|
Hoofdstuk 0 Thriller on Demand - de aftrap
Bij de start van "Thriller on Demand" presenteert Antoinette ons 3 voorproefjes, zonder titel, als "sfeertekening" . Deze citaten geven je een indruk van het verhaal wat geschreven gaat worden en zijn niet als letterlijke citaten bedoeld. Het kan nog alle kanten op! Stem en bepaal mee hoe Thriller on Demand eruit gaat zien!
Keuze 1
Hoofdpersoon: Rosa, 32 jaar, actrice, single.
‘Het is een vreemde zaak. Er zijn niet zoveel inbraken waarbij iets wordt achtergelaten in plaats van meegenomen. En zeker niet zoiets.’ De rechercheur produceerde een ironische grimas die misschien in een ver verleden een bemoedigende glimlach was geweest. Hij bleef Rosa strak aankijken.
‘Het was inderdaad een kat, mevrouw Timmers. Een gedeelte was niet verbrand en de haren waren roodbruin.’
‘Dat moet Poekie zijn geweest. Wat een onmensen. Ze hebben zelfs de moeite genomen om daarvoor een heel blok hout in mijn woonkamer te zetten. Wie doet zoiets?’ Rosa klemde haar handen in elkaar en keek de rechercheur vertwijfeld aan.
‘Ik wilde dat ik het wist, mevrouw. We zullen eerst onderzoek moeten doen, voordat we daar meer over kunnen zeggen.’ Hij bleef haar nauwlettend observeren. ‘Kunt u ons iets vertellen over de betekenis van het woord op de muur?’
Rosa keek hem verbijsterd aan. ‘Wat? Een woord op de muur, mijn muur bedoelt u?’
Ja, een woord in rode letters, misschien zegt u het wat. Levithicus 1. Is dat een vereniging of zo?’
Rosa sloot haar ogen, haar gezicht getekend door verdriet en angst.
‘Mevrouw Timmers?’ Rosa opende haar ogen en zag aan het gezicht van haar gesprekspartner dat ze verschillende verzoeken tot contact had gemist.
Slechts op fluistertoon kreeg ze het antwoord over haar lippen. ‘Het is een bijbelpassage. Levithicus 1:1 gaat over het offeren van dieren om de zonden van de mensen op het geofferde dier te leggen. Deze sterft in plaats van de zondige mens.’
Keuze 2
Hoofdpersoon: Anna, 37 jaar, huisvrouw, getrouwd, 1 zoon.
Dick zou het haar nooit vergeven. Dick vergaf nooit iets, maar dit was in zijn ogen zo onvergeeflijk dat ze moest vrezen voor haar leven. Doden zou hij haar niet, dat was volgens zijn zorgvuldige risico-analyse waarschijnlijk niet verstandig, maar het leven dat ze nu leefde zou voorgoed voorbij zijn en erger dan dat.
Ze kon het voorkomen maar dat betekende dat ze in moest gaan op het verzoek van dit spook uit haar verleden dat haar maar aan bleef kijken, rustig wachtend alsof hij haar een aanbod had gedaan dat ze niet kon weigeren. Ze voelde een woede opkomen die haar vaag bekend voorkwam, als een vertrouwde geur uit het verleden. Zo snel als dit gevoel naar boven kwam, duwde ze het weg en herstelde ze zich. Als ze iets had geleerd in haar leven, was de thermostaat van haar gevoelens af te stellen op de gewenste stand van haar omgeving.
Het kostte haar veel, heel veel energie maar het had zeker ook voordelen.
‘Wanneer ben ik dan echt van je af? Ik begrijp best dat ik een probleem heb maar ik heb natuurlijk geen zin de rest van mijn leven achterom te moeten kijken.’ Ze zei het beheerst, onderkoeld. Zelfs al wist ze dat Dieter niet onder de indruk zou zijn, toch gaf het haar net dat kleine beetje gevoel van controle dat ze nodig had.
Ze keek Dieter strak aan. Ondanks de penibele omstandigheden, verbaasde het haar dat iemand zo’n standaard criminele kop kon hebben en toch vrij rond liep. Het leek haar dat elke agent met een beetje intuïtie, hem bij de eerste aanblik dag en nacht liet schaduwen.
Keuze 3
Hoofdpersoon: Lucy, 33 jaar, datatypiste, single.
Ik was een wrak toen, een grijze schim. Ook Vagator leek eerder een andere planeet dan een ander seizoen. Wat had het hagelwitte familiehotel prachtig afgestoken tegen de strakblauwe hemel. De badplaats gonsde van de uitgelatenheid van backpackers die zich in het paradijs waanden. Hun vrolijkheid stak zo schril af tegen mijn verslagenheid, dat het me moeite kostte niet te braken. Het liefst over het meest vrolijke gezelschap.
Langzaam veranderde dat. De misselijkheid ging elke dag meer over in haat. Elke relaxte –wij-zijn-lekker-op-vakantie blik, versterkte mijn haatgevoelens. Totdat een goed geplaatste schaterlach vlak bij me, toegang gaf tot een gebied in mijn hersenen, waarvan ik het bestaan niet eens kende. Mijn hele lijf vulde zich met het mij onbekende gevoel. Het beviel me. Het rechtte mijn rug, verstrakte mijn weke spieren. Het gaf me het gevoel sterk te zijn. Sterker dan ik me ooit in mijn leven had gevoeld. Het was een veel beter gevoel dan de verslagenheid en het allesverterende verdriet van de dagen ervoor.
Het hield niet lang stand maar lang genoeg om me met de vastberadenheid van de haat, een weg door de jungle van de Indiase bureaucratie te kappen. Het hielp me Sarah het land uit te krijgen. Terug naar huis voor haar laatste rustplaats. Dat was het enige dat ik nog voor mijn ooit zo levensluchtige zus kon doen. Haar uit de handen krijgen van de Indiase dienstkloppers, die leken te wachten totdat haar lichaam plotseling het geheim van haar dood prijs zou geven. Het kogelgat in haar hoofd sprak niet, net zo min als haar perfect gevormde mond nog ooit zou spreken.
Soms heb ik een moment van zwakte, vraag ik me af waar ik mee bezig ben. Vraag ik me af waarom ik mijn verstand niet gebruik en braaf terug naar mijn huis ga.
Gelukkig duren die momenten maar kort. Ik wil helemaal niet naar huis. Het enige dat ik wil, is uitvinden wie mijn zus vermoordde. Nee, het enige dat ik wil is wraak nemen op degene die mijn zus vermoordde.
|
