Net als docente Ilse zich opmaakt voor een lange zomervakantie, krijgt ze schokkend nieuws: het gezin waarvoor haar jongere zus Vera als au pair werkt, is op gruwelijke wijze vermoord. En Vera zelf is spoorloos verdwenen.

Vastbesloten haar zusje te vinden reist Ilse af naar het afgelegen bergdorp in Frankrijk. Maar haar zoektocht eindigt abrupt als ze ongelukkig ten val komt. Claude, de aantrekkelijke zoon van de dorpsarts, brengt haar voor behandeling naar hun landhuis in de bergen. Wat een veilige toevlucht lijkt, blijkt al snel het begin van een afschuwelijke nachtmerrie.

Net voor de zomervakantie schrikt docente Ilse op van het nieuws dat haar zus Vera spoorloos verdwenen is en dat het gezin waarvoor zij in Frankrijk als au pair werkt, vermoord is aangetroffen. Ilse besluit Vera te gaan zoeken en vertrekt naar de Provence. Tijdens haar zoektocht komt ze ernstig ten val. Claude, de zoon van de dorpsarts, brengt haar voor behandeling naar hun landhuis in de bergen. Maar dan lijkt de nachtmerrie pas echt te beginnen. 

De lezers vallen vanaf het begin midden in de actie. Tijdens Ilses wederwaardigheden zorgt Hartog van Banda ervoor dat de lezer Ilse helemaal leert kennen. Tussen de hoofdstukken door staan delen in cursief gedrukt, vanuit een onbekend personage. Het is een parallelle verhaallijn, die die van Ilse duidelijk zal gaan kruisen. Ilse komt terecht in een nachtmerrie, waarin ze volledig de draad en de tijd kwijtraakt. Hartog van Banda laat de lezers de dreigende sfeer vol gevaar goed proeven, zij kunnen zich helemaal inleven in Ilses ellende. Maar er dringt te veel schijn van onwaarschijnlijkheid door de oppervlakte, er schemeren te veel kleine toevalligheden door en dit zwakt jammer genoeg de spanning wat af. 

De auteur geeft ook te veel informatie prijs. Tel daarbij op dat de lezer beslist op het juiste spoor zal zitten door hints in het verhaal en ook al de titel. Men gaat vermoedens ontwikkelen waar dit allemaal om draait. Het pleit dan weer voor Hartog van Banda dat zij dit snel daarna zelf bevestigt en de lezer niet langer in het ongewisse laat. Daarmee zijn Ilses zoektocht en ellende nog niet ten einde. De wending die volgt zal niet voor iedereen onverwacht zijn, maar zij is wel spectaculair. De rollercoaster dendert door, zonder onderbreking of adempauze. De auteur schuwt bloederig geweld niet, het ontbreekt haar niet aan fantasie. Uiteindelijk komt daar de ontknoping, maar omdat er nog tientallen pagina’s, resteren, is er nog een knaller te verwachten. Die komt inderdaad tijdens de langdradige afronding, maar hij is wel voorspelbaar en Hartog van Banda raffelt hem een beetje af. Daardoor komt het verhaal abrupt tot een eind. 

De donor is een thriller met een eigentijds thema, waaromheen Marion Hartog van Banda een onderhoudend, spannend verhaal heeft gebouwd. Haar schrijfstijl komt hier en daar een beetje onvolwassen over en klopt niet helemaal met de personages. Zij maakt haar hoofdpersonen soms langzaam van begrip en onderschat hiermee haar lezers, die haar dus steeds een stap voor zijn. Deze auteur heeft zeer zeker potentie. Meer schrijfervaring zal haar taalgebruik verbeteren en alerter laten worden op woordherhalingen. Informatie beter doseren en mooi uitwerken zal eveneens helpen haar volgende boek naar een hoger niveau te brengen.