Mijn zus Simone en ik zijn een eeneiige tweeling. We hadden een hechte band met elkaar en we vonden regelmatig dezelfde dingen leuk. We hadden ook van die typisch tweelingsituaties, waarbij we allebei hetzelfde gekocht of gedaan hadden zonder dat de ander dat wist. Onze moeder heeft ooit verteld dat wij, toen we als kind samen op één slaapkamer sliepen, een eigen ‘taaltje’ hadden om met elkaar te communiceren.
Toen wij beiden zeven jaar oud waren, hebben we samen een verhaal/sprookje geschreven (Simone) en getekend (ik). Ik heb dat nog steeds bewaard. 

Simone had de PABO gedaan en is op een gegeven moment vanwege werk verhuisd naar Purmerend. En daarna naar Hoorn. Ik ben in Deventer gaan studeren (bibliotheekacademie), en na wat omzwervingen weer terug in Nijmegen (onze geboortestad) gekomen.

In het voorjaar van 2014 sloot Simone zich aan bij een schrijversgroep van de uitgeverij Godijn Publishing. Simone wilde een politieke thriller schrijven. In de schrijversgroep gaven ze elkaar feedback op het geschrevene. Simone vertelde mij dat ze een verhaal aan het schrijven was, ik heb toen ook wat stukjes gelezen, maar ik wist (nog) niet hoe serieus Simone daarin was. Ik vond het vooral heel leuk voor haar. Sinds kort weet ik dat Simone toen al van plan was om het verhaal uit te geven. 

Vanaf september 2014 werd Simone zichtbaar en duidelijk ernstig ziek (leverkanker). De kanker zat al lang in haar lichaam maar openbaarde zich nu. In een heel korte tijd ging het bergafwaarts met Simone. In januari 2015, een paar dagen voor haar overlijden, werd de familie bij elkaar geroepen om afscheid van haar te nemen. Iedereen kreeg een paar minuten bij haar sterfbed. In een opwelling heb ik Simone beloofd om haar verhaal af te maken. Of ze het gehoord heeft weet ik niet. Ze kon nog wel praten, maar het was onverstaanbaar. 

Van huis uit zijn we opgevoed met politiek, geschiedenis en cultuur. Onze vader Piet Buijnsters, had het leuk gevonden als één van de kinderen een politieke partij had opgericht.

Ik volg de landelijke politiek, ik vind het ook interessant,  en in ieder geval volg ik zo veel mogelijk nieuws uit binnenland en buitenland via tv en krant. 

De keuze voor een politieke thriller is een keuze van Simone geweest. Ik kan alleen maar raden waarom ze voor dit genre heeft gekozen. Ik denk dat zij door de politieke kleur van Purmerend/Hoorn (veel Fortuyn/Wilders stemmers) geïnspireerd is geraakt. En onze ouders hebben haar misschien ook op het idee gebracht voor een politieke thriller (aanname van mij).

Toen Simone begon met het schrijven van haar politieke thriller was de politieke discussie minder ‘hard’.  Ik heb geprobeerd om in mijn gedeelte van het verhaal een beeld te scheppen van de actuele politieke verhoudingen, zonder dat het te agressief werd. Zelfs een personage als de rechts-extremistische Simon heeft ‘zachtere’ kanten in zijn karakter. Ik heb tijdens  het schrijven van mijn gedeelte van het verhaal Koelbloedig, voorwerk gedaan door op internet te gaan googlen op o.a. rechts-extremisme in Nederland.  Om vervelende reacties te voorkomen, heb ik ervoor gezorgd dat de hoofdpersonen Martin en Simon niet teveel te herleiden zijn naar personages zoals Wilders.  

In die tien jaar is de techniek veranderd. In het begin schreef ik bijvoorbeeld over sms-berichtje of over computer. Later heb ik het aangepast, zodat het actueler werd. Als schrijver voel ik de vrijheid om iets aan te passen. De verhoudingen tussen man en vrouw zijn in de loop van de tijd (gelukkig) positief veranderd, waarbij een personage als Martin pas acceptabel is voor de lezer als hij meer geëmancipeerd is. Maar het gedeelte van Simone, heb ik zoveel mogelijk met ‘rust’ gelaten. Het was haar schrijfproces, en het ligt voor mij te gevoelig om daar veel in te veranderen.  

Ik ben niet meteen begonnen met schrijven. Vanwege rouw(verwerking) kon ik dat niet. Het was te emotioneel voor mij. 

In 2016 ben ik begonnen. Eerst met behulp van de schrijversgroep van de uitgeverij Godijn. Later op eigen kracht. Tijdens het schrijven ‘voelde’ ik de verbinding met Simone en leek het soms alsof het vanzelf ging (ik werd ‘gestuurd’). Mijn inspiratie haalde ik uit mijn eigen privéleven en die van Simone. Wat ik bewust deed: onderzoek naar feiten zoals terugslag bij wapens, informatie over de bevolkingsgroepen in Afghanistan,  rechts-extremistische groepen in de samenleving,  de Nederlandse politiek etc. 

Voor het plot heb ik eerst allerlei scenario’s opgeschreven en verder uitgewerkt. Het uiteindelijke plot kwam spontaan in mij op en dat gaf mij de duw naar het afschrijven van het verhaal. Simone had namelijk niets geschreven over het plot van het verhaal. Ze had alleen de personages bedacht met de onderlinge verhoudingen. Ik heb bewust een aantal personages toegevoegd en ik heb bewust de personage Eva een grotere rol gegeven in het verhaal. 

Nee. Zijn politieke programma vind ik te rechts.

Ik heb altijd  de wens gehad om kinderen te krijgen, maar dat is niet gebeurd. Ik heb toen ook aan adoptie gedacht en informatie daarover opgevraagd. Daar uiteindelijk niets mee gedaan. Het niet kunnen krijgen van kinderen (om wat voor een reden ook) is een rouwproces voor mij geweest. Gelukkig heb ik het kunnen loslaten. Toen ik schreef over de gedachtes en emoties van Agnes ten aanzien van haar kinderwens, kon ik putten uit mijn eigen ervaringen. 

Simones idee! Heb ik niets aan veranderd of gewijzigd. 

Ja, het schrijfvirus heeft mij te pakken. Ik vind het heerlijk en fantastisch om te schrijven. Ik heb er van genoten om personages ‘echt’ te maken, zodat lezers zich kunnen identificeren met een persoon uit mijn verhaal.  Ik vind het ook fijn om mijn fantasie en creativiteit te kunnen gebruiken om een mooi verhaal te schrijven. 

Er komt zeker een nieuw boek van mij.  

Het boek Koelbloedig is niet alleen een politieke thriller. Het is meer dan dat, namelijk een ‘cadeau’ voor mijn zus Simone. Haar wens, het schrijven én uitgeven van een verhaal, is ook mijn wens geworden. En met het schrijven van Koelbloedig voelde ik dat de band tussen ons tweeën, onverbreekbaar is. Ondanks dat zij hier niet meer is.