Auteur Ian O'Shelley wordt dood aangetroffen in zijn vakantiehuis met een zelfmoordbrief naast zich. Omdat de plaatselijke agent onbekwaam blijkt, onderzoeken Nathalie en Louise de zaak en ze vragen zich al snel af of het echt zelfmoord was. Terwijl Nathalie in zijn verleden duikt, stort haar privéleven in. 

De laatste adem is een cosy-crime detective; de titels van de hoofdstukken - beschrijvende zinnen - benadrukken ook de gezellige Engelse sfeer. Barksdale valt gelijk midden in het verhaal, enige oriëntatie is is wel nodig voor de lezers die het eerste deel niet kennen. Gelukkig praat de auteur hen wel enigszins bij. Barksdale schrijft heel vlot, luchtig, maar tegelijkertijd ook oppervlakkig. Het verhaal zelf is vluchtig, de personages worden niet echt uitgediept. Daar is ook niet veel ruimte voor, want met de honderd pagina's die De laatste adem telt, is het eigenlijk meer een novelle dan een volwaardige thriller. Alles in Nathalies zoektocht gaat heel gemakkelijk, er zijn nauwelijks strubbelingen. Anders is dat in haar privéleven. Parallel aan de speurtocht is Nathalie geconcentreerd bezig om haar bestaan op het platteland vorm te geven en de charmante herberg nieuw leven in te blazen. De aan het slot resterende open eindjes in gedachten houdend, lijkt het waarschijnlijk dat dit opgepakt zal worden in volgende delen, waarvan we nu weten dat die er gekomen zijn. 

De laatste adem leest weg als een eenvoudige detective, een cosy crime, heel erg Brits. Het speelt zich ook af in een Engels dorp met een dorps-inn en schattige cottages, een sfeer die Barksdale wel goed treft. De warme vriendschap tussen Nathalie en Louise voegt veel toe aan het 'cosy' gehalte van deze detective. Fijne ontspanningslectuur voor een paar verloren uurtjes, maar verwacht geen Agatha Christie. Echte nagelbijtende spanning is in De laatste adem ver te zoeken.