Wil je jezelf even voorstellen aan de lezers van Vrouwenthrillers? Wie ben je en wat doe je als je niet schrijft?

Ik ben Petra Spark, Vlaamse thrillerauteur, en ik schrijf vooral psychologische thrillers waarin spanning, emotie en morele keuzes centraal staan. Naast het schrijven werk ik in het dagelijkse leven in een totaal andere wereld, wat voor mij net een fijne balans vormt.

Als ik niet schrijf, lees ik natuurlijk graag, maar ik zoek ook bewust contrast. Zo ben ik actief in een schietclub waar ik wekelijks train en wedstrijden schiet. Ik ben daar de enige vrouwelijke schutter, wat het extra uitdagend maakt. Die focus, precisie en mentale rust die je daar nodig hebt, neem ik onbewust mee naar mijn schrijfwerk. En soms, heel soms, helpt het ook om mijn hoofd leeg te maken na een intense schrijffase.

Je schrijft al enkele jaren thrillers met telkens wisselende hoofdpersonen of duo's. Hoe vind je die personages telkens opnieuw?

Personages dienen zich bij mij niet aan als uitgewerkte figuren, maar eerder als gevoel. Ik vertrek bijna altijd vanuit een emotionele kern: angst, schuld, loyaliteit, woede, verlies. Daar rond groeit dan vanzelf een personage dat met die emotie worstelt. Ik geloof niet in perfecte mensen, wel in mensen met barstjes. Elk verhaal vraagt daarom om andere hoofdpersonen, met andere littekens en andere drijfveren. Zodra ik hun stem hoor, weet ik: dit is degene die dit verhaal moet dragen.

Met wie van de hoofdpersonen uit jouw boeken heb je de sterkste band?

Dat is zonder twijfel Robin Pauwels uit Achter haar schaduw. Robin is scherp, eigenzinnig en laat zich niet makkelijk uit haar lood slaan. Ze is ook actief in een schietclub, iets wat ik zelf herken, en dat maakte haar voor mij heel tastbaar. 

Daarnaast heeft Robin een kant die mij ook iets over mezelf heeft geleerd: soms is ze hard, soms té hard. Tijdens het schrijven merkte ik dat zij me confronteerde met mijn eigen scherpe randjes. Dat maakt de band met haar bijzonder, ze voelt niet als een verzonnen personage, maar als iemand die naast me zou kunnen staan.

In Achter haar schaduw volgen we Robin en Kevin in verschillende onderzoeken. Is dat te vergelijken met hoe privé-detectives werken?

Tot op zekere hoogte wel. Privé-detectives werken vaak met meerdere sporen tegelijk, combineren observatie met intuïtie en moeten voortdurend schakelen tussen feiten en menselijke motieven. Wat me vooral interesseerde, is hoe dun de lijn soms is tussen professioneel en persoonlijk. Robin en Kevin worden niet alleen geconfronteerd met dossiers, maar ook met hun eigen grenzen, angsten en morele keuzes. Die menselijke laag is voor mij minstens zo belangrijk als het onderzoek zelf.

Hoe zag jouw research eruit? Heb je minder research nodig naarmate je meer thrillers schrijft?

Mijn research blijft belangrijk, maar ze is wel gerichter geworden. In het begin onderzoek je alles. Nu weet ik beter wat ik moet weten en wat ik kan weglaten. Voor Achter haar schaduw heb ik me verdiept in politiewerk, privédetectives, politieke structuren en forensische elementen, maar altijd met één vraag in mijn achterhoofd: dient dit het verhaal? Research mag nooit de spanning overschaduwen. Het moet ondersteunen, niet overheersen.

Wat is jouw schrijfroutine? Wat doe je wel of juist niet als je aan een boek werkt?

Ik schrijf meestal één vaste dag per week. Die regelmaat helpt me om het verhaal levend te houden. Maar zodra ik in de herschrijf- en herleesfase beland, verandert alles. Dan gaat het in één intensieve rush en verdwijnt bijna al het andere naar de achtergrond. Wat ik bewust niet doe: mezelf vergelijken met anderen. Tijdens het schrijven zit ik in mijn eigen cocon. Pas wanneer het verhaal voor mij klopt, laat ik proeflezers toe en sta ik open voor feedback en dan neem ik die feedback ook ernstig.

Heb je tips voor mensen die zelf willen schrijven?

Blijf doorgaan. Ook wanneer je twijfelt. Zeker dan. Volg je eigen gevoel en kijk niet te veel naar wat anderen doen of schrijven. Elk verhaal heeft zijn eigen tempo en stem. Durf in je cocon te blijven zolang dat nodig is, maar wees daarna ook bereid om te luisteren. Proeflezers kunnen je verhaal sterker maken, zolang je trouw blijft aan wat je zelf wil vertellen.

Wat is de meest bijzondere reactie die je kreeg na het verschijnen van Achter haar schaduw?

Dat het boek werd geselecteerd voor de shortlist van de ThrillZone Awards, bij de negen beste Nederlandstalige thrillers van het jaar. Dat was een complete verrassing en voelde als een enorme erkenning, niet alleen voor het verhaal, maar ook voor het hele schrijfproces dat eraan voorafging.

Daarnaast raken persoonlijke lezersreacties me altijd het meest: wanneer iemand schrijft dat het verhaal bleef nazinderen, of dat ze het boek niet meer konden wegleggen.

Wanneer mogen we weer een nieuw boek verwachten? En kan je daar al iets over vertellen?

Het volgende verhaal is geschreven en bevindt zich momenteel in de herlees- en herschrijffase. De werktitel is De angst die we delen. Het verhaal volgt een moordrechercheur, Mila, die worstelt met OCD. Die innerlijke strijd loopt parallel met het onderzoek dat ze voert. Het is opnieuw een psychologische thriller, maar met een nog diepere focus op angst en controle. 
Meer kan ik er nog niet over verklappen maar het verhaal laat me alvast niet meer los.