Er volgt een verhaal over het onderzoek met veel verdachten die er alles aan doen om niet ontdekt te worden. Het blijft ook niet bij één moord. Het boek voelt ook een beetje als een reisgids, Williams houdt van Toscane en dat is te merken. 

Veel dialogen hebben in dit boek een vleugje humor. Dat past binnen het genre waarin Williams zijn boeken schrijft. Williams heeft een vermakelijke manier van schrijven en de satire en humor maken het lezen een ontspannende bezigheid. Het verhaal gaat wel heel veel over Dan Armstrong zelf. Zijn beleving en ervaring staan voorop lijkt het wel. Hij is de ik-figuur in het boek. Het feit dat er geen verdachten aan het woord komen zorgt ook voor een stukje welkome spanning. De hoofdstukken gaan ieder over een dag waarin het onderzoek verloopt en dat zorgt voor overzicht in een verhaal waar veel kleine gebeurtenissen plaatsvinden. Beeldvorming is voor de lezer dan ook geen probleem. De hond van Dan is een goede collega detective en de lezer leest nu ook meer over het privéleven van het gezin. 

Het zijn echt boeken die apart van elkaar te lezen zijn, het eerste deel wordt hier niet gemist. De zinnen en gebeurtenissen worden soms een beetje opgesomd waardoor het verhaal wat oppervlakkig blijft. Op sommige momenten is het boek ook wel een beetje te veel cosy en te weinig crime. Voor de liefhebber van een boek dat vlot te lezen is, waarmee gelachen kan worden en waar toch een moord opgelost wordt. De epiloog zorgt voor afsluiting van de losse eindjes en doet de lezer verlangen naar een volgend deel van deze serie.