Klopt het dat er uit Jij bent het licht heimwee spreekt, herinneringen aan je eigen jeugd in een mooie wereld? Natuur, het genieten van flora en fauna, het is zo mooi beschreven, als alleen iemand kan die daar zelf herinneringen aan heeft.
Dat klopt helemaal. Sinds ik in 2024 terug ben geweest in Tasmanië en er negen weken heb rondgereisd, ben ik me zoveel meer gaan realiseren wat mijn geboorte-eiland voor me betekent. En hoe ik gehecht ben aan de unieke energie, flora en fauna daar. Ik wil dolgraag weer terug!
Wat heeft je geïnspireerd tot herschrijven van een boek met dit onderwerp - en dan bedoel ik de martelingen en alles wat er nog meer gebeurd is op het internaat, en wat dit met Max gedaan heeft, en het niet-weten van de rest van het gezin?
Misbruik vindt op allerlei lagen plaats. Zowel in gezinsverband als hele genocides zoals die in Gaza. Ik wilde aankaarten wat mensen met macht kunnen aanrichten bij de mensen die aan hen overgeleverd zijn. Maar ook wilde ik vertellen dat hoe moeilijk omstandigheden ook zijn, ieder mens het licht in zichzelf kan aanboren. Ik vind Edith Eger daar een mooi voorbeeld van, zij schreef onder andere het boek De keuze hierover.
Heb je je vereenzelvigd met Mia?
Mia lijkt wél en niet op mij. Zij is wat koeler en gecontroleerder. Ik ben veel hartstochtelijker en emotioneler. Waar we op elkaar lijken is dat we allebei een fawning respons hebben wanneer het spannend wordt. Dat kun je zo zien: als we ons onveilig voelen, gaan we de andere persoon paaien. Je gaat dan zeggen wat de ander wil horen om zo het gevaar af te wenden. Het is een methode die veelal werkt, daar niet van, maar omdat je zo bezig bent met de ander, raak je het contact met jezelf kwijt. Op een gegeven moment houd je dat niet meer vol en moet je met jezelf aan de slag. Dat punt bereikte ik even na mijn veertigste en Mia bereikt dat in het boek.
Bestaat het internaat St. Bartholomew ook echt?
Nee, niet letterlijk. Maar er zijn voldoende van dit soort internaten te vinden over de hele wereld. In het verleden, maar nog steeds. Zo las ik een artikel over jongeren die ernstig getraumatiseerd raakten in gesloten GGZ-instellingen, gewoon hier in ons eigen land. En in de Verenigde Staten heb je zogeheten opvoedingskampen, soms eufemistische ‘wilderness retreats’ geheten waar de meest afschuwelijke dingen gebeuren. Ik heb een aantal documentaires bekeken en interviews gezien met jongeren die dit hebben moeten doorstaan. Het was echt schokkend.
Ik las in het dankwoord dat de figuur van Jo gebaseerd is op iemand die echt bestaan heeft, die zich over jou heeft ontfermd tijdens je kinderjaren in Tasmanië. Heeft het verhaal autobiografische elementen, als het gaat om de verhaallijn van Mia?
Ja, ook ik had vroeger een ‘Jo’ in mijn leven. Iemand bij wie ik me honderd procent veilig en geliefd voelde. Topen ik haar na vijfenveertig jaar weer zag, was dat zeer bijzonder. Ze sloeg haar armen om me heen en mijn lichaam slaakte een zucht van verlichting. Zo van ‘hè hè, je bent veilig. Mijn lichaam herkende haar feiloos.
Hoe was het schrijfproces van Jij bent het licht?
Dat bestond uit twee etappes. In eerste instantie was dit boek een novelle die ik had geschreven als inzending voor de CPNB Boekenweekgeschenkwedstrijd. Ik won die niet, maar kwam overigens wel in de finale waar ik heel trots op ben. Toen besloot ik om de verhaallijn van Max uit te werken en er een thriller van te maken. En dat was etappe twee.
Het gezin waar Mia en Max uitkomen, is niet heel stabiel of veilig. Uit wat voor gezin kom jijzelf?
Zoals veel mensen hebben kunnen lezen in de media, is mijn zus net verongelukt. Dat is ontzettend ingrijpend en we zitten nog volop in het rouwproces. Wat ik verder over mijn gezin van herkomst kan vertellen is dat we onze ups en downs hadden, maar er was wel altijd heel veel liefde.
Je bent geboren in Tasmanië en je hebt er je kinderjaren doorgebracht. Zou je er nu ook (weer) willen wonen?
Wonen niet. Het is zo ver weg van Europa en ik vind het toch fijn om op dit continent te blijven. Maar regelmatig bezoeken: JA!
Lees je zelf veel? En wat voor genres?
Ik lees zo veel mogelijk! Ik mis het ook echt als ik een periode wat minder heb gelezen, het is zo goed voor je brein en ik geniet er ongelofelijk van. Mijn motto als schrijver is: vertel een goed verhaal en vertel het verhaal goed. Dat criterium hanteer ik ook bij de boeken die ik lees. Doorgaans lees ik de winnaars en genomineerden van de Pulitzer-, Women’s fiction- en Bookerprijs. Daarnaast probeer ik de Nederlandse literatuur wat bij te houden. Mijn favoriete Nederlandse schrijvers zijn Anne-gine Goemans en Joost de Vries. Beiden zijn briljante vertellers met een geweldige schrijfstijl. Daarnaast lees ik veel non-fictie op het spirituele en psychologische vlak. Ik ben een sucker voor zelfhulpboeken.
Ben je al begonnen aan een volgende thriller?
Ja, grappig genoeg wel! Dat is anders echt nooit het geval. Na ieder boek ben ik doodsbang dat er nooit meer een nieuw idee gaat komen. Maar toen ik begon aan Jij bent het Licht, had ik eerst een ander plan. Daar ben ik aan begonnen om tot de conclusie te komen: dit is eigenlijk een ander boek. Dus… ja, ik ben al met iets bezig!
Best veel auteurs gaan op een gegeven moment series schrijven, een reeks thrillers rond een bepaalde rechercheur. Spreekt jou dat ook aan?
Nee, helemaal niet zelfs. Ik vind juist het leuke aan schrijven dat ik iedere keer een hele nieuwe wereld kan aanboren. Ieder boek voelt als een verrijking van mezelf. Een serie lijkt me toch een herhaling van zetten. Ik weet heus dat het commerciëel handig kan zijn om een serie te schrijven. En in het verleden moesten mijn lezers eraan wennen dat ze bijvoorbeeld geen Daglicht 2 voorgeschoteld kregen. Maar inmiddels zijn ze eraan gewend om iedere keer verrast te worden. Wat wel hetzelfde blijft zijn de originele, goed uitgewerkte personages, de diepgang, de spanning én de meeslependheid. Ik durf je echt te garanderen dat als je begint met lezen, je niet stopt.
