Iedereen heeft geheimen. Zijn de jouwe het waard om voor te sterven?

Julia Sutherland weet niet zo goed wat ze moet vinden van haar nieuwe collega. Ellis Kirkbride is vriendelijk, charmant en knap, maar er is ook iets anders... Hij is te glad, te zelfverzekerd, en hij staat ook altijd net te dichtbij. Normaal gesproken zou ze haar zorgen delen met haar man Rob, maar die is de laatste tijd nogal afstandelijk. Daarnaast heeft Julia een geheim waar hij absoluut niet achter mag komen...

Ellis Kirkbride dacht dat hij de perfecte vrouw had gevonden. Ze heeft alles wat hij zoekt, maar zij is niet geïnteresseerd in hem. En dat is onacceptabel...

Een verhaal over verwrongen liefde en ijzingwekkende wraak. Perfect voor fans van Claire Douglas en K.L. Slater.

Mullen schrijft vanuit Julia, Rob en Ellis, waardoor de lezer steeds meer weet dan de personages zelf. De auteur maakt er geen geheim van wat er gaande is, de spanning in De verkeerde vrouw zit dan ook meer in de vraag wat er gaat gebeuren en wanneer. Mullen spint de gedachtestromen van zijn personages erg uit, maar vervalt hierbij regelmatig in herhaling en dat maakt passages langdradig. De lange, steeds terugkerende stukken over marketingstrategieën maken dat er niet beter op, en de drank blijft maar rijkelijk vloeien. 

Julia en Rob zijn uitgesproken workaholics, hun carrière neemt een buitensporig grote plaats in hun leven in. Julia is een assertieve vrouw die niet over zich heen laat lopen, energiek en ambitieus als het om haar werk gaat. Haar andere kant is veel zachter en die maakt zich zorgen over haar huwelijk. Zij en Rob lijken allebei dingen voor elkaar te verzwijgen. Ondanks zijn breedsprakigheid laat Mullen bij tijd en wijle ook zien dat hij ook pakkend kan schrijven over angsten en onvrede. Bovendien treft hij ook de gewiekste Ellis met zijn verborgen agenda bijzonder raak. In de omgang tussen Julia en Ellis knettert de spanning er af, bij de lezers groeit absoluut het vermoeden dat er iets te gebeuren staat waarvoor zij Julia het liefst zouden willen waarschuwen. 

Bij het naderen van de gruwelijke ontknoping verandert er plotseling iets in Mullens’ schrijfstijl. Hij kiest voor een indirecte vorm die afstandelijk aanvoelt. Begint met afraffelen, lezers raken de draad kwijt en terugbladeren helpt niet. Maar mocht de lezer denken dat hij wel weet hoe het zit, dan komt hij bedrogen uit. Mullen heeft de touwtjes in handen en laat die geen moment los. Hij herpakt zich en verrast met een daverende plot die niemand kan voorzien. Het is jammer dat de vertaling veelal tenenkrommend is. De letterlijke omzetting van Engelse constructies en stopwoordjes maakt het houterig, mechanisch. Om de zinnen soepel en leesbaar te houden, zouden Nederlandse equivalenten veel beter werken. 

In De verkeerde vrouw is een grote rol weggelegd voor werksituaties, inclusief buitensporig alcoholgebruik. Ook ander boeken van deze auteur leunden daarop, het lijkt wel een kenmerk. Maar wie hier doorheen kijkt, zal veel plezier hebben met dit verder goed opgebouwde verhaal over verwrongen emoties en een ijzingwekkende wraak. Waar de vraag overeind blijft: in hoe zeker weet je eigenlijk dat je de ander kent?