‘Rustig ademhalen. Rustig,’ probeert Eva me te kalmeren. Het helpt niet. ‘Wil je misschien koffie?’
Ik knik en schud afwisselend mijn hoofd en ga zitten. Ik weet niet wat ik wil. Wat ik moet doen. Zonder erbij na te denken, ben ik bij de bushalte voor Eva’s huis uitgestapt. Eva is al tien jaar mijn beste vriendin. Bij wie moet ik anders aankloppen?
‘Hij gaat vreemd,’ zeg ik plompverloren.
Eva stagneert haar beweging even, maar gaat dan verder met koffiezetten.
‘René gaat vreemd,’ probeer ik nog een keer. Waarom reageert ze niet?
Met haar blik op de grond komt ze aan met twee warme koppen koffie. Nog steeds zwijgend. Wanneer ze mijn kopje voor me neerzet, kijkt ze me met geknepen ogen aan. ‘Weet je dat echt zeker?’ Ze slikt en speelt met een los draadje van haar trui. Dat doet ze alleen als ze zich heel ongemakkelijk voelt. Wanneer ze zenuwachtig is.
Mijn woorden blijven in mijn keel steken, dus neem ik een slok koffie.
‘Heb je René al gesproken?’ vraagt Eva ineens.
Ik schud mijn hoofd en de salontafel. Mijn ogen lijkt ze te ontwijken. ‘Eva?’
‘Hm?’
‘Wist jij het?’ fluister ik.
Ze kijkt me kort aan. Verontschuldigend.
‘Jij wist het? Verdomme, Eva! Jij wist dat mijn man vreemdging en nam niet de moeite om het mij te vertellen?!’ Ik sta kwaad op en gooi mijn kop koffie omver. De bruine vloeistof vloeit over de houten tafel, klaar om gemene vlekken achter te laten. Geschrokken springt ze op.
‘Het spijt me!’ roept ze. ‘Ik wilde je het echt vertellen, maar…’
‘Hoelang wist je het al?’ Het blijft een hele tijd stil. Ik vraag bewust niet door en loop heen en weer door de kamer. ‘Ze is zwanger,’ zeg ik dan.
Ze knikt, slaat een arm om me heen, die ik uit een reflex van boosheid van me af duw, en loopt naar de keuken om een doekje te pakken voor de salontafel. ‘Ik ga je helpen.’ Tussen het boenen door kijkt ze me kort aan, met een vastberaden blik. ‘We gaan die vrouw opsporen en dan zorgen we ervoor dat ze uit het leven van René verdwijnt.’
Nadat ik kwaad ben weggelopen bij Eva, heeft zij Wesley gebeld, de beste vriend en een collega van René, om een naam uit hem te krijgen. In eerste instantie zei hij dat hij niks wist, maar na een kwartier kwam hij met een voornaam: Jennifer.
Ik vertrok meteen naar het Erasmus MC, maar na een kwartier op de Daycare-afdeling wist ik nog niet wat ik moest doen. Natuurlijk zou ik daar niks vinden.
Het idee dat mijn beste vriendin en Wesley het wisten en voor mij verborgen hielden… Dat gegeven maalt continu door mijn hoofd. Maar eerst moet ik weten wie Jennifer is, waar ik haar kan vinden en hoe ik van haar af kom. Daarna richt ik me op onze vrienden.
Ben onderweg. X
Dat betekent dat ik nog een kwartier heb voordat René thuiskomt. Ik gooi mijn sleutels op de keukentafel en ren naar René’s kantoor. Met mijn vingers glij ik langs de rand van zijn computer en met een zucht laat ik me zakken in de leren bureaustoel.
Ik kijk naar de gesloten deur en dan naar het klokje op het bureaublad van de computer. Nog zo’n dertien minuten.
Met de muis ga ik naar de documentenmap. Afbeeldingen, downloads, favorieten, koppelingen… Ik doorzoek ze allemaal. Niets. Poging twee.
JENNIFER. Zoek.
Het lijkt minuten te duren, maar binnen een paar seconden weet ik genoeg. Op deze computer is niks te vinden. Ik moet zijn mail hebben, of zijn telefoon.
Nog tien minuten. Genoeg tijd om in zijn mail te kijken.
Wachtwoord. N-E-G-E-N-T-I-E-N-Z-E-S-T-I-G
Onjuist.
Wat? Het was altijd negentienzestig. Zijn geboortejaar. Shit, wat nu?
Ik probeer nog een paar andere jaartallen en namen, tot ik alles heb gehad en nog maar twee kansen overheb.
Nog zes minuten. Gespannen kijk ik naar de deur. Waar kan hij zijn wachtwoord in veranderd hebben?
Mijn vingers vliegen automatisch over het toetsenbord. Zonder na te denken, typ ik haar naam. J-E-N-N-I-F-E-R
O god, ik zit erin. Terwijl ik beneden de deur in het slot hoor vallen, zit ik als verlamd naar het scherm te staren. Zij is zijn wachtwoord. Ze is belangrijk genoeg voor hem om zijn wachtwoord te zijn…
‘Nicci?’
Te verward door zijn nieuwe wachtwoord en zonder nog verder te kijken, sluit ik zijn e-mail af. Ik veeg mijn tranen van mijn wangen en loop naar beneden. ‘O, René, gelukkig je bent er.’ Ik sla mijn armen om hem heen en probeer Jennifer en de baby uit mijn hoofd te bannen. ‘Hoe was je dag?’ Ik ben me ervan bewust dat mijn stem trilt, maar hoop dat hij niks merkt.
Hij zet zijn koffer op de grond en loopt naar de koelkast. ‘Ik heb ontslag genomen.’
‘O-ontslag?’ vraag ik verbouwereerd. Hij zou nog eerder zijn rechterarm amputeren dan stoppen met werken. ‘Wat is er gebeurd?’
Hij haalt zijn schouders op en antwoordt dat hij er geen zin meer in had. Te weinig uitdaging.
Heeft hij ontslag genomen voor Jennifer? Zodat hij voor haar en hun… baby kan zorgen? Voordat ik mijn mond open kan doen, loopt hij naar me toe en legt zijn handen op mijn schouders. ‘Ik moet even wat dingen op een rijtje zetten, Nicci, maar er gaat een hele hoop veranderen. Dat is zeker.’ Hij drukt een kus op mijn voorhoofd en loopt de keuken uit, naar de tv. Nu weet ik zeker dat ik Jennifer moet vinden.
Wanneer hij slaapt, sluip ik zachtjes naar zijn kantoor. Ik moet het nog een keer proberen. Vlugger dan de vorige keer open ik zijn e-mail en ik sorteer de mails op naam. Daar staat ze. Het is maar één bericht, maar ik heb haar. Jennifer Bergen.
Lieverd, ik moet je snel spreken. Bel me vanavond. Hou van je.
Alle kracht is in een fractie van een seconde uit mijn lijf verdwenen. De kleine ruimte benauwt me. Alsof Jennifer hier zelf aanwezig is. Als een bezetene typ ik haar naam in de zoekbalk op Google. Er zijn tientallen vrouwen die Jennifer Bergen heten, maar op één jonge vrouw blijft mijn blik hangen. Ik klik door naar haar Facebook en bekijk haar foto’s.
Nee. Dit kan niet. Zij kan het niet zijn.
