura Isles en rechercheur Jane Rizzoli. Leuk detail is dat er in dit boek een Nederlands historisch feit wordt beschreven en er een klein rolletje is weggelegd voor de Nederlandse dr. Van den Brink. De spanning zit er in het begin al lekker in en laat je niet meer los. Als je een Tess-fan bent, dan weet je dat er een onverwachts plot aan zit te komen. Zo ook in Het aandenken. Zelfs na vele boeken van Tess, blijft ook deze ontknoping verrassend en snel. Dit boek is dat misschien niet zo griezelig dat je het boek niet zou moeten lezen voor het slapen gaan, maar de spanning die Tess weet te creëren in de 350 pagina's weet ze van begin tot het einde vast te houden. Echt ongelooflijk. Het is dan ook Gerritsens eigen schuld dat lezers dit boek al na een paar dagen uit hebben!
Tineke (40) op 31-10-2009: Wanneer komen jullie een keer naar Friesland?
Diana () op 30-10-2009: De vijfendertigjarige Heleen Vermeer ziet na twintig jaar Francine van Sluis terug, als zij voor de begrafenis van diens ouders terug gaat naar haar geboortedorp. Niet alleen kan ze haar jeugdvriendin weer in de armen sluiten, met dit weerzien komt ook het nodige oud zeer naar boven wat eigenlijk in Heleens verleden thuishoort. Heleen besluit haar tegenstrijdige gevoelens aan de kant te zetten en Francine te helpen om wat helderheid te krijgen in zaken die naar boven zijn gekomen na het overlijden van het streng gelovige echtpaar. Hoofdpersonage Heleen Vermeer wordt door de auteur neergezet als een sterk, onafhankelijke vrouw die haar leven weer aardig op de rit heeft na de scheiding van de vader van haar dochtertje Julia, drie jaar geleden. Heleen is pilote, kan zich voldoende permitteren om een comfortabel leven te leiden en staat, als ze haar beroep niet uitoefent, met beide benen keurig op de grond. Ze is modebewust, dol op avontuur(tjes) en heeft een ruim hart. Het debuut van Ellen mag er zijn. Een intrigerend verslag over hoe diep- en goedgelovigen vaak met open ogen in de val stappen die voor hen netjes is uitgezet.Soms wat in herhaling vallend en voor een thriller vind ik de spanning erg aan de lage klant. Maar het blijft een boeiende, in een mooie verteltrant gebrachte roman met een onderwerp wat erg goed is uitgewerkt. Wel had de update aan het slot er wat mij betreft uit gelaten mogen worden. Al met al zeker een geloofwaardig debuut.
Carien (47) op 30-10-2009: Ik lees het nu ook pas. Helaas nog niks gevonden in Limburg. Wel een erge leuke aktie. Groetjes Carien
Ink () op 30-10-2009: Geloof me,je bent één doorlopend compliment waard!!
Marlies () op 28-10-2009: Het loon van de zonde is een heerlijk boek dat je direct meeneemt naar een klein dorp in Duitsland. Daar gebeuren gruwelijke dingen, vlak na de aankomst van Agnes Gaudera. Zij is als het ware naar dit dorp gevlucht, na het verlies van haar man en dochter. Wanneer er echter een jongetje wordt ontvoerd en zij hem vindt, moet ze haar verdriet wel onder ogen zien. Schrijfster Inge Löhnig heeft een hele gemakkelijke schrijfstijl, die - zonder simpel te worden - zeer goed te lezen is. Het gevaar van een 'snelle pen' is dat het vaak afbreuk doet aan het verhaal, maar dat is bij Het loon van de zonde geenszins het geval. Als je een goede spannende thriller wilt lezen met veel geheimen, ren dan naar de boekenwinkel voor dit boek.
Nicole () op 28-10-2009: Als Thomas Karlsson op een avond een oud-klasgenoot, Hans, herkent, besluit hij deze te volgen naar zijn huis. Thomas heeft, mede door deze man een vreselijke tijd op school gehad. Hij werd zowel lichamelijk als geestelijk gekweld en daar ondervindt hij nu nog de nawerkingen van. Hij observeert Hans als hij hem naar zijn huis heeft gevolgd en het doet hem pijn wanneer hij ziet hoe goed hij het heeft, terwijl Thomas altijd alleen en voor de wereld onzichtbaar is geweest. De volgende dag wordt de recherche, onder leiding van Conny Sjoberg op een moordzaak gezet. Hans Vannerburg is op koelbloedige wijze vermoord. Opeenvolgend vinden er meer moorden plaats en de recherche komt uiteindelijk tot de schokkende ontdekking dat het om mensen gaat die allemaal in dezelfde kleuterklas hebben gezeten. Ze hebben vermoedelijk te maken met een seriemoordenaar. Peperkoekenhuis vertelt een goed verhaal dat helaas op een slechte manier is geschreven. Er wordt dikwijls teveel van de verhaallijn afgeweken en het komt erg langzaam op gang. Bij dit genre boeken is het de kunst om de lezer van begin tot het eind in de ban van het verhaal te houden en ondanks dat de kaft erg uitnodigend is valt de inhoud tegen. Als het boek vanaf het begin meer spanning zou bevatten zou het al een stuk beter zijn. Nu kan ik helaas kan ik alleen maar zeggen dat het plot een verrassende factor heeft. Ik ben ervan overtuigd dat er mensen zullen zijn die dit boek geweldig vinden puur om het verhaal, maar voor mensen die een ijzersterke thriller verwachten zal Peperkoekenhuis tegenvallen.
Diana () op 28-10-2009: Kate Burkholder is politiechef in het kleine plaatsje Painter's Mills in Ohio. Als tiener verliet zij de Amish en groeide verder op als 'gewone' Amerikaanse, maar voelt nog altijd sterk haar roots. Als er binnen de Amish-gemeenschap een lichaam van een jonge vrouw, verkracht en gruwelijk verminkt, wordt gevonden lijkt de tijd teruggezet naar zestien jaar geleden toen er een seriemoordenaar actief was. Iedereen is in doodsangst, bang dat hij is teruggekeerd. Maar alleen Kate weet dat dit niet mogelijk is. Een traumatische gebeurtenis op veertienjarige leeftijd en de daarop volgende beslissing maakte destijds een einde aan Kate's onschuld. Na jarenlang stilzwijgen lijkt nu de tijd aangebroken dat haar geheim haar danig in de weg komt te zitten. Hoofdpersonage Kate is een sterke persoonlijkheid. Goed in haar werk, sterk in haar schoenen staand. Bovendien zeer menselijk en innemend. Dat dit pas het eerste boek is waarin zij schittert is een prima vooruitzicht. Zwijgplicht is het sterke, veelbelovende debuut van deze misdaadauteur die bloed niet lijkt te schuwen. Linda Castillo weet datgene wat ze wil vertellen treffend te verwoorden, dusdanig goed dat de beelden op je netvlies blijven staan. Ze past prima in lijn van Karin Slaughter en Mo Hayder maar weet zichzelf uitstekend op de kaart te zetten. Geen allround vrouwenthriller, wél een aanwinst. Een pageturner pur sang!
Diana () op 28-10-2009: Denise Mina staat bekend om haar overvloedigheid in zowel verhaallijnen, spanning, het perfectioneren van de personages als ook haar bijna poëtische taalgebruik om alles nog dat beetje extra te geven. Deze dame weet hier wel raad mee en tilt daarmee haar nieuwste aanwinst weer een trapje hoger. Hoofdpersoon Alex Morrow, detective en sergeant bij de politie, moet opboksen tegen de (valse) beschuldiging van haar baas dat ze iets tegen Aziatische mensen zou hebben in de omgang. Als een Pakistaanse familie wordt opgeschrikt als er ineens twee blanke mannen voor hun neus staan die miljoenen aan ponden opeisen stort Alex zich, ondanks haar degradatie, op deze zaak. De overvallers - die uiteindelijk zonder geld zijn vertrokken - hebben het oudste gezinslid meegenomen als onderpand. Het onderzoek verloopt niet zonder risico en dat heeft alles te maken met het schuilhouden van haar criminele broer. De auteur weet wonderwel de menselijke kant in haar hoofdkarakter naar boven te vissen en laat haar de strijd aanbinden met zowel persoonlijke als professionele issues die het karakter zeker ten goede komen. Hierdoor krijg je geen dertien in een dozijn politieroman voorgeschoteld maar een goed identificeerbare hoofdpersoon die zelf ook iets te vertellen heeft. Buiten dit alles is het totaalplaatje erg fraai. Een weergaloos spannend verhaal dat mooi doorloopt naar een zinderend slot. Zowel aangrijpend als opwindend en verontrustend. Kortom: de Schotse Denise Mina mag gerust nog even blijven. Wat kan deze meid schrijven!
Ellen () op 28-10-2009: Lis, de rillingen lopen over mijn rug! Wat heb je dit spannend geschreven zeg. Ik hoop dat je wint en dat er boek van gaat komen. Dat zou super zijn. Heel veel succes met schrijven, Ellen
Wally (62) op 28-10-2009: Genesis is een geweldig boek, alleen erger ik me aan bepaalde dingen. Bijvoorbeeld dat er sprake is van diabetes type 2, en bij een bloedsuiker van 150, dat overleef je in NL niet. Type 2 diabetes komt voor bij oudere mensen en bij dikke mensen, niet bij iemand die zo jong is als Feith en waarin staat dat ze niet dik is, o.a pagina 33. Wat ook niet helemaal klopt is dat als een man last heeft van zijn prostaat, hij geen viagra krijgt voorgeschreven. Ik denk dat u wel weet waar viagra voor dient. Jammer dus van de vertaling, maar verder een boek dat ik moeilijk weg kan leggen, maar helaas, anders slaap ik niet voordat het boek uit is.
biblineke (48) op 28-10-2009: Leuke actie. Ben wel benieuwd of er al boeken op weg naar het oosten zijn. Richting Zwolle of zo.
MZ (37) op 26-10-2009: Jammer dat ik nu pas van deze aktie lees, was van de week nog in Pathe De Kuip (2x) had ik gezocht als ik het geweten had.
Ceurvelts Inge (21) op 26-10-2009: Jammer dat enkel Nederland gedaan wordt! Hier in België is men ook leesverslaafd!
Ineke van Santen (57) op 25-10-2009: Hoi Fem,
Wat een goed verhaal.Van begin tot eind boeiend en spannend. Wanneer komt je boek uit?
groetjes,
Ineke
belin (35) op 25-10-2009: FF een paar traantjes wegpinken. Jammer dat ik geen kleine man heb!
Daan (38) op 24-10-2009: Jammer dat de randstad zo goed bedeeld wordt, maar dat andere delen va het land "vergeten" zijn! Oproep aan de vinders: in Limburg wonen ook verslaafde lezers :-) Wel een gave actie!
Franci (57) op 24-10-2009: Fantastisch Aaron, wat een talent, laat weten hoe het afloopt, ik koop meteen je boek, liefs Franci
Jan (62) op 24-10-2009: Erg goed, als het af is ga ik het kopen.
Melissa (25) op 24-10-2009: Ik heb woensdag een van de boeken gevonden in de trein in Den Haag en heb het boek inmiddels ook weer ergens achtergelaten. Ben benieuwd wie de volgende vinder wordt... Ik wil die prijs wel winnen, natuurlijk ;-)
Jet (29) op 24-10-2009: Wat zijn de boeken van Lisa Jackson toch goede vervangers voor Karin Slaughter. Dit boek is ook weer erg spannend en je moet tot het einde doorlezen om te weten wie de moordenaar(s) is/zijn. Zeer goed beschreven hoe de vampiercultus in zijn werk gaat. Wil je spannende boeken lees de boeken van Lisa jackson.
Linniepinnie (39) op 23-10-2009: Het is te hopen dat een van deze boeken in handen komt van een "echte Bookcrosser". Gegarandeerd dat de verspreiding verder gaat, en niet alleen in de Randstad hoor...Dus ik ga nu jagen in Amsterdam...wish me luck!
Sarah (46) op 23-10-2009: Spannend! Het zou leuk zijn om te kunnen zien waar de eerste twee exemplaren gevonden zijn, en waar ze zich nu bevinden (als jullie dat weten). Erg leuke actie - lijkt een beetje op Charlie en de Chocoladefabriek!
Jantine (37) op 23-10-2009: Leuk idee, ik hoop dat er veel boeken gevonden en gemeld worden...Het idee lijkt trouwens erg op bookcrossing: www.bookcrossing.com.
Sabina (23) op 23-10-2009: De film Terug naar de kust komt binnenkort in de bioscoop. Dus ik heb het boek eerst gelezen.
Erg goed boek. De tweede bladzijde is al spannend en de spanning blijft tot op de laatste bladzijde.
Jan Pieters (52) op 23-10-2009: Het exemplaar in Rotterdam, Bagles en Beans, is door mij gevonden.
Chloë (15) op 22-10-2009: Ik heb het boek gelezen voor mijn leeslijst. Ik vond hem erg leuk! Het boek was de hele tijd wel spannend en het liet je meeleven. Het einde vond ik wat minder.
Lianne (26) op 22-10-2009: Hoop idd ook dat de boeken een beetje verspreid raken. Ik woon in het noorden, maar vind het wel een leuke actie.
Janneke (49) op 22-10-2009: Hé! Dit lijkt verdraaid veel op bookcrossing (waar ik een grote fan van ben).... Leuk, ik hoop dat alle boeken worden gemeld.
Meert (35) op 21-10-2009: He schone zus, wederom een super stukje geschreven dikke kus x
Wendy C (44) op 21-10-2009: GEWELDIG WEER!
xxx
Karina (25) op 21-10-2009: Wel een klein beetje jammer dat ze allemaal in de Randstad liggen.
Oma (55) op 21-10-2009: Hoera! Er is nog leven na de rimpel!
Mariska (31) op 21-10-2009: Ja, dat vind ik ook wel jammer. Misschien dat ze in de loop der tijd ook andere kanten op komen.
Simone (43) op 21-10-2009: Alleen maar grote plaatsen vind ik niet eerlijk hoor.
Marloes (31) op 21-10-2009: Leuke actie! Alleen jammer dat de boeken alleen zijn verspreid over de Randstad. Nederland is zoveel groter.
Renske (24) op 21-10-2009: Jammer dat ze de boeken inderdaad niet verder dan de Randstad verspreiden. Of hebben ze dit toch gedaan?
VrouwenThrillers.nl () op 21-10-2009: Ik hoop voor alle bezoekers die niet in de Randstad wonen dat de boeken zich lekker gaan verspreiden. VrouwenThrillers.nl is een hobby van ons die we naast ons werk doen. We zijn een dag bezig geweest alle boeken te verspreiden en we zijn zelf heel tevreden met het resultaat.
Ineke (37) op 21-10-2009: Ik kreeg dit boek via VrouwenThrillers.nl toegestuurd om te lezen en mijn mening erover te geven. Ik heb niet altijd evenveel tijd om te lezen, maar heb me hier aardig in vastgebeten. Het boek boeide van het begin tot het einde, hoewel ik af en toe wel moeite had om weer te switchen naar één van de andere personen. Vooral de politiemensen waren soms wat lastig uit elkaar te houden, waarschijnlijk omdat er regelmatig voor de voor en de achternaam werd gekozen en bovendien de voornamen van twee agenten met dezelfde letter begonnen. Meestal weet ik al vrij snel hoe het in elkaar zit (wat er is gebeurd, wie het heeft gedaan en waarom) , maar dit boek bleef tot het eind toe spannend en boeiend en vooral ook verrassend. Het verhaal begint met het verhaal dat Sally voor de bus word geduwd. Ze verdenkt haar oppas ervan en zo begint het verhaal al direct vrij heftig. Ze gaat naar huis, onder de bloedvlekken en word dan geconfronteerd met een bijna dubbelganger op tv. Een vrouw die zelfmoord heeft gepleegd en ook haar dochter van het leven heeft berooft. Een typisch gevalletje van gezinsdoding volgens het nieuws, maar Sally, die de naam van de echtgenoot herkent, weet direct dat er iets niet klopt. Ze heeft namelijk een jaar geleden in plaats van een zakenreis die afgezegd werd, een week doorgebracht in een hotel om even bij te komen van haar drukke gezinsleven. Daar ontmoette ze een man die zich Mark Bretherick noemde en getrouwd zou zijn met deze Geraldine en vader zou zijn van Lucy. De namen kloppen met de mensen op tv, alleen lijkt deze Mark absoluut niet op de Mark waar Sally een korte affaire heeft gehad. Ze schrijft een kort briefje naar de politie en dan gebeuren er allerlei dingen. Sally gaat zelf op onderzoek uit en dat brengt haar in een gevaarlijke situatie en word de lezer meegetrokken in deze affaire. Niets lijkt wat het is. De agenten hebben allemaal hun eigen leven en ook daarin word de lezer meegenomen. En dan is natuurlijk de vraag: “is het echt een geval gezinsdoding of is hier veel meer aan de hand”. Een echte aanrader en zeker de moeite van het lezen waard.
Madelon (28) op 21-10-2009: Leuke actie! Ik ga in de trein zeker beter opletten nu.
ingrid (43) op 21-10-2009: hopelijk komen de boeken aan in brabant. Ik kijk er naar uit
Su (24) op 20-10-2009: Hahaha Leuk weer!
Sieb (10) op 20-10-2009: Anti, ge het un moi kuntje! Haha!!!!!
Zwemfan (30) op 20-10-2009: Ik kan niet geloven dat die mannen nooit gezegd hebben dat je lekker kust! ;)
Diana (28) op 20-10-2009: erg pakkend, spannend... wil weten hoe het verder gaat.
Diana () op 17-10-2009: Twee meisjes, elf en twaalf jaar oud, raken bevriend op een Engelse kostschool. De uit Afrika afkomstige Ajuba Benson en de Amerikaanse Polly Venus zijn beiden opgegroeid met het gemis van moederlijke aandacht en voelen zich erg verwant met elkaar. Deze band wordt alleen maar hechter, tot het moment dat ze ook daadwerkelijk bloedzusters worden. Polly heeft een macabere belangstelling ontwikkeld voor moordzaken en deze fascinatie slaat ook over op Ajuba. Ajuba groeit op in Ghana en vlucht later met haar moeder naar Londen. Haar jeugd was buiten chaotisch ook enorm onstabiel en onzeker. Ouders die het slechtst in elkaar naar boven wisten te halen, een overspelige vader en een moeder, krankzinnig geworden door de vele miskramen en vroeggeboortes. De latere scheiding en haar moeders gemoedstoestand hebben op haar duidelijk zijn weerslag gehad. Kostschool moest het meisje wat stabiliteit geven, tussen kinderen van haar eigen leeftijd en de geborgenheid van de vier muren. Ajuba brengt de vakanties en later ook de weekeinden door met Polly en haar familie waar ze zich geliefd en thuis voelt. Heel langzaam beginnen er veranderingen in te sluipen, als ook in dit gezin de eerste barsten zichtbaar worden. Spoken uit het verleden worden wakker, angsten worden aangewakkerd. Als ze zowel haar moeder als haar vriendin verliest raakt Ajuba dermate van slag dat dit uiteindelijk fatale gevolgen heeft. Het debuut van de Ghanese auteur schijnt deels op waarheid te berusten wat het nóg interessanter maakt dan dit boek al is. Het bevat vele lagen, zorgvuldig opgebouwd en later weer perfect ontleed. Deze, met overtuiging te zeggen, vrouwenthriller, heeft naast een viertal sterke karakters ook de rest keurig op orde. Het verhaal heeft een mooie spanningsboog die pas aan het slot zijn pijlen loslaat. De auteur weet een wereld te schetsen waarin kinderen hunkeren naar geborgenheid, naar houvast en liefde. Kinderen die zich terugtrekken in een mist van hun eigen gecrieëerde wereld, angst ontwikkelen om zichzelf te durven aankijken. Een boek over onbreekbare vriendschap, scheve denkbeelden ten gevolge van het opgroeien in een niet functionerend gezin en de verstrekkende gevolgen van de kracht van liefde en haat.
Els () op 17-10-2009: Een moment waarop je leven kantelt: een toevallige ontmoeting, een verkeerde beslissing, een ongeluk. Of dat alles tezamen. Zoals bij Nathan, de man rond wie Verzwegen draait. Een noodlottige avond, gehuld in nevelen van drank en drugs, haalt Nathans nog jonge leven helemaal overhoop. Hij verliest zijn onschuld, zijn vriendin, zijn appartement, zijn baan. Hij blijft niet bij de pakken zitten en bouwt zijn leven langzaam maar zeker terug op. Een nieuw onderkomen. Een nieuwe baan. Een nieuwe vriendin. Maar dan staat plots een oude vriend voor de deur. De vriend die Nathan nooit meer hoopte te zien en die samen met hem een loodzwaar geheim deelt dat onthuld dreigt te worden. Vraag is hoe ver Nathan wil gaan om de stemmen uit het verleden het zwijgen op te leggen. Is Verzwegen een vrouwenthriller? Ja en neen. Ja: het slachtoffer is een vrouw. Er figureert een vrouwelijke politieagente in het verhaal. En het verhaal, hoe tragisch ook, leest als een roman en kent een semi-happy end. Neen: de vertelstijl ruikt naar testosteron. Het begint al met een filmische beschrijving van rauwe dubbel-seks. Het verhaal is doorspekt met saillante opmerkingen en ironische kwinkslagen. En, niet te vergeten, mannelijke logica. Zelfs het motief van de uiteindelijke dader is, vanuit zijn verknipte visie op de wereld, aannemelijk. Verzwegen is nogal een flauwe titel voor een eerder pittig boek. Maar dat is dan ook het enige negatieve dat erover te zeggen valt. Verzwegen lees je vast in één adem uit.
Linda () op 17-10-2009: Op de kaft van Bergafwaarts staat dat het een literaire politieroman is. Ik kon me daar niet zoveel bij voorstellen, maar nu ik het boek gelezen heb blijkt het label wel passend. Het is meer een roman dan een thriller. In een van de vele hoofdrollen speelt agent Dave Robicheaux. Hij is op vakantie, maar vlak in de buurt wordt een moord gepleegd. Gek genoeg verdwijnt deze moord in de rest van het verhaal naar de achtergrond en wordt deze overschaduwd door de hoeveelheid karakters en hun verhaallijnen. Het boek mist de vaart van een thriller doordat de beschrijvingen uitgebreid en nauwkeurig zijn en doordat er veel personages zijn waarvan het verhaal beschreven wordt. Maar het is juist daardoor een erg mooie roman, om eens lekker rustig te lezen.
Linda () op 17-10-2009: Hoe loopt het af ik wil het weten!!
zoveel talent ik lees graag je verhalen en blog!
Astrid () op 16-10-2009: Een opperrechter in de VS die wordt vermoord. In Zambia ligt een 14 jarig meisje dood in een greppel. En in Stockholm krijgen drie activisten bericht over een naderende ramp. Ellen Erg is arts. Ellen is in Zambia om de jeugd voor te lichten over AIDS, zwangerschappen, en andere sexueel overdraagbare aandoeningen. Maar al snel blijkt dat Ellen een dubbele agenda heeft, en dat Afrika een vrouw alleen niet altijd kan waarderen. Bijgeloof van de lokale bevolking, en het onwetend houden van de jeugd, zorgen voor een hoog percentage besmette kinderen. De vele verkrachtingen en het vele bijgeloof, zorgen ervoor dat Ellen veel moeite heeft met het uitvoeren van haar taken. Naast de verhaallijn in Zambia, speelt zich ook in Amerika het nodige af. De gelovigen verzetten zich tegen abortus, en slijpen hun messen als er een opperrechter komt te overlijden. Deze rechter was ruimdenkend, maar de president ziet zijn kans schoon om een conservatieve rechter te benoemen. Deze conservatieve manier van denken zorgt juist voor het tegengestelde, en onderdrukking en drama’s dreigen. Kennis is macht, maar niet in Amerika. Alfredsson zet zich wereldwijd in voor de rechten van mensen, en in haar boek grijpt ze de kans om dit bij een nog breder publiek onder de aandacht te brengen. Scandinavische auteurs zijn er een kei in om maatschappelijke problemen onder de aandacht te brengen. Marklund is hier een voorbeeld van. De personage Ellen Erg is neergezet, en hopelijk komt ze in het vervolg van De Verlossing wat beter uit de verf. De sfeer in het boek is goed, maar het kan nog beter. Het verhaal komt niet echt op gang, en ook de plotwendingen vallen tegen. Laten we hopen dat het volgende boek het stempel 'Thriller' echt verdient, want dat is het nog niet helemaal. In het volgende deel gaat Ellen met haar gezin naar Vietnam en stuit daar op een dode landgenoot. Vanaf nu kan het alleen maar spannender worden.
Loen (25) op 16-10-2009: Mijn eerste indruk is: wow! Judith had wel een heel verrassende wending bedacht! Het thema in dit boek is dood, rouw en verwerking. Tender kan maar moeilijk verwerken dat haar vriend Matt plotseling overleden is, ze sluit zich op in haar flat en wil zo weinig mogelijk mensen zien. Op oudejaarsavond ziet ze een documentaire over lucide dromen en dat het mogelijk is om dan contact te krijgen met overleden dierbaren. Tender is geïnteresseerd en na weken geduld hebben lukt het haar om over Matt te dromen. Dat heeft ze nog maar één doel: zoveel mogelijk dromen en zo weinig mogelijk wakker zijn. Judith schrijft lekker en haar stijl bevalt mij goed. Het verhaal is soms zweverig, maar ook weer niet echt storend. Soms lijkt het verhaal op een omgekeerde doos puzzelstukjes, maar Judith puzzelt voor het einde alle stukjes weer aan elkaar!
dave tillemans (37) op 16-10-2009: goed geschreven ben benieuwd hoe het afloop het is een goed verhaal !!!!
linda (34) op 16-10-2009: Spannend!!! wil gelijk het verdere verhaal lezen. Zit er meteen helemaal in!
Corine (44) op 14-10-2009: Goed geschreven Ellen, heel pakkend...
Angelique Maas (28) op 14-10-2009: Een spannend en ontroerend verhaal! Ik ben vol verwachting van het volgende artikel. Gr. Angelique
hennie (62) op 14-10-2009: een heel spannend verhaal
ik zou best willen weten hoe dit af loop
ga zo door
René (39) op 13-10-2009: Mooi verhaal Ellen, ben van nature niet zo`n lezer maar je had me wel te pakken, had idd graag het vervolg gezien en wacht nu dus in spanning af.
Groeten René
Milva (39) op 13-10-2009: Hoi Chinouk,
zelfs in dit korte stuk weet je de spanning er in te houden. Misschien ooit uitwerken tot een boekwerk? Ik zat er helemaal in..top
Jcdlw (34) op 13-10-2009: kort maar spannend verhaal!
erna te loo-wamelink (42) op 12-10-2009: erg spannend geschreven , maar veel te kort !!!
ik had nog veel meer willen lezen !
Anouk (18) op 12-10-2009: Leuk om te lezen! Leest heerlijk weg. Ik geloof er zelf ook in, dus dat speelt misschien ook wel mee.
jet (29) op 12-10-2009: Dit is een zeer goed boek. Gewoon lekker om te lezen, vanaf het begin spannend. De medische termen zijn soms wat ingewikkeld maar er staat een woordenlijst achterin. ik ga meteen voor de volgende TESS "De Leerling" kijken hoe het afloopt met de moordenaar en de rest.
marcel (43) op 11-10-2009: Leuk verhaal ellen, je weet sfeer en spanning goed in woorden te vatten. Dit smaakt naar meer.
Jeanet Smid () op 11-10-2009: Een heerlijk verhaal wat lekker wegleest. De spanning voel je stijgen en ik ga vanavond maar onder de douche i.p.v. in bad. Mijn complimenten. Jeanet
Annette () op 10-10-2009: Voor jou wil ik sterven is het vierde boek van Lisa Unger. Het leest als een trein en is geschreven in de spannende stijl die Lisa zo uniek maakt. Ze weet met kleine details de psychologische kant van haar karakters heel duidelijk te schetsen, met tussendoor wat filosofische beschrijvingen van "het leven". Toch is dit boek niet Lisa's beste boek. Het verhaal bevat minder onverwachte wendingen dan we van haar gewend zijn, ook zijn er meer losse eindjes en meer scene's en personages die er niet zo toe doen in het verhaal. Wel is het leuk dat ze in dit boek niet alleen vanuit de hoofdpersoon Izzy schrijft, maar dat er meerdere verhaallijnen zijn die ook andere personages een kans geven. Een goed boek, maar geen uitblinker.
Diana () op 10-10-2009: De hoogzwangere Ivy en haar man, tuinarchitect David Rose, besluiten de oude spullen van de vorige eigenaar van hun huis, Paul Vlaskovic, te verkopen en houden een garagesale. Daar lopen ze hun beider oud schoolgenootje Melinda 'Mindy' White tegen het eveneens hoogzwangere lijf. Voor Ivy lijkt het leven haar toe te lachen. Op haar eenentwintigste stond ze er alleen voor toen elf jaar na het overlijden van haar vader ook haar moeder, die ten onder gegaan is aan drank en verdriet, het leven liet. Na een onzekere periode na een vroeggeboorte begint ze langzaam te wennen aan het daadwerkelijk moeder worden. Samen met David heeft ze een bestaan voor zichzelf opgebouwd dat ze koestert en wil, voor de komst van haar baby, orde scheppen in de rommel wat al jaren op zolder stond. Als David verdachte wordt in de zaak van de verdwijning van Melinda White graaft Ivy in diens verleden om zo zijn naam te kunnen zuiveren. Dat ontdekkingen nog meer duisters oproept is hier een understatement. Een meedogenloos en verontrustend, maar geniaal verhaal dat op ingenieuze wijze draadjes weet te spannen naar diverse donkere hoeken en uitmondt in een prachtig web van list en bedrog, mooi gesponnen tot een formidabel plot. Perfect in elkaar gezet, nergens te veel woorden, personages of overbodigheden gebruikt. Wel heeft het hier en daar een zweem van voorspelbaarheid, daarom niet de volle vijf sterren als waardering. De oorspronkelijke titel luidt: Never tell a lie. Niet alleen tegenover degenen waar we van houden maar ook in datgene waar we zelf in willen geloven. Duistere leugens is een boek om van te smullen!
Astrid () op 10-10-2009: In Moederziel maken we kennis met Sally, getrouwd en 2 kids. Sally heeft een drukke baan en komt redelijk overspannen over. Een jaar eerder heeft ze tegen haar man gelogen over een reis. Ze moest eigenlijk voor haar werk op stap, dit ging onverwacht niet door. In plaats van dit te melden aan haar man, kneep ze er toch een weekje tussenuit in een luxe Spa resort. Daar leerde ze Mark Bretherick kennen. Ook Mark is getrouwd en heeft een dochter. Mark en Sally hebben een heerlijke week samen, en besluiten elkaar niet meer te zien na deze week overspel. Dan wordt er een gezinsmoord gepleegd in een nabij gelegen dorp. Het zou om de vrouw en dochter gaan van Mark. De Geraldine en Lucy waar Mark het over heeft gehad zijn dood, vermoord. Echter is dit een hele andere Mark dan de Mark die Sally heeft leren kennen in de Spa. Iets klopt er niet, en Sally gaat op onderzoek. Wat er tussen Mark en Sally is gebeurd mag niet uitkomen, dus kronkelt Sally zich in allerlei bochten. De vrouwelijke lezers van Hannah kunnen zich vast en zeker indenken wat Sally doet. Wie wil tenslotte dat overspel aan het licht komt? De dagboekfragmenten van Geraldine zijn ronduit schokkend. Uit alles blijkt echter ook dat Geraldine dit nooit geschreven zou hebben over haar dochter. Welke zieke geest heeft dit geschreven? Maar misschien heeft Geraldine alleen maar mooi weer gespeeld, en had ze inderdaad een hekel aan haar dochter en aan het moeder zijn? Er lopen verschillende verhaal lijnen door elkaar heen, maar dat maakt het boek alleen maar spannender. Je wilt alleen maar doorlezen en weten hoe het afloopt. Het onderwerp gezinsmoord wordt uitvoerig uitgediept. We leren dat het meestal mannen zijn die dit soort misdrijven plegen. Meestal heeft dit een financiële reden. Vrouwen moeten heel erg depressief zijn willen ze een soort gelijk misdrijf plegen. De psychologische aspecten van het verhaal worden goed uitgediept, en dat maakt het tevens onheilspellend. Je zou je nog bijna kunnen voorstellen waarom iemand zijn gezin uit moord. Een heel eng idee. De vaste karakters is het boek zijn ook prettig. Je leert ze gedurende het verhaal nog beter kennen, en ook hun relaties worden goed neergezet. Moederziel is een ijzersterke psychologische thriller die je uit wilt lezen. Een Vrouwenthriller die meer dan de moeite waard is!
Annette () op 10-10-2009: In vreemde handen is het nieuwste boek van Corine Hartman, bekend van haar misdaadromans met Nelleke de Winter in de hoofdrol, waarin niet Nelleke de Winter schittert, maar Diana, een vrouw van middelbare leeftijd die met haar man en dochter naar Italie emigreert. Het boek bevat alle ingredienten van een echte vrouwenthriller: een herkenbare, sympathieke hoofdpersoon die zich nog niet helemaal thuisvoelt in haar nieuwe omgeving, een psychopaat á la Tess Gerritsen en een geheim uit het verleden. Corine weet als geen ander hoe ze de lezer van een hoofdpersoon kan laten houden. Het is even wennen, maar dan sluit je als lezer ook Diana, net als Nelleke, in je hart. Het resultaat is een spannende, goed geschreven thriller met gruwelijke passages. Toch ontbreekt het In vreemde handen aan iets wat de eerdere boeken van Corine wel hadden: verrassing. In vreemde handen is, hoe goed geschreven ook, nogal voorspelbaar. Wie de dader is, is al vrij snel in het boek bekend. Ook de lokatie waar de gruwelijkheden zich naar alle waarschijnlijkheid gaan voltrekken wordt al vrij vroeg in het boek geintroduceerd, en het ligt er erg dik bovenop waarom deze ruimte met zoveel woorden wordt beschreven. En tot slot wordt ook het geheim van Diana behoorlijk dik aangezet aan het begin, maar toch laat het zich al vrij snel raden wat er ongeveer met haar gebeurd is. Zelfs het laatste open eindje van haar geheim is voorspelbaar. Het verhaal verloopt precies zoals je na een aantal hoofdstukken kan voorspellen. Niet helemaal trouwens, het einde is toch nog een beetje een verrassing, maar het loopt te lang door, en dat is weer jammer. Een goed geschreven boek dat de lezer laat gruwen en sidderen, maar dat qua verhaal niet veel verrassends of origineels te bieden heeft.
André Nuyens (61) op 10-10-2009: Hoi Anneke, Leuk verhaal met veel spanning dat steeds alle kanten kan opgaan. Maar dat doe je natuurlijk bewust. En een verrassend slot! Ga door zo met schrijven. André Nuyens
Astrid van der Helm (38) op 10-10-2009: Soms lees je een boek, zo gruwelijk, zo spannend, zo onwerkelijk, dat het uit moet. Het liefst dezelfde dag, want weg leggen lukt niet. Als je het wel weglegt, simpelweg omdat er ook nog andere dingen op het programma staan als bijvoorbeeld werken, dan blijft het boek door je hoofd spelen. Zo’n boek is De Roeping. Gruwelijk spannend tot de laatste bladzijde! Vanaf pagina 1 wordt je het verhaal in gezogen. Het verhaal speelt zich af in Canada. We volgen Simon de natuurgeneeskundige moordenaar, en Hazel Micaleff, de adjudant van het slaapverwekkende dorpje Port Dundas. Simon laat een spoor van slachtoffer achter zich, waaronder een slachtoffer in Port Dundas. Hazel zet alles op alles om de dader van deze gruwelijke moorden te pakken te krijgen. Maar behalve gruwelijk heeft het verhaal ook humor. Hazel heeft een rugprobleem en daardoor veel pijn. De slikt sterke medicatie, en drink alchohol om de pijn te verlichten. Ze woont samen met haar bejaarde moeder, die vroeger burgemeester was in Port Dundas. Hazel is gescheiden, van middelbare leeftijd, en heeft een liefdesleven van niets. Dit duo, moeder en dochter zorgen voor wat luchtige delen in het boek. De verhaallijn van Simon is daar in tegen erg gruwelijk. Dat je vanaf de eerste pagina weet wie wat gedaan heeft, maakt het boek niet minder spannend. Meer vertellen over het verhaal zou dingen verklappen, dus dat laat ik achterwege. De Roeping is een boek in de lijn van Silence of the Lambs van Thomas Harris, maar dan gruwelijker. Inger Ash Wolfe is een pseudoniem, welke Amerikaanse of Canadese auteur achter deze naam schuilt is onbekend. Maar van mij mogen er meer boeken door Inger Ash Wolfe worden geschreven. Als je van gruwelijke thrillers houd, mag dit boek niet in je lijstje ontbreken.
Hein (36) op 10-10-2009: Hoi Ellen,
Lekker spannende opbouw. Ben wel benieuwd naar het verdere verloop. Dus laat maar meer zien!
Grt Hein
Sabine (23) op 10-10-2009: Wow, wat een heerlijk spannende Quiller zeg! Jammer dat ie maar zo kort is.
Rachel Naomi (38) op 10-10-2009: Lekker spannend! Het leest heel vlot weg! Met veel plezier gelezen!
Tisa Pescar (42) op 10-10-2009: Een spannend en beklemmend verhaal dat ik met plezier gelezen heb. Complimenten, Chinouk!
Tiny (56) op 10-10-2009: Dit verhaal is heel spannend en bezorgd je kippenvel.
Ben ik blij dat we geen bad meer hebben want daar ging ik nu toch niet echt rustig in zitten.
groetjes Tiny
Ria Valentijn (62) op 10-10-2009: Ik vind heel spannend geschreven, goed in elkaar gezet.
Vanaudenhove Danny (52) op 10-10-2009: Heel goed gedaan Chinouk, vond het heel spannend. Heb er echt van genoten !
Kimberley & S. (11) op 09-10-2009: Mel, je bent een top schrijfster en wij zijn echt helemaal weg van jouw boeken! Onze beoordeling over twee boeken: Waanzin: is echt waanzinnig! Fout: super spannend en helemaal te gek!
Aafke van Dijk (48) op 08-10-2009: Verrassend! Gaaf verhaal! Dit smaakt naar meer...
Peter (45) op 08-10-2009: Lieve Ellen, Prachtig verhaal! Boeiend vanaf de eerste regel en iedere volgende regel nodigt uit tot verder lezen. Daar wil een mens wel meer van!! xxx Peter
Diana (38) op 08-10-2009: Hoewel ik niet enthousiast was over haar eerdere boeken kan je zo nu en dan echt behoefte hebben aan een boek zoals deze. Zwart zaad, het genre literaire thriller is hier wederom niet op van toepassing, is een prima opvolger gebleken van het matige tweede deel Wit goud. Een tweede boek moet altijd opboksen tegen een debuut en legt dit, wat ook hier het geval was, meestal af. Toch vind ik dat de auteur zich prima heeft hersteld en in dit derde deel met Donia Fisher in de hoofdrol houdt ze het verhaal mooi op niveau.
Donia kennen we als de graag geziene P.C. hooftganger met een levensstijl die daar naadloos bij aansluit. Inmiddels ruim de veertig gepasseerd is er weinig meer over van dit imago. Sinds de beslaglegging op al haar bezittingen moet ze het zien te rooien van een uitkering en een leenauto. Ze maakt dan ook dankbaar gebruik van het aanbod om undercover haar neus te steken in een schadeclaimzaak waar hoogstwaarschijnlijk een luchtje aan kleeft.
Het boek heeft een open en een verrassend einde en leest erg prettig. Ja, Zwart zaad is een prima boek voor iedereen die de lat van te voren op de juiste hoogte legt.
Irene (33) op 08-10-2009: Ellen, goed gedaan. Je schrijft heel beeldend. Ik houd daarvan. Ook knap dat je in een verhaal van deze omvang voldoende spanning weet op te bouwen. Ook weet je een helder beeld neer te zetten van het type vrouw. Kijk wel uit naar een langere versie. Ik denk dat je daar nog veel meer je ei in kwijt kan.
Anja (49) op 08-10-2009: Hoi Ellen,
Spannend!
Op naar je eerste boek.
Groetjes,
Anja
Greet Manders (59) op 08-10-2009: Ellen, geweldig geschreven. Houdt de aandacht vast van begin tot eind. Wacht met spanning op langere verhalen of boek.
Chinouk (26) op 08-10-2009: Het verhaal vind ik vooral ontroerend en aangrijpend geschreven. Geen thriller, wel een heel mooie roman met een spannend tintje.
Corné (46) op 08-10-2009: Hoi Ellen,
Sorry dat ik wat minderwaardig heb gedaan over jou literaire ambities. Na het lezen van dit verhaal neem ik mijn woorden terug. Knap dat je in zo weinig tekst de lezer weet te pakken.
Jammer dat juist vandaag de nobelprijs voor de literatuur aan een ander is toegekend. Wellicht in de toekomst voor jou.
Heel veel succes met schrijven.
Groet Corné
Anneke (44) op 08-10-2009: Hoi Ellen,
Vanaf het eerste tot het laatste woord heb ik geboeid zitten lezen; je hebt het vermogen heel snel een sfeer en verbeelding op te wekken waar ik me als lezer makkelijk in kan verplaatsen. Knap hoor!! Ik ben benieuwd naar meer en een langer verhaal. Je eerste fan heb je!!
Liefs, Anneke
jet (29) op 08-10-2009: Wat is dit een goed boek, vanaf de 1e bladzijde pakt het je. Van mij mag Lin Anderson nog meerdere boeken schrijven. De rituelen beschrijft ze op zeer indrukwekkende wijze, je bent er bijna zelf bij. Een minpuntje vond ik alle namen, vooral op het einde moet je er echt bij nadenken wie iedereen is.
Saskia Adriaans (41) op 07-10-2009: Goed geschreven, joh! Je hebt duidelijk talent. Doe er iets mee. Ga zo door.
Liefs,
Sas
Monique (42) op 07-10-2009: Vond het een zeer pakkend verhaal.Halverwege werd het echt spannend en vond het spannend tot het einde.Zeer pakkend.Goed gedaan hoor Ellen !!
Gerda (50) op 07-10-2009: Yes.... echt even de adem ingehouden!Een romantische aanloop met een super opbouw.... levensgevaarlijk echt!
Iris () op 07-10-2009: Hartstikke leuk Ellen! Mooie sfeerzetting, goede opbouw, leuke wending aan het einde. Kan een veelbelovend begin zijn voor een roman!
Moon (54) op 07-10-2009: Ha Ellen,
Zo herkenbaar,griezelig echt!Je weet de juiste sfeer op te roepen.Het schrijven niet opgeven.Eens kom ik je naam tegen bij de boekhandel. Gr. Moon.
Eva (11) op 07-10-2009: Wow el, Heel goed geschreven!
x Eva
Petra (59) op 07-10-2009: Mooi Ellen. Gefeliciteerd.
Petra
Chinouk (26) op 06-10-2009: Het eerste boek dat ik van Loes den Hollander heb gelezen en het smaakt naar meer! Erg spannend geschreven en ook een verrassend eind.
Piene (13) op 06-10-2009: Ik heb hem gelezen voor school. De eerste paar bladzijdes zijn nog wel leuk. Maar al snel begon het me te vervelen. Geen aanrader.
Margot (52) op 06-10-2009: Ik had het voorrecht om al een leesexemplaar van In vreemde handen te kunnen bemachtigen. Ik heb het niet in één adem achter elkaar uit gelezen. Daarvoor vond ik het boek té mooi, té aangrijpend. Ik moest het echt af en toe even opzij leggen om het verhaal te laten bezinken.... te herkauwen, als het ware. Het zijn eigenlijk drie verhaallijnen, die op een ongelooflijk boeiende manier uiteindelijk in elkaar vloeien. Het is een geweldige thriller, zo totaal anders dan de Nelleke de Winter omnibus van deze schrijfster; ofschoon de karakters op dezelfde levendige manier neergezet worden. Ik voelde me dan ook al heel snel vertrouwd en verbonden met het gezin de Witt. Een gezin zo herkenbaar, dat het zomaar mijn beste vrienden of buren zouden kunnen zijn. Wat hen dan ook allemaal overkomt als zij hun droom proberen waar te maken, deed mijn eigen hart menigmaal overslaan van angst, spanning, teleurstelling en verdriet, alsof ik er zelf direct bij betrokken was. Dikke complimenten voor dit boek, Corine!! Ik kan bijna niet wachten op je volgende werk.
Steinvoort (49) op 04-10-2009: Een super gaaf en spannend verhaal. Je blijft fantastisch schrijven hoor. Ga zo door.
Riet en Rene (60) op 02-10-2009: Oh Melissa wat schrijf je toch geweldig, spannend en leuk !!
Rene en Riet
Linda (28) op 02-10-2009: Waaaaaahhhhhh, herkenbaar, doet me denken aan mijn stalkertje. Prachtig geschreven, ben benieuwd naar het boek!
Elly Goedhart (48) op 02-10-2009: Vanaf de eerste regel wil je meteen tot het einde doorlezen en weten hoe het afloopt. Lis, je hebt het weer voorelkaar hoor meis. Het pakt je meteen, ik hoop dat dit ook een grandioos succes wordt. Een dikke kus voor jou, Roos en de kids. Keep up the good work. Liefs, je ouwe buuf
Loen (25) op 01-10-2009: De geur van regen is met recht een literaire thriller, een mening die ik blijkbaar deel met meerdere lezers. In dit verhaal vond ik vooral de verhaallijn mooi van de dader en zijn vrouw. Het was dus absoluut niet storend dat ik al wist wie het gedaan had. De sterkste in dit verhaal is wel de vrouw van de dader. Een hele sterke vrouw, die goed wordt neergezet in deze derde Vegter-thriller!
Diana (38) op 01-10-2009: Het zal je maar gebeuren: je ligt in bed. Je kunt je lichaam niet bewegen of sturen, je ziet niets dan totale duisternis en maakt wel alles bewust mee. Dit overkomt Casey Marshall als ze in comateuze toestand in het ziekenhuis beland nadat ze is geschept door een grote grijze SUV. Maanden ligt ze in een smal bed, overgeleverd aan artsen. Haar man, Warren, en haar twee vriendinnen bezoeken haar trouw en overladen haar met informatie en geluiden. Ze wordt voorgelezen, de televisie staat continue op allerlei onzinnige praatprogramma's en iedereen ratelt vrolijk tegen haar aan. Nu men weet dat ze kan horen en later ook zelfstandig kan ademen hoopt iedereen op een herstel.
Een heerlijke thriller, die wel wat in spanning in moet boeten tegen het psychologische spelletje dat er wordt gespeeld. En er speelt nog veel meer. Casey is enorm vermogend, haar zusje een onvolwassen rebel en niet iedereen lijkt te vertrouwen. Toch weet Joy Fielding het verhaal zo te brengen dat de lezer niet weet welke kant het uit gaat. Casey Marshall is iemand waarvan je hoopt nooit in haar positie te zullen belanden...
Jet (29) op 30-09-2009: Dit is een makkelijk leesbaar boek met weinig spanning, maar toch wel een goed verhaal. Het laat zien dat de prostitutiewet in Zweden heel wat strenger is dan in Nederland. Maar toch ook veel corruptie achter de schermen. Het is geen boek voor preutse mensen want er komen nogal wat sexscenes in voor maar niet op een grove manier.
Ans (66) op 29-09-2009: Toen ik begon met lezen In vreemde handen had ik toch nog een beetje de vorige boeken van Corine in mijn achterhoofd, maar ik moet zeggen dat was al snel verdwenen. Diana, haar man Robbert en dochter Lieke vertrekken naar Toscane om daar met gewonnen geld een hotel te gaan runnen. Ook daar blijft haar verleden haar achtervolgen, alhoewel ze probeert dat achter zich te laten. Het leven in Toscane wordt opgeschrikt door diverse moorden, een seriemoordenaar doet daar zijn gruwelijk werk. Er wordt regelmatig teruggegrepen naar het verleden, wat is er gebeurd? Van wie is de brief die ze zo zorgvuldig bewaard? Ik las maar door om alles zo gauw mogelijk te weten te komen. Je leert Toscane kennen en de ontknoping is toch weer anders dan verwacht. Een geweldige spannende thriller... mijn complimenten! En nu is het wachten op de volgende Hartman, al zal dat nog wel even duren.
Lezerijke (25) op 29-09-2009: In vreemde handen is een thriller, waarbij de spanning steeds dichterbij sluipt, die de lezer dwingt om verder te lezen. Diana en Robbert winnen met een spelprogramma genoeg geld om een nieuw leven te beginnen in Toscane. De droom om een hotel te runnen wordt daarmee werkelijkheid. Diana is letterlijk en figuurlijk getekend door haar verleden, de kans om naar Italië te emigreren ziet ze als een nieuwe kans in haar leven. Haar man Robbert geniet van elke dag, maar Diana merkt dat ze het verleden niet los kan laten. Het leven in Toscane blijkt niet echt de Italiaanse droom te zijn, vooral als er in de kranten staat dat een seriemoordenaar actief is die het voorzien heeft op buitenlandse toeristen en een voorliefde heeft voor Leonardo DaVinci... Corine beschrijft het leven in Toscane heel realistisch, ik kon de Italiaanse sfeer proeven, maar ik heb ook wakker gelegen van bijvoorbeeld de passages die over krioelende spinnen gaan, dé hobby van Diana's dochter Lieke. Corine zal menig lezer 's nachts wakker houden, ze heeft een thriller van formaat geschreven!
Claar () op 29-09-2009: De spanning die In vreemde handen oproept veroorzaakte een lichte nachtmerrie in mijn slaap waarna ik het boek meteen moest uitlezen. In vreemde handen van Corine Hartman ademt een broeierige, spannende sfeer uit. Het echtpaar Diana en Robbert vertrekt met hun dochter Lieke naar Toscane (Italië). Ze hebben grootse plannen met hun aangekochte hotel. Eenmaal in Toscane blijkt het verleden van Diana te zijn meegereisd, hoe had ze ook kunnen denken de tijd die voorbij is achter zich te laten... Als het vredige Toscane wordt opgeschrikt door gruwelijke moorden die doen denken aan "Het monster van Florence" slaat bij Diana de onrust volledig toe. Het zijn niet langer haar eigen demonen die haar wakker houden, ze is ervan overtuigd dat iemand haar uit Italië wil doen verdwijnen. Een voorval tijdens een gezamenlijk feest met de plaatselijke bevolking zet haar op scherp. In cursief gedrukte teksten wordt de geschiedenis van Diana duidelijk. De onthullingen zijn knap verweven in de intrige rondom de moordenaar die langzaam het leven van Diana en haar gezin dreigt te verwoesten. Corine Hartman geeft In vreemde handen extra cachet door haar beschrijving van het Toscaanse landschap en de vele gewoontes van haar bewoners. Ze heeft het vermogen om de omgeving onderdeel te laten maken van deze uiterst zinderde thriller. Het boek In vreemde handen laat een krachtig litteken achter waarmee Corine Hartman haar signatuur afgeeft naar de top van Nederlandse auteurs. Complimenti!
Puck (51) op 29-09-2009: De titel van de nieuwe Hartman luidt In vreemde handen en ik dacht even een vreemde in handen te hebben. Ik was immers helemaal verslingerd aan de Nelleke de Winter-boeken van Hartman maar toen ik met dit verhaal begon, dacht ik zelfs het werk van een geheel andere auteur onder ogen te hebben. Haar prettige schrijfstijl en humor bewijzen dat het een échte Hartman is, maar ze slaat met dit boek een nieuwe, andere weg in. Het is dit keer ook geen misdaadroman, maar een thriller. En wat voor een! Deze schrijfster verdient veel meer aandacht van lezend Nederland. Wat er in dit verhaal gebeurt is gruwelijk en de afkeer bij de lezer wordt met name bereikt door alles wat er niet beschreven wordt. Omdat je mede door de ogen van de dader kijkt, snap je het gedrag en motieven eigenlijk ook nog, in zekere zin. Overigens kruip je niet alleen deels in de huid van de dader; met name ook met de hoofdpersoon, Diana, kun je je heel goed identificeren. Het hele verhaal is doorspekt van verwijzingen naar haar verleden maar ook naar een brief die ze heeft ontvangen. En hoewel er iedere keer een tipje van de sluier wordt opgelicht, snak je na ieder hoofdstuk weer naar meer informatie. Bovendien krijg je nog een aardig beeld van de omgeving in het gebied van Toscane, waar Diana en Robbert hun hotel hebben. Het zou me niet verbazen als de locatie in werkelijkheid bestaat. Je zou Diana daar, met man en hond, zo tegen het lijf kunnen lopen, zo geloofwaardig zet Hartman haar personages (weer) neer. Inclusief de tegendraadse puberdochter van het echtpaar, Lieke. De titel van het boek is heel goed gekozen, om verschillende redenen. De term psychologische thriller, waar zo kwistig en onterecht mee wordt gestrooid, past volgens mij perfect op deze nieuwe Hartman. Moet ik nog schrijven dat ik nu al uitzie naar haar volgende? Maar eerst, met alles dat ik nu weet, deze nog eens herlezen. En nog eens. Slechts één advies tot besluit: zorg aan het einde van het boek voor een box tissues, want met droge ogen ga je dit adembenemende, menselijke, ontroerende, gruwelijke, fantastische boek niet uitlezen. 5 sterren, uiteraard!
Jen Broomans (50) op 29-09-2009: hey Melis, gaaf hoor, je vangt al gewoon de spanning op, met deze ene bladzij. Gaat vast helemaal goed komen met jou. Vergeet je me niet als je rijk en beroemd bent, haha. Succes lieverd, het is je gegunt hoor. Liefs jen
paula (56) op 29-09-2009: hoi melissa. super, wat goed zeg.Hoop dat we snel meer te horen krijgen. Gr. paula
Astrid () op 28-09-2009: Clare Hart is wederom een hoofdpersoon in het nieuwe boek van Maggie Orford. In Een roos van bloed worden straatjongeren, kinderen nog, vermoord. Hoofdinspecteur van de politie, Tamar Damases heeft de hulp ingeroepen van Clare, ook al is niet iedereen in haar team het er mee eens. Clare is profielschetser, en hoopt met haar deskundigheid een dader te kunnen vinden die verantwoordelijk is voor deze gruwelijke moorden. Het verhaal speelt zich af in Walvisbaai, Namibie. Orford heeft gewoond in Zuid-Afrika, en woont nu in Namibie. Omdat zij het land als geen ander kent doet dat goed aan de sfeer van het verhaal, soms erg duister, soms erg broeierig. De problemen zwerfjongeren en discriminatie kunnen niet aan onze aandacht ontsnappen in Een roos van bloed. De details zijn subtiel aanwezig en de plotwendingen zijn verassend. Maggie Orford strijd al jaren over mensenrechten en met dit boek weet ze het onderwerp rassenhaat goed op de kaart te zetten. Door de achterliggende gedachte van dit boek heeft het verhaal net iets meer inhoud dan een doorsnee vrouwenthriller. Een roos van bloed is een vrouwenthriller met een boodschap en als het onderwerp je interesseert moet je dit boek zeker lezen.
Judith V. () op 28-09-2009: De Amerikaanse Eldon Mate heeft een wel heel bijzonder beroep: hij is de ‘dokter van de dood’. Mensen die het leven niet meer zien zitten, omdat ze bijvoorbeeld ongeneeslijk ziek zijn, kunnen hem inschakelen om uit hun lijden verlost te worden. Maar nu is hij zelf dood. Vermoord. Rechercheur Milo Sturgis wordt op de zaak gezet, en werkt hierin samen met psycholoog Alex Delaware. Delaware is ook meteen de persoon door wiens ogen we dit verhaal beleven, hij is de verteller en ik-figuur. Engel des doods speelt zich af in Los Angeles, en door de filmische stijl waarin dit boek geschreven is zie je de verschillende locaties waarop dit verhaal zich afspeelt goed voor je. Delaware krijgt met verschillende mensen te maken, die allemaal een mogelijke verdachte kunnen zijn omdat ze eigenlijk allemaal wel een bepaald motief hebben voor de moord. Zo is er Stacy, het tienermeisje dat bij Delaware onder behandeling staat omdat ze het verdriet om haar overleden moeder (overleden met behulp van doodsdokter Mate) niet kan verwerken. Ook is er Stacy’s vader, die nu dus weduwe is. En er is Stacy’s broer Eric, die zich erg afstandelijk gedraagt. De karakters van deze verschillende personages (en er zijn er nog veel meer) komen goed en realistisch uit de verf. Eigenlijk valt dit boek vooral in het genre ‘detectives’, want de rode draad in het verhaal is het speurwerk naar de moordenaar. Door de soepele dialogen en interessante personages leest het snel en makkelijk weg, en de uiteindelijke ontknoping is er een die ik zelf niet had zien aankomen. Knap bedacht, knap geschreven, in een typisch Amerikaanse stijl.
Carla (50) op 25-09-2009: Het is een aardig boek maar erg oppervlakkig. Het leest wel lekker weg.
Hannie (84) op 24-09-2009: Mooi, Mooi.
Wil Schep (51) op 23-09-2009: Hoi Anneke, Leuk om je verhaal te lezen, spannend. Jmmer dat het een verhaal is en geen boek, want ik zat er goed in. Op naar je volgende verhaal of boek. Ga zo door. Groetjes Wil
Lilian Meinen (15) op 23-09-2009: Leuk verhaal! Je moet zeker doorgaan met schrijven, we wachten op een nieuw boek.
Alex van Vliet (49) op 22-09-2009: Anto, dank je wel voor deze Ode aan de Muziek!
MuziKUS
Nieky (23) op 22-09-2009: Deze column is oh zo herkenbaar voor mij, maar wat kun jij het fantastisch onder woorden brengen!!!
Miran (39) op 22-09-2009: Nou ja! Die teksten van jou bezorgen mij steeds weer kippenvel. Maak er liedjes van dan kun je het combineren en wij kunnen stuiterend met kippenvel in de auto gaan zitten janken!
love your way
Lotte () op 22-09-2009: :)
Esther (32) op 22-09-2009: Heerlijk om zo'n onderbouwd, stijlvol, muziekvol, liefdevol en diepgaand stuk van je te lezen. Het klinkt als muziek in de oren (hi, hi)....Chapeau!
Maryvic () op 22-09-2009: Ik hou van mensen die de diepgang in muziek voelen. Ik hou van mensen die zich kunnen verliezen in oppervlakkige toontjes en simpele melodietjes.
De manier hoe jij je zielenroersels beschrijft wordt steeds mooier. Daar hou ik nou ook van.
Chris (60) op 22-09-2009: Super spannende story die roept om meer van deze verhalen.
Ben zeer trots op je..
Wendy (44) op 22-09-2009: En Vic weet het weer prachtig te verwoorden wat ook ík er van vind....
x
R. Janssen () op 22-09-2009: Een mooier compliment kun je als muzikant niet krijgen.
Diana () op 21-09-2009: Nathalie Raines, een gerespecteerd actrice, komt er per ongeluk achter wie vijftien jaar geleden haar kamergenote Jamie Evans heeft gewurgd. Nathalie herkend de man, ene Jess, van de foto uit Jamies portemonnee die er na de moord ineens niet meer in bleek te zitten. We gaan twee jaar vooruit in de tijd, als Emily Kelly Wallace, een single vrouw die de liefde nog niet heeft hervonden na de dood van haar man Mark drie jaar eerder, de taak opgelegd krijgt Gregg Aldrich, de ex-man van Jamie, achter de tralies te krijgen. Wat Nathalie niet weet is dat in de woning naast die van haar een man is neergestreken die, inclusief nieuwe identiteit, op de vlucht is voor de autoriteiten. Deze man, Zach Lanning, lijkt een ongezonde obsessie voor haar te hebben. Een groot deel van het verhaal speelt zich af in de rechtbank waar getuigen elkaar afwisselen. De hoofdpersonen krijgen steun van personages in hun bijrol en het spanningsveld stijgt met de aanloop naar de uitspraak. Maar daarmee eindigt het boek nog niet, het brengt het nodige juist op gang. Emily krijgt een hoop op haar schouders om uit te zoeken en niet alleen als het gaat om een moordzaak, ook haar eigen leven, om zo, na de dood van haar man én haar ziekte, weer verder te kunnen. Een goede suspensestory die duidelijk met hart voor gevoel geschreven is.
Judith () op 21-09-2009: Dirty weekend gaat over de jonge vrouw, Bella, die nogal verbitterd in het leven staat en alles van de donkere kant bekijkt. Al meteen aan het begin van het boek wordt duidelijk dat schrijfster Helen Zahavi een aparte manier van vertellen heeft waar je echt even aan moet wennen omdat het anders storend is. Zelf heb ik er helaas niet aan kunnen wennen. Vooral haar gewoonte om dezelfde zin vaak drie (of meer) keer achter elkaar te gebruiken (soms letterlijk, soms met iets andere woorden) maakt het lezen er niet prettiger op. Ze doet dit op vrijwel iedere pagina en deze voortdurende herhalingen zorgen ervoor dat het boek vaak ‘stottert’ in plaats van soepel wegleest. Bella, de hoofdpersoon, heeft last van een gluurder. Deze man komt aan haar deur en belt haar te pas en te onpas op en vertelt haar dan over de perverse fantasieën die hij over haar heeft. Op een dag pikt Bella het niet meer en ze vermoord hem. Dit is het begin van een reeks moorden die Bella pleegt op eigenlijk iedere man die haar pad kruist. In principe zou dit een spannend gegeven kunnen zijn, maar door de stamelende stijl waarin het allemaal geschreven is wekt het verhaal slechts ergernis op. Het boek heeft voor veel ophef gezorgd toen het voor het eerst gepubliceerd werd in de jaren ’90 en ergens kan ik me dat wel voorstellen: er worden op een zeer luchtige en radicale manier zeer gewelddadige scenes beschreven. Maar mij persoonlijk wist het niet te raken en daarom geef ik het slechts een waardering van twee sterren.
Carla (49) op 21-09-2009: Waar blijft de rest?
Chinouk (26) op 19-09-2009: De beste tot nu toe. Een fantastische en spannende thriller, inderdaad in drie verschillende stijlen geschreven. Ieder personage heeft zijn eigen stijl, waardoor je ze ook beter leert kennen.
Janita (45) op 17-09-2009: Hoi Anneke,
Super, de opbouw van de spanning, de opluchting en dan die afloop, heel goed geschreven! Wanneer verschijnt je volgende verhaal/boek?
Liefs, Janita
Claudia Depenbrock (41) op 15-09-2009: Hallo Anneke zat ook helemaal in het verhaal en heb het in 1 keer uitgelezen.
Spannend hoor !!!!!!!!!
Aline (44) op 15-09-2009: Sfeer en plekken zijn erg herkenbaar. Je krijgt het er warm van....
Chinouk (26) op 13-09-2009: Ik heb Oversteken net uitgelezen ik vond het fan-tas-tisch!!! Vond het spannend, mooi, ontroerend en ik had hem veel te snel uit. Mooi geschreven, mooie zinnen, kon me erg goed inleven in Tender, helemaal top dus!
Claar () op 13-09-2009: Na het plotseling overlijden van haar verloofde Matt wordt Tender overmand door verdriet. Als zij zich overgeeft aan een lucide (heldere) droom gebeurt er die nacht iets wat mij de rillingen over mijn lijf bezorgde...’n ijzersterk stukje geschreven door Judith Visser in haar nieuwe boek Oversteken. Enige tijd later besluit Tender de uitnodiging om haar ouders te bezoeken te aanvaarden. In de bus, laat Judith Visser, Tender zeggen: "Hoe kon dit?" Ik denk: droomt Tender? Is ze wakker? Ik merk dat ik helemaal mee ga in de sfeer van wakker, slapen, dromen. Ik vraag mij af: Waar gaat dit verhaal over Tender naar toe, wat gaat er nog gebeuren? Aan het overrompelend einde van het boek denkt Tender: "Droom en werkelijkheid waren tegen elkaar aangeketst, zo hevig dat de hele wereld om me heen draaide." Oversteken van Judith Visser is een thriller die aangenaam verbaast. Zij heeft veel research gedaan naar droomtechnieken. Visser schrijft met veel gevoel over het verliezen van dierbare medemensen. Haar schrijfstijl is verfrissend, actueel, verrassend en in haar boek Oversteken soms onheilspellend spannend.
Diana (38) op 13-09-2009: Oversteken verteld het verhaal van twee mensen die nauw met elkaar verbonden zijn, ook nadat hun wegen zijn gescheiden door de dood. Het onverwacht verliezen van een dierbare kan iemand volledig uit het lood slaan. Hoe je daarmee omgaat, de periode van rouwverwerking beleefd, laat Judith Visser ons zien door de ogen van Tender. Een individueel verhaal over een onderwerp waar we eigenlijk liever niet bij stil staan, tot het onszelf treft. Na Stuk is dit weer een echte Judith. Ze blijft wat dat betreft keurig op niveau en weet de lezer te boeien door zich goed verdiept te hebben in de materie waarover ze schrijft. Het thrillerelement vind ik wat aan de magere kant, hoewel je met dit onderwerp nou ook niet echt uit de voeten kunt op dit vlak. Het psychologische aspect is mooi gebracht en het karakter van de hoofdpersoon helder neergezet. Door de toegankelijkheid van de schrijfstijl mis ik het pakkende, beklemmende wat ik hoopte te vinden, juist het duidelijke maakte het allemaal zo...duidelijk. Op veel fronten overtuigend maar ook veel toevalligheden. Wel een verhaal wat goed overeind blijft met een werkelijk formidabele wending.
Lies van Assem (28) op 12-09-2009: Super, ik zat helemaal in het verhaal en moest het in 1x uitlezen! lekker spannend!
Tom & Ilse (25) op 11-09-2009: Als thrillerliefhebbers en als fans van deze site raakten wij geintrigeerd door de vele en zeer uiteenlopende recensies met betrekking tot dit boek. Er zat niets anders op dan het boek te lezen teneinde ons eigen oordeel te vellen. Tot onze spijt viel dat oordeel negatief uit. Wij vonden het boek weinig onderhoudend, voorspelbaar en niet overtuigend. Er is al veel gezegd over de karakterloze hoofdpersonen, slappe plot, matige constructie en zielloze schrijfstijl. Daar hebben wij weinig meer aan toe te voegen. Maar wij wilden toch even reageren op een mede-recensent, die het boek als te snel, modern en moeilijk voor sommige lezers omschrijft. Wij zijn beide universitair geschoold en zeer belezen - van Dickens tot Dostojevski en van Giphart tot Grunberg hebben wij alles gelezen. Bovendien zijn wij kinderen van onze tijd: wij twitteren, hyves'en en facebooken, wij sms'en, mms'en en msn'en. Tom is farmaceutisch onderzoeker en Ilse is PR-consultant. Wij weten dus waar wij het over hebben. Het enige snelle aan het boek is dat Meta Muller het te snel geschreven heeft: het verhaal zoals het is had als eerste versie, als outline wellicht potentieel, maar had nooit zo uitgegeven mogen worden. Daar hadden nog vele herschreven versies en redacteuren overheen moeten gaan. Het enige moderne aan het boek is dat het in het heden speelt en dat er daarom gebruik gemaakt wordt van moderne technologie. Afgezien daarvan is het boek ronduit oubollig en op geen enkele manier vernieuwend. Het enige moeilijke aan het boek is voor de lezer om zich er toe te zetten het uit te lezen, aangezien op bladzijde drie al duidelijk is hoe de zaak in elkaar steekt. Het boek is simplistisch en voorspelbaar. Het is een van de slechtste boeken die wij de laatste tijd gelezen hebben.
Ron List (53) op 11-09-2009: Super weer Anneke, ga zo door!
liefs en groetjes Ron
Groetjes ook aan Chris, fijn dat jullie het goed doen samen!
Daphne (28) op 11-09-2009: Verreweg het meest indrukwekkende boek dat ik dit jaar heb gelezen. Enorm knap als je zo'n verhaal in elkaar kunt zetten en dan ook nog in zo'n lekkere stijl. Ik ben gek op de boeken van Judith en ook dit is weer een echte aanrader!!
yalenka (13) op 11-09-2009: Woow!
gewoon bedacht?
Annette () op 10-09-2009: Judith Visser heeft met Oversteken zichzelf overtroffen, dit is met stip haar beste boek tot nu toe! Oversteken is een “echte Judith Visser”. Hoofdpersonage Tender is een jonge vrouw met een klein sociaal leven en nauwelijks aanwezige ouders. Tender maakt iets heftigs mee en raakt zo in de war dat ze de grenzen van het “normale” overschrijdt. Dit gegeven komen we in meer van Judiths boeken tegen. Ze kan zichzelf bijzonder goed inleven in dit soort vrouwen en het lukt haar ook nog om het op papier te zetten. Ook in haar laatste boek neemt Judith de lezer mee langs een emotionele achtbaan. Oversteken is beter dan haar vorige boeken. Net als eerdere boeken is het schokkend, interessant en een tikkeltje controversieel, deze keer krijgen lezers een kijkje in het bovennatuurlijke. Maar in dit boek heeft ze duidelijk meer aandacht besteed aan het verhaal in zijn totaliteit, de logica ervan, de richting en het einde, wat absoluut geweldig te noemen is. Het boek leest als een trein, is in een heerlijke stijl geschreven en bevat mooiere zinnen (elk boek worden ze mooier) en minder onnodige uitwijdingen (elk boek zijn dat er minder). Er is een kanttekeningetje bij Oversteken. Het is niet echt een thriller, maar eerder een roman met enkele spannende scenes. Daardoor denk ik dat het boek niet door het complete bestand van thriller-lezers zo gewaardeerd zal worden. Judith's fans zullen echter verrukt zijn. Ik was al een fan van Judith om haar sublieme onderwerpkeuze van haar boeken, nu ben ik het ook om haar verhalen. Ga zo door, Judith!
Astrid () op 09-09-2009: Wauw, wat een boek, en wat jammer dat het uit is. Dit waren 476 pagina’s spanning! Als lezer zal je even moeten wennen aan de soms abrupte overgangen in het verhaal, maar storend is het absoluut niet. Er lopen twee verhaallijnen door elkaar en verschillende personages wisselen elkaar in hoog tempo af. Erika is het hoofdkarakter in het boek, samen met haar man Patrick. Erika is schrijfster en Patrick werkt bij de politie. Samen hebben ze een kindje, Maja. Patrick is met vaderschapsverlof, en Erika werkt aan haar tweede boek. Ze komt op zolder een oude medaille uit de oorlog tegen en een oud bebloed babyrompertje. Daar draait het hele verhaal om. We gaan van het heden terug naar de oorlogsjaren. In eerste instantie vraag je je af waarom dat is, en waar het om draait, maar langzaam krijg je als lezer door dat het allemaal met elkaar in verband staat. Dit is magistraal goed gedaan en langzaam vallen alle puzzelstukjes op zijn plek. Het heden en het verleden vloeien moeiteloos in elkaar over. Het Zweden van nu en Zweden in de oorlogsjaren worden perfect neergezet. De details in het verhaal zijn geweldig. De stukken die zich afspelen in de oorlog zullen de lezer regelmatig kippenvel bezorgen. Je wilt net als Erika weten waar het nu eigenlijk allemaal om draait. Wat is er met Elsy, de moeder van Erika, aan de hand, en waarom lagen er tussen de spullen van haar overleden moeder een nazi medaille en een bebloed rompertje? Het laat Erika niet los en ze gaat op onderzoek uit. Als lezer laat het je ook niet los, en ga je graag met Erika mee op onderzoek. Wat hebben de personages met elkaar gemeen, wat hebben ze uitgevreten in de oorlog dat nu geheim moet blijven? Je komt er pas achter als het boek bijna uit is. Tot op de laatste bladzijde blijft het spannend. Fossum en Indriason kunnen wel inpakken, Lackberg staat met stip bovenaan!
Sonja (39) op 09-09-2009: Een spannend verhaal en heel duidelijk. Goed
geformuleerd, ik zou het zelf niet kunnen.
Groetjes Sonja,
Remco (34) op 09-09-2009: Mooie sfeer!
Tessa (34) op 08-09-2009: Suzanne Vermeer (of hoe ze ook mag heten) heeft zichzelf overtroffen met dit boek! Wouw, wat een knaller, ik heb het in één ruk uitgelezen. Het mooie aan het boek vond ik de uitgebreide verhaallijn, regelmatig had het boek kunnen eindigen, maar ze schrijft verder. Spannend vanaf het moment dat ze ontdekt dat haar Frank een dubbel leven had en de hoofdpersoon op onderzoek uitgaat. Ze had de spannende passages nog meer mogen uitdiepen van mij, maar dat is dan ook mijn enigste commentaar. Ik ben om, Suzanne Vermeer zal ik blijven lezen.
Nathalie (36) op 07-09-2009: Wat een verrassend einde! Ik heb echt genoten van dit boek. Vijf vriendinnen die steeds verder gaan met hun wraakacties, dat kan natuurlijk niet goed gaan. Het dagelijks leven van de vrouwen wordt vlot beschreven, in korte hoofdstukken. Je voelt de spanning in de vriendinnenclub toenenemen. En dan is er ook nog de geheime verhouding van de hoofdpersoon Marjan met de knappe fotograaf Martijn. Ik kon dit boek maar moeilijk wegleggen.
Tessa (34) op 07-09-2009: De recenties die ik lees zijn niet bepaald positief... Je zou de neiging krijgen Suzanne Vermeer en haar boek(en) links te laten liggen. Maar dat zou absoluut een verkeerde keus zijn. Ik heb al haar boeken gelezen, en oké ik geef toe dat All inclusive niet haar beste boek is (moet je als schrijver van je eerste boek dan gelijk knallen?) maar zeer zeker wel de moeite waard.
Tessa (34) op 07-09-2009: Ik kende de schrijfster nog niet, maar zeker de moeite van het lezen waard. Ze haalt het niet bij een Saskia, Simone of Esther, maar boeiend schrijven kan ze. Ik was wat terughoudend door slechte recensies die ik op het internet had gelezen, en in het begin vond ik het ook wat makkelijk geschreven… Ik dacht regelmatig: ‘dat kan ik ook’. Gaandeweg het verhaal begon ik daar anders over te denken en was ik onder de indruk van het vlotlopende verhaal met een verassend eind.
Linda (29) op 06-09-2009: Ik kon gewoon niet door dit boek heen komen en ben op bladzijde 106 gestopt. Er gebeurd weinig en het is ontzettend langdradig.
Jammer voor het eerst van deze schrijvers dat ik dit mee maak
Diana (38) op 05-09-2009: Agnes Gaudera is na het verlies van haar man en dochtertje, die omkwamen bij een woningbrand, neergestreken in het rustige plaatsje Mariaseeon. Ze heeft enkel nog een ingelijste foto van haar geliefde tweetal en probeert haar leven voorzichtig weer op te bouwen. De vijfjarige Jakob Sonnberger raakt vermist en eigenlijk bij toeval is het Agnes die het knaapje aantreft. Tegen haar is hij vrij spraakzaam maar eenmaal herenigd met zijn ouders hult hij zich verder in stilzwijgen. Lang laat de auteur de lezer in het ongewisse wie deze dader is en gooit er zelfs nog een moord, op de gouvernante van Jacob, tegenaan. We lezen over hoofdcommissaris Konstantin Dühnfort, die buiten het begaan zijn met het lot van de kleine Jakob, ook interesse krijgt voor Agnes.
Een goed geschreven krimi die lekker leest door het goede taalgebruik. Hier en daar heerlijk raden over wat de auteur de lezer voorschotelt en broeden op het motief van de dader. De auteur blikt veel terug op het verleden van de personages en soms zijn er teveel subpersonages in geschreven die weinig tot geen rol vertolken. Maar het geheel is erg prettig en het is ook wel weer lekker om als lezer wat te doen te hebben...niet alles hoeft voorgekauwd te worden.
Yvonne (28) op 05-09-2009: Heel mooi en ontroerend. Maar ik weet zeker dat jij het feest helemaal compleet maakt Antoinette!!! dikke kus!
Els (52) op 03-09-2009: Dit is inderdaad een boek dat je niet meer weglegt. Je blijft maar lezen.´s Nachts wel eens blij dat ik niet kon slapen want dan kon ik lekker verder lezen. Zeer spannend, hoop dat deze schrijver nog veel boeken gaat schrijven. Ik ga ze zeker lezen. Een super boek !!!
Antoinette (42) op 30-08-2009: Erg goed geschreven en spannend tot de laatste bladzijde al vond ik het persoonlijk wel een erg heftig thema. Goed uitgewerkte personages. Aan Frank ging ik me bijvoorbeeld langzaam aan steeds meer ergeren en zo riepen alle personages echte emoties op en zag ze zo voor me. Echt heel erg goed gedaan.
Monique (34) op 30-08-2009: Ben het met iedereen hier boven eens, helemaal top. Een spannend verhaal. Ben ook benieuwd naar het einde. Vertel!!! Succes verder Melissa.
Een meisje (14) op 30-08-2009: Hoi! dit boek is zoo geweldig. echt een aanrader. Niet alleen voor mijn leeftijdsgenoten, maar ook voor volwassenen. super spannend, en ook best ontroerend. groetjes.
Mattie (53) op 29-08-2009: Mellisa, ik hoop dat het hele ver haal zo gaat, echt spannend. Ja een echte vrouwenthriller,een TOPPER. Ga zo door, als hij te koop is ga ik hem kopen.
Irene (45) op 29-08-2009: Wat leuk, een interview via mail. Het leest lekker weg en ik moet zeggen dat ik enorme zin krijg om dit boek te gaan lezen. Ook de definitie die Elisabeth van een thriller geeft, spreekt me erg aan. Inderdaad worden heel veel boeken tegenwoordig thriller genoemd maar zijn het éigenlijk niet.
Annette () op 29-08-2009: De geur van regen is het derde boek in de Vegter-reeks van Lieneke Dijkzeul. En het is weer een pareltje geworden. Alle ingredienten voor een goed boek zijn aanwezig en als lezer wil je maar één ding, en dat is doorlezen. Het boek is spannend en de karakters zijn bijzonder goed uitgediept. Aan het begin van het verhaal lijkt de dader onlogisch te handelen, wat de lezer aanzet om mee te denken. Dat is moeilijk want Lieneke geeft soms wel erg weinig weg. Uiteindelijk word je toch nog verrast als het werkelijke motief duidelijk wordt. Prachtig opgebouwd en uitgewerkt! Veel nadruk in dit boek ligt op de verhaallijn van de dader en zijn vrouw deze keer. Vegter komt er wat bekaaid vanaf, en dat terwijl er juist veel speelt tussen alle regels door. De geur van regen bevat mooie poëtische zinnen, soms een tikkeltje te “literair”, en zelfs de ontluikende romance tussen Paul en Renée is beheerst en braaf. Misschien is de stijl van dit boek voor de liefhebbers van snelle vrouwenthrillers iets te traag. Omdat ik niet kon stoppen met lezen - ik móest gewoon weten hoe het boek afliep - stoorde ik me soms aan de langzame scenes. Maar haar stijl is ook haar kracht. Wat kan Lineke Dijkzeul goed schrijven! Je krijgt wat je verwacht, wordt zeker niet teleurgesteld bij haar. Een boek van Lieneke Dijkzeul kan je ongezien kopen, het is het waard.
Jennifer () op 28-08-2009: In de vakantie gelezen. Leest prettig en makkelijk. Verrassende momenten. Voldoende spanning om het snel uit te willen lezen. Een verhaal is fantasie. Alles kan en niets hoeft waarschijnlijk te zijn. Gewoon lezen en genieten.
Diana () op 27-08-2009: Koude aarde is een roman die je de rillingen bezorgt. Niet alleen door het koude West-Groenland, het hoge noorden waar het verhaal zich afspeelt, maar door alles wat aan je voorbij trekt. Met de Mexicaanse pandemie in ons achterhoofd lezen we over alle mogelijke uitbraken van ziekten in landen die de hoofdpersonen achter zich hebben gelaten. De setting is op vele fronten interessant. Niet alleen het goed neerzetten ervan, zoals de auteur gedaan heeft, de lezer krijgt ook een lesje in geschiedenis. Vijf jonge archeologen, twee Amerikanen, twee Britten en een Schot, gaan onder leiding van de ervaren en gedreven Yianni, graven in een bepaald gebied om er zo achter te komen waarom de Groenlanders in de Middeleeuwen daar verdwenen zijn. Maar niet iedereen is even toegewijd of ervaren genoeg om dag in dag uit opgravingen te doen, hopend iets te vinden. Een van de personages is Nina, waarbij ook het verhaal start. Ze is een apart type en moeilijk peilbaar voor de lezer. Ze is intuïtief ingesteld en heeft, sinds ze op Groenland is, griezelige dromen en voelt waarschijnlijk de aanwezigheid van de geesten van de laatst overgebleven mensen uit deze streek. Ze denkt dat ze het verbeeldt, maar erg overtuigt is ze daar niet van. De Amerikaanse Ruth is een heel ander type. Altijd netjes voor de dag, wil er onder iedere omstandigheid tiptop uitzien. In tegenstelling tot Nina lijkt ze ongevoelig voor de naargeestige sfeer maar blijkt zelf haar eigen geest te hebben meegenomen uit het verleden. We leren alle personages goed kennen en zij leren elkaar goed kennen als ze totaal geïsoleerd raken van de buitenwereld. Als communicatie met het thuisfront (het wordt niet duidelijk waar dit precies is) wegvalt en waarschijnlijk het virus wat daar rondwaart zich heeft verspreid, realiseert ieder zich dat ze waarschijnlijk net zo ingesloten zitten als de Middeleeuwse Groenlanders destijds in de 14de eeuw. Koude aarde is intrigerend en de spanning om te snijden. Er gebeurt veel in een dun boek en sommige draadjes hadden wat mij betreft wat beter naar een einde toe geschreven kunnen worden. Zeer de moeite waard.
Michaela (27) op 27-08-2009: Wat een lekker boek zeg, deze gaat meteen door naar mijn moeder. Behoorlijk spannend en... ik krijg er ook ontzettend zin van om naar Frankrijk te vertrekken...
leohunter (33) op 26-08-2009: Een leuk boek, leest lekker, en ik wilde maar doorlezen. Echt aan te raden. Ik begrijp de negatieve recenties wel, want die zullen wel van mensen zijn die niet zo snel met het tempo van het boek meekomen. Dan kan je snel zoek raken in de vak termen (P&O, HR, management, mergers, accountants) die voorkomen in dit boek, samen met het verhaal dat met behulp van SMS-jes, computer bestanden en USB stickjes toch eindelijk in de 21st eeuw hoort. Literair betekent niet klassiek, het betekent dat het een verhaal met woorden is. Per definitie is dus ieder boek literair :-) Dus niet te snel druk over worden LOL. Als je het meer op simpele romans hebt, dan heb je maar 50/50 kans dat je dit boek ook leuk vind.
Nina (22) op 25-08-2009: Het spijt me, maar ik vond dit geen goed boek. Het is allemaal nogal overdreven. Het is ook al snel duidelijk wie er deugt en wie niet. Omdat ik psychologie studeer en daar bezig ben met stoornissen vond ik de beschrijvingen van de stoornis van Eva maar matig. Het boek kon mij dus niet boeien. De psychiater deugt heel erg niet, het is een soort karikatuur. Helaas, ik vond dit maar een zeer matig boek.
Astrid () op 24-08-2009: Jacht is het eerste in het Nederlands vertaalde boek van Lee Weeks. Ze heeft inmiddels drie boeken op haar naam staan. Op dit moment werkt ze aan haar vierde boek. Voor haar achtste jaar had ze al twee prijzen gewonnen met het schrijven van verhalen. We maken kennis met Johnny Mann. Inspecteur van de politie in Hong Kong. Een stad van misdaad, een stad van romantiek, een stad vol met triades en prostitutie. Chann is zo’n triade man, en tevens vijand van Mann door iets dat gebeurd is in hun gezamenlijke verleden op school in Engeland. Dan worden er lichaamsdelen gevonden op slachterijen van varkens. Uit de autopsie blijkt dat het gaat om meerdere slachtoffers. Het blijkt dat sommige lichaamsdelen toebehoren aan personen die al jaren vermist zijn. Dan komt het team van Mann erachter dat het vooral Westerse meisjes zijn die vermist worden, en dat ze ook allemaal werkzaam waren in de prostitutie. Westerse meisjes worden gemarteld, verkracht en vermoord. De meest gruwelijke beelden trekken aan ons voorbij. We worden steeds dieper het van de warmte zinderende Hong Kong mee ingenomen. Razendsnelle plotwendingen en gruwelijke misdaden volgen elkaar in een hoog tempo op. In je achterhoofd weet je wel wie de dader is, maar op welke manier dat blijft tot vlak voor het eind verborgen. Langzaam maar zeker wordt de spanning nog meer opgebouwd, en werkt Weeks toe naar een zinderende ontknoping. Jacht grijpt je naar de keel en laat je niet meer los! Is Jacht een echte Vrouwen Thriller? Misschien niet, maar wel vreselijk spannend. De slachtoffers zijn vrouwen, en ik denk dat het daarom aanslaat bij de dames. Ik moet er niet aan denken om in de gruwelijke handen van een triade terecht te komen. Maar dat het gebeurd kunnen we ons zeker indenken. Vrouwen houden ook van harde actie, dat bewijzen Karin Slaughter en Tess Gerritsen steeds opnieuw. Door de harde actie kunnen we dit zeker in hetzelfde genre zetten. In 2010 komt er een nieuwe Weeks, met opnieuw Johnny Mann in de hoofdrol. Ik kan niet wachten tot het zover is. Weeks heeft zichzelf met Jacht voor mij definitief op de thrillerlijst gezet.
Tineke (63) op 24-08-2009: spannend verhaaltje Melis.
Veel succes morgen
Tineke
Lizanne (19) op 24-08-2009: Nachtschade is een heel goed boek.
Het duurde wel een tijdje voordat ik in het boek zat, maar toen ik er eenmaal in zat kon ik het niet meer wegleggen. Dit boek is zeker een aanrader en de moeite waard om te lezen!
Diana (38) op 23-08-2009: Met je neus in de boter gevallen als je op zoek was naar een boek in dit genre.Vakkundig mooi beschreven verhaal wat zindert in de zomerhitte. Als de regen nog ver weg is vinden er gebeurtenissen plaats waar een verband tussen gevonden moet worden. De auteur laat mensen aan het woord die ieder op hun beurt worstelen met zichzelf en hopen op rechtvaardigheid, ieder in hun eigen zoektocht. Partners, om de verkeerde reden bij elkaar, ontwikkelen achterdocht en komen meer aan de weet dan hun lief is. Terwijl de regen nadert, komt de ontknoping naderbij. Als een grote donderwolk hangend boven de mensen waar het om gaat. Totdat de regen losbarst en daarmee het verhaal tot een enorm goed einde voert. Pas dan gaat de storm liggen, de lezer tevreden achterlatend.
Nicole () op 22-08-2009: Magda en Johannes lijken een gelukkig, getrouwd stel. Hij heeft een goedlopend bedrijf en zij werkt in een apotheek. Iedere zomer verblijven ze in hun vakantiehuis in Toscane waar het heerlijk vertoeven is. Ook deze zomer willen ze naar hun tweede huis en Magda reist vooruit terwijl Johannes later komt. Ze weet dat hij er een minnares op nahoudt en zodra Johannes ook in Toscane arriveert is het tijd dat hij gaat boeten voor zijn bedrog. Magda besluit hem te vermoorden en ze begraaft hem in hun moestuin. Ze doet er alles aan om zich in te dekken en met een waterdicht verhaal stapt ze naar de politie om Johannes als vermist op te geven. Niemand heeft ook maar een vermoeden dat er iets vreemds aan de hand is. Lucas, de broer van Johannes is altijd verliefd geweest op Magda en aangezien hij krap bij kas zit besluit hij even bij zijn broer en schoonzus langs te gaan. Magda vertelt ook hem dat Johannes spoorloos is verdwenen en samen gaan ze naar hem op zoek. Lucas heeft geen idee waarin hij terecht is gekomen en langzaam draait de situatie uit op een vreselijk drama. De meeste dikke boeken worden al snel langdradig, maar dat is absoluut niet het geval bij Dodenakker. Ieder detail en iedere gebeurtenis past in het verhaal en ondanks de dikte van het boek blijf je bij iedere bladzijde geboeid. Dit verhaal heeft diepgang en het laat je hersenen werken. Het psychologische aspect staat hier hoog in het vaandel en daardoor word je totaal meegesleept in de verontrustende gedachtenwereld van Magda. Het hele verhaal is in de derde persoon geschreven en met wisselend perspectief. Dit is een goede keuze geweest aangezien je zo niet te lang bij een persoon blijft plakken. De uitwerking van de personages is perfect en zorgvuldig uitgewerkt. Wat mij meteen opviel was de manier van schrijven: er zit een poetisch toontje in dat het erg mooi maakt om te lezen. Het is zo indringend en fascinerend geschreven. Toen ik het boek uit had heb ik een halfuur met het boek in mijn handen gezeten; ik moest het verwerken. Dodenakker is
