Sinds het interview is er veel gebeurd. Op het gebied van het schrijven en uitbrengen van mijn verhalen gaat het goed. Gemiddeld breng ik twee boeken per jaar uit, en blijft de inspiratie gelukkig stromen. Dankzij de hulp van ‘mijn’ vele enthousiaste lezers waaronder Moon, worden mijn boeken steeds meer gekocht, opgeladen en geleend uit de bibliotheken. 

Het boek Verdwenen stemmen gaat als een speer. Met dank aan de Zweedse uitgever Lind&co die het luisterboek heeft uitgebracht, bereikte het zelfs de eerste plaats bij Storytel. Vorige week werd bekend dat het boek op de longlist staat van Max Gouden Vleermuis Beste Thriller Award Nederlandstalig 2025 (de beste 15 boeken) én bij jullie behaalde het zelfs de derde plaats!

Op het persoonlijke vlak ben ik oma van een prachtige kleinzoon geworden en is iedereen in mijn nabije omgeving gezond. Het grootste goed dat een mens kan hebben.

Ja, geweldig. Ik was ontzettend blij, nu nog steeds, trouwens! Ik zie het vooral als een grote waardering voor mijn verhalen, maar zeker ook voor mijn trouwe lezers die op Verdwenen stemmen hebben gestemd. Natuurlijk wil je het liefst de eerste plaats bereiken, maar als je ziet welke schrijvers meedongen, ben ik meer dan blij met de prachtige nummer drie 😊. Dat voelt als een groot cadeau!

Mijn buurvrouw Gabrielle vertelde mij dat zij ooit als persoonlijk assistent voor een rijke paardenfamilie had gewerkt. Dat bleef rondzingen in mijn hoofd en vormde het zaadje voor dit boek. Ik schrijf intuïtief: ik ga zitten en dan ontvouwt het verhaal zich al typende. En ja, het klinkt mij ook raar in de oren, maar ook ik word tijdens het schrijfproces herhaaldelijk verrast. Soms verschijnt er ineens een personage waarvan een meelezer zegt: ‘Die kan er wel uit.’ Maar ik heb geleerd dat niet te doen, want vaak blijken die personen later, soms zelfs pas in het volgende deel, een onverwacht grotere rol te spelen.

Ik vind Engeland prachtig en heb het daarom ook al menig keer bezocht. De landschappen zijn zo divers, echt adembenemend. Ik zou echter zelf niet op een landgoed zoals in het boek beschreven kunnen wonen. Dat zou voor mij veel te geïsoleerd zijn. Ik ben meer een stadsmens, maar dan wel het liefst in een stad die vlak bij de zee ligt ;-)

De reacties van lezers raken me altijd. Vaak lees ik met rode wangen prachtige recensies en soms verbaas ik me, als iemand schrijft dat hij of zij er nachtmerries van kreeg. Wat een impact heeft het dan gehad. De kritische geluiden overweeg ik serieus, want daar leer ik van. Tegelijkertijd heb ik in de loop van de jaren ook geleerd dat ik niet voor iedereen kan schrijven, daarom leg ik sommige recensies naast mij neer. 

In Schreeuwende stilte wordt duidelijk hoe de levens van de twee hoofdpersonen, Elena en Max, al vanuit het verleden met elkaar zijn verweven. De beweegredenen van de verschillende karakters worden nog duidelijker en Elena ontdekt eindelijk de oorzaak van het auto-ongeluk waarbij haar ouders zijn omgekomen. Zodra dat mysterie is ontrafeld, gebeurt er echter iets onomkeerbaars, een gebeurtenis waar lezers sterk op reageren en een duidelijke mening over hebben (lol).

Jazeker! Het tweede deel eindigde met een cliffhanger, dus ik ben het mijn lezers en mezelf verplicht. Het leuke is dat lezers mij hun eigen theorieën vertellen over wat er nu zou moeten gaan gebeuren, gelukkig laat mijn intuïtie zich daardoor niet leiden. Natuurlijk ben ik nog volop aan het schrijven. Ik kan wel vertellen dat ik weer verrast word, en het verhaal weer zijn eigen soms eigenaardige gang gaat.