Door: op



Bezoekersreacties:
Heleen van der Velde op 8 februari 2021:
Verfrissende reisgids met origineel plot 
Op een prachtige zeiltocht in de winterkou in Noorwegen zit een internationaal gezelschap. Allen op zoek naar het noorderlicht, walvissen, genietend van de natuur, de ontspanning, terwijl ze kennismaken met elkaar. Vier van hen hebben al een paar jaar online contact, waarin ze uitwisselen over literatuur, over schuld en boete en over wat er met jezelf gebeurt als je iemand vermoordt. Die voorzichtige uitwisseling wordt steeds opener en resulteert in een plan. Ze gaan mee met het zeilschip, zullen doen alsof ze elkaar niet kennen en kiezen een mede-toerist uit die dood moet. Het boek wordt afgewisseld met de eerdere online conversaties, weetjes over de natuur die ze tijdens de reis zien, interviewfragmenten van de Noorse televisie en de zeiltocht zelf. Het boek is origineel en goed opgebouwd. Uit de interviewfragmenten blijkt dat er iemand dood is, maar wie en hoe, dat blijft tot aan het einde verborgen. Vanuit het perspectief van Noor, een van de vier, een Nederlandse thrillerschrijfster, leren we de andere toeristen en bemanning kennen. Frode, Katja, Magnus en Noor zijn op zoek naar het slachtoffer, een waar ze het allevier (of met drie) over eens zijn. Alsof je een heerlijk verfrissende reisgids leest, met een goed verborgen en origineel plot.


Diane Kooistra op 15 januari 2021:
Misschien was het een zwakte in hun familie dat ze er niet tegenkon om te worden verlaten. Dat bedacht Louise op het moment dat ze van haar vakantie terugreist naar huis in Denemarken omdat haar broer een zelfmoordpoging heeft gedaan. 

Twee Vrouwen, Camilla en Louise keren onafhankelijk van elkaar terug naar de plek van hun jeugd. De een om een zaak op te lossen en de ander om haar schoonzus te vinden. Dan blijken alle gebeurtenissen te herleiden zijn naar een werkweek in 1995. Deze verhalen vormen samen een heel spannend boek met mooie personages uit heden en verleden die op het eind samenkomen.
Dat maakt van dit boek echt een heerlijk boek om te lezen, je verveelt je geen moment omdat je samen met de hoofdpersonen aan het puzzelen bent. Ik was zo gegrepen door de mooie zinnen en de personages dat ik het boek in twee dagen uitlas en er daarna nog lang aan bleef denken. Een keer haalde ik de vrouwen door elkaar maar dat werd snel hersteld. 
Het blijkt dat veel Deense kinderen een werkweek hebben gehad op het eiland dat een grote rol speelt in dit boek, blijkt uit het nawoord. Ik kreeg ook de indruk dat de auteur bekend was met de situatie door de mooie beschrijvingen van de natuur en hoe zo’n werkweek verloopt.  Dit boek is een onderdeel van een serie die zich rondom Louise afspeelt maar ik heb het gelezen zonder dat ik de andere delen ken en kon het prima volgen.
Een thriller om echt van te genieten en daarna te hopen dat je ooit ook naar het eiland Bornholm kan reizen.



Silvia op 31 december 2020:
Ad van de Lisdonk (1964) schreef in zijn jeugd al veel verhalen. Ook publiceerde hij meer dan honderd juridische- en technische artikelen, en schreef drie technische boeken. In 2013 verscheen zijn eerste thriller ‘Het Amazoneverbond’ bij De Crime Compagnie. In 2015 volgde ‘Het Amazoneoffensief’ en een jaar later ‘Het Amazoneconflict’. Zijn nieuwste thriller ‘Prachtig gebroken’ verscheen in 2020 bij dezelfde uitgever. In ‘Prachtig gebroken’ is Kennedy Lincoln, tijdens haar vakantie in Zuid-Frankrijk, aan het bijkomen van haar stukgelopen relatie. Wanneer ze op een drukbezochte markt aan het rondneuzen is loopt een verwarde, bloedende man haar omver, en stopt ongezien een raar voorwerp in haar tas. ‘Verdedig hem met je leven!’ beval hij in gebrekkig Engels. Vanaf dat moment staat Kennedy’s leven op haar kop. Ze wordt achtervolgd door een aantal mannen die het voorwerp willen hebben dat in haar tas is gestopt. Onverwachts lijkt ze in het bezit te zijn gekomen van een gevaarlijke sjofar, een wapen dat iedereen graag in zijn bezit wil hebben. Ad van de Lisdonk heeft met ‘Prachtig gebroken’ zijn vierde thriller geschreven, en wat voor een. De onderhuidse dreiging en spanning druipen van de bladzijden af in deze razendsnelle actiethriller. De omgeving is boeiend beschreven zodat we er in ons hoofd een mooi plaatje van kunnen vormen. Er wordt vanuit een wisselend perspectief geschreven, maar het meest vanuit Kennedy. De hoofdstukken zijn kort en bondig en vol vaart. We duiken van het ene avontuur in het andere en hebben nauwelijks de tijd om adem te halen. De personages worden kort belicht, wel jammer want we hebben nu het idee dat er iets mist in het geheel. Het verhaal is doorspekt met mystiek en historische feiten. Alhoewel het hier en daar een beetje ongeloofwaardig is, doet dit niks af aan het verhaal. Ad van de Lisdonk trekt je in het boek en laat je niet meer los. Je kunt niet anders meer dan ‘Prachtig gebroken’ in één ruk uit te lezen. De personages lenen zich uitstekend voor een vervolg op deze thriller. Hopelijk komen we dan wat meer van de hoofdpersonen te weten, want afscheid nemen van ze willen we nog lang niet. ‘Prachtig gebroken’ is een razendsnelle actiethriller met een goed uitgewerkt plot. Een heerlijk boek om te lezen.

Wendy Wenning op 12 december 2020:
Wat aan een verhalenbundel erg prettig is, is dat je elke dag een verhaal kunt lezen en het boek gerust weer even weg kan leggen. Is er even niet de tijd te vinden voor een volledig boek, pak dan even een verhalenbundel. Een kort verhaal lezen kan altijd wel even tussendoor, of voor het slapen gaan.

Een verhalenbundel met als thema Blind vertrouwen, dat geeft wel een bepaalde belofte af. Dus best wel een hoge verwachting toen ik begon te lezen. En ook wel veel nieuwsgierigheid, Hoe vatten de auteurs dit thema in een kort verhaal? En weten ze het spannend genoeg te maken en een afgerond geheel te publiceren?

Het eerste verhaal, Boca, zorgt al gelijk voor een aangename verrassing, voornamelijk vanwege het gebruikte perspectief. Mooie invalshoek en het thema springt er hier al gelijk goed uit. Een verhaal dat een goede opening geeft aan deze bundel, en de interesse in de andere verhalen is gewekt. Het tweede verhaal laat argwanend worden tegen alle technische vernuftigheid die er tegenwoordig is en doet ook denken aan een serie die momenteel te zien is, NeXt.

Alleen al die eerste twee verhalen van Blind vertrouwen geven een unheimisch gevoel en bij elk volgend verhaal is het niet veel anders. Het is mooi om te zien hoe iedere auteur zijn eigen interpretatie geeft aan het thema. Diverse invalshoeken waarin veel originaliteit in te vinden is en die de lezer keer op keer weten te verrassen. Verhalen die correct opgebouwd worden en de auteurs slagen er allemaal prima in een compleet plaatje en afgerond verhaal neer te zetten. Het voornemen om een verhaal per dag te lezen gaat dan ook niet op, daar zijn de verhalen te spannend voor. Al is het misschien niet raadzaam te veel van deze verhalen te lezen vlak voor het slapengaan. De verwachting was hoog, maar daar heeft Blind vertrouwen ook zeker aan voldaan.

De bundel Blind vertrouwen laat vaker achteromkijken, want na het lezen ervan heeft vertrouwen zeker een andere lading gekregen.


Wendy Wenning op 26 november 2020:
Julie is druk met haar studie Diergeneeskunde. Tussendoor heeft ze de ene onenightstand na de anderen. Ze drinkt regelmatig te veel, dit om te kunnen vergeten. De plotselinge dood van haar moeder heeft ze na een aantal jaar nog steeds niet verwerkt, ze is gewoonweg aan het overleven. Dan blijkt ze zwanger te zijn. Tom, waar ze al eerder een relatie mee heeft gehad, is waarschijnlijk de vader, en als zij hem verteld van haar zwangerschap wil hij graag samen met haar voor het kind gaan zorgen. Maar dan gebeuren er plots allemaal vreemde dingen. Tom en Julie staan er niet veel bij stil maar als Tom op een dag thuiskomt, is Julie verdwenen. Eerst lijkt het erop dat ze zelf is weggelopen, maar al snel is er een vermoeden dat er iets anders aan de hand is…

‘Zijn leven lag voor hem, niet achter hem. Daar lag enkel pijn en verdriet, gevoelens die hij nooit meer wilde voelen.‘

Alleen verhaalt vanuit een wisselend perspectief. Het boek bestaat uit vijf delen en zoals we inmiddels bij Hamley Books zijn gewend is de opmaak met grote zorg gedaan. Dit geldt voor de cover en voor het binnenwerk, is prachtig gedaan. Het grootste gedeelte handelt over Oscar en Julie en het verhaal van Oscar geeft al snel een onbestemd gevoel. Best heftig wat hij allemaal meemaakt en dat dit gevolgen heeft voor zijn eigen persoonlijke ontwikkeling mag duidelijk zijn. Dit voegt ook al gelijk een onderhuidse spanning aan het verhaal toe en al snel is de toon gezet.

‘Iedere ochtend wanneer ik mijn ogen open, wil ik ze meteen weer sluiten om in de heerlijke staat van onwetendheid van mijn droom te blijven.‘

Later is het grotendeels Julie die we volgen. Haar relaas volgen we vanuit de eerste persoon. De wijze waarop dit personage neergezet wordt en alles beschreven wordt, doet intens meeleven en hopen. Het tempo van het geschrevene ligt behoorlijk hoog en er gebeurt heel veel, al is er een moment in Julie haar verhaal dat het tempo wat stagneert. Maar dit kan zo voelen omdat je als lezer zo graag wilt weten hoe het afloopt, dat het verhaal niet snel genoeg kan gaan. De vele ontwikkelingen vragen om een goed overzicht, maar dat de auteur prima de lijnen bij elkaar kan houden is duidelijk zichtbaar. Ze weet de lijnen kort te houden zonder uit de bocht te vliegen. En ook al zijn er gebeurtenissen in het boek die redelijk te voorspellen zijn, dit heeft absoluut geen negatief effect op het leesplezier. Integendeel, want met de uiteindelijke ontknoping weet De Smedt dit verhaal op imponerende wijze af te sluiten.

Alleen is een indrukwekkend thrillerdebuut die vraagt om meer…


Wendy Wenning op 21 november 2020:
Op de cover van Het dorp staan, in de schemering, een aantal huizen afgebeeld die in een bosrijke omgeving staan. Een cover die een gevoel van duistere spanning oproept. Het boek omvat een proloog, vier delen en een epiloog. In de proloog lezen we het verhaal van André, die na de overstromingen in 1976 in een diep dal was geraakt. Overstromingen die veel levens had gekost en André, toen brandweerman, kon niets doen om deze levens te redden. Hij verweet het zich nog dagelijks dat hij niets had gedaan. Na een jarenlange depressie was hij gestopt met zijn baan bij de brandweer. Maar achtendertig jaar later ontrolde zich weer een drama, pal voor zijn ogen. Toen ging bij André het licht uit en sinds die tijd bestonden zijn dagen alleen nog maar uit wezenloos voor zich uit staren en was hij gestopt met praten.

'Alles dreef, het kolkende water beukte met volle kracht tegen de rotte boorden van van de dijk. Het ging razendsnel.'

De proloog heeft genoeg in zich om de lezer met veel nieuwsgierigheid verder te laten lezen. Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven, te beginnen bij Eline, die deel 1 voor haar rekening neemt. Er is een duistere sfeer voelbaar in dit deel en soms lijkt het alsof het dorpje waar ze in terecht is gekomen, een soort van sprookjesdorp is, maar dan wel met een heel mysterieus tintje. Deel 2 verhaalt vanuit het perspectief van Hugo, en je zou verwachten dat er een verband is met deel 1, maar dat is vooralsnog wat onduidelijk. Als in deel 3 de vrouw van Hugo aan het woord komt, worden er wat zaken opgehelderd, maar hier zit wel een stukje ongeloofwaardigheid. In deel 4 nemen we een sprong in de tijd en zijn we plots drie jaar later. Dit deel is een soort van samenvatting van de eerdere delen.

'Ze zat daar alleen en toch voelde het alsof iemand haar in de gaten hield.'

Eerdere boeken van Aebi heb ik met veel plezier gelezen en mijn verwachtingen lagen dan ook best wel hoog. Het dorp is spannend en mysterieus genoeg om te blijven lezen, maar toch is er regelmatig wat verwarring. De verhaallijnen sluiten niet helemaal goed aan en er lijken wat losse eindjes over te blijven. En ook al mag een thriller van mij best wat ongeloofwaardigheden hebben om bijvoorbeeld de spanning wat op te drijven, in Het dorp was het misschien net iets te. De personages bleven voor mijn gevoel net iets te vlak waardoor er geen goede klik kwam en de personages zijn mij ook niet lang bijgebleven. Het is alsof Aebi iets heeft willen veranderen in haar schrijven, zichzelf heeft willen uitdagen met iets wat mijn inziens niet helemaal bij haar past.

Toch waren er ook fragmenten in Het dorp die juist een andere kant lieten zien en waarbij het gevoel was dat deze volledig op waarheid berusten. En dit samen met het mysterieuze tintje en de fijne schrijfstijl van Aebi maakte dat het boek toch met plezier gelezen is.




Wendy Wenning op 13 november 2020:
De neven Elias en Nathan zijn al hun hele leven beste vrienden. Ze verschillen drie maanden in leeftijd. Hun identieke tweelingmoeders legden automatisch een levenslange vriendschapsrelatie op, hun vaders zijn beste vrienden. Nathan heeft zich qua keuzes bijna voortdurend laten leiden door Elias, omdat hij zelf niet helemaal wist wat hij wilde. Nathan volgde Elias blindelings als rechtenstudent, maar dit was het niet voor hem. Elias overtuigde Nathan ervan dat hij talent had in het fotograferen en stuurde hem naar de Kunstacademie. Zo gingen ze ieder hun eigen kant op, maar de vriendschap hield stand. Dan komt Natalie in het leven van Elias en langzaam verandert er iets in de vriendschapsrelatie van Nathan en Elias. Maar komt dit wel door Natalie?

Mijn naam is Nathan en dit is mijn waarheid. Elias doodde zijn bruid en ik was de enige die het zag gebeuren.

Mijn waarheid van Sandra J. Paul is een thriller met een originele opzet. Een boek met twee covers, een boek met twee versies van hetzelfde verhaal. De waarheid zoals Nathan het ziet en de waarheid zoals Elias het ziet. De lezer mag zelf bepalen welke versie het eerst gelezen wordt. Maar bijna automatisch begin je als lezer met de versie van Nathan, omdat op deze cover geen streepjescode zit. Zo zie je de versie van Nathan meer als de voorkant van het boek, en de versie van Elias als de achterkant. Zoals we inmiddels van Hamley Books zijn gewend is het boek zelf prachtig ontworpen. Een mooie cover en ook aan de binnenzijde van het boek is er veel aandacht aan het uiterlijk besteed. Complimenten hiervoor.

Eenmaal begonnen met het verhaal van Nathan is het best lastig Mijn waarheid even tussentijds weg te leggen, dit doordat er al meteen een fijne spanning voelbaar is. De schrijfstijl is toegankelijk en enerverend, de verteltrant beeldend en krachtig waardoor de auteur er prima in slaagt de lezer continu aan het boek te binden. Het verhaal speelt zich af op Blue Mountain, afgewisseld door flashbacks en tijdsprongen. En als we Nathan zijn verhaal moeten geloven is Elias een moordenaar. Maar dat roept gelijk de vraag op waarom Elias zijn kersverse bruid zou vermoorden. Of is Nathan misschien de schuldige en probeert de auteur de lezer op het verkeerde been te zetten? Veel vragen maar weinig concrete antwoorden en als je de versie van Nathan gelezen hebt, is er even de neiging de versie van Elias over te slaan en gelijk door te gaan naar de enige echte waarheid. Maar de interesse is wel zo getriggerd dat toch besloten wordt eerst de versie van Elias te lezen. En de verwarring wordt alleen maar groter al zijn er genoeg hypotheses.

‘Er zijn dagen dat ik mezelf haat. Soms heb ik zo’n last van mijn eigen gedrag dat ik het af en toe moeilijk heb om uit dat diepe dal te komen waarin ik mezelf heb gebracht.‘

Als de beginstukken van beide versies zijn gelezen en er een beeld van de personages begint te vormen, komt er een bepaalde verwachting. Een verwachting die op een gegeven moment lijkt uit te komen. Maar als dan Sandra J. Paul met de plot en de uiteindelijke echte waarheid de lezer volledig weet onderuit te halen, is het volkomen helder dat ze een dijk van een verhaal heeft geschreven.

Mijn waarheid is een uniek verhaal met psychologie van de bovenste plank!


Diane op 11 november 2020:
Rode lippen en onkruid is de tiende thriller van Hubert van Lier. Hij was docent aan de Artesis hogeschool, hoofdredacteur van het literaire tijdschrift "Deus ex Machina" en medeoprichter van de Schrijversacademie. 

Een onderzoeksjournalist en een commissaris hebben een relatie en denken een vakantie naar een Afrikaans vakantieoord te kunnen combineren met een onderzoek naar een moord. Dat is niet zo’n succes want ze overleven die vakantie maar net. Dan blijkt dat er met die moord en met gebeurtenissen uit het vorige boek, machtige personen uit hogere kringen zich inlaten met de misdaad. Er blijken verschillende mogendheden bij de moord en alles erom heen betrokken te zijn, de gedachtes en gebeurtenissen volgen elkaar op tot een spannend plot. 

'Wat een romantische avond met gekleurde lichtjes en zachte muziek had kunnen zijn was vervangen door een cocktail van adrenaline, spanning en angst.'

We leren in dit boek Robbe Tjerk en zijn vriendin Jasmien kennen, beiden bezig met politiezaken en al het een en ander meegemaakt in het vorige boek, De straffelozen. Helaas heb ik dat boek niet gelezen en dat maakte het voor mij moeilijker om in het verhaal te komen en personages te leren kennen. Vooral omdat veel personages blijkbaar toch weer terugkomen in dit verhaal. De schrijfstijl van Hubert van Lier sprak mij wel erg aan; spanning, humor en een vleugje romantiek wisselen elkaar af en zelfs zijn kat Balthazar komt aan het woord. De mooie zinnen maken dat je ontspannen leest en erg geniet van het verhaal eromheen. Daarnaast blijft Vlaams een mooie taal. 
Er is niet alleen aandacht voor de zaak, de gevolgen en de misdaad. Maar Robbe en Jasmien hebben ook aandacht voor elkaar, de koosnaampjes die ze elkaar geven en hoe hun relatie groeit, hoe lastig dat ook is als je allebei aan een zaak werkt vanuit je eigen vakgebied. Het zorgde ervoor dat ik meer met hen bezig was dan met de zaak zelf en daarom las ik vaak weer terug omdat ik iets rondom de moord gemist had. Het enige nadeel van deze schrijfwijze was dat er soms te veel dialogen waren in dit verhaal.  

Hubert van Lier laat je in detail meegenieten van de belevenissen van dit koppel en dat maakt mij nieuwsgierig naar wat ze nog meer mee zullen maken. Rode lippen en onkruid is een meer dan spannende roman, zeker geschikt van de lezer die geniet van mooie taal en mooie zinnen en ook intriges kan waarderen.


Diane Kooistra op 2 november 2020:
Susan is een carrièrevrouw. Ze werkt hard en vraagt veel van zichzelf. Naast haar carrière geniet ze ook van het leven. Susan heeft vrienden in overvloed en geniet graag van een hapje en een drankje. Op een dag ziet Susan een mobiele telefoon op haar bureau liggen. Even denkt ze dat die telefoon daar toevallig terecht is gekomen, maar niets is minder waar. De mobiele telefoon is de eerste kennismaking met een criminele bende die Susan heeft uitverkoren om haar voor hun karretje te spannen. De criminele bende heeft grootse plannen waarvoor ze Susan nodig hebben. Als Susan niet meewerkt, deinst de criminele bende er niet voor terug om geweld te gebruiken. Dat deze criminele bende niet lichtzinnig is, laten ze wel zien in de misdrijven die ze al geruime tijd in de stad plegen...

Heleen van Dekken is een ondernemende en energieke vrouw die van het leven en van haar gezin geniet. Ze schrijft van jongs af aan al en De duistere telefoon is haar debuut en in eigen beheer uitgegeven. 

Het verhaal begint heel sterk. De hoofdpersoon wordt door Heleen van Dekken heel krachtig neergezet, een carrièrevrouw, happy single, geen man nodig en een groep lieve vrienden om zich heen. Ze maakt hopelijk binnenkort promotie binnen het bedrijf waar ze werkt. Dan vind ze een mobieltje op haar bureau en een spannend spel begint. Na het sterke begin en het uiteenzetten van de gebeurtenissen volgt er toch een beetje het gevoel dat er zaken in het verhaal niet helemaal kloppen of logisch zijn. De reacties op de gebeurtenissen in het boek zoals een moord op een dierbare zijn soms wat apart en moeilijk voor te stellen.  

Nog een ander voorbeeld; In het begin schrijft de auteur dat de hoofdpersoon dat Suzan haar familie niet vaak ziet en er ook geen behoefte aan heeft. Later vertelt ze dat ze haar zusje op zou zoeken in Cuba. Een opvallende tegenstelling.
Het verhaal De duistere telefoon wordt niet alleen door Susan verteld, ook haar vriendin en nog een ander persoon komen aan bod. Misschien was het handig geweest om dit boven het hoofdstuk te vermelden of in een schuin lettertype te doen want deze vorm van alles hetzelfde geeft onduidelijkheid. 

Het is een beetje twijfelachtig of er wel een goede research is geweest over diverse onderwerpen zoals bijvoorbeeld politieonderzoek en of er een goede redacte heeft plaatsgevonden. Erg jammer want aan de schrijfstijl van Heleen van Dekken ligt het niet. Als je dit als lezer los kunt laten is De duistere telefoon een heel sterk verhaal dat vlot leest met een mooie hoofdpersoon die goed uit de verf komt.


Wendy Wenning op 28 oktober 2020:
Het gezin Der Jäger bestaat uit vader Ernst, moeder Mildred en de 16-jarige tweeling Clemens en Lenthe. Ernst is leraar Duits op dezelfde school als dat de tweeling zit. Drie jaar geleden heeft Clemens zich van iedereen afgezonderd, hij is een loner. Zelfs Lenthe, zijn tweelingzus, kan hem niet meer doorgronden en heeft geen flauw idee waar hij allemaal mee bezig is. Mildred weet totaal niet meer wat ze met Clemens aan moet, haar zoon is een vreemde voor haar. Drie jaar geleden is er een incident geweest en sindsdien maakt ze zich ernstige zorgen. Ernst denkt dat het allemaal wel meevalt en dat het gewoon een fase is. Maar dan verdwijnt er een meisje spoorloos en alles wijst naar Clemens. 

De cover van Genadeloos is opvallend, maar niet op zo’n manier dat ik deze snel zou oppakken. De cover heeft niet de aantrekkingskracht die verwacht wordt bij een young adult en het zegt in eerste instantie ook niets over het verhaal. De achterflap maakt wel nieuwsgierig. De eerdere boeken van Mellink graag gelezen wat de reden is dat dit boek op de leestafel terechtkwam. 

Soms denk ik dat de duivel herboren is in het lichaam van mijn zoon.’  

Genadeloos verhaalt vanuit de vier gezinsleden. Afwisselend lees je hun verhaal en hoe zij alles beleven. Aan de verschillen is goed te zien dat het gezin, door dingen die er al eerder zijn gebeurd, niet meer op één lijn zit en ieder zijn of haar gedachten heeft. Door het vanuit alle vier de perspectieven te vertellen maakt de auteur het zich niet makkelijk en dat uit zich soms in de uitwerking van de personages. Dit had in sommige opzichten iets uitgebreider gekund vooral wat betreft Clemens. 

Door alles kort en krachtig te houden is Genadeloos een YA-thriller die makkelijk leest. In de eerste hoofdstukken zijn er genoeg triggers om de lezer het boek in te trekken, al zakt de spanning in het midden even in. Dit wordt niet echt opgevangen en hier was dan eventueel wat ruimte om de lezer nog iets meer over de personages te vertellen. De problemen met Clemens vragen om net iets meer uitleg. Het is even wachten tot de spanningsboog weer omhoog gaat maar dan krijgen we ook waar we op zitten te wachten. De grote verrassing zit hem in de onverwachte plotwendingen en de uiteindelijke ontknoping. Dan blijkt ook dat Mellink je meer dan één keer de verkeerde richting heeft weten op te sturen. En dat is dan wel heel knap gedaan …


Wendy Wenning op 6 september 2020:
‘Merthe staart naar haar bord. Het duurt even voordat de woorden van haar ouders bij haar binnenkomen.’  

De start van de proloog. Merthe haar ouders zijn net met een verpletterende mededeling gekomen. Merthe krijgt van haar ouders iets te horen dat haar hele leven op zijn kop zet. Wat overblijft is totale verbijstering maar ook vooral heel veel vragen. Merthe wil antwoord op haar vragen, maar haar ouders blijven verder vaag. Om toch de waarheid te kunnen achterhalen besluit Merthe samen met haar vriendinnen glaasje te gaan draaien. Een spel waarmee je geesten kunt oproepen. Maar in plaats van duidelijke antwoorden te krijgen komen er enkel nog meer vragen. De drie vriendinnen zijn vastbesloten het mysterie op te lossen. 

Het verhaal in Geestverwanten wordt verteld vanuit het perspectief van Merthe, in de derde persoon. Spruit heeft zich goed weten in te leven in het gevoelsleven van een tiener. Ze zet de karakters sterk neer en dit geldt ook voor de gevoelens die bij pubers horen. De verwarring en onzekerheid van Merthe, wat de situaties doen met Merthe en hoe ze daarmee omgaat wordt op heldere en begrijpelijke wijze omschreven. Voor de lezer is het niet moeilijk om je in te leven in dit personage. Spiritualiteit speelt een grote rol in het verhaal. Ook hiervan geeft de auteur een duidelijk beeld weer, zodat het voor iedereen te begrijpen valt wat dit betekent, wat het inhoudt om paranormaal te zijn en wat voor invloed dit kan hebben.  

De fijne schrijfstijl van Spruit maakt het boek prettig leesbaar en zeer toegankelijk. De spanning is mooi verdeeld en door alle intrigerende gebeurtenissen is het niet makkelijk het boek even terzijde te leggen. Het spirituele gehalte maakt het allemaal nog extra spannend. Zelf geloof ik wel dat er meer is tussen hemel en aarde en daarom sprak dit boek mij in het bijzonder aan. Maar voor de lezers die hier niet in geloven is Geestverwanten gewoon een ontzettend spannend verhaal met sympathieke tieners in de hoofdrol. Tieners die in diverse spannende en verrassende situaties terechtkomen, situaties die levens veranderen en die hun vriendschap telkens weer op de proef stelt.  

Spruit heeft Geestverwanten voor de jong volwassenen geschreven. Tot deze leeftijdscategorie behoor ik al lange tijd niet meer, maar ik heb dit boek met veel plezier gelezen en ik weet dat er heel veel mensen van mijn leeftijd zijn die nog graag jeugdboeken lezen. Geestverwanten kan ik ook deze lezers dan zeker aanraden. Een verhaal voor jong en oud, dat van begin tot eind zal weten te intrigeren.


Wendy Wenning op 10 augustus 2020:
Quinn, de oudste dochter van Bernard en Tess is de laatste tijd zichzelf niet. Op school gaat het niet zo goed en ze ziet er niet gelukkig uit. Tess maakt zich erg ongerust. Als Tess op een nacht op het zitje van de schommel in de tuin een gevleugelde zandloper vindt wordt dit gevoel niet minder, integendeel. En dan is Quinn spoorloos verdwenen. Is ze weggelopen of is er iets anders aan de hand? Rani en haar team worden ingeschakeld, maar hun onderzoek raakt steeds gestagneerd. Er lijken veel geheimen in het gezin van Quinn te zijn en vooralsnog worden ze niet echt wijzer. Maar dan blijkt dat de andere kinderen van dit gezin ook in gevaar zijn…  

“Het verleden was voorbij. Voor altijd voorbij. De toekomst lag voor haar en die kon alleen maar mooi zijn. Veel mooier dan het leven dat ze de laatste tijd had gekend.“ 

De proloog van Infinitum brengt de lezer meteen in opperste paraatheid en de toon is weer gezet, op die typische Carron-wijze. Verhalend vanuit een wisselend perspectief worden we een spannend verhaal met meerdere lijnen ingetrokken. Waar al deze lijnen naar toe leiden en in hoeverre ze met elkaar in verband staan is lang een groot mysterie. Niet alleen een uitdaging voor onze hoofdrolspeelster Rani Diaz, maar ook de lezer kan zijn hart ophalen. Veel denkwerk en speculaties totdat er wat vastigheid in de lijnen komt, maar dan nog is er veel geduld voor nodig totdat alle lijntjes volledig afgerond en zo nodig samengebracht zijn. Waarbij Carron de lezer meerdere malen op het verkeerde been weet te zetten.  

In het team van Rani is er een tijdelijke verandering en dit maakt het voor Rani en stukje moeilijker om haar werk naar behoren uit te oefenen. Dit gegeven geeft haar meer frustratie en het verhaal meer spanning. Een moeilijke zaak waarbij Rani weinig tijd voor zichzelf overhoudt en in dit verhaal lezen we weer minder dan anders over haar privéleven. Carron wisselt het eigenlijk voortdurend een beetje af. In het ene deel is er meer aandacht voor de privélevens van de personages en voor Rani dan in het andere deel. Een beetje om en om waardoor er genoeg ruimte overblijft voor de verdere ontwikkeling van de personages. 

Infinitum is het veertiende deel in de succesvolle Rani Diaz-reeks. Bij series bestaat het gevaar dat de lezer op een gegeven moment zijn interesse verliest en afhaakt. Dit lijkt bij deze serie van Sterre Carron nog lang niet aan de orde, de vaste lezers blijven enthousiast en er komen zelfs steeds meer fans bij. Begrijpelijk want de inspiratie van Carron lijkt onuitputtelijk te zijn. Het vorige deel Satya vond ik wel wat minder, maar met Infinitum is ze er weer perfect in geslaagd een spannend en origineel verhaal neer te zetten waarbij de lezer niet anders kan dan continu bij de les te blijven.


Diane op 27 juli 2020:
In Oververhit volgen we de 28 jarige Jolijn die geopereerd wordt aan haar knie en morgen weer naar huis mag van haar arts. Dan gaat er wat fout en kan ze het bijna niet navertellen en dit is niet het enige dat haar overkomt. Briefjes, ongewenste pakketjes...ze wordt er bang van. Gelukkig krijgt ze hulp en steun van haar beste vriendin Marith want van haar vriend Bastiaan hoeft ze dat niet te verwachten.  

“In een paar zinnen veegt hij al haar zorgen van tafel en zet haar neer als een overdreven hysterische vrouw die spoken ziet.” 

De dames proberen er zelf achter te komen wie er achter die kleine ongelukjes zit en dat is niet zonder gevaar. Het plot is spannend, ik kreeg het er warm van en kom tot de conclusie dat er geen betere titel voor dit boek had kunnen zijn.  

Inge Spaan schreef naast haar drukke baan deze spannende thriller, haar debuut. Dat is goed gelukt want als er ergens veel spanning in zit dan is het in Oververhit. Ze weet het bijna zo te brengen dat je medelijden krijgt met de mensen die een buitenechtelijke relatie hebben maar ze laat je ook de andere kant van het verhaal zien. En de woede die daaruit voortkomt. Een conclusie is dan snel getrokken. Maar de verrassing op het einde is onverwacht en spannend. Er zijn veel verschillende kanten aan het verhaal en die worden ook allemaal goed belicht. De link tussen dader en slachtoffer is in het begin moeilijk te leggen maar aan de andere kant wordt de lezer daardoor uitgedaagd om mee te denken en het boek niet los te laten. 

Oververhit is een heerlijke thriller waar je het letterlijk warm van krijgt.


Wendy Wenning op 20 juli 2020:
De proloog van Zand is best beangstigend en zeker als je claustrofobisch bent zoals ik, hakt deze proloog er wel even in. Na de proloog wordt de lezer meegenomen naar Schiermonnikoog waar Tom en Sarah momenteel met vakantie zijn. Ze ontmoeten daar een ander stel Michael en Ingrid. Maar ondanks dat Sarah het best wel leuk vindt dat Michael met haar flirt, toch is er geen volledige klik onder elkaar wat soms zorgt voor onbehaaglijke situaties. Ondertussen is Mats aangekomen op Schiermonnikoog. Mats is een groot deel van zijn geheugen kwijt, de eerste veertig jaar van zijn bestaan zijn bruusk weggeslagen. Door vele gesprekken met onder andere zijn artsen weet hij dat Sarah hem misschien verder kan helpen en als hij hoort dat ze op Schiermonnikoog verblijft, besluit hij daar naartoe te reizen. In de hoop meer duidelijkheid over zijn verleden te krijgen.  

“De kloof is erg nauw en ondanks het wit van de sneeuw en het lichtblauw van het ijs is het hier aardedonker. Het kost hem moeite om de afstand in te schatten.“ 

Zand wordt verteld vanuit wisselende perspectieven, maar met een hoofdrol voor Sarah en Mats. Bij het verhaal van Sarah komt voortdurend de vraag naar boven waar dit naar toe moet leiden. Het voelt wel wat dreigend maar helemaal helder is het niet. Er is wat onderhuidse spanning, een beetje broeierig. Dit geldt eigenlijk ook voor het verhaal van Mats, alleen is daar meer nieuwsgierigheid naar zijn verleden. En in hoeverre Sarah hem kan helpen. Bij dit boek wordt aangegeven dat het prima losstaand te lezen is, maar door eerst IJs te lezen, voel je wel een hogere spanning in het geheel. Dit omdat je meer van het verleden en de hoofdpersonages weet. Zonder dat lijkt er toch wat te missen.  

“Hij was maar net niet doodgevroren en met veel moeite hadden hulpverleners en later artsen hem weer tot leven kunnen wekken. Maar de metersdiepe val en een groot rotsblok dat vele uren op zijn hoofd had gedrukt, hadden zijn hersenen zwaar beschadigd.“  

Toch is het ook voor te stellen dat een lezer die blanco instapt, ook een goede spanning voelt en dit boek anders leest. Voor die lezer zullen er misschien meer plotwendingen zijn. Al blijft er voor degene die IJs wel eerst gelezen heeft ook nog genoeg te raden over. De auteur weet daarnaast een origineel verhaal te vertellen waarbij er aandacht is voor de omgeving en alles helder beschreven wordt. Dit geeft het gevoel midden in het geheel te staan en alle ruimte voor observatie te hebben. 

Zand is een originele misdaadroman die zeker voor een aantal fijne leesuurtjes zorgt.


Anneke (53) op 19 juli 2020:
Volkerak is het vervolg op vier eerder uitgebrachte delen in de zogenaamde Mooie Moorden serie van Tica Morgan. Volgens de uitgeverij zou het boek ook losstaand van het geheel gelezen kunnen worden. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van hoofdpersoon Zoë Jansen, in de derde persoon. Zoë is een sterke, slimme en zelfstandige vrouw die zowel op haar werk als thuis alle ballen omhoog moet zien te houden. Daarnaast kampt ze sinds haar avontuur in Engeland (uit het vorige deel) met de nodige stress waardoor ze zich angstig en opgejaagd voelt. Verder verschijnen er veel verschillende personen op het toneel, waardoor het soms lastig is iedereen uit elkaar te houden. Naast de verhaallijnen van de zaken in het heden zijn er flashbacks naar een periode van zes jaar geleden. Sven van der Linde maakt zijn eerste slachtoffer waar Zoë als politie agent bij betrokken raakt. Samen met enkele hoofdstukken vanuit het perspectief van Sven geeft dit meer zicht op wat er is gebeurd in de voorafgaande delen en het belang hiervan voor Zoë.

Tica Morgan hanteert een ongecompliceerde schrijfstijl met veel dialogen. Door de korte hoofdstukken en het moderne taalgebruik is het boek zo uitgelezen. Boven elk hoofdstuk staat duidelijk aangegeven in welke tijdsperiode het verhaal zich bevindt en ook de korte stukjes vanuit Sven zijn herkenbaar door de schuingedrukte tekst. Net als de hoofdpersoon zelf staat het verhaal nergens echt stil. Dit zorgt uiteraard voor veel vaart, maar het boek mist daardoor wat aan diepgang. Voor nieuwe lezers van de serie blijven veel personages vlak doordat ze onuitgewerkt lijken. Zo wordt er relatief veel aandacht besteed aan de fysieke kant van de liefdesrelatie tussen Zoë en haar vriend Liam, maar weet de lezer over Liam maar weinig. Volkerak is prima te lezen en te volgen als losstaand deel binnen de serie, maar er ontbreekt toch iets. Het lijkt me dat, zoals bij elke serie, de leesbeleving beter wordt naarmate er meer voorkennis is. Nu roepen de flashbacks en de gedachten van Sven wel spanning op, maar doordat deze belangrijke verhaallijn bij de nieuwe lezer onbekend is blijft de spanningsboog te zwak.

Volkerak is als vijfde deel in een Hollandse misdaadserie zelfstandig te lezen, maar maakt juist daardoor erg nieuwsgierig naar de voorgaande delen. Tica Morgan heeft talent en Nederland is zeker weten een thrillerauteur rijker die we in de gaten moeten houden.


Diane Kooistra op 17 juli 2020:
Het begint als een dorpsroddel tussen moeders op het schoolplein. De moordenares van kleine Robbie woont in ons dorp! Joanna, die net weer in het dorp is komen wonen met haar zoontje en er graag bij wil horen gaat er gretig op in. Nu heeft ze wat te vertellen tijdens een avondje op de leesclub. 

“Je klinkt alsof je een misdaadroman bespreekt in een leesclub." Maddie bloost.“Ja, ik weet het. Je hebt gelijk. Maar je vraagt je toch af….he? "

 De gevolgen zijn groot, het verhaal gaat een eigen leven leiden en iedereen verdenkt iedereen die lijkt op een oudere vrouw. Ook al woont ze al het hele leven in het dorp. Vooral Joanna lijkt geobsedeerd door de gezochte vrouw. 

“Geruchten zijn als zaadjes die worden verspreid door de wind, Als ze een monster willen, kunnen ze een monster krijgen." 

Dat is een van de tegengeluiden in het boek. Het verhaal van de andere kant en dat maakt dit boek zo compleet. Gebeurtenissen afgewisseld met deze schuingedrukte stukjes en artikelen die Joanna opzoekt over getuigenbeschermingsprogramma’s en jongerengevangenissen zorgen uiteindelijk voor een totale onverwachte ontknoping die mij helemaal overviel. Zo heerlijk lezen is dit!

Het gerucht is een thriller met een echt sneeuwbaleffect, een spannend boek dat je niet weg kunt leggen want het is spannend tot de allerlaatste regel…..


J.N. Kingma Postma op 16 juli 2020:
Recensie van het boek Mooie Moorden serie Deel 5 Volkerak Gelezen via Vrouwenthrillers leesclub Auteur: Tica Morgan Soort boek: paperback. Het 5e deel in de Mooie Moorden serie Genre: psychologische actie thriller Quote: Zinderend Ondefinieerbaar Entertainend Juwelig Adembenemend Nauwgezet Subliem Schitterend Emotioneel Nagelbijtend Leesmateriaal Cover: Ik vind de cover erg mooi. De kleuren passen goed bijelkaar. Enerzijds warm, anderzijds ook onheilspellend. Ik vind blauw tot donkerblauw altijd passen bij spanning. De vrouw die stokstijf stil staat met de rug naar je toe. Op haar hoede voor gevaar of klaar voor een nieuw avontuur. Mooie natuurbeelden. Het ruige van de zee. Mooi. De informatie op de achterflap maakte mij gelijk nieuwsgierig. Eenmaal begonnen kon ik niet meer stoppen. Het boek heb ik al uit. De voorgaande delen heb ik mijzelf nu ook aangeschaft. Ook die lezen als een trein. De tekst op de achterflap maakt het waar in het boek. Het verhaal: We maken kennis met de rechercheur en profiler Zoë Janssen. Dit deel begint als Zoë ontwaakt in het ziekenhuis in Engeland nadat crimineel Sven van der Linde haar bijna vermoordde en haar zus verwondde. Al snel mag Zoë terug naar Zeeland, Volkerak. Toch blijft een deel van haar hart in Engeland. Omdat ze verliefd is op de Engelse rechercheur Liam. Terwijl ze opgejaagd wordt door crimineel Sven de Linde weet ze tegelijkertijd haar team te begeleiden in een duistere zaak met een dobberend verlaten bootje. En passant reist ze nog af naar het Friese Heerenveen om haar tanden in een ingewikkelde moordzaak te zetten. Daarnaast is ze nog moeder van twee opgroeiende zoons, gescheiden en tot over haar oren verliefd op een Engelse rechercheur. Een rots in de branding is voor haar getroebleerde zus. Haar zus die bij Zoë in komt wonen. Om tot steun te zijn nu Zoë nog steeds beveiliging nodig heeft. Dit omdat crimineel Sven het nog steeds op Zoë voorzien heeft. Mijn mening: Ik vind Zoë zeer realistisch neergezet. Ook is het verbazingwekkend knap hoe ze telkens weer overleeft in de meest benarde positie. Ze is een liefhebbende moeder. Ook is ze een hardwerkende gedreven politie agente. Ze weet haar collegae te motiveren om te functioneren op de toppen van hun kunnen. Ze is respectvol empathisch en eerlijk. Ze komt geloofwaardig genoeg over om echt te kunnen bestaan. Ik vind de schrijfstijl vlot en duidelijk. De spanning wordt zo goed opgebouwd en de schakelingen in tijd lopen naadloos in elkaar over. Daardoor kon ik het boek zeer moeilijk wegleggen. Alles zeer toegankelijk en beeldend geschreven. Alsof je er zelf bij bent. Doordat er verschillende zaken belicht worden in het verhaal zijn er diverse soorten spanningen. Sven die nog steeds de jacht op Zoe geopend heeft, de zaak in Friesland met diverse verdachten, de vondst van een verlaten boot, de zus die haar leven na allerlei ellende weer oppakt. Die en passant verliefd wordt op een van de beveiligers. De spanning blijft dit goed gaan? De diverse verhaallijnen wisselen elkaar af maar het blijft overzichtelijk. De spanning wordt supergoed opgebouwd en behouden. Je wilt graag weten hoe het afloopt dus je blijft lezen. Ik ddenk dat dit boek geschikt is vanaf een jaar of 16. Tot hoe oud weet ik niet. Mijn oma is 97 en luistert nog graag boeken. Welke genres en tot op welke leeftijd is denk ik persoonlijk. Ik zet in tot 100 plus. Het boek is goed omdat het gelijk onder je huid kruipt en het zeer beeldend intens mooi beklemmend spannend geschreven is. Ik moest wennen aan de diverse verschillende verhaallijnen zaken uit elkaar houden maar dit wende snel en is geen minpunt. Dit komt waarschijnlijk ook door mijn handicap NAH. Ik baal ervan dat het boek zo snel uit was. De plot is fantastisch gedaan. En gelijk roept het weer zoveel vragen op dat je uitkijkt naar een vervolg op deel 5. Tica bedankt dat Ik je boek mocht lezen. Ik zeg diepe buiging en respect voor deze powervrouw. Zeer levensecht op papier tot leven gebracht door Tica Morgan. Mijn boek van jou gaat na de leesclub naar mijn ouders en daarna de hele familie door. Zodat iedereen van jouw schitterende boek kan genieten. Vrouwenthrillers bedankt voor de enorm gezellige, leerzame en fijne leesclub. Conclusie: Ik geef 5 sterren

Diane op 8 juni 2020:
Zou jij je DNA afstaan om te kijken of jij en jouw partner bij elkaar horen? Om te kijken of het juiste dekseltje ergens op de wereld rondloopt? Omvul zelf maar in. Het is een hele rage. Iedereen weet waar je het over hebt als je het over “gematched zijn” hebt, of over “de test” en iedereen vindt het doodnormaal. Bijna raar dat je het nog niet gedaan hebt…. 

In dit boek hebben een aantal mensen hun DNA opgestuurd. De lezer wordt in hun avonturen meegenomen in 103 korte hoofdstukken. Je begint ontspannen te lezen totdat je bij het tweede hoofdstuk denkt even iets niet goed gelezen te hebben…Dus wel! Daarna volgt een rollercoaster vol cliffhangers waar ik enorm van genoten heb. De verhalen van de hoofdpersonen veranderen van roman naar thriller of chicklit en de afwisseling is heel fijn. IN veel boeken kom je verschillende verhaallijnen tegen die uiteindelijk bij elkaar komen. In “de ware’ is in zekere zin dat niet zo en dat maakt dit boek bijzonder. Elk hoofdstuk gaat weer over een andere match en het verhaal gaat soms best diep. Je komt spannende situaties tegen, pure romantiek, ethische dilemma’s en momenten dat je in lachen uitbarst. Wat heeft deze auteur alles goed in elkaar gezet! Hij laat je in elk hoofdstuk meer meegenieten en je komt steeds sneller in het verhaal door de toegankelijke schrijfstijl van John Marrs. Hij laat je bijna begrip tonen voor een misdadiger of voor iemand die vreemd gaat door de manier waarop hij deze personen in het verhaal beschrijft. Hij laat je meedenken en bedenken hoe jij met deze situatie om zou gaan. De ware is het meest veelzijdige en bijzonder bizarre boek dat ik dit jaar las. Bijna 103 cliffhangers….hoe krijg je het voor elkaar!! Geweldig!


Diane Kooistra op 6 juni 2020:
Monica is bezig met een schilderopdracht. Haar zus heeft na jaren geen contact ineens weer contact gezocht en om een portret gevraagd. Maar naast het schilderij richt ze ook een kamer in……ondertussen denkt ze terug aan gebeurtenissen uit haar jeugd Monica en Manuela groeien op in een zeer onveilige thuissituatie. En niemand in hun omgeving ziet het of helpt hen. De grote vraag is of ze uit hun steeds benauwder wordende situatie kunnen komen en hoe? Er moet iets gebeurd zijn want na de gebeurtenis is er geen contact meer geweest...
Dit noem ik pas een spannend boek, vanaf het begin wordt je in het verhaal getrokken en dat komt vooral door de mooie schrijfstijl van Marieke Damen. De cover brengt je ook al helemaal in de stemming. Marieke beschrijft de situatie waar de zusjes in zitten zo mooi vanuit de belevingswereld van een tienjarige die zich onveilig voelt. En ook de omgeving die vooral met eigen dingen bezig is in plaats van te zien wat er aan de hand is. Ik denk dat het voor veel kinderen ook realiteit is daarom is het goed dat het beschreven is. Dat haar grote zus iets meer meekrijgt is ook goed beschreven en de beschermende rol die ze naar elkaar hebben is ontroerend. Door 2 verhalen in elkaar te weven maakt ze er een mooi geheel van, hoewel ik persoonlijk de gedeeltes die over het verleden gingen mooier vond. Het plot is vrij verrassend en maakt het verhaal compleet. Het verhaal laat je ook na het lezen niet meer los. Ik heb heerlijk gelezen in dit spannende boek.


Diane Kooistra op 6 juni 2020:
Zand leest na een spannend proloog in eerste instantie als een mooi vakantieboek. 2 Stellen ontmoeten elkaar tijdens een vakantie op Schiermonnikoog en het “klikt” niet echt maar ze ondernemen toch samen enkele activiteiten. Het broeit onderhuids, de wederzijdse verwachtingen zijn hoog maar ook heel verschillend en de doelen ook…. De grote vraag die de lezer de hele tijd bezighoudt is echter; “Wat gaat Mats doen?” Een bepaald soort spanning maakt zich meester van de lezer en het verhaal is goed opgebouwd. Dan volgt er nog een spannende ontmoeting. De nieuwsgierigheid wordt gewekt en dan komt het tot een situatie en een plot waarbij de lezer wel meer sensatie en spanning had verwacht maar wat toch een mooi einde maakt aan dit bijzondere verhaal. Ik genoot van de beschrijvingen van de personages en het mooie eiland Schiermonnikoog. De opbouw van de spanning paste ook goed in het verhaal en de afronding was heel goed. Het verhaal rondom Mats en Sarah maakt mij nieuwsgierig naar het eerste deel “ïjs” maar dit deel is prima los te lezen want er wordt veel in verteld. Ik zal alleen tijdens het lezen ook allerlei plots en uitkomsten te bedenken die niet uitkwamen en vond achteraf dat er een meer explosief einde had kunnen zijn…..ik hoop op een vervolg en ben daarin vooral benieuwd naar het verhaal van Sarah……

Website Security Test