Ik ken je nog - recensie - blogtour
Alice Fokkelman
Door: Wendy op 20 april 2018

Xander Uitgevers organiseert regelmatig blogtours en blogboms. Diverse bloggers zullen via Twitter, Facebook, website en natuurlijk hun blog laten weten wat ze van een betreffend boek vonden. Ditmaal is dit Ik ken je nog van Alice Fokkelman en de uitgeverij vroeg mij, Wendy, om namens onze website met deze ronde mee te doen.

Vanaf de dag dat haar beste vriendin verhuist en de nieuwe buren hun intrek nemen, verandert het leven van Manon onomkeerbaar. Terwijl haar man aanpapt met de nieuwe buurvrouw, zinkt Manon dieper en dieper weg.


Schuilt in buurman Wessel nog steeds de manipulator van vroeger of wordt ze geterroriseerd door waanbeelden in haar hoofd?


Suus, de beste vriendin en buurvrouw van Manon, verhuist naar Chicago. Manon vindt het verschrikkelijk en nadat Suus is vertrokken voelt ze zich ontzettend alleen. Ze weet zich geen raad zonder haar vriendin en als de nieuwe buren intrekken is er een nog grotere schok. Tegenover haar is haar vroegere buurjongen komen wonen, Wessel. De buurjongen die haar vroeger pestte en terroriseerde en haar jeugd tot een verschrikking maakte. Nooit heeft ze dit aan iemand verteld en nu woont Wessel tegenover haar. Terwijl Manon de verhuizing van haar beste vriendin moet verwerken wordt ze tegelijkertijd geconfronteerd met haar, nooit verwerkte, verleden.

Haar dochter kan meteen goed opschieten met de dochter van Wessel en haar man heeft een goede klik met de buurvrouw, terwijl Manon zo min mogelijk te maken wil hebben met de buren. Wessel voelt voor haar als een grote bedreiging maar omdat haar omgeving niet op de hoogte is van haar verleden valt er geen steun te vinden. Vooral in haar vader is Manon teleurgesteld. Vroeger wilde hij haar niet geloven en nu nog steeds wil hij niet haar luisteren. Manon wordt steeds wanhopiger en Wessel komt steeds meer dichterbij...

Ik ken je nog heeft een opvallende en intrigerende cover waarvan zowel de voorflap en de acherflap op beide zijden bedrukt zijn. Dit geeft een mooie en complete afwerking aan de cover. De samenvatting op de achterflap doet een flink staaltje psychologie vermoeden en wekt veel interesse op.

Verhalend vanuit de eerste persoon wordt er gestart met een cursief geschreven fragment dat zich afspeelt in 1986. Manon is door Wessel opgesloten in een verkleedkist en ze wacht tot hij terugkomt om haar uit de kist te halen. Maar ze wacht en wacht maar..
Daarna wordt je regelrecht een verhaal ingezogen en er is geen rust voordat het boek uitgelezen is. Ik ken je nog heeft korte hoofdstukken, een duidelijk lettertype en een mooie bladspiegel die het verhaal prettig leesbaar maken. Maar eigenlijk is dit niet zo van belang want het verhaal zelf is krachtig genoeg om van begin tot eind de lezer vast te binden en niet meer los te laten.

Al na een paar hoofdstukken is Manon, het hoofdpersonage, zo sterk neergezet dat haar angst, haar pijn, haar onzekerheid en haar verdriet zich diep nestelt in het hart van de lezer. Fokkelman weet de pijn intens naar binnen te laten dringen en hierdoor een knoop in de maag te zetten. De pijn van Manon is niet te ontwijken en het inlevingsvermogen van de lezer wordt scherp aangesproken.

Ik ken je nog lijkt twee kanten te hebben en hiermee presteert Fokkelman het om je vele malen meerdere richtingen op te sturen en twijfel te zaaien. Een verhaal dat leest als een trein die niet valt te stoppen. Het is vooral de psychologie die het hier voor het zeggen heeft, dat doorweven wordt met een lichte onderhuidse spanning. En dan na veel verwarring is daar de afronding. Een afronding waarna er de neiging is alles opnieuw te lezen om te kijken of er iets gemist is.
Fokkelman laat met Ik ken je nog een onuitwisbare indruk achter en laat overtuigen als nieuw schrijftalent. Een debuut dat staat als een huis!

4,5*



Wendy



Bezoekersreacties:

Kerst 2018
Website Security Test