|
Hoofdstuk 9
Waar komt ze vandaan? Ik kijk kort om me heen. Waar zijn we eigenlijk?
O shit. Ik heb continu rondjes gereden.
Ik kijk in haar ogen en zie een opstapeling van intens verdriet.
‘Je hebt het me nooit vergeven,’ constateer ik met een zucht. Middelbare school, het laatste jaar. Miranda en ik waren onafscheidelijk. Niemand kon tussen ons in komen, ook geen jongen. Vooral geen jongen. Dat was onze afspraak. Maar toen kwam Johan. Miranda en ik leerden hem kennen tijdens een verjaardag van een klasgenoot. We vonden hem allebei meteen leuk, maar hij zag alleen mij staan. Miranda, Johan en ik werden vrienden en ik probeerde Miranda er zo veel mogelijk bij te betrekken, maar het was al snel duidelijk dat ze op de achtergrond verdween als Johan en ik samen waren. Miranda zag dat er iets tussen Johan en mij groeide en eiste dat ik hem niet meer zou zien. We hadden toch een afspraak. Voor mij was er maar één optie: stiekem afspreken met Johan. Maar natuurlijk kwam het uit en Miranda voelde zich verraden. Van onafscheidelijk veranderde onze vriendschap in niet-bestaand. Johan en ik gingen met elkaar verder en kort daarna werd ik geïntroduceerd in de populaire groep van het laatste jaar. De groep waar Miranda en ik altijd zo graag bij wilden horen, maar de groep wist niet eens dat wij bestonden. Dat zou nu allemaal veranderen. Ik hoorde er helemaal bij en wilde mijn nieuwe status graag hoog houden. Ik was nog maar een tiener, ik wist niet wat ik deed. Ik begon verhalen over Miranda te verspreiden, zodat ik altijd iets te vertellen had. Eerst alleen verhalen die ze mij in vertrouwen had verteld, waargebeurde verhalen, later begon ik vreselijke dingen te verzinnen. Iedereen geloofde mij natuurlijk. Ik vertelde dat Miranda een relatie had met haar eigen neef en dat ze al heel wat jongens had gehad. Ook onze populaire gymleraar en de conciërge. Ineens wist de hele school wie Miranda was. Mijn roddels kwamen bij iedere schoolgenoot terecht, van eerstejaars tot laatstejaars, en tot slot bij de leerkrachten en de directeur. Het escaleerde. Onderzoeken werden gestart, de leraar en conciërge werden geschorst. Schuldig tot het tegendeel was bewezen.
Natuurlijk durfde ik niet te vertellen dat ik alles verzonnen had. Zeker niet toen Miranda werd overgeplaatst, in een andere stad.
Ze kon er niks aan doen, ze was doelwit van mijn eigen onzekerheid. Ik voelde me een vreselijk mens, maar het was pas later dat Miranda echt een hekel aan mij kreeg. Ik ontmoette Michael. Het was al maanden uit met Johan, en Michael en ik waren ieder weekend samen. Doordeweeks had hij geen tijd. School, werk, sporten; druk, druk, druk. Wanneer ik hem ’s avonds belde of sms’te reageerde hij vaak niet, maar bij mij ging er geen lichtje branden. Tot Miranda bij me voor de deur stond. Of ik van haar man af wilde blijven. Toen ik Michael daarmee confronteerde vertelde hij met tranen in zijn ogen dat ze in een scheiding lagen maar al maanden uit elkaar waren. Ze kon het niet verwerken en bleef achter hem aan lopen. Toen ze hem vertelde dat ze zwanger was en ik erachter kwam dat dit niet waar was, trok Michael bij mij in. Een paar maanden later was de scheiding definitief. Ik woonde samen met Miranda’s grote liefde. Diep vanbinnen voelde ik me wel een beetje schuldig, maar ik hield mezelf voor dat ze er wel overheen zou komen.
Uit het niets heeft Miranda een pistool in haar hand, degene waar Jennifer haar mee heeft geslagen.
Ze heeft haar nooit bewusteloos geslagen. Het leek maar zo. Het was een kleine klap. Ze werkt nog steeds mee.
De loop duwt hard tegen mijn slaap. In een reflex pak ik de deurgreep vast.
‘Dat zou ik niet doen.’
Ik laat weer los.
Miranda draait zich om naar de achterbank. ‘Hoe gaat het trouwens met je arm, René? Bloedt aardig, hè?’
Jennifer drukt nog steeds de handdoek stevig tegen zijn schotwond en aait met haar andere hand over zijn hoofd. Het hoofd van míjn man.
‘Wist je trouwens, René, dat jullie ontmoeting door mij in scène is gezet?’ gaat ze verder. ‘Je huwelijk moest al wankel zijn, anders zou je nooit vaste klant zijn in een striptent, toch?’
Ik probeer het niet voor me te zien, maar hoe hard ik ook mijn best doe, ik zie tientallen halfnaakte vrouwen om hem heen hangen. Dan pas hoor ik wat Miranda zegt. In scène gezet.
‘Jennifer wilde er zo graag werken. Al die rijke mannen ontmoeten, een vader voor haar inmiddels al verwekte baby vinden…’
Met een ruk kijk ik op, dan naar Jennifer, daarna naar René.
René kijkt op zijn beurt Miranda hoofdschuddend aan. ‘Waar heb je het over? Is het niet genoeg geweest zo?’
Miranda glimlacht van oor tot oor. ‘Weet je eigenlijk wel wie de vader is, Jenny?’
Jennifer blijft opvallend stil. Ik zie het in haar ogen. Miranda spreekt de waarheid. Jennifer was al zwanger voordat ze mijn man ontmoette. Miranda heeft ervoor gezorgd dat René verliefd werd op Jennifer. Alles was gepland.
‘Zal ik jullie nog een geheim verklappen?’ gaat ze verder.
Jennifer springt de auto uit, rent naar Miranda’s kant en trekt haar aan haar haren uit de auto. ‘Zo is het genoeg! Hoor je me? Stop hiermee!’
Heel even twijfel ik of ik zal wegrijden, samen met René, maar voordat ik wil proberen of de auto nog wel start, stapt hij uit de auto om Jennifer te helpen. Ook al heeft ze hem voorgelogen en is ze niet zwanger van zijn kind. Hij beschermt haar zoals hij mij behoort te beschermen.
Heeft hij wel eens gezegd dat het hem spijt? Dat hij in de war was, niet wist waar hij mee bezig was en dat het niet mijn schuld is dat hij naar een striptent moest gaan en vreemdging? Nee, want het spijt hem niet. Na alles wat hij net heeft gehoord houdt hij nog steeds van haar. Hij kijkt naar haar zoals hij nog nooit naar mij heeft gekeken en ook nooit zal doen.
Hijgend sta ik met het pistool in mijn rechterhand. Het dringt langzaam tot me door wat ik heb gedaan. Wat ik heb aangericht.
Ik ren naar René toe en ga naast hem op de grond zitten. Een rode vlek heeft zich over zijn overhemd verspreid. Met mijn mouw probeer ik het weg te vegen, maar alles zit onder het bloed. Zijn ogen worden glazig en zijn ademhaling vertraagt, maar ik blijf herhalen dat alles goed komt, dat hij het wel gaat redden, en dat het me zo spijt. Dat ik van hem hou en dat ik niet wist wat ik deed. Het ging vanzelf, ik had er geen controle over.
Terwijl René wegzakt kijk ik achterom en zie hoe Jennifer haar hoofd naar me toe draait en dan roerloos blijft liggen, met haar ogen open. Ze zijn weer samen. Voor altijd.
Miranda gaat naast Jennifer liggen, zacht huilend.
Dit heb je niet verdiend, wil ik tegen haar zeggen, maar in plaats daarvan laat ik het pistool op de grond vallen, draai ik me om en loop ik weg. Ik blijf lopen en maak in slow motion opnieuw mee hoe ik eerst René en daarna Jennifer neerschiet. In de verte hoor ik een schot en daarna niets meer dan stilte. Mijn woede van een paar minuten geleden heeft plaatsgemaakt voor spijt en verdriet, en een schuldgevoel waarmee ik niet kan leven. Ik gris mijn telefoon uit mijn broekzak en bel de politie.
EINDE
Dit was het eind van de Thriller on Demand 2011. Binnenkort zal het verhaal van Chinouk Thijssen als e-book gratis verkrijgbaar zijn op VrouwenThrillers.nl, maar daarvoor heeft het boek wel eerst een mooie titel nodig. En ook deze zal bepaald worden door de bezoekers van VrouwenThrillers.nl.
Stuur jouw titel in en maak ook nog kans op een van de drie prijzen die VrouwenThrillers.nl uitgeeft. Chinouk kiest zelf de beste 3 titels, daarna mogen de bezoekers van VrouwenThrillers.nl stemmen.
|
