Marianne heeft een leven waar anderen van dromen. Een prachtig herenhuis in de beste straat van de buurt. Drie gezonde kinderen die haar trots en vreugde zijn. Soms doet haar verleden nog pijn: het verlies van haar moeder, opgroeien in pleeggezinnen. Maar haar man Simon is er altijd. Als succesvol chirurg is hij de afgunst van elke vrouw die ze ooit heeft ontmoet. Bloemen, cadeaus, reisjes naar Frankrijk - niets is te goed voor zijn familie.

Dan noemt Simon de naam van een andere vrouw. De manier waarop de naam blijft hangen, Caroline, geeft Marianne de rillingen. Vroeger zou ze zichzelf hebben afgeleid op haar werk, maar Marianne heeft haar glamoureuze carrière achter zich gelaten toen ze trouwde. Ze zou met een vriendin kunnen praten, maar ze heeft het te druk met haar kinderen en bovendien keurt Simon de weinigen die ze nog heeft niet goed.

Het is bijna per ongeluk dat Marianne meer over Caroline te weten begint te komen. Maar als ze eenmaal begint, kan ze niet meer stoppen. Want wat ze vindt doet haar afvragen of niet bang zou moeten zijn in plaats van jaloers...?

Als Mariannes man Simon de naam van een andere vrouw op zijn tong proeft, gaan bij haar alle alarmbellen af. Tot dat moment was haar leven perfect, met hem en hun drie kinderen. Marianne probeert meer over deze Caroline te weten te komen. Maar als ze daar eenmaal begint, kan ze niet meer stoppen. 

Watson duikt op pagina één gelijk als een wervelwind midden in het pijnpunt, namelijk de naam Caroline. Tegelijkertijd stelt ze het drukke, chaotische gezin met de stille puber en de losgeslagen kleutertweeling voor, zodat alle onderlinge verhoudingen ook meteen duidelijk zijn. Maar al snel komt de lezer terecht in paginalange bespiegelingen, neergeschreven zonder onderbreking van ook maar een enkele nieuwe alinea. Hoe flitsend Watson is in haar dialogen, die niet gespeend zijn van een wervelende humor, zo langzaam en diepgravend zijn haar beschrijvingen, de gedachtestromen. Ze schrijft weelderig, wollig, met lange zinnen, die soms een tweede keer lezen nodig hebben. Dit heeft tot resultaat bladzijdes met een grote dichtheid, een blok tekst zonder enige lucht ertussen. Maar als Cleeves diep in de rollercoaster van Mariannes emoties duikt, is haar proza niet meer langdradig en afstandelijk, maar meeslepend en indringend. Zoals Marianne niet kan stoppen met haar obsessieve onderzoek naar Caroline, zo kan de lezer het boek onmogelijk wegleggen. Steeds meer komt naar voren hoe de schone schijn van het perfecte huwelijk in elkaar zit. Hoe Simon zijn vrouw klein houdt en zich denigrerend tegenover haar opstelt. 

Marianne heeft een behoorlijk heftig verleden en heeft op het moment dat Onze kleine leugentjes begint al een lang slopend proces van manipulatie en mishandeling in tien jaar huwelijk achter zich. Het komt akelig goed binnen hoe de nog steeds onzekere Marianne op haar tenen moet lopen om aan de eisen van Simon te blijven voldoen, terwijl prikkelende verwijzingen naar een rampzalige gebeurtenis, bijna tussen neus en lippen door, met steeds grotere regelmaat wordt aangestipt. Een mooie wending in het verhaal is als Marianne uit de slachtofferrol springt en uit gaat op wraak. De dramatische achtbaan die dan volgt slingert de lezer in allerlei richtingen en ontaardt in het duisterste scenario ooit. Maar Watson is dan nog niet klaar. Een ongelofelijke twist volgt. 

Onze kleine leugentjes is een indringend geschreven verhaal over wat mensen allemaal doen om hun kinderen te beschermen, wat ze aanzet tot het maken van keuzes. Sue Watson verdient met Onze kleine leugentjes een plek tussen de talentvolste auteurs van psychologische thrillers van dit moment. Alleen hadden iets kortere bespiegelingen geen kwaad gekund, om niet in herhalingen te vallen.