Auteur Marian Werkman was in haar jeugd al actief voor de schoolkrant. Met haar korte verhalen won ze een prijs en ontving ze ook een aantal nominaties. Behalve detectiveverhalen schrijft ze ook over asielhonden. Werkman houdt naast honden ook van muziek, boeken en theater en dat is uitbundig terug te vinden in haar boeken. Haar man Marco Knauff is ook auteur. Moord in Duinwijck is het tweede deel over B&B-houdster Stella de Jong en oud-rechercheur John van Laar. Moord in Duinwijck is geheel vanuit één perspectief beschreven - dat van Stella. Terwijl de gasten binnendruppelen in haar B&B, volgt Werkman Stella’s gedachtestroom over de zorgen over haar eigen gezondheid, de dreigende burn-out waaraan ze zichzelf blootstelt. 

Werkman bezit een heel levendige schrijfstijl met veel gevoel voor fantasie. Haar beschrijvingen zijn lang, maar opgesteld in prachtig taalgebruik, met uitwaaierende gedachtekronkels die hier en daar wel langdradig worden. Doordat Stella vaak overtrokken en te snel reageert ontstaat er wat spanning in de onderlinge verhoudingen, maar zeker ook bij haarzelf. Ze heeft last van sombere buien. Gelukkig zorgt Werkman ook voor een beetje gezellige chaos, bijvoorbeeld door de aanwezigheid van een paar hulpjes in de B&B die op proef zijn, dat lost een stuk van de zwaarmoedigheid op. De personages zijn stuk voor stuk levendig. Werkman duikt niet rechtstreeks in hun emoties, omdat ze alles via Stella laat ervaren en wat zij over de gemoedsrust van haar gasten ervaart. Gasten die Werkman, sprekend vanuit Stella, steevast logés noemt, wat oubollig overkomt. Maar het klopt wel in combinatie met de hoge mate waarin Stella zich als een moederkloek met hen bemoeit en van alles wat ze doen op de hoogte wil zijn. Anderzijds toont ze hiermee wel verantwoordelijkheidsgevoel en betrokkenheid. 

De auteur verrast met een leuke plot, maar de uitlopers daarvan zijn niet echt onverwacht. Al met al is Moord in Duinwijck een onderhoudende detective, vol met ronddwalende geheimen en dreiging die van buiten komt. Werkman heeft er een eigentijds thema doorheen geweven, namelijk de gevaren van sociale media. Het boek is geschreven in een stijl waaruit gezelligheid spreekt, luchtig genoeg om probleemloos geschaard te kunnen worden onder het genre cosy crime. Ondanks de lange uitweidingen ligt het tempo hoog. Mocht de auteur het meer onder de knie krijgen om hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden, dan zou het niveau nog meer omhoog schieten.