Mijn naam is Pia Marie Pauwels, thrillerauteur bij Phoenix Books, en afgelopen maand verscheen mijn nieuwe thriller: Waar de wind slaapt. Ik ben geboren in Antwerpen en groeide op in de Vlaamse Kempen, daarna bracht ik geruime tijd in het buitenland door: van Frankrijk en Spanje tot in Amerika. Na mijn studie Geschiedenis aan de Universiteit Antwerpen ging ik aan de slag in de luchtvaart, waar ik meer dan tien jaar werkte als purser. Juist die periode heeft me geïnspireerd voor Waar de wind slaapt. Het verhaal is losjes gebaseerd op de mysterieuze verdwijning van vlucht MH370. Een gebeurtenis die wereldwijd vragen opriep en die me nooit helemaal heeft losgelaten. 

Het schrijfproces was intens, spannend en vaak emotioneel. Dankzij mijn tien jaar ervaring als purser kende ik de wereld van de luchtvaart van binnenuit: de sfeer in de cockpit, het ritme van de vluchten, de band tussen crewleden … Die achtergrond hielp me om het verhaal realistisch en geloofwaardig neer te zetten. 

Het resultaat is een thriller dat je meeneemt tot aan de grenzen van fictie en realiteit.

Enkele maanden geleden kochten we een nieuw huis (terug naar mijn roots in de Kempen) en dat heeft best wat opknapwerk nodig. Als ik dus niet schrijf of op signeertour ben, zit ik meestal met mijn handen tussen de verfborstels. (lacht)

Decoreren is naast schrijven mijn tweede grote passie. Ik kan helemaal opgaan in kleuren, sferen en het creëren van een warme plek om te wonen. Toch ben ik altijd weer blij als ik achter mijn laptop kan kruipen om verder te schrijven aan een nieuw verhaal. Er is niets dat me zoveel voldoening geeft als dat creatieve proces, al helpt een verse laag verf soms ook om mijn hoofd leeg te maken.

Enkele jaren geleden hoorde ik op de radio de presentator lachen met zijn dochtertje die hem die ochtend gevraagd had: “Papa, waar slaapt de wind?’.  Ik vond dat zo een slimme, maar ook poëtische vraag die me eigenlijk nooit heeft losgelaten. Toen ik begon te schrijven aan Waar de wind slaapt, wist ik meteen dat ik iets met dat beeld wilde doen. Het paste gewoon bij dit verhaal en geeft mooi het verdriet weer. Het biedt ook een mooi contrast met de rationele Franky die ook zelf geëmotioneerd geraakt door het horen van de dialoog tussen het meisje met roze strikken en haar moeder, en wijst haar ook op de keerzijde van haar beroep: altijd op reis, altijd afscheid nemend. Daarnaast weerspiegelt de zin ook de kern van het boek: waar is de wind als hij niet waait? Of, in bredere zin: waar is het vliegtuig als het niet langer vliegt?

Absoluut! Elk boek bevat wel autobiografische elementen, al zijn die vaak in een ander jasje gestoken, waardoor de context, en dus ook de betekenis, verandert.

Maar bij Waar de wind slaapt lag dat anders. Dit verhaal raakte veel dichter aan mijn eigen leven dan ik had verwacht. Tijdens het schrijven heb ik meer dan eens een traantje weggepinkt, omdat ik me zo sterk herkende in Franky’s emoties.

Neem bijvoorbeeld de routine waarbij ze haar geliefde een berichtje stuurt zodra hij veilig is geland. Dat detail heb ik deels ontleend aan de echte purser van vlucht MH370 en zijn vrouw, maar het is ook iets wat ik zelf doe. Mijn man vliegt bij Brussels Airlines, en dat ene geruststellende appje, dat kleine teken dat alles goed is, hoort gewoon bij ons leven.

Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken om op een ochtend wakker te worden zonder dat berichtje.

Doordat ik zelf tien jaar heb gevlogen als cabinepersoneel, heb ik een vrij rationele kijk op vliegen ontwikkeld. Ik ken zowat elk geluidje aan boord, weet wat er gebeurt bij turbulentie en herken het verschil tussen routine en risico.

Bang ben ik dus niet, al heb ik in die jaren natuurlijk wel een paar spannende situaties meegemaakt.

Wat wél veranderd is sinds ik dit boek schreef, is mijn bewustzijn van hoe kwetsbaar die wereld eigenlijk is. Tijdens het onderzoek en schrijven werd ik geconfronteerd met wat er met de achterblijvers van zo’n ramp gebeurt en dat raakt.

Ondanks alles blijft vliegen voor mij iets magisch: het gevoel van opstijgen, van loskomen van de grond... dat verlies je nooit, zelfs niet na duizenden uren in de lucht.

De grootste band heb ik altijd met mijn hoofdpersonage. Voor dit boek wilde ik bewust iemand creëren die wat verder van mezelf afstond: een onbevreesde heldin, iemand die niet snel geëmotioneerd raakt. Dat was een bewuste keuze, want in mijn vorige boeken stonden vaak personages centraal die hun emoties juist heel sterk toonden.

Maar al snel merkte ik dat Franky toch langzaam meer op mezelf begon te lijken. Haar angst voor onweer, haar empathie, of dat ene moment waarop haar ogen vol schieten (ook al herhaalt ze haar eigen mantra dat “huilen voor meisjes is”) dat zijn kleine stukjes van mezelf die er onbewust zijn ingeslopen.

Misschien is het onvermijdelijk: hoe hard ik ook probeer afstand te nemen, mijn personages dragen altijd iets van mij mee.

Ik loop eerlijk gezegd over van ideeën. (lacht)

Tijdens het opzoekwerk voor Waar de wind slaapt (vooral rond de complottheorieën en de doofpotoperaties achter de verdwijning van vlucht MH370) ben ik op heel wat andere, even intrigerende verhalen gestoten. Die wereld van geheimen, macht en manipulatie biedt zóveel stof voor nieuwe thrillers... meer dan eentje zelfs.

Daarnaast fascineert het me hoe grote waarheden vaak schuilgaan achter kleine menselijke verhalen. Dat spanningsveld, tussen het persoonlijke en het wereldse, tussen emotie en macht, blijft me inspireren. Dus ja, ik heb nog heel wat te vertellen.

Er verschijnen elke dag nieuwe reacties van lezers, boekstagrammers en boektokkers, maar ook van mensen die ik persoonlijk ontmoet tijdens signeersessies.

Zo kwam tijdens Boektopia de familie langs van de enige Belg die omkwam bij de crash van EgyptAir-vlucht 804 in 2016. Ze wilden graag een gesigneerd exemplaar, omdat het verhaal hen op een bijzondere manier raakte. Zulke ontmoetingen blijven me bij.

Ook boekstagrammer Willemijn (Mijn boekkeuze) deelde in haar recensie iets dat me diep trof. Ze schreef dat ze, na het lezen van Waar de wind slaapt, het indrukwekkende monument voor MH17 in Vijfhuizen bezocht. Ze moest daarbij terugdenken aan eerdere vliegtuigrampen zoals de Bijlmerramp en de crash van Turkish Airlines 1951, die letterlijk dicht bij haar thuis hadden plaatsgevonden.

En dan zijn er reacties zoals die van Ingrid Lemmens, die schreef: “Wat een boek… ik zal dit verhaal nooit meer vergeten.”

Hoe mooi dat een verhaal kan ontroeren, ons even kan doet stilstaan. Het mooiste compliment dat een schrijver kan krijgen, toch? Op zulke momenten moet ik zelf ook even slikken… en ja, zelfs een traantje wegpinken.

Zeker! Nog vóór de publicatie van Waar de wind slaapt was ik al begonnen met het uittekenen van de krijtlijnen voor een nieuwe vakantiethriller.

Omdat ik vaak de vraag krijg naar een vervolg op mijn debuutroman Muizen in het bed, leek het me leuk om terug te keren naar dat vertrouwde Franse platteland. Niet voor een echt vervolg, maar voor een gloednieuw verhaal met nieuwe personages, tegen diezelfde zuiderse achtergrond, met al zijn charme en eigenaardigheden.

Ik speel met het idee van een echte whodunit: een puzzel vol geheimen, intriges en onverwachte wendingen.

Het is nog pril, maar ik voel nu al dat het een verhaal wordt dat lezers opnieuw zal meenemen naar lange zomerdagen, mysterieuze dorpjes en uiteraard een flinke dosis spanning. ;-)