Van de vreemde in de auto tot de gek aan haar deur...

De dag dat mijn pad met die van Simon Fox kruiste, dacht ik dat ik alles verloren had. Maar toen reed hij me bijna van de weg met flitsende auto en kleinerend opmerkingen. En toen kwam ik erachter dat ik nog veel meer te verliezen had.

Ik heb er genoeg van. De mannen in mijn leven hebben me te lang ondermijnd. Beïnvloed door alcohol en een verlangen naar wraak besloot ik dat een beetje vandalisme me beter zou laten voelen.

Dat was een fout. Een hele grote fout. Ik had niet door dat Simon Fox geen man was om mee te sollen, en al snel vocht ik voor mijn huis, mijn familie en mijn leven.

Kay zit midden in een lastige echtscheiding en op haar werk heeft ze te maken met grensoverschrijdend gedrag. Als ze ook nog in het verkeer door een man onheus bejegend wordt, is de maat vol en zint ze op wraak. Maar Simon Fox is niet iemand om mee te sollen. Al snel vecht Kay voor haar huis, haar kinderen en haar leven. 

De vete is helemaal vanuit Kay geschreven. Net als De trouwe echtgenote speelt het af in de relationele sfeer. Gemma Rogers is meesterlijk in haar omschrijvingen. Ze schrijft actief, inlevend, en ze laar de klem waartussen Kay zit, terwijl ze ook nog de zorg heeft voor haar twee kinderen, goed voelen. Kay zit in een lastige periode in haar leven. Haar man gedraagt zich denigrerend tijdens de afwikkeling van de echtscheiding, op haar werk heeft ze voortdurend last van seksistische mannen. De bedreigingen van Simon Fox kan ze er eigenlijk niet meer bij hebben. 

Het gevoel van onmacht tegenover haar kinderen door alle problemen lijkt door een ervaringsdeskundige geschreven, zo hard komt het aan bij de lezer. Als Kay vreemde en gevaarlijke dingen overkomen en zij geniepig wordt gefileerd, begint de dreiging door de pagina’s te sijpelen. De lezer voelt veel eerder dan Kay aankomen wat er aan de hand is, en Rogers toont haar vakmanschap door haar dit zelf snel daarna al te laten ervaren. En dan begint Kay’s strijd pas goed. Zodra Simons wraakacties zich ook richten op mensen in haar omgeving, transformeert de sfeer naar luguber en benauwend, waaruit geen ontsnappen mogelijk lijkt. Als Kay ook niet meer veilig is in haar eigen huis, weet ze niet meer wie ze kan vertrouwen. De vete snelt af op een eindspurt die de adem doet stokken. Maar het is dan wel jammer dat Rogers de echte ontknoping overslaat en haar lezers slechts in een flashback laat beleven. De spanning duikelt hierdoor naar beneden en het boek gaat een beetje uit als een nachtkaars. 

De vete is een thriller met een heel actueel thema. Verregaand grensoverschrijdend gedrag wordt verbazingwekkend genoeg op geen enkele manier serieus genomen, Kay wordt als slachtoffer nauwelijks geloofd, maar zij is sterk genoeg om voor zichzelf en haar kinderen op te komen. Rogers zet een verhaal neer met een geweldige plot, een thriller die de lezer bij de lurven pakt en meesleept, maar de afwerking had mooier gekund.