Wie is Ronald van der Pol? Wil je je even voorstellen aan onze lezers?

Ik ben geboren in Driebergen (1962) en woon met mijn vrouw Ans sinds eind jaren tachtig in Wijk bij Duurstede. Van jongs af aan was ik bezig met tekenen en later met schilderen. De interesse voor de schilderkunst zat er al vroeg in. Aanvankelijk zou ik gaan  studeren aan de kunstacademie maar het werd wat anders en ik belandde in het bankwezen. Tekenen en schilderen ben ik altijd blijven doen in mijn  vrije tijd totdat ik in 2008 de pen oppakte en een nieuwe passie ontdekte; het schrijven van thrillers. Daarnaast ben ik een muziekliefhebber van progressieve rock en bezoek bijna maandelijks een concert binnen dit genre.   

Waar gaat jouw nieuwste thriller Praagse schaduw over en wat was de inspiratie voor deze thriller? En hoelang heeft het geduurd dit boek volledig af te ronden? Ook heb je ervoor gekozen dit boek uit te geven via Pumbo, waarom?

Mijn nieuwste thriller Praagse Schaduw is een standalone en gaat over Tess Maeseik, een kunstgaleriehoudster uit Utrecht die tijdens de opening van een nieuwe expositie geconfronteerd wordt met een moord op een man die naar haar op zoek was. Ze besluit zelf op onderzoek te gaan en komt erachter dat er een connectie is met haar ouders die oorspronkelijk uit het voormalig Tsjecho-Slowakije komen en dat eind jaren tachtig zijn ontvlucht. Ze besluit, ietwat impulsief, naar Praag te vertrekken maar de vraag is of dat wel zo verstandig was.

Ik heb ruim drieënhalf jaar gewerkt aan de totstandkoming van het boek. Er is veel vrije tijd in  gaan zitten en ik ben tweemaal afgereisd naar Praag, wat overigens geen straf is. Het is een prachtige stad. Ik heb in het verleden meerdere pogingen gedaan om mijn boeken via een reguliere uitgever op de markt te brengen maar de meeste reageren niet eens, laat staan dat ze je manuscript lezen. Blijkbaar heb je een kruiwagen nodig om bij een grote uitgever binnen te komen. Ik heb uiteindelijk twee boeken via een kleine uitgever uitgebracht maar na verloop van tijd merkte ik dat ik het net zo goed zelf kon uitbrengen. Mijn vorige boek Het Rode Dossier gaf ik zelf uit en was direct mijn meest succesvolle boek. Het leverde zelfs een nominatie op voor Beste Thriller van het jaar tijdens Het Nederlands Thrillerfestival in  2021. Ook Praagse Schaduw besloot ik wederom zelf uit te brengen en maak daarbij gebruik van Pumbo.nl. Ik heb zeer goede ervaringen met hun werkwijze en heb zelf alles in de hand. Ze zijn heel transparant, regelen alles bij het CB en zijn zeer betrouwbaar (ze doen wat ze beloven) maar ik behoud de regie en dat bevalt me zeer goed.        

Wanneer en waarom kwam het idee in je op om een boek te gaan schrijven?

Als liefhebben van het thriller-genre vroeg ik mij regelmatig af hoe het zou zijn om zelf een spannend plot te verzinnen. Mijn vrouw spoorde me meermaals aan om die gedachte om te zetten in daden. Dat was in 2008 en het resultaat was Het Groene Huis dat in 2010 verscheen. Het bleek de start van een reeks van vier thrillers met de Utrechtse rechercheurs Gerard van Dongen en Frank van der Linden.

Heb je bewust voor het thrillergenre gekozen?

Ja, dat is zeker een bewuste keuze. De spanning, de plottwisten en op het verkeerde been gezet worden zijn allemaal elementen die ik boeiend vind aan een goede thriller. Het moet natuurlijk ook geloofwaardig zijn. De actie om de actie vind ik niet voldoende, het moet ook inhoud hebben. Schrijvers als David Hewson en Jussi Adler-Olssen vind ik tot de beste schrijvers van het genre behoren en hebben mij mede geïnspireerd. Ik heb echter ook een uitstapje gemaakt naar een jeugdboek dat fictie en non-fictie vermengd, Eric en het land van duizend wensen. Het maakte onderdeel uit van het unieke project 1000Wishes, een rockopera waarvoor mijn boek als basis diende. De opbrengsten gingen naar Stichting Kika. Een project waar ik erg trots op ben en waarin mijn passie voor muziek en schrijven samenkwamen voor een mooi doel.

Hoe ziet jouw schrijfproces eruit? Heb je alles al van tevoren uitgedacht of begin je klein en laat je je leiden door het verhaal?

Meestal heb ik een begin en einde in gedachte maar als ik eenmaal begin met schrijven krijg ik toch allerlei ingevingen die mij een ander richting op sturen, Wel staan er een aantal elementen vast die ik in mijn verhaal wil verwerken. Human trafficking en de zoektocht naar je roots  waren elementen die wel vaststonden voor Praagse Schaduw. Ik maak een overzicht van de personages met een aantal kenmerken. Ook als ik nieuwe ingevingen krijg of geïnspireerd wordt door bijvoorbeeld een krantenartikel verdiep ik me in de achterliggende materie en doe aanvullend onderzoek. Vervolgens kijk ik of het bruikbaar is en ik het naar mijn hand kan zetten. Er zijn dus weken bij dat ik alleen maar met dit soort puzzelstukjes bezig ben. Ik schrijf ook fragmenten of nieuwe ingevingen  die ik apart zet en later gebruik op het moment dat het logisch lijkt. Maar het verdwijnt net zo goed in de prullenbak. Het is een creatief proces alsof je met een mooi realistisch schilderij bezig bent. Bevalt een element niet dan schilder je er gewoon overheen en vervang je het voor iets wat beter past bij het beeld dat je wilt creëren.  

Schrijf je elke dag en waar schrijf je het liefste?

Dat is wisselend. Vaak werk ik iedere avond aan het boek maar als ik even geen inspiratie heb laat ik het soms een of twee weken los. Of ik ben dan alleen maar bezig met onderzoek. Het wisselt nogal. Meestal zit ik met mijn laptop aan de keukentafel, dat vind ik het prettigst.

Je hebt eerder een aantal thrillers geschreven met terugkerende hoofdpersonages en nu een standalone. Wat is de reden hiervan?

Alles was wel gezegd over de hoofdpersonages. Bovendien wil ik mijzelf blijven uitdagen. In Praagse Schaduw wordt vanuit een geheel ander perspectief geschreven, dus niet vanuit een rechercheur. Er komen wel rechercheurs in voor maar nooit geschreven vanuit hun perspectief.  Ik vond dat een uitdagend uitgangspunt.

Is het schrijven goed te combineren met werk en privéleven?

Het voordeel van Selfpublisher zijn is dat je geen deadline hebt. Een belangrijke voorwaarde om de goede balans te houden. Als ik een weekje geen zin heb om te schrijven dan ligt niemand daar wakker van. Ook leidt mijn werk er niet onder want ik kan dat heel goed scheiden van elkaar. Ik doe er alleen wel wat langer over.

Wat doen recensies met je? Lees je ze allemaal?

Ik lees ze allemaal en moet ook  tegen een stootje kunnen. Maar natuurlijk ben je blij met positieve of zelfs lovende recensies, dat kan ik niet ontkennen. En kritiek is lastig maar ik probeer het te begrijpen zodat ik er de volgende keer wat mee kan doen.

Ben je zelf een lezer? Zo ja, wat lees je graag en welk boek lees je nu?

Ik Iees zelf ook graag thrillers maar met de beperkte uurtjes die ik over heb (vanwege het schrijven) kom ik er te weinig aan toe. Dat probeer ik tijdens vakanties weer in te halen. Ik ben ook fan van de boeken van Kate Mosse en de veel te jong overleden Carlos Ruiz Zafon. Op dit moment lees ik het De lange weg naar Londen van Marian Rijke, een indrukwekkend verhaal over een Engelandvaarder.  

Waar hoop je over vijf jaar te staan?

Oei, lastige vraag. Om te beginnen wil ik dan volop genieten van mijn pensioen en hoop nog zeker een goed boek te publiceren. En misschien een door mijzelf geïllustreerd kinderboek.

Wil je zelf nog iets toevoegen aan dit interview?

Ik wil een lans breken voor de selfpublisher. Er leeft soms nog het idee dat zelf uitgegeven boeken per definitie van mindere kwaliteit zijn dan die van gevestigde namen, maar dat is een misvatting. Steeds meer auteurs kiezen bewust voor selfpublishing, niet uit noodzaak maar uit overtuiging: omdat het vrijheid geeft om eigen keuzes te maken in stijl, vormgeving en distributie. En die vrijheid gaat hand in hand met professionaliteit. Met zorgvuldige redactie, sterke verhalen en een scherpe blik kan een selfpublisher dezelfde kwaliteit leveren als iedere bekende schrijver. Het zou mooi zijn als lezers en media dat breder erkennen, want uiteindelijk gaat het om de kracht van het verhaal – niet om het logo op de kaft.